I FSK 407/22

I SA/Łd 628/21 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2021-11-30
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-08-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Bożena Kasprzak
Grzegorz Potiopa /sprawozdawca/
Paweł Kowalski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I FSK 407/22 - Wyrok NSA z 2025-07-08
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 106
art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1, art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 2, art. 29a ust. 1
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - t.j.
Dz.U.UE.L 2006 nr 347 poz 1 art. 73
Dyrektywa Rady z dnia  28 listopada 2006 r. Nr 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej
Dz.U.UE.L 2014 nr 259 poz 2
Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) NR 932/2014 z dnia 29 sierpnia 2014 r. ustanawiające tymczasowe nadzwyczajne środki wsparcia dla  producentów niektórych owoców i warzyw oraz zmieniające rozporządzenie delegowane (UE) nr 913/2014
Dz.U. 2016 poz 1523
par. 5 ust. 1
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 5 września 2016 r. w sprawie realizacji przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zadań  związanych z ustanowieniem dalszych tymczasowych nadzwyczajnych środków wsparcia dla producentów niektórych owoców i warzyw w  związku z kontynuacją zakazu ich przywozu z Unii Europejskiej do Federacji Rosyjskiej
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Dnia 30 listopada 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Kowalski Sędziowie: Sędzia WSA Bożena Kasprzak Asesor WSA Grzegorz Potiopa (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 listopada 2021 roku sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] 2021 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy 2015, 2016 i 2017 roku oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2021 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi - dalej także: "DIAS", po rozpoznaniu odwołania M.K. - dalej: "Skarżący", "Podatnik" lub "Strona", utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. – dalej także: "NUS", z dnia [...] 2021 r. w zakresie dotyczącym odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za: wrzesień 2016 r. w kwocie 5.653,00 zł oraz marzec 2017 r. w kwocie 757,00 zł oraz uchylił decyzję NUS w zakresie podatku od towarów i usług za wrzesień 2015 r. i w tym zakresie umorzył postępowanie w sprawie.
Jak wynika z akt sprawy Skarżący w dniach 29 i 31 grudnia 2020 r. złożył korekty deklaracji VAT-7 dla podatku od towarów i usług za okres od września 2015 r. do maja 2016 r., za wrzesień 2016 r. oraz za marzec 2017 r. Wyjaśnił, że skorygował wartość nieprawidłowo rozliczonego i opodatkowanego w poprzednich korektach deklaracji VAT-7, otrzymanego w ramach działalności sadowniczej wsparcia finansowego z Agencji Rynku Rolnego za wycofanie z rynku owoców w celu bezpłatnej dystrybucji, w związku z wprowadzeniem przez rząd Federacji Rosyjskiej zakazu przywozu niektórych produktów z UE do Rosji. Warunkiem otrzymania dofinansowania było wycofanie owoców i warzyw ze sprzedaży i przeznaczenie ich do bezpłatnej dystrybucji, co Skarżący uczynił. Sposób wyliczenia dofinansowania odwoływał się wprost do ilości i wartości towaru, który był przedmiotem końcowej dostawy. Dokładniej dopłata za wycofanie owoców była przeliczana na każde 100 kg owoców, dopłata do kosztów transportu uzależniona była od odległości jednostki organizacyjnej na rzecz której przekazywane były owoce, natomiast dopłata do kosztów sortowania i pakowania była przeliczana na każdą 1 tonę owoców. Wobec powyższego, Skarżący wniósł o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług za: - wrzesień 2015 r. w kwocie 1.987,00 zł, - wrzesień 2016 r. w kwocie 5.653,00 zł, - marzec 2017 r. w kwocie 757,00 zł wskutek pomniejszenia dostaw towarów o otrzymane dotacje z ARR: - we wrześniu 2015 r. w kwocie 57.923,55 zł, - we wrześniu 2016 r. w kwocie 141.557,61 zł, - w marcu 2017 r. w kwocie 15.903,48 zł.
