I FSK 602/06

I FSK 602/06 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2007-04-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-06-12
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jan Zając /przewodniczący sprawozdawca/
Krzysztof Stanik
Marek Kołaczek
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I SA/Wr 442/05 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2006-01-06
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184,  art. 204  pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jan Zając (spr.) Sędziowie sędzia NSA Krzysztof Stanik sędzia NSA Marek Kołaczek Protokolant Dariusz Rosiak po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2007 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej G. spółka z o. o. w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 stycznia 2006 r. sygn. akt I SA/Wr 442/05 w sprawie ze skargi G. spółka z o. o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od września do grudnia 2002 roku 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od G. spółka z o. o. w B. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu kwotę 1200 zł (jeden tysiąc dwieście) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 stycznia 2006 r., sygn. akt I SA/Wr 442/05, mocą którego oddalono skargę G. sp. z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od września do grudnia 2002 r.
W motywach rozstrzygnięcia Sąd przedstawił stan sprawy. Wskazał, że w wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego w stosunku do skarżącej spółki w zakresie rozliczenia z tytułu podatku od towarów i usług za 2002 r. Urząd Kontroli Skarbowej we Wrocławiu ustalił, że podatnik we wrześniu tego roku na podstawie faktur korygujących z dnia 23 września 2002 r., wystawionych na rzecz H. sp. z o.o. w W. obniżył ogółem wartość netto sprzedaży piaskowca o kwotę 89.840,33 zł oraz podatek należny o kwotę 19.764,89 zł. Organ ustalił ponadto, że spółka zawarła umowę z firmą H. na wykonanie elewacji z piaskowca na budynku należącym do firmy S. w W. i w ramach tej umowy skarżąca została obciążona karą umowną i innymi kosztami na podstawie faktury z dnia 19 października 2001 r., a następnie faktury korygującej i not obciążeniowych, które to należności w łącznej kwocie 89.437,00 zł zostały w końcowym efekcie umorzone na mocy porozumienia z dnia 4 września 2002 r. między stronami tej umowy. W tych okolicznościach organ kontroli skarbowej uznał, że brak było podstaw do dokonania korekty wartości sprzedaży przez skarżącą na rzecz firmy H., bowiem skoro w toku przeprowadzonego postępowania strona nie przedstawiła żadnych dowodów, które tłumaczyłyby przyczynę umorzenia powyższych należności oraz przyczynę dokonania korekty, rzeczywistą przyczyną obniżenia wartości sprzedawanego piaskowca było wyżej opisane porozumienie między tymi spółkami z dnia 4 września 2002 r. W związku z powyższym Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej we Wrocławiu uznał, że nie było podstaw do omawianej korekty i w wydanej decyzji z dnia 30 czerwca 2004 r. określił za wrzesień 2002 r. zobowiązanie w podatku od towarów i usług w wysokości 4.389,00 zł, za październik 2002 r. w wysokości 12.865,00 zł, za listopad 2002 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia w wysokości 31.176,00 zł i za grudzień 2002 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia w wysokości 46.372,00 zł.
Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej spółki Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ podniósł, że nie doszło do naruszenia zasady swobody umów, skoro w myśl statuującego ją przepisu art. 353- k.c. zasada ta doznaje ograniczeń m.in. przepisami ustaw, a zatem musi mieścić się w ramach ustaw podatkowych. Organ odwoławczy podkreślił jednakże, że w sprawie występowały dwa zagadnienia, które należało odrębnie zbadać, a następnie określić ewentualny wzajemny wpływ, tj. umorzenie należności przez H. sp. z o.o. oraz korekta sprzedaży dokonanej przez G. sp. z o.o., czego w jego ocenie organ pierwszej instancji nie dokonał, gdyż nie wykorzystał wszystkich dostępnych środków. W wyniku zlecenia, w trybie art. 229 Ordynacji podatkowej, przeprowadzenia dodatkowych czynności w zakresie ustalenia ewentualnych zastrzeżeń co do kolorystyki piaskowca i wpływu tej okoliczności na obniżenie ceny, organ pierwszej instancji dodatkowo ustalił, że generalny wykonawca elewacji nie otrzymał żadnego upustu cenowego z tytułu wad użytego materiału, a ponadto, że ekspertyza zlecona Instytutowi Konstrukcji Budowlanych Politechniki Poznańskiej na temat cech użytkowych okładzin z piaskowca zamontowanych na budynku należącym do inwestora (firma S.) wykazała, że przebarwienia piaskowca mają charakter naturalny i nie obniżają własności technicznych tego materiału, przez co zgłoszona przez tego inwestora usterka w tym zakresie nie została uznana przez generalnego wykonawcę (B. S.A.).
