I FSK 432/06

I FSK 432/06 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2007-01-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-04-28
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Artur Mudrecki
Jan Zając /przewodniczący/
Maria Dożynkiewicz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I SA/Wr 144/04 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2005-09-28
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184, art. 204 pkt1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Zając Sędziowie Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz (sprawozdawca) Sędzia NSA Artur Mudrecki Protokolant Magdalena Nowakowska po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2007 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej spółki A. [ sp. z o.o. w S.] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 września 2005 r., sygn. akt I SA/Wr 144/04 w sprawie ze skargi spółki A na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia [...] grudnia 2003 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2001 r. 1. oddala skargę kasacyjną 2. zasądza od Spółki A na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu kwotę 2700 zł (słownie: dwa tysiące siedemset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego
Uzasadnienie
I FSK 432/06
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 28 września 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę spółki A. [sp. z o.o. w S.] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we Wrocławiu z [...]września 2003r., którą na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 1 ustawy z 28 września 1991r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 1999r. nr 54, poz. 572 ze zm.), art. 21 § 1 pkt 1 i 2, § 3 i § 3a Ordynacji podatkowej oraz art. 10 ust. 2 i art. 27 ust. 5, 6 i 8 ustawy z 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 11, poz. 50 ze zm.) określono Spółce za styczeń, kwiecień, maj, lipiec, wrzesień, październik i listopad 200lr. zobowiązanie w podatku od towarów i usług, za marzec 2001r. kwotę różnicy podatku podlegającą odliczeniu w następnych okresach rozliczeniowych, zaś za luty, czerwiec, sierpień i grudzień 200lr. kwotę zwrotu różnicy podatku. Za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 200lr. ustalono też dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 30% zaniżenia zobowiązania lub zawyżenia kwoty zwrotu różnicy podatku.
W uzasadnieniu Sąd ten wskazał, że w wyniku przeprowadzonego postępowania stwierdzono, że Spółka zajmująca się sprzedażą hurtową i detaliczną dietetycznych środków odżywczych, stosowanych przez sportowców jako uzupełnienie diety, uznała że wszystkie sprowadzane przez nią z firmy B w Niemczech preparaty spełniają warunki określone w grupie Systematycznego Wykazu Wyrobów 2529-9 jako wyroby przemysłu koncentratów spożywczych pozostałe osobno nie wymienione. W związku z tym, że produkty z grupy 25SWW są wymienione w załączniku nr 3 do ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, dla których zgodnie z art. 18 ust. 2 tej ustawy stawka opodatkowania wynosi 7%, taką stawkę Spółka zastosowała. Klasyfikacji towarów Spółka dokonała we własnym zakresie, nie występując w tej sprawie do organów statystycznych. W związku z powziętymi wątpliwościami co do prawidłowości klasyfikacji części importowanych i sprzedawanych w kraju preparatów Inspektor Urzędu Kontroli Skarbowej zwrócił się do Ośrodka Interpretacji Standardów Klasyfikacyjnych Urzędu Statystycznego w Łodzi, wyznaczonego przez Prezesa GUS do wydawania opinii klasyfikacyjnych i uzyskał opinię z 24 czerwca 2003r., z której wynikało, że cztery sprowadzane preparaty nie były wyrobami przemysłu koncentratów spożywczych, ale należało je klasyfikować jako związki organiczne pozostałe i mieszaniny związków organicznych o symbolu SWW 1244-9. Były to: dibencozide (kapsułki), creatine (proszek), carnitin 1000 (kapsułki) i KTP creatine (kapsułki). Preparaty te podlegały opodatkowaniu stawką podstawową podatku od towarów i usług 22%, w związku z czym rozliczono ten podatek za poszczególne miesiące 2001r. odmiennie od deklarowanego przez Spółkę, ustalając też dodatkowe zobowiązanie podatkowe w związku z zaniżeniem zobowiązania lub zawyżeniem zwrotu podatku. Podniesiono w uzasadnieniu decyzji, że dołączone do odwołania opinie Urzędu Statystycznego w Rzeszowie wydane dla firmy C z 20 grudnia 2002r. i 8 kwietnia 2003r. oraz dla firmy D z 15 listopada 1999r. dotyczyły produktów o innych nazwach i składzie chemicznym, nie zaś produktów zakwestionowanych u skarżącej Spółki.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu pełnomocnik Spółki wniosła o uchylenie decyzji zarzucając, iż wydana została z naruszeniem art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, bowiem podatnik nie może ponosić ujemnych konsekwencji, jeśli zastosował się do opinii jednostki statystyki państwowej w zakresie klasyfikacji towarów. Spółka posiadała opinie dotyczące podobnych produktów, które klasyfikowały je do grupowania SWW 2529-9 jako wyroby przemysłu koncentratów spożywczych pozostałe osobno nie wymienione. Były to opinie wydane dla C i D i dotyczyły również produktów przeznaczonych dla sportowców jako uzupełnienie diety. W związku z tym opinia z 24 czerwca 2003r., na której oparto decyzję, błędnie klasyfikuje cztery sprzedawane przez Spółkę produkty, które są środkami spożywczymi, a nie wyrobami przemysłu chemicznego.
Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazanym wyżej wyrokiem oddalając skargę w uzasadnieniu wskazał, że stosownie do art. 4 pkt 1 ustawy z 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, ilekroć w przepisach ustawy jest mowa o towarach, rozumie się przez to rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki, budowle i ich części, będące przedmiotem czynności określonych w art. 2, które wymienione są w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce państwowej. Według art. 54 ust. 1 tej ustawy do 31 grudnia 2002r. towary i usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 2, nie wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce państwowej, podlegają opodatkowaniu stawką określoną w art. 18 ust. 1, czyli stawką podstawową 22%. Zgodnie z art. 18 ust. 2 stawka podatku obniżona do 7% ma zastosowanie do towarów i usług, wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy. Odnośnie towarów załącznik ten odwołuje się do Systematycznego Wykazu Wyrobów, wprowadzonego zarządzeniem nr 7 Prezesa GUS z dnia 26 lutego 1990r. (Dz. Urz. GUS nr 3, poz. 11 ze zm.), wydanym na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 lutego 1982r. o statystyce państwowej (Dz. U. z 1989r. nr 40, poz. 221 ze zm.). Taki bowiem obowiązywał przed dniem 1 lipca 1997r., gdyż zgodnie z art. 54 ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. dla celów poboru podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego w okresie do 31 grudnia 2002r. stosuje się klasyfikacje statystyczne obowiązujące przed tym dniem. Odwołanie się przez przepisy ustawy podatkowej do klasyfikacji statystycznych, mające w rozpoznawanej sprawie znaczenie dla oceny prawidłowości skorzystania przez skarżącą Spółkę z obniżonej do 7% stawki opodatkowania odnośnie sprzedaży czterech zakwestionowanych preparatów, budzić może wg tego Sądu wątpliwości, ale zajmujący się tą kwestią Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 3 kwietnia 200lr. sygn. K 32/99 orzekł, że art. 2, art. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 54 ust. 1, 2 i 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym są zgodne z art. 87 § 1 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (por. "Leksykon VAT 2002" Janusza Zubrzyckiego, Wrocław 2002, str. 256-262).
Zdaniem tego Sądu w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto też jednolicie, że to podatnik obowiązany jest prawidłowo zakwalifikować sprzedawany towar, a w razie wątpliwości zwrócić się może do stosownych organów statystycznych, wyznaczonych przez Prezesa GUS, które kompetentne są do wydawania opinii klasyfikacyjnych. Organy podatkowe nie mają w tej materii samodzielnych kompetencji, mogą jedynie oceniać wydaną w toku postępowania opinię jak każdy inny dowód.
W związku z powstałymi wątpliwościami w toku postępowania Urząd Kontroli Skarbowej zwrócił się o opinię odnośnie prawidłowości zakwalifikowania przez skarżącą Spółkę sprzedawanych preparatów jako wyrobów przemysłu koncentratów spożywczych pozostałych osobno nie wymienionych o symbolu SWW 2529-9, co skutkowało opodatkowaniem ich obniżoną 7%-ową stawką podatku jako wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy. W wydanej przez organ statystyczny 24 czerwca 2003r. opinii stwierdzono, że cztery z importowanych przez skarżącą Spółkę i sprzedawanych w kraju preparatów winny być zakwalifikowane jako związki organiczne pozostałe i mieszaniny związków organicznych o symbolu SWW 1244-9. Dotyczyło to dibencozidu w kapsułkach, creatiny w proszku oraz carnitinu 1000 i KTP creatiny w kapsułkach.
