I FSK 521/22

I FSK 521/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-06-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-04-07
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Danuta Oleś
Maja Chodacka
Małgorzata Niezgódka - Medek /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
III SA/Wa 712/21 - Wyrok WSA w Warszawie z 2021-12-17
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 2174
art. 87 ust. 2, art. 87 ust. 7
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka-Medek (spr.), Sędzia NSA Danuta Oleś, Sędzia WSA (del.) Maja Chodacka, Protokolant Jan Żołądź, po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2021 r. sygn. akt III SA/Wa 712/21 w sprawie ze skargi K. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 18 stycznia 2021 r. nr 1401-IOV-1.4103.127.2020.ES w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty wraz z oprocentowaniem w podatku od towarów i usług za czerwiec 2016 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie na rzecz K. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 15.000 (piętnaście tysięcy) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 712/21. W orzeczeniu tym Sąd pierwszej instancji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", uchylił zaskarżoną przez K. sp. z o.o. z siedzibą w W., zwaną dalej "skarżącą", "spółką", decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 18 stycznia 2021 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty wraz z oprocentowaniem w podatku od towarów i usług za czerwiec 2016 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Drugiego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie z dnia 31 lipca 2020 r. (wyrok ten i powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej bazie orzeczeń www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z uzasadnienia wyroku wynika, że w dniu 25 lipca 2016 r. do Urzędu Skarbowego W. wpłynęła złożona przez spółkę deklaracja VAT-7 za czerwiec 2016 r. z wykazaną kwotą nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w wysokości 36.468.872 zł do zwrotu na rachunek bankowy w terminie 60 dni, tj. do 23 września 2016 r. Postanowieniem z dnia 22 września 2016 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. przedłużył termin dokonania zwrotu wykazanej przez spółkę nadwyżki podatku do czasu zakończenia weryfikacji.
Decyzją z dnia 30 grudnia 2016 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Warszawie określił spółce w miejsce zadeklarowanej nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w kwocie 36.468.872 zł zobowiązanie podatkowe w kwocie 237.389 zł. W wyniku wniesionego przez spółkę odwołania Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie wydał decyzję z dnia 24 kwietnia 2017 r., którą uchylił w części decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Warszawie z dnia 30 grudnia 2016 r. z powodu braku odniesienia się w jej sentencji do wniosku spółki z dnia 22 grudnia 2016 r., w którym wnosiła o określenie wysokości podatku objętego zwolnieniem i nadpłaty w związku z zastosowaniem się do interpretacji indywidualnej z dnia 25 maja 2016 r., i w tym zakresie określił wysokość podatku objętego zwolnieniem w kwocie 237.389 zł, a w pozostałym zakresie utrzymał tę decyzję w mocy. Na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 2355/17, uchylił zarówno decyzję organu pierwszej, jak i drugiej instancji. Wyrokiem z dnia 21 marca 2019 r., sygn. akt I FSK 1605/18, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną organu od powyższego orzeczenia.
W dniu 13 grudnia 2019 r. Naczelnik Mazowieckiego Urzędu Celno-Skarbowego w Warszawie wydał wynik kontroli, w którym nie stwierdził nieprawidłowości w rozliczeniach spółki w podatku od towarów i usług za czerwiec 2016 r.
W dniu 17 stycznia 2020 r. Naczelnik Mazowieckiego Urzędu Celno-Skarbowego w Warszawie dokonał zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w wysokości 36.468.872 zł wraz z należnym oprocentowaniem, wyliczonym zgodnie z art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r., poz. 2174 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.p.t.u.", od 23 września 2016 r. do 17 stycznia 2020 r., w wysokości odpowiadającej stawce opłaty prolongacyjnej, tj. 50% stawki odsetek (w kwocie 4.839.869 zł).
Pismem z dnia 28 lutego 2020 r. spółka wniosła o zwrot niezwróconej części nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za czerwiec 2016 r. oraz niezwróconej części oprocentowania. We wniosku wskazała, że należne oprocentowanie powinno było zostać obliczone w wysokości równej odsetek za zwłokę, stosownie do art. 87 ust. 7 u.p.t.u. w zw. z art. 78 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.), powoływanej dalej jako "O.p.".
Decyzją z dnia 31 lipca 2020 r. Naczelnik Mazowieckiego Urzędu Celno-Skarbowego w Warszawie odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za czerwiec 2016 r. w kwocie 3.824.699,45 zł wraz z oprocentowaniem, liczonym zgodnie z art. 78 § 1 O.p. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w związku ze skutecznym przedłużeniem terminu zwrotu zastosowanie w sprawie znajduje art. 87 ust. 2 u.p.t.u., a nie przywołany we wniosku art. 87 ust. 7 u.p.t.u.
Powołaną na wstępie decyzją z dnia 18 stycznia 2021 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie utrzymał powyższe rozstrzygnięcie w mocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uchylając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Mazowieckiego Urzędu Celno-Skarbowego w Warszawie z dnia 31 lipca 2020 r., podzielił stanowisko skarżącej, że przy dokonywaniu zwrotu podatku zastosowanie powinien znaleźć art. 87 ust. 7 u.p.t.u. Zdaniem Sądu, od niezwróconego w terminie zwrotu podatku, za cały okres - od upływu terminu zwrotu podatku z deklaracji, spółce przysługuje oprocentowanie naliczone zgodnie z art. 78 § 1 O.p., tj. w wysokości 8%.
Sąd pierwszej instancji podkreślił, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Warszawie w ramach procedur dodatkowej weryfikacji przesądził kwestię zasadności zwrotu podatku negatywnie, czym wykluczył stosowanie art. 87 ust. 2 u.p.t.u. zdanie trzecie. Tym sposobem zakończono dodatkowe procedury weryfikacyjne i zakończyło się przedłużenie terminu zwrotu podatku. Uchylenie decyzji negującej zasadność zwrotu podatku wyrokiem sądu nie powoduje samoaktualizacji się postanowienia przedłużającego termin zwrotu podatku. Spółce przysługuje więc pełne oprocentowanie zwrotu podatku na zasadzie określonej w art. 87 ust. 7 u.p.t.u.
W skardze kasacyjnej Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie, reprezentowany przez pełnomocnika - radcę prawnego, zaskarżył w całości wyrok Sądu pierwszej instancji. Zaskarżonemu orzeczeniu, na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a., zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
- art. 87 ust. 2 i 7 u.p.t.u. w związku z art. 78 § 1 O.p. z uwagi na błędną wykładnię art. 87 ust. 2 u.p.t.u. oraz brak zastosowania art. 87 ust. 2 u.p.t.u. i niewłaściwe zastosowanie art. 87 ust. 7 u.p.t.u. z uwagi na uznanie przez Sąd, iż spółce przysługiwało pełne oprocentowanie zwrotu podatku na zasadzie określonej w art. 87 ust. 7 u.p.t.u., bowiem organ w ramach procedur dodatkowej weryfikacji przesądził kwestię zasadności zwrotu negatywnie, czym wykluczył stosowanie art. 87 ust. 2 u.p.t.u. zdanie trzecie, a uchylenie decyzji negującej zasadność zwrotu podatku nie spowodowało samo aktualizacji się postanowienia przedłużającego termin zwrotu podatku;
- art. 75 § 1 w związku z art. 78 § 1 O.p. w związku z art. 87 ust. 7 u.p.t.u. przez wadliwe zastosowanie w sprawie ww. przepisów wobec uznania przez Sąd, iż spółce przysługuje oprocentowanie naliczone zgodnie z art. 87 ust. 7 u.p.t.u.
Ponadto, na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a., organ zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), art. 134 i art. 135 P.p.s.a. w związku z art. 87 ust. 2 i 7 u.p.t.u. w związku z art. 78 § 1 oraz art. 75 § 1 O.p. przez niezasadne uwzględnienie skargi strony z uwagi na uznanie przez Sąd, że w niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki do zastosowania przepisu art. 87 ust. 2 u.p.t.u., a zastosowanie powinien znaleźć art. 87 ust. 7 u.p.t.u., a w konsekwencji art. 78 § 1 O.p., w sytuacji gdy decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług została wydana zgodnie prawem, nie naruszając przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 87 ust. 2, art. 87 ust. 7 u.p.t.u. oraz art. 78 § 1 i art. 75 § 1 O.p. w związku z art. 87 ust. 7 u.p.t.u.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W skardze kasacyjnej zawarto oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca wniosła o jej oddalenie oraz o zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Ponadto zażądała przeprowadzenia rozprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, ponieważ zaskarżony wyrok, pomimo częściowo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu.
Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 87 ust. 2 u.p.t.u. oraz art. 87 ust. 7 u.p.t.u. w związku z art. 78 § 1 O.p. zasługiwały na uwzględnienie, chociaż Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela w pełni przytoczonej na ich poparcie argumentacji.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji błędnie uznał, że przy dokonywaniu zwrotu podatku na rzecz skarżącej zastosowanie powinien znaleźć jedynie art. 87 ust. 7 u.p.t.u., w związku z czym za cały okres - od upływu terminu zwrotu podatku z deklaracji, spółce przysługują odsetki naliczone zgodnie z art. 78 § 1 O.p., tj. w wysokości równej wysokości odsetek za zwłokę, o których mowa w art. 56 § 1 O.p., pobieranych od zaległości podatkowych. Nie ma też jednak racji organ, zupełnie wykluczając zastosowanie ww. przepisów w niniejszej sprawie.
W ocenie Sądu kasacyjnego, odsetki od zwracanego skarżącej podatku powinny być naliczane w pełnej wysokości, tj. zgodnie z art. 87 ust. 7 u.p.t.u. w związku z art. 78 § 1 O.p., od zakończenia postępowania weryfikacyjnego, co miało miejsce 30 grudnia 2016 r., natomiast za okres wcześniejszy - w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty, tj. zgodnie z art. 87 ust. 2 u.p.t.u.
W realiach przedmiotowej sprawy kluczowe znaczenie ma interpretacja art. 87 ust. 2 i art. 87 ust. 7 u.p.t.u. oraz kwestia wzajemnego stosunku tych przepisów.
W myśl art. 87 ust. 2 u.p.t.u. zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 5b, 6, 6a i 6d, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika w banku mającym siedzibę na terytorium kraju albo na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem, wskazany w zgłoszeniu identyfikacyjnym, o którym mowa w odrębnych przepisach, lub na wskazany przez podatnika rachunek banku mającego siedzibę na terytorium kraju lub na rachunek spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, jako zabezpieczenie udzielanego przez ten bank lub przez tę kasę kredytu, na podstawie złożonego przez podatnika do naczelnika urzędu skarbowego, w terminie do złożenia deklaracji podatkowej, sporządzonego na piśmie, nieodwołalnego upoważnienia organu podatkowego, potwierdzonego przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową udzielających kredytu, do przekazania tego zwrotu. Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanej w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego. Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty.
Stosownie zaś do treści art. 87 ust. 7 u.p.t.u. różnicę podatku niezwróconą przez urząd skarbowy w terminach, o których mowa w ust. 2 zdanie pierwsze i ust. 5a, traktuje się jako nadpłatę podatku podlegającą oprocentowaniu w rozumieniu przepisów Ordynacji podatkowej. Zastosowanie w takiej sytuacji powinny znaleźć przepisy art. 78 O.p., w tym art. 78 § 1 O.p., stosownie do którego nadpłaty podlegają oprocentowaniu w wysokości równej wysokości odsetek za zwłokę, o których mowa w art. 56 § 1, pobieranych od zaległości podatkowych.
W art. 87 ust. 2 u.p.t.u. wskazano, że organ wypłaca należną kwotę zwrotu różnicy podatku wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty jednak, co istotne, nie w każdym przypadku - a w przypadku konieczności przeprowadzenia przez organ weryfikacji rozliczenia w odpowiednim trybie, przedłużenia w związku z tym terminu zwrotu podatku i wykazaniu w związku z tymi czynnościami zasadności zwrotu. Z kolei w pozostałych przypadkach zastosowanie znajduje art. 87 ust. 7 u.p.t.u., który przewiduje, że różnicę podatku niezwróconą m.in. w terminie określonym w art. 87 ust. 2 zdanie pierwsze u.p.t.u. traktuje się jako nadpłatę podatku podlegającą oprocentowaniu w rozumieniu przepisów Ordynacji podatkowej. Ze sposobu sformułowania przepisów art. 87 ust. 7 i art. 87 ust. 2 u.pt.u. wynika, że pierwszy z nich dotyczy reguły dotyczącej ustalenia odsetek, zaś w art. 87 ust. 2 u.p.t.u. przewidziano w tym zakresie wyjątek, którego nie można interpretować rozszerzająco.