W tej sytuacji organ odwoławczy uznał, że zmniejszenie ceny sprzedaży piaskowca nie ma związku z podawanym przez stronę powodem wystawienia faktur korygujących, przy czym oceny tej nie zmienił fakt przedstawienia przez podatnika w postępowaniu odwoławczym pisma generalnego wykonawcy, z którego wynika, że w trakcie realizacji obiektu i podczas odbioru inwestor reklamował przebarwienia piaskowca, skoro generalny wykonawca nie otrzymał od podwykonawcy (H. sp. z o.o.) żadnego upustu z tego tytułu. Jednocześnie organ odwoławczy za niewątpliwy uznał fakt istnienia zbieżności kwot wynikających z umorzenia należności przez H. z kwotami wynikającymi z korekty dokonanej przez podatnika na rzecz tej spółki, jak również zbieżności czasowej obu tych zdarzeń (wrzesień 2002 r.). Organ zwrócił też uwagę na sposób księgowania korekt, który jego zdaniem dodatkowo potwierdza tę ocenę. Wobec powyższego Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że wskazane okoliczności przemawiają za zastosowaniem normy z art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług, a tym samym określenia obrotu podatnika w wysokości wynikającej z pierwotnej faktury.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów podatkowych obu instancji zarzucając im naruszenie art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), dalej: ustawa o VAT, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i pominięcie treści art. 17 ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy, polegająca na niezasadnym zakwestionowaniu prawa podatnika do obniżenia obrotu, a w konsekwencji obniżenia podatku należnego, mimo prawidłowego udokumentowania przez podatnika faktu udzielenia rabatu mającego związek z obniżonymi walorami estetycznymi sprzedanego towaru i przy braku powiązań między kontrahentami; art. 353- k.c. przez jego niewłaściwe zastosowanie i zakwestionowanie skutków prawnych wynikających z dokonanych czynności cywilnoprawnych oraz naruszenie zasad wynikających z art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej.
Sąd pierwszej instancji po zbadaniu skargi uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż skarżone decyzję nie naruszają prawa.
Sąd podkreślił, że podstawą opodatkowania podatkiem od towarów i usług jest obrót, który w myśl art. 15 ust. 2 zdanie pierwsze ustawy o VAT zmniejsza się o kwoty udokumentowanych, prawnie dopuszczalnych i obowiązkowych rabatów (bonifikat, upustów, uznanych reklamacji i skont) i o wartość zwróconych towarów oraz zwróconych kwot nienależnych w rozumieniu przepisów o cenach, a także kwot wynikających z dokonanych korekt faktur.
Podkreślono, że spór w niniejszej sprawie rozgorzał w kwestii podstaw udokumentowania przez skarżąca spółkę udzielonych rabatów wobec H.,, a w konsekwencji i zaistnienia przesłanek uprawniających do zmniejszenia podatku należnego w rozliczeniu za wrzesień 2002 r., dlatego też wstępnym zadaniem przed jakim stanął Sąd było udzielenie odpowiedzi na pytanie czy i w jakim zakresie organy podatkowe miały prawo do oceny dokonanych przez skarżącą czynności cywilnoprawnych i do podważenia ich skuteczności na gruncie prawa podatkowego.
Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Sadu Najwyższego, jak również stanowisko prezentowane w doktrynie Sąd zaznaczył, że nie powinno budzić wątpliwości uprawnienie organów podatkowych do samodzielnego dokonywania oceny zawartych umów pod kątem zgodności z przepisami podatkowymi oraz rzeczywistych zamiarów stron umowy czy też określania skutków podatkowych pewnych stanów faktycznych. Umowy cywilnoprawne nie mogą być wykorzystywane do obejścia prawa podatkowego, należącego do sfery prawa publicznego i nie mogą zmieniać obowiązków, jakie wynikają z prawa podatkowego, a organy podatkowe, w ramach przysługujących im uprawnień, są władne ocenić skuteczność czynności cywilnoprawnych z punktu widzenia prawa daninowego.
W ocenie Sądu pierwszej instancji organy podatkowe słusznie uznały, że w stanie faktycznym sprawy brak było podstaw do korekty obrotu, gdyż nie wystąpiły określone w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT przesłanki umożliwiające wystawienie faktur korygujących. Za słusznością stanowiska o braku podstaw faktycznych do korekty sprzedaży piaskowca dokonanej przez spółkę na rzecz H. sp. z o.o. przemawiają w pierwszej kolejności treści raportu dokonanego przez pracowników naukowych Instytutu Konstrukcji Budowlanych Politechniki Poznańskiej na zlecenie generalnego wykonawcy- B. S.A. oraz protokołu z przeglądu przedodbiorowego. Ostatecznym potwierdzeniem tego stanowiska jest fakt, iż reklamacje zgłaszane przez inwestora zostały skutecznie odrzucone jako bezpodstawne przez głównego wykonawcę (B. S.A.), który nigdy nie otrzymał żadnego upustu cenowego z tytułu wad użytego piaskowca od wykonawcy, firmy H., a ponadto okoliczność, iż spółka skarżącą przyjęła w lipcu 2003 r. płatne zlecenie od B. S.A. na usunięcie usterek w obiekcie w postaci wadliwie zamontowanych (a nie wadliwych jakościowo czy estetycznie) płyt z piaskowca.
Zdaniem Sądu organy podatkowe słusznie przyjęły, że wystawienie z jednej strony faktur korygujących, które zmniejszały zobowiązania skarżącej spółki z tytułu podatku VAT, zaś z drugiej anulowanie not obciążeniowych dokumentujących kary umowne, co korzystnie oddziaływało na wysokość podatku dochodowego od osób prawnych, stanowiło w istocie samoistny cel zawartego w dniu 4 września 2002 r. porozumienia pomiędzy skarżącą spółką a firmą H.
Od powyższego wyroku pełnomocnik G. sp. z o.o. wniósł skargę kasacyjną. Działając w oparciu o art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: u.p.p.s.a. zaskarżono orzeczenie w całości, wniesiono o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA we Wrocławiu, zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego przez ich błędną wykładnię oraz przepisy postępowania w sposób mający wpływ na wynik sprawy, to jest:
1) art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT w związku z art. 17 ust. 1 pkt 3 ustawy poprzez ich błędną wykładnię, wyrażającą się w bezpodstawnym pozbawieniu podatnika prawa do zastosowania rabatu z tytułu wykonanej usługi i wystawienia faktury korygującej w sytuacji, w której zaistniały powody do obniżenia ceny, co świadczy o spełnieniu przesłanki kasacyjnej wyrażonej w art. 174 pkt 1 u.p.p.s.a.
2) art. 353- kodeksu cywilnego poprzez jego błędną wykładnię, wyrażającą się w bezpodstawnym zakwestionowaniu skutków podatkowych wynikających z dopuszczalnych i typowych w obrocie gospodarczym czynności prawnych, za jakie należy uznać stosowanie rabatów cenowych, co świadczy o spełnieniu przesłanki kasacyjnej wyrażonej w art. 174 pkt 1 u.p.p.s.a.;
3) art. 145 § 2 pkt 1 lit. c) u.p.p.s.a. w związku z art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 ustawy - Ordynacja podatkowa poprzez nie ustalenie prawidłowego stanu faktycznego sprawy oraz nie uwzględnienie w jego ocenie prawnej rzeczywistych zdarzeń, a w szczególności akceptację faktu naruszenia przez organy skarbowe zasady prawny obiektywnej, wyrażające się brakiem czynności dowodowych w postępowaniu podatkowym, które doprowadziłoby do:
a) ustalenia rzeczywistych powodów uzasadniających treść porozumienia zawartego pomiędzy stroną skarżącą a H. sp. z o.o. w dniu 4 września 2002 r.;
b) ustalenia okoliczności faktycznych w zakresie rozliczeń pomiędzy inwestorem (S. S.A.) a generalnym wykonawcą (B. S.A.), a dotyczącym obniżonych walorów estetycznych sprzedanych przez stronę towarów, co w okolicznościach sprawy świadczy o spełnieniu przesłanki kasacyjnej wyrażonej w art. 174 pkt 2 u.p.p.s.a.
Ponadto wniesiono o zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Uzasadniając zarzuty autor skargi kasacyjnej wskazał, że stanowisko przyjęte przez Sąd pierwszej instancji świadczy przede wszystkim o błędnej wykładni art. 15 ustawy o VAT, w szczególności w związku z art. 17 ust. 1 pkt 3) tej ustawy. W ocenie strony skarżącej dla określenia skutków prawnych dokonanej przez podatnika czynności znaczenie ma jedynie fakt, czy korekta obrotu na podstawie trzech kwestionowanych faktur korygujących dokonana została zgodnie z treścią przepisów powołanego art. 15 ustawy o VAT i nie pozostaje w sprzeczności z pozostałymi przepisami cyt. ustawy, a bez znaczenia pozostają okoliczności związane z czynnościami podejmowanymi przez spółkę H., związane z umorzeniem należności z tytułu kar umownych.
W ocenie wnoszącego skargę kasacyjną kwestia udzielania rabatów, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, pozostaje w zakresie swobody umów kontrahentów regulowanej przepisami kodeksu cywilnego, a ewentualna ingerencja organów podatkowych w ustaloną pomiędzy stronami kwotę należną za wykonanie czynności, stanowiącą obrót podlegający opodatkowaniu VAT, ograniczona jest do przypadków wskazanych w art. 17 ustawy. Przytaczając brzmienie powołanych przepisów autor skargi kasacyjnej wskazał, że skoro w przedmiotowej sprawie pomiędzy skarżącą spółką a firmą H. nie zachodziły powiązania, o których mowa w art. 17 ust. 2 ustawy o VAT, to brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych do kwestionowania ostatecznie ustalonej pomiędzy stronami ceny sprzedaży.
Zwrócono uwagę, że przepisy art. 15 ust. 2 ustawy o VAT nie zawierają żadnych dodatkowych warunków uprawniających podatnika do dokonania pomniejszenia obrotu na skutek udzielenia rabatu, poza czasowym ograniczeniem takiego uprawnienia (wskazano na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 lutego 1998 r., sygn. akt III RN 113/97), z czego wynika, że fakt udzielenia przez podatnika rabatu (niezależnie od przyczyn jego udzielenia) w ciągu jednego roku od wykonania czynności podlegającej opodatkowaniu VAT będzie skutkował zawsze obniżeniem obrotu, o ile nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 17 ust. 1 ustawy o VAT i jeżeli jego udzielenie zostało prawidłowo udokumentowane fakturą korygującą.
Zdaniem strony skarżącej argumenty organów podatkowych oraz Sądu w zakresie korekty dwóch faktur z dnia 21 października 2001 r. są bezprzedmiotowe, bowiem korekta dokonana przed upływem jednego roku skutkuje obniżeniem obrotu niezależnie od przyczyn udzielenia rabatu, a pomiędzy stronami nie zachodzą powiązania, o których mowa w art. 17 ust. 2 ustawy o VAT. W odniesieniu do korekty faktury z dnia 24 lipca 2001 r., która nastąpiła po upływie roku od wykonania czynności podlegającej opodatkowaniu, odnosi ona skutek w postaci obniżenia obrotu jedynie w przypadku, gdy dotyczy rabatów udzielonych z tytułu gwarancji lub rękojmi, a w ocenie strony materiał dowodowy w sposób jednoznaczny potwierdza prawidłowość działania podatnika dokonującego korekty faktury oraz pomniejszenia z tego tytułu obrotu. Podkreślono, że wyrywkowe informacje na temat rozliczeń pomiędzy inwestorem a generalnym wykonawcą (w zakresie braku udzielenia upustu z tytułu kwestionowanych walorów estetycznych użytego materiału) nie mogą stanowić podstawy do przyjęcia tezy, że w ogólnym rozrachunku pomiędzy inwestorem a generalnym wykonawcą nie uwzględniono faktu obniżonych walorów estetycznych materiału. Na powyższe wskazuje m.in. fakt, że koszty prac poprawkowych związanych z wadami prac montażowych pokrywane były z kaucji gwarancyjnej zatrzymanej przez inwestora, co było podnoszone w toku postępowania, a co zostało całkowicie pominięte przez Sąd pierwszej instancji.
W ocenie wnoszącego skargę kasacyjną w przedmiotowej sprawie zarówno organy podatkowe jak i Sąd pierwszej instancji naruszyły zasadę swobodnej oceny dowodów, co powoduje, że rozstrzygnięcie Sądu jest obarczone uchybieniami, które powinny skutkować uchyleniem wydanego orzeczenia i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.
Odpowiedź na skargę kasacyjną nie wpłynęła.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zgodnie z art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać: oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.
Z kolei art. 183 tej ustawy stanowi, iż Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.
Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 ustawy, a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany był granicami skargi kasacyjnej.
Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1. naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
2. naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Autor skargi powinien wskazać na konkretne, naruszone przez Sąd zaskarżanym orzeczeniem przepisy prawa materialnego lub procesowego.
W odniesieniu do prawa materialnego winien wykazać, na czym polegała dokonana przez Sąd I instancji ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie.
Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać konkretne przepisy tego prawa naruszone przez Sąd, na czym polegało uchybienie tym przepisom i dlaczego uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (zob. Tadeusz Woś, Hanna Knysiak-Molczyk, Marta Romanowska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, uwagi do art. 174).
W sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega ostatnio wymieniony zarzut.
Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo, że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego.
Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 191 Ordynacji podatkowej jest gołosłowny. Stwierdzenie w skardze kasacyjnej (s. 8), że zdaniem strony skarżącej zabrakło oceny dowodów nie zostało poparte żadnym argumentem i jest sprzeczne z treścią uzasadnienia zaskarżonego wyroku. W szczególności Sąd I instancji na stronach 8 i 9 uzasadnienia odniósł się do postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organy podatkowe. Fakt, iż ocena Sądu nie pokrywa się z oceną strony skarżącej nie dowodzi tego, że takiej oceny Sąd I Instancji nie przeprowadził.
Bezzasadny jest zarzut braku czynności dowodowych, bowiem okoliczności, na które miały być przeprowadzone dowody (w szczególności z przesłuchania świadków) zostały wykazane innymi dowodami.
Koronnym argumentem strony skarżącej, mającym świadczyć o prawidłowości jej działania, jest twierdzenie o kwestionowaniu walorów estetycznych dostarczonych płyt piaskowych, przy jednoczesnym kwestionowaniu stanowiska Sądu I instancji, który uznał, że nie ma to znaczenia dla sprawy, gdyż między generalnym wykonawca a podwykonawca nie doszło do rozliczeń z tego tytułu.
Otóż negowanie stanowiska Sądu I instancji jest gołosłowne i sprowadza się do tezy, że brak rozliczeń między wykonawcą a podwykonawca nie ma znaczenia dla rozliczeń ze stroną skarżącą. Nawet gdyby przyjąć istnienie wad estetycznych dostarczonego przez stronę skarżącą materiału, to wady te nie przełożyły się na skuteczne roszczenia z tego tytułu.
Dlatego brak jest podstaw do uznania za zasadny zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 122, 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. W konsekwencji należy uznać za niepodważony skutecznie stan faktyczny przyjęty przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.
A to w oczywisty sposób determinuje ocenę zarzutów naruszenia prawa materialnego. W szczególności nie można podzielić poglądu strony skarżącej, że skoro nie zachodziły powiązania, o których mowa w art. 17 ust. 2 ustawy o VAT, to brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych do kwestionowania ostatecznie ustalonej pomiędzy stronami ceny sprzedaży. Otóż wbrew twierdzeniom strony skarżącej nie zostały spełnione wszelkie przesłanki określone w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Nie udokumentowano bowiem (jak tego wymaga przywołany przepis) rabatu. Błędne jest także odrywanie czynności wystawienia faktury korygującej od całokształtu stosunków między kontrahentami.
Strona skarżąca popada bowiem w niespójność swojej argumentacji. Z jednej strony twierdzi, że kontrahenci mogą dowolnie kształtować swoje stosunki, a z drugiej strony stara się wykazać istnienie przyczyny takiego a nie innego ukształtowania tych stosunków, podając jako przyczynę wady estetyczne towaru. Jeśli więc strona skarżąca uważa, że powinna istnieć uzasadniona przyczynęną istniećz wią
art. ienia faktury korygującej wady toqatyczne towaru. e ustalonej pomiędzyutytułu.
przeprowadził. wystawienia faktury korygującej wady towaru, to nie może jednocześnie zarzucać błędnej wykładni art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, zakładającej konieczność istnienia takiej przyczyny.
Z tego też względu nie można podzielić poglądu strony skarżącej o naruszeniu art. 3531 Kodeksu cywilnego polegającym na bezpodstawnym zakwestionowaniu skutków podatkowych zastosowanego rabatu.
Rozważania powyższe prowadzą do wniosku, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw w rozumieniu art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wobec stwierdzenia, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 oraz art. 204 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.