W opiniach organów statystycznych wskazywanych przez skarżącą, a wydanych na rzecz innych podmiotów nie był wymieniony żaden z czterech preparatów, zakwestionowanych w uzyskanej w toku postępowania opinii z 24 czerwca 2003r. W tej sytuacji wg tego Sądu organy podatkowe nie miały podstaw do jej kwestionowania, gdyż była to jedyna opinia, dotycząca zakwestionowanych preparatów. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że nie można w związku z tym zasadnie twierdzić, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, nakazujących wyjaśnić w niezbędnym zakresie istotne okoliczności sprawy, czy też z naruszeniem wskazanego w skardze art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej.
Dalej Sąd ten wskazał, że dopiero w kilka miesięcy po wniesieniu skargi do sądu strona skarżąca powołała się na pisma Urzędu Statystycznego w Łodzi z 23 września i 13 października 2003r., skierowane do innych podmiotów, ale ich nie dołączyła (pismami tymi pełnomocnik strony nie dysponował nawet w czasie rozprawy sądowej). Miały one dotyczyć preparatów o zbliżonej nazwie i składzie do zakwestionowanych jako środki spożywcze w toku postępowania. Powołała się też na pismo dyrektora Sekretariatu Prezesa GUS z 17 czerwca 2004r., mające być skierowanym do strony i klasyfikujące jeden z zakwestionowanych preparatów według symbolu Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, obowiązującej od 1 lipca 1997r. Żadne z tych pism, nawet gdyby od strony merytorycznej miały popierać twierdzenia strony, w opisanej sytuacji nie mogą świadczyć o tym, by organ podatkowy przed wydaniem zaskarżonej decyzji naruszył przepisy prawa materialnego lub procesowego w sposób mający wpływ na wynik sprawy lub by naruszył prawo w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) do c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Wobec tego Sąd ten na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
skargę oddalił.
Skargę kasacyjną od wskazanego wyżej wyroku złożył w imieniu skarżącej Spółki jej pełnomocnik, zaskarżając wyrok ten w całości, zarzucając :
1) naruszenie prawa materialnego, a to norm technicznych Systematycznego Wykazu Wyrobów, w tym zasad metodycznych SWW, wprowadzonego zarządzeniem nr 7 Prezesa GUS z 26 lutego 1990 r. ( Dz.U.GUS nr 3, poz. 11 ze zm.), wydanym na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z 26 lutego 1982 r. statystyce państwowej ( Dz. U. z 1989 r. Nr 40 poz. 221 ze zm.), poprzez niewłaściwe rozumienie zastosowanej normy prawnej (błędna wykładnia),
2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 141§4 ustawy z 30 sierpnia 2000r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270), poprzez nie podanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej niewyjaśnienie.
3) naruszenie przepisów postępowania, a to art. 49§1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270) poprzez zaniechanie wezwania skarżącej spółki do uzupełnienia brakujących załączników do pisma z 22.06.2004 r.
Wskazując na powyższe autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Uzasadniając naruszenie prawa materialnego autor skargi kasacyjnej stwierdził, że nie można zgodzić się ze stanowiskiem Sądu, że organy podatkowe w zakresie klasyfikowania towarów nie miały samodzielnych kompetencji i mogły jedynie oprzeć się na opinii urzędu statystycznego. Obowiązkiem organów podatkowych było prawidłowe stosowanie przepisów prawa jakim są normy systematycznego wykazu wyrobów. Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął błędne założenie, że opinie organu statystycznego są wiążące zarówno dla organów podatkowych jak i dla Sądu. Autor skargi kasacyjnej powołał się przy tym na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19.09.2000 r. sygn. akt I S.A/Łd 248/00 Prz. Podat. 2001/4/60, z 10.02.1998 r. sygn. akt I S.A./Łd 1147/96, w których przyjęto jednolicie, że systematyczny wykaz wyrobów, co prawda zawiera normy techniczne, to jednak podlega wykładni zarówno przez organy podatkowe jak i przez Sąd administracyjny.
Zdaniem autora skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji nie ustosunkował się do zarzutów przedstawionych w skardze i dokonał błędnej wykładni przepisów systematycznego wykazu wyrobów, w wyniku której uznał decyzje organów podatkowych za odpowiadające prawu w szczególności uznał, że organy podatkowe prawidłowo zaklasyfikowały towary spożywcze o nazwach; dibencozide kapsułki, creatyna w proszku, camityna 1000 w kapsułkach i KTP creatyna w kapsułkach, do pozycji klasyfikacji SWW 1244-9 "Związki organiczne pozostałe i mieszaniny związków organicznych". Prawidłowa klasyfikacja wyrobu (towaru) nie może zostać przeprowadzona z pominięciem reguł ustanowionych w SWW. Posługując się tymi regułami Spółka nie mogła zdaniem autora skargi kasacyjnej sprowadzanych od producenta wyrobów o bezspornym przeznaczeniu spożywczym zaklasyfikować do innego grupowania macierzystego niż SWW- 25 - "Wyroby przemysłu spożywczego".
W/w wyroby są bowiem odżywkami dla sportowców i zaliczają się do odżywczych wyrobów spożywczych. O tym, że są to środki spożywcze świadczy przede wszystkim ich jednoznaczne przeznaczenie jak i prawodawstwo, bowiem produkty te posiadają zezwolenie Głównego Inspektora Sanitarnego na import i wprowadzenie do obrotu dietetycznego środka spożywczego. Opakowania tych wyrobów również zawierają informację o ich przeznaczeniu spożywczym.
Opinia klasyfikacyjna wyrobów spożywczych została wydana w oparciu o kryterium surowca, co w ocenie skarżącej Spółki nastąpiło z naruszeniem norm systematycznego wykazu wyrobów.
Uzasadniając naruszenie przepisów postępowania autor skargi kasacyjnej wskazał, że zgodnie z art. 141 § 4 ustawy "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzasadnienie wyroku powinno zawierać podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Zdaniem skarżącej w uzasadnieniu Sądu brak jest podstawy prawnej i wyjaśnienia rozstrzygnięcia bowiem nie można stwierdzić czy i jakie prawo Sąd przy rozstrzygnięciu zastosował i czy zrobił to w sposób prawidłowy. Niewątpliwie tym prawem nie mogła być opinia interpretacyjna Urzędu Statystycznego. Sfera motywacyjna Sądu nie została ujawniona. W sytuacji gdy Sąd podzielił pogląd organów podatkowych i opinię urzędu statystycznego w zakresie klasyfikacji niewystarczającym było powołanie się w uzasadnieniu na ten pogląd, gdyż Sąd powinien przedstawić własny pogląd w zakresie klasyfikacji tym bardziej, że skarżący wniósł zarzuty do poglądów przedstawionych w klasyfikacji podatkowej.
Niewyjaśnienie podstawy prawnej sprowadziło się do niedokonania przez Sąd oceny zarzutów zawartych w skardze. Zarzuty te dotyczyły niewłaściwego zastosowania SWW przez organy podatkowe, które oparły się wyłącznie na nieprawidłowej opinii Urzędu Statystycznego.
W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał również, że strona skarżąca do pisma z 22.06.2004 r. nie załączyła powołanych w tym piśmie dowodów. Jeżeli uznać, że skarżąca faktycznie pominęła dowody to Sąd naruszając art. to art. 49§1 ustawy "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" zaniechał wezwania skarżącej spółki do uzupełnienia brakujących załączników. Powołanie się na opinie miało na celu wskazanie Sądowi, że Urzędy Statystyczne zmieniają wydawane przez siebie opinie, a zatem Sąd winien samodzielnie dokonać oceny norm systematycznego wykazu wyrobów. Strona skarżąca w żadnym wypadku nie twierdziła, że opinie te mogłyby stać się podstawą do wydania orzeczenia w sprawie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od Skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego w uzasadnieniu podnosząc, ze skarga ta nie ma uzasadnionych podstaw.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga kasacyjna w tej sprawie oparta została na obu podstawach wymienionych w art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) zwaną dalej p.p.s.a. Wobec tego w pierwszej kolejności należy ocenić zasadność zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania. Naruszenie przepisów postępowania ze względu na treść art.174 pkt 2 p.p.s.a. stanowi podstawę kasacyjną, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej w ramach tej podstawy zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., twierdząc, że w uzasadnieniu Sądu brak jest podstawy prawnej i wyjaśnienia rozstrzygnięcia, gdyż nie można stwierdzić, czy i jakie prawo Sąd przy rozstrzygnięciu zastosował. Sądy administracyjne ze względu na treść art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ) kontrolują działalność administracji pod względem legalności. Orzekając w sprawach skarg na akty wymienione w art. 3 § 2 p.p.s.a. badają, czy zaskarżony akt nie narusza prawa materialnego, czy formalnego. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wyjaśnił dlaczego uznał, że skarga nie jest zasadna . Sąd ten bowiem stwierdził, że organy miały podstawy przy klasyfikowaniu spornych preparatów do oparcia się na opinii Urzędu Statystycznego w Łodzi z 24 czerwca 2003 r. i wyjaśnił z jakich przyczyn podzielił stanowisko organów co do klasyfikacji tych preparatów i zastosowanej stawki podatkowej, wskazując przy tym podstawę swego rozstrzygnięcia. Zarzuty skargi kasacyjnej w tym zakresie nie są więc uzasadnione.
Nie jest też zasadny drugi z zarzutów dotyczący naruszenia przepisów postępowania. Przepis art. 49 § 1 p.p.s.a. dotyczy braków formalnych pisma i skutków nieuzupełnienia tych braków w zakreślonym przez Sąd terminie. W art. 46 §1,§ 2 i § 3 określone zostały ogólne warunki formalne, którym powinno odpowiadać każde pismo strony. Wśród tych warunków jest także wymienienie załączników. Skoro pismo, na które wskazuje autor skargi kasacyjnej zawierało wykaz załączników, to niedołączenie wskazanych przez stronę w tym piśmie załączników w postaci powoływanych w nim opinii statystycznych trudno uznać za brak formalny tego pisma powodujący konieczność wezwania stronę w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. do jego uzupełnienia. Nie jest to bowiem brak w rozumieniu wskazanego wyżej przepisu, uniemożliwiający pismu temu nadanie prawidłowego biegu.
Naruszenie prawa materialnego autor skargi kasacyjnej upatruje w błędnej wykładni norm technicznych Systematycznego Wykazu Wyrobów. Regulacje zawarte w art. 4 pkt 1, art. 54 ust. 1 i ust. 4 ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ( Dz. U. Nr 11 poz. 50 ze zm.) odsyłają do klasyfikacji statystycznych między innymi w odniesieniu do rozumienia towarów, czy usług dla celów opodatkowania, czy poprzez konstrukcję załączników do ustawy. Klasyfikacje te są zbiorem norm technicznych stanowiącymi usystematyzowane zbiory towarów lub czynności .Trudno więc uznać, by zarzut naruszenia norm technicznych SWW stanowił wystarczającą podstawę skargi kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. W skardze kasacyjnej nie wskazano bowiem przy tym jaki przepis prawa materialnego został w związku z tym przez Sąd pierwszej instancji naruszony.
W istocie zarzucając naruszenie prawa materialnego autor skargi kasacyjnej kwestionuje opinię statystyczną, na której organy i Sąd pierwszej instancji oparły swoje rozstrzygnięcie. Autor skargi kasacyjnej zarzucając naruszenie prawa materialnego zmierza więc do podważenia ustaleń faktycznych, nie podnosząc przy tym wcześniej zarzutów mieszczących się w drugiej podstawie kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., które możnaby odnieść do przeprowadzonego postępowania dowodowego.
Skarga kasacyjna wobec powyższego pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw, a wobec tego, skargę tę stosownie do treści art. 184 p.p.s.a. należało oddalić.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 i art. 209 wskazanej wyżej ustawy.