W konsekwencji powyższego, NUS dokonał u Skarżącego czynności sprawdzających w zakresie podatku od towarów i usług za wrzesień 2015 r. oraz marzec 2017 r. Z kolei zakresie podatku od towarów i usług za 2016 r. u Skarżącego przeprowadzona została kontrola podatkowa.
NUS decyzją z dnia [...] 2021 roku stwierdził nadpłatę w podatku od towarów i usług za wrzesień 2015 r. w kwocie 138 zł, określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za wrzesień 2015 r. w kwocie 1.819 zł, (wyłącznie w części objętej wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w takim zakresie, w jakim powstanie nadpłaty jest związane ze zmianą wysokości zobowiązania podatkowego), odmawiając jednocześnie stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za wrzesień 2015 r. w wysokości 1.849 zł. Ponadto, za wrzesień 2016 r. NUS odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług w kwocie 5.653 zł, podobnie jak za marzec 2017 r. odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług w kwocie 757 zł.
Strona zaskarżyła dokonane przez Organ pierwszej instancji rozstrzygnięcie do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L.
Organ odwoławczy decyzją z dnia [...] 2021 r., działając w oparciu o przepis art. 233 § 1 pkt 2 lit. a i art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 z późn. zm.) – dalej "O.p.",
uchylił decyzję Organu pierwszej instancji w zakresie:
- określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za wrzesień 2015 r. w kwocie 1.849,00 zł i w tym zakresie umorzył postępowanie w sprawie,
- stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za wrzesień 2015 r. w kwocie 138,00 zł i w tym zakresie odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług w tej kwocie za wrzesień 2015 r.,
a w pozostałym zakresie, tj. dotyczącym odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za:
- wrzesień 2015 r. w kwocie 1.849,00 zł,
- wrzesień 2016 r. w kwocie 5.653,00 zł,
- marzec 2017 r. w kwocie 757,00 zł,
utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
DIAS stwierdził, że przeszkodą dla analizy poprawności zapisów korekty deklaracji VAT-7 za wrzesień 2015 r. złożonej przez Skarżącego w dniu [...] 2015 r. jest okoliczność, że z upływem dnia 31 grudnia 2020 r. w zakresie tego okresu rozliczeniowego upłynął termin o którym mowa w art. 70 § 1 O.p., tj. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za wrzesień 2015 r. uległo przedawnieniu i organy podatkowe nie mają w takim przypadku żadnych narzędzi do badania poprawności dokonanego przez samego Podatnika samoobliczenia podatku od towarów i usług.
Organ podatkowy II instancji wskazał, że przedmiotem sporu w sprawie było rozstrzygnięcie, czy otrzymane dotacje z ARR stanowią wynagrodzenie/zapłatę za dokonaną dostawę towarów i czy podlegają opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług. Odwołując się do art. 5 ust. 1 pkt 1, 7 ust. 1, 15 ust. 1 oraz 29a ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. poz. 1054, z późn. zm.) – dalej: "u.p.t.u." oraz art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości oraz orzecznictwo TSUE i polskich sądów administracyjnych uznano, że nieodpłatne przekazaniem przez Skarżącego owoców, poprzedzone otrzymanymi pod tym warunkiem dotacjami miało charakter odpłatnej dostawy towarów, która podlega opodatkowaniu. Skarżący był dysponentem owoców, którymi następnie rozporządził w ten sposób, że bezpłatnie dostarczył je odbiorcom. Otrzymana dotacja stanowiła w całości podstawę opodatkowania do wyliczenia koniecznego do odprowadzenia do budżetu podatku VAT, bowiem stanowiła zapłatę za zrealizowanie dostawy owoców na rzecz odbiorców, którzy w związku z tą dotacją żadnych opłat uiszczać nie musieli. Dofinansowanie otrzymane przez Skarżącego miało bezpośredni związek z wykonaniem przez niego określonych czynności podlegających opodatkowaniu oraz wpływało na cenę towaru. Dotacje te stanowiły subsydia dla konkretnych dostaw, umożliwiając odbiorcom nabycie towaru bez odpłatności za ich otrzymanie, miały charakter zindywidualizowany i policzalny (zależały od wagi pakowanego i przekazywanego nieodpłatnie towaru, jego wartości oraz odległości jaką Skarżący pokonał w celu jego dostarczenia).