Zwrot różnicy podatku podlega więc odsetkom w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej w przypadku, gdy zastosowanie znajduje art. 87 ust. 2 u.p.t.u. W przypadku braku zwrotu różnicy podatku w terminie z uwzględnieniem nieprzerwanego ciągu przedłużeń tego terminu bądź dokonania zwrotu po zakończeniu weryfikacji w odpowiednim trybie, do odsetek znajdzie zastosowanie art. 87 ust. 7 u.p.t.u. W razie zakończenia weryfikacji nie ma podstaw do dalszego stosowania w zakresie odsetek art. 87 ust. 2 zdanie trzecie u.p.t.u. Art. 87 ust. 2 u.p.t.u. należy interpretować w taki sposób, że organem, o którym mowa w tym przepisie, jest organ pierwszej instancji oraz że weryfikacja przez ten organ zasadności rozliczenia może rozciągać się na czas uruchomienia wymienionych w tym przepisie trybów postępowania w pierwszej instancji. Weryfikacja zasadności zwrotu nie rozciąga się zatem na postępowanie odwoławcze, postępowanie sądowoadministracyjne lub powtórne postępowanie przed organami podatkowymi (zob. też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2025 r., sygn. akt I FSK 1611/21).
W realiach przedmiotowej sprawy termin zwrotu różnicy podatku został przedłużony do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia skarżącej w postępowaniu podatkowym (postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia 22 września 2016 r.). Tę weryfikację zakończyło z kolei wydanie przez organ pierwszej instancji decyzji wymiarowej w dniu 30 grudnia 2016 r. Wobec tego, po upływie tego terminu w zakresie odsetek zastosowanie powinien znaleźć art. 87 ust. 7 u.p.t.u. Miał miejsce bowiem inny przypadek, niż określony w art. 87 ust. 2 u.p.t.u., w którym przewidziano wypłatę odsetek w wysokości odsetek odpowiadających opłacie prolongacyjnej, gdy przeprowadzone przez organ czynności wykazały zasadność zwrotu.
Nie można jednocześnie podzielić poglądu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że odsetki z art. 87 ust. 7 u.p.t.u. należą się podatnikowi również za okres od upływu podstawowego terminu zwrotu do czasu wydania decyzji wymiarowej przez organ pierwszej instancji, co w przedmiotowej sprawie nastąpiło w dniu 30 grudnia 2016 r., z następującej przyczyny. Ostatecznie decyzja z dnia 30 grudnia 2016 r. okazała się niezgodna z prawem (wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 2355/17 i Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2019 r., sygn. akt I FSK 1605/18), a zasadność zwrotu różnicy podatku potwierdzona została dopiero w wyniku wydania przez Naczelnika Mazowieckiego Urzędu Celno-Skarbowego w Warszawie w dniu 13 grudnia 2019 r. ponownego wyniku kontroli, w którym nie stwierdził on nieprawidłowości w rozliczeniach spółki w podatku od towarów i usług za czerwiec 2016 r. Odtwarzając sytuację, jaka miałaby miejsce, gdyby czynności prowadzone przez organ w postępowaniu podatkowym od razu wykazały zasadność zwrotu, to nie ulega wątpliwości, że za czas od upływu podstawowego terminu zwrotu do dnia pozytywnego zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnik otrzymałby jedynie odsetki w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej na podstawie art. 87 ust. 2 u.p.t.u. Nie można zatem przyjąć poglądu, że za ten sam okres, tj. do dnia zakończenia przez organ pierwszej instancji weryfikacji zasadności zwrotu, jeden podatnik mógłby otrzymać odsetki w wysokości równej opłacie prolongacyjnej, zaś inny za ten sam okres odsetki w wysokości pełnej, w zależności od tego, czy naczelnik urzędu skarbowego dokonał tego zwrotu w związku z pozytywnym dla podatnika zakończeniem weryfikacji czy zasadność zwrotu została przesądzona na etapie następującym już po wydaniu decyzji podatkowej w pierwszej instancji.
Mając na uwadze wszystko powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zaskarżony wyrok, pomimo częściowo błędnego uzasadnienia - co do wskazania okresu, za jaki odsetki od zwracanego podatku naliczane powinny być na podstawie art. 87 ust. 7 u.p.t.u., oraz sformułowania w tym zakresie zaleceń co do dalszego postępowania, jest zgodny z prawem. Zawiera bowiem prawidłowe rozstrzygnięcie o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Drugiego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie z dnia 31 lipca 2020 r. zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organy podatkowe uwzględnią zaprezentowaną w niniejszym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładnię art. 87 ust. 2 i art. 87 ust. 7 u.p.t.u.
Ze wskazanych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a.
Danuta Oleś Małgorzata Niezgódka-Medek Maja Chodacka