I FSK 462/10

I FSK 462/10 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2011-08-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2010-04-01
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Janusz Zubrzycki /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
I SA/Łd 578/09 - Wyrok WSA w Łodzi z 2009-12-04
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Odmówiono dokonania wykładni wyroku Sądu
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 158
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zubrzycki po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku G. O. o dokonanie wykładni wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 kwietnia 2011 r., sygn. akt I FSK 462/10 w sprawie ze skargi kasacyjnej G. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 4 grudnia 2009 r., sygn. akt I SA/Łd 578/09 w sprawie ze skargi G. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 31 stycznia 2007 r., nr [...] w przedmiocie przeniesienia odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki cywilnej w podatku od towarów i usług za luty 2001 r. postanawia: odmówić dokonania wykładni wyroku.
Uzasadnienie
Wnioskiem z 6 lipca 2011 r. G. O. zwrócił się do Naczelnego Sądu Administracyjnego o wykładnię wyroku tego Sądu z 19 kwietnia 2011 r., w sprawie o sygn. akt I FSK 462/10.
We wniosku strona wskazała, że powzięła wątpliwości co do treści następującego fragmentu uzasadnienia ww. wyroku: "Powyższy pogląd prawny NSA mogłoby zatem ewentualnie obalić wykazanie przerwania biegu przedawnienia zobowiązania zlikwidowanej spółki cywilnej "wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony" (art. 70 § 4 O.p.). Oznacza to, zastosowanie środka egzekucyjnego w stosunku do majątku podatnika, którego zobowiązanie podatkowe ma zostać przerwane czynnością egzekucyjną, co w przypadku zajęcia rachunku bankowego musi oznaczać zajęcie rachunku tegoż podatnika. Na tle stanu faktycznego tej sprawy oznacza to konieczność wykazania, że nastąpiło zajęcie rachunku bankowego zlikwidowanej spółki cywilnej "I.". Tymczasem Sąd pierwszej instancji wywiódł swoją tezę o przerwaniu biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego ww. zlikwidowanej spółki cywilnej, za które odpowiedzialność jest przenoszona na skarżącego jako osobę trzecią, z faktu, że "w 2006 r. został zajęty rachunek bankowy skarżącego, o czym został on zawiadomiony". Podjęcie jednak tego rodzaju czynności egzekucyjnej w stosunku do rachunku bankowego skarżącego, jako osoby trzeciej odpowiedzialnej za zaległości podatkowe podatnika-dłużnika, nie skutkuje przerwaniem biegu przedawnienia zaległego zobowiązania tegoż podatnika, gdyż majątku podatkowego dłużnika nie można utożsamiać z majątkiem osoby trzeciej ponoszącej odpowiedzialność za jego zaległości podatkowe. Tym samym, podnoszona przez Sąd pierwszej instancji okoliczność przerwania biegu przedawnienia zaległego zobowiązania podatkowego spółki cywilnej "I." wskutek zajęcia rachunku bankowego skarżącego jako osoby trzeciej odpowiedzialnej za jej zaległości podatkowe, nie może stanowić okoliczności faktycznej dezawuującej wiążącą Sąd pierwszej instancji wykładnię prawa zaprezentowaną już w tej sprawie przez NSA, zgodnie z którą "przedawnienie zobowiązania podatkowego podatnika stanowi przeszkodę do orzekania o odpowiedzialności osób trzecich".". Strona stwierdziła, że wątpliwości budzi rozumienie użytego w ww. fragmencie uzasadnienia pojęcia "czynności egzekucyjnej". We wniosku strona pytała, czy NSA, pisząc "czynność egzekucyjna" rozumiał przez to środek egzekucyjny, o którym mowa w art. 70 § 4 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej "O.p."), czy należy odróżnić pojęcia "zastosowanie środka egzekucyjnego" i "dokonanie czynności egzekucyjnej", i "czy Sąd powołując się na art. 70 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa, miał na uwadze zapis ustawowy obowiązujący od 01.01.2003 r., a użyte w tekście wyroku słowa "Przerwane czynnością egzekucyjną" należy rozumieć – jako zawarte w ww. przepisie ustawy Ordynacja podatkowa określenie "zastosowanie środka egzekucyjnego"?".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Z treści art. 158 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej "P.p.s.a.") wynika, że sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Wskazać jednak należy, że konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (por. T. Ereciński (w:) Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego, s. 581; post. NSA z dnia 26 lipca 2001 r., II SAB 57/98, Lex nr 75533).
Odnosząc się do wniosku strony na tle powyższych uwag stwierdzić należy, że brak jest podstaw do jego uwzględnienia. W pierwszej kolejności trzeba zwrócić uwagę, że przedmiotem sprawy rozstrzygniętej wyrokiem NSA z 19 kwietnia 2011 r., sygn. akt I FSK 462/10, była kwestia przedawnienia zobowiązania podatkowego podatnika (w stanie faktycznym sprawy - spółki cywilnej), jako przeszkody orzekania o odpowiedzialności osób trzecich za te zobowiązania tegoż podatnika. W wyroku tym NSA uznał, że egzekucja z rachunku bankowego G. O., jako osoby trzeciej, na którą przeniesiono odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe podatnika, tj. zlikwidowanej spółki cywilnej, nie skutkuje przerwaniem biegu przedawnienia zaległego zobowiązania podatkowego podatnika. Jedynie bowiem zastosowanie wobec majątku podatnika środka egzekucyjnego, o którym podatnik ten został zawiadomiony, mógłby – w myśl art. 70 § 4 O.p. – spowodować przerwanie biegu terminu zaległego zobowiązania podatkowego. Przy tym NSA jednoznacznie stwierdził, że: "(...) zastosowanie środka egzekucyjnego w stosunku do majątku podatnika, którego zobowiązanie podatkowe ma zostać przerwane czynnością egzekucyjną, co w przypadku zajęcia rachunku bankowego musi oznaczać zajęcie rachunku tegoż podatnika." (str. 12 uzasadnienia). Skoro zatem NSA uznał, że w okolicznościach tej sprawy dla ustalenia, czy nastąpiło przedawnienie zobowiązania podatkowego podatnika (a tym samym, czy dopuszczalne było przeniesienie odpowiedzialności za to zobowiązanie na G. O.) nie ma w ogóle znaczenia fakt prowadzenia postępowania egzekucyjnego wobec majątku G. O., to tym samym, brak jest – w świetle art. 158 P.p.s.a. – podstaw do dokonywania wykładni wyroku w sprawie I FSK 462/10 w takim zakresie, jak o to wnioskowała strona. Podnoszone przez wnioskodawcę wątpliwości co do charakteru czynności, jaką jest zajęcie rachunku bankowego skarżącego, nie powodują bowiem – w okolicznościach tej sprawy – niejasności co do samego rozstrzygnięcia tej sprawy, zakresu powagi rzeczy osądzonej, czy też sposobu wykonania wyroku NSA.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 158 w zw. z art. 193 P.p.s.a., odmówił dokonania wykładni wyroku.