W związku z powyższym DIAS zgodził się z rozstrzygnięciem NUS, w którym ten odmówił Skarżącemu stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za miesiące IX 2016 r. oraz III 2017 r. i w tym zakresie utrzymał decyzję w mocy.
DIAS podniósł, że każda z otrzymanych przez Skarżącego dotacji miała charakter przedmiotowy, tj. dotyczyła konkretnych czynności i była z nimi bezpośrednio, w tym na poziomie ceny, związana. Tym samym, wobec powyższego, finansowanie otrzymane przez Stronę będzie podlegać opodatkowaniu wg właściwej stawki podatku.
Strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:
1. art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 O.p., poprzez naruszenie fundamentalnych zasad postępowania podatkowego, tj. zasady praworządności, zasady zaufania do organu podatkowego oraz zasady prawdy obiektywnej, a co za tym idzie braku dążenia do wszechstronnego i wnikliwego wyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, co w konsekwencji skłoniło organy podatkowe błędnego ustalenia stanu faktycznego i dokonania dowolnej oceny zebranego materiału dowodowego, naruszając zasadę swobodnej oceny dowodów i prawdy obiektywnej;
2. naruszenie przepisów art. 29a ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, polegające na błędnym uznaniu, że Skarżący dokonując przekazania owoców do bezpłatnej dystrybucji na rzecz organizacji pożytku publicznego (listę organizacji pożytku publicznego prowadziła ARR) z przeznaczeniem na bezpłatną dystrybucję, w zamian za dopłatę za wycofanie owoców wypłaconą przez Agencję Rynku Rolnego i Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnica, na zasadach określonych w przepisach unijnych i krajowych, dokonał zwiększającej jego obrót odpłatnej dostawy towarów podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podczas gdy otrzymana pomoc wypłacona Skarżącemu, na zasadach określonych w przepisach unijnych i krajowych, stanowiła jedynie zwrot kosztów poniesionych na wyprodukowanie, wycofanie z rynku, sortowanie i dostawę owoców do organizacji pożytku publicznego i nie miała bezpośredniego związku z konkretną dostawą towarów oraz nie wpływała na jej cenę, gdyż została udzielona w wysokości wynikającej z przesłanek określonych w przepisach prawa unijnego i jako taka nie powinna zwiększać podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług.
Mając powyższe na uwadze, Skarżący wniósł o:
- uwzględnienie skargi i uchylenie zakażonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] 2021 r.,
- zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje;
Skarga okazała się niezasadna.
Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. z dnia [...] 2021 r. utrzymująca w mocy decyzję NUS z dnia [...] 2021 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za: wrzesień 2015 r., wrzesień 2016 r. oraz marzec 2017 r.
W rozpoznawanej sprawie Strona uzyskała wsparcie w ramach programu dla producentów niektórych owoców i warzyw w związku z zakazem ich przywozu z UE do Federacji Rosyjskiej. Z decyzji ARR i ARiMR wynika, że na przekazane tytułem wsparcia kwoty składają się środki finansowe dotyczące owoców, koszty transportu, koszty sortowania i pakowania. Co ważne jednym z warunków uzyskania opisanego wsparcia było wycofanie owoców z rynku i bezpłatne przekazanie na rzecz organizacji charytatywnych (§ 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 września 2014 r. w sprawie realizacji przez Agencję Rynku Rolnego zadań związanych z ustanowieniem tymczasowych nadzwyczajnych środków wsparcia producentów niektórych owoców i warzyw w związku z zakazem ich przywozu z Unii Europejskiej do Federacji Rosyjskiej).
Sąd zwraca uwagę, że ustawa o podatku od towarów i usług w dziale II pt. "Zakres opodatkowania" nakreśla katalog czynności, które podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, i tak stosownie do treści art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. opodatkowaniu tym podatkiem podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług.
Powyższe pojęcia zostały następnie zdefiniowane w samej ustawie, i tak stosownie do treści art. 7 ust. 1 u.p.t.u. przez dostawę towarów należy rozumieć przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, a przez świadczenie usług - stosownie do treści art. 8 ust. 1 - rozumieć należy każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów.
W świetle zapisów art. 15 ust. 1 u.p.t.u. podatnikami są osoby prawne, jednostki
organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Zgodnie zaś z art. 15 ust. 2 u.p.t.u., działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Mając zatem powyższe na uwadze wskazać trzeba, że czynność wykonywana przez podmiot, o którym mowa w art. 15 ust. 1 u.p.t.u., w ramach której następuje przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel objęta jest zakresem opodatkowania podatkiem od towarów i usług.
Odnosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy wskazać trzeba, że Skarżący jako podmiot o którym mowa w art. 15 ust. 1 u.p.t.u. dokonał rozporządzenia towarem należącym do niego (tj. jabłkami) i w efekcie tych czynności władztwo nad tymi towarami (prawo do rozporządzania nimi jak właściciel), przeszło na organizacje pożytku publicznego.
Zgodnie z art. 29a ust. 1 u.p.t.u. podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2-5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i ust. 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
W niniejszej sprawie poza sporem jest to, że Skarżący z tytuły dostarczonych do określonych podmiotów towarów (jabłek), od tych podmiotów nie otrzymał żadnej zapłaty, jednakże ww. przepis wyraźnie stanowi, iż podstawą opodatkowania jest nie tylko to co podatnik otrzymał od ww. podmiotów (nabywców), ale również otrzymane przez Stronę dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę dostarczanych towarów. Skarżący na mocy decyzji wydanej przez ARR otrzymał wsparcie w ramach programu dla producentów niektórych owoców i warzyw w związku z zakazem ich przywozu z Unii Europejskiej do Federacji Rosyjskiej.
Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy ww. wsparcie należy traktować jako dotację, subwencję lub inną dopłatę o podobnym charakterze mającą bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych przez Podatnika, tj. jabłek dostarczonych do podmiotów pożytku publicznego.
Sąd w tym sporze przyznaje rację stanowisku zajętemu w zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym, odpowiadając na powyższe należy mieć na względzie sformułowanie użyte w art. 29a ust. 1 u.p.t.u., iż subwencje, dotacje lub inne dopłaty o podobnym charakterze będą wtedy stanowiły podstawę opodatkowania, gdy będą one miały bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych przez podatnika.
Sąd podziela również stanowisko DIAS, że o bezpośrednim charakterze można mówić w sytuacji, gdy bez żadnego trudu będzie można powiązać daną dotację, subwencję, lub inną dopłatę o podobnym charakterze z konkretną dostawą/dostawami, w przeciwnym bowiem wypadku, tj. gdy dotacja nie będzie miała takiego bezpośredniego charakteru jej wpływ nie będzie się ograniczał do poszczególnych transakcji, a będzie wpływał na ogół działalności danego podatnika i w taki sam sposób (ogólny) będzie wpływał na każdą dostawę wykonywana przez ten podmiot. Innymi słowy tak udzielona subwencja, dotacja lub inna dopłata o takim charakterze nie będzie przypisana żadnej konkretnej dostawie, a wpływ tego rodzaju wsparcia na ceny towarów dostarczanych przez ten podmiot nie będzie możliwy w sposób prosty do bezpośredniego uchwycenia.
Mając zatem na uwadze zarysowany powyżej podział (na gruncie i dla potrzeb ustawy o podatku od towarów i usług) dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze na takie, które wpływają w sposób bezpośredni na cenę towarów (usług) dostarczanych (świadczonych) przez dany podmiot i na takie, które takiego wpływu nie mają, można w dalszej kolejności to właśnie rozróżnienie form wsparcia opisać jako mające charakter przedmiotowy albo podmiotowy.
W pierwszym przypadku udzielone wsparcie ma związek z danymi (konkretnymi) czynnościami wykonywanymi przez podmiot i w efekcie wpływa na cenę towarów/usług dostarczanych/świadczonych przez przedsiębiorcę.
W drugim zaś przypadku udzielone wsparcie przyznawane jest bez związku z jakąkolwiek czynnością wykonywaną przez danego przedsiębiorcę i w ten sposób udzielonego wsparcia nie można powiązać bezpośrednio z żadną konkretną czynnością wykonywaną przez przedsiębiorcę. Wsparcie to pozostaje bez bezpośredniego wpływu na cenę towarów/usług dostarczanych/świadczonych przez podatnika i z tego właśnie powodu, jako nie mające wpływu na wartość podstawy opodatkowania przy czynnościach wykonywanych przez podatnika, pozostaje poza sferą zainteresowania ustawy o podatku od towarów i usług.
W sytuacji w której wartość udzielonego wsparcia wynosi 10.000,00 zł, efektem czego jest obniżenie ceny konkretnych towarów o podobną wartość, oznacza to, że udzielone wsparcie ma charakter bezpośredni i znajduje się w sferze obowiązywania ustawy o podatku od towarów i usług.
W sytuacji zaś, gdy wsparcie o takiej samej wartości nie przekłada się, w sposób wyżej opisany, na ceną jakiegokolwiek towaru dostarczanego przez danego przedsiębiorcę, to należy mówić o wsparciu, które nie ma bezpośredniego wpływu na cenę towaru i w konsekwencji takie wsparcie pozostaje poza systemem podatku od towarów i usług.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, Sąd stwierdza, że DIAS prawidłowo uznał, że otrzymane przez Skarżącego wsparcie w ramach programu dla producentów niektórych owoców i warzyw z związku z zakazem ich przywozu z Unii Europejskiej do Federacji Rosyjskiej taki właśnie bezpośredni charakter posiada, gdyż bez żadnego trudu można to wsparcie powiązać z poszczególnymi dostawami wykonywanymi przez Stronę, i co szczególnie istotne, to wsparcie przełożyło się w bezpośredni sposób na ceny dostarczonych towarów.
O bezpośrednim związku udzielonego wsparcia z poszczególnymi dostawami świadczy także sposób kalkulacji samego wsparcia, które odwołuje się wprost do ilości/wartości towaru, który był przedmiotem dostawy.
Sąd nie podziela stanowiska zaprezentowanego w skardze, iż otrzymane przez Stronę wsparcie nie miało bezpośredniego wpływu na cenę dostarczonych przez Stronę towarów i dotyczyć miało działalności Podatnika w ogóle, tj. miało by mieć charakter podmiotowy. Gdyby tak bowiem było, to otrzymane wsparcie nie przełożyłoby się na cenę żadnej konkretnej dostawy (a tak, jak wyżej wyjaśniono nie było) i wpływ otrzymanego wsparcia byłby oceniany w aspekcie szerszym niż tylko dostawy na rzecz konkretnych podmiotów, które stały się właścicielami jabłek uprzednio należących do Strony.
Sąd zauważa, że opodatkowanie podatkiem od towarów i usług ma powszechny i uniwersalny charakter, tj. podlegają mu wszystkie czynności wskazane w ustawie o podatku od towarów i usług. Zasadniczym źródłem zasad i reguł dotyczących tego podatku jest sama ustawa o podatku od towarów i usług, mająca w tym zakresie prymat nie tylko nad zapisami umów pomiędzy stronami transakcji, ale także nad zapisami innych aktów prawnych. Innymi słowy, system podatku od towarów i usług jest autonomiczny względem innych gałęzi prawa.
Ta autonomiczność w szczególności oznacza, że o tym, czy dana czynność podlega ustawie o podatku od towarów i usług przesądzają w pierwszej kolejności zapisy tej ustawy, a nie zapisy, bądź reguły, wynikające z innych aktów prawnych, czy też umów definiujących zasady współpracy pomiędzy podmiotami gospodarczymi.
Sąd podziela pogląd DIAS, zgodnie z którym w takiej sytuacji regulacje na mocy których Skarżący otrzymał badane w sprawie wsparcie (tj. akty prawne wskazane w rozstrzygnięciach wydanych przez ARR) nie mogą mieć większego wpływu na sposób opodatkowania podatkiem od towarów i usług czynności wykonywanych przez Podatnika. Nie mogą także wyłącznie decydować, czy czynności te stanowią, lub też nie, dostawy towarów na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług. Istotnym w kontekście powyższego jest także, że w tych przepisach (stanowiących podstawę przyznania badanego w sprawie wsparcia) brak jest szczególnych regulacji dotyczących sposobu traktowania tego wsparcia na gruncie podatku od towarów i usług. Również względu w sprawie należy uwzględniać przede wszystkim zapisy znajdujące się w art. 29a ust. 1 u.p.t.u.
Sąd pragnie odnieść się do wskazanych przez Stronę orzeczeń TSUE i polskich sądów administracyjnych.
W pierwszej kolejności przywołane zostało orzeczenie TSUE z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie C-184/00. Sąd jednak zauważa, że wyrok ten był przedmiotem analizy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i jej konkluzją było właśnie uznanie, że badane w sprawie czynności objęte są, stosownie do treści art. 29a ust. 1 u.p.t.u., opodatkowaniu tym podatkiem. Organ odwoławczy prowadząc analizę ww. orzeczenia wziął pod uwagę jego znacznie szerszy fragment niż przedstawiony w skardze.
Następnie Strona powołała się na orzeczenie TSUE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie C-353/00 Keeping Newstastle Warm Limited przeciwko Commissioners of Customs and Exicise, z którego ma wynikać: "(...) że dla uznania dotacji za zwiększającą podstawę opodatkowania koniecznym jest stwierdzenie, że jest ona dokonywana w celu sfinansowania konkretnej czynności opodatkowanej, odpowiada całości lub części wynagrodzenia z tytułu tej czynności, czyli jest związana z konkretna dostawą lub usługą".
Również w tym przypadku DIAS odwołał się do szerszego fragmentu tego orzeczenia zamieszczonego w publikacji "VAT w Orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości" Jerzy Martini, Łukasz Karpiesiuk, wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2005 r. (strona 207 i 271), zgodnie z którym:
"23. Artykuł 11(A)(1)(a) VI Dyrektywy dotyczy, między innymi, sytuacji, w których uczestniczą trzy strony: organ udzielający dotacji, podmiot korzystający z tej dotacji oraz nabywca towarów lub usług dostarczanych lub świadczonych przez podmiot dotowany (patrz w tym zakresie, wyroki 22.11.2001 w sprawie C-184/00 Office desproduits wallons [2001]Zb. Orz. str. 1-9115, pkt 10).
24. W tym kontekście, kwota zapłacona przez organ publiczny, taki jak EAGA, podmiotowi gospodarczemu, takiemu jak KNW, w związku z usługą doradztwa energetycznego świadczoną przez KNW na rzecz określonych kategorii gospodarstw domowych może stanowić dotację w rozumieniu art. 11(A)( 1 )(a) VI Dyrektywy.
25. W każdym przypadku należy zauważyć, że podstawą opodatkowania w odniesieniu do świadczenia usług jest wszystko, co stanowi wynagrodzenie za usługę (patrz. m.in., Tolsma, cyt. powyżej, pkt 13).
26. Wyraźnie widoczne jest, że kwota płacona przez EAGA na rzecz KNW jest otrzymywana przez ten ostatni podmiot w charakterze wynagrodzenia za usługi świadczone na rzecz określonych kategorii usługobiorców.
27. Jako wynagrodzenie za świadczone usługi, kwota ta stanowi część podstawy opodatkowania w rozumieniu art. 11 (A)(1)(a) VI Dyrektywy.
28. Konsekwentnie, odpowiedź, jakiej należy udzielić na pytania przekazane Trybunałowi, musi stanowić, iż art. 11 (A)(l)(a)VI Dyrektywy należy interpretować tak, iż kwota taka jak płacona w przypadku przedmiotu postępowania głównego, stanowi część wynagrodzenia za świadczenia usług i stanowi część podstawy opodatkowania w odniesieniu do tej dostawy dla celów VAT".
Zdaniem Sadu powyższe orzeczenie potwierdza stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym w każdym przypadku, gdy można w sposób bezpośredni powiązać otrzymaną dotację (wsparcie) z konkretną usługą (dostawą towaru) to w takim przypadku ta dotacja (wsparcie) stanowi podstawę opodatkowanie podatkiem VAT.
Kolejne przywołane przez Stronę orzeczenie to wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2020 r. I FSK 1793/17, jednak i w przypadku tego orzeczenia było ono przedmiotem analizy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w ramach której stwierdzono, że chociaż orzeczenie to w szerokim zakresie sięga do treści wyroku TSUE z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie C-184/00, to jednak orzeczenie TSUE stanowił element większej całości i tylko w takim szerokim kontekście powinno być wykorzystywane.
Skarżący następnie przywołał orzeczenie WSA w Warszawie z dnia 7 września 2017 r. sygn. akt VIII SA/WA 440/17. Sąd jednak stwierdza, że wyrok ten zapadł w tej samej sprawie co orzeczenie NSA z dnia 6 lipca 2020 r. sygn. akt I FSK 1793/17 (wyrok ten oddalił złożona skargę kasacyjna na orzeczenie WSA w Warszawie z dnia 7 września 2017 r.).
Kolejny wyrok na który wskazała Strona to orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lipca 2016 r. sygn. akt III SA/Wa 1906/15. Należy jednak zauważyć, że treść tego wyroku nie uwzględnia orzecznictwa TSUE, w tym w szczególności wskazanego na wstępie wyroku z dnia 22 listopada 2002 r. C-184/00, w którym w sposób szczegółowy wyjaśnione zostało, jak - na potrzeby opodatkowania podatkiem VAT - należy rozumieć nieodpłatną dostawę. Z tej przyczyny wskazane orzeczenie nie może mieć wpływu na stanowisko przyjęte przez organy podatkowe w sprawie zakończonej wydaniem zaskarżonej decyzji.
W końcowej części skargi Podatnik wskazał na trzy kolejne orzeczenia sądów administracyjnych, które mają stanowić o istnieniu ugruntowanej linii orzeczniczej (wyroki: NSA z dnia 30 czerwca 2021 r. sygn. akt I FSK 760/21, NSA z dnia 21 kwietnia 2021 r. sygn. akt I FSK 384/21 i I FSK 385/21). Jednakże dwa orzeczenia NSA z dnia 21 kwietnia 2021 r. odwołują się w praktyce jedynie do fragmentu orzeczenia TSUE z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie C-184/00, który nie powinien być wykorzystywany w oderwaniu od całości brzmienia tego orzeczenia, i takie jego - częściowe - zastosowanie w żadnym razie nie oddaje w pełnej treści tego wyroku, a co więcej może wręcz doprowadzić do jego wypaczenia.
Z kolei orzeczenie NSA z dnia 30 czerwca 2021 r. jakkolwiek na wstępie odwołano się w nim do treści art. 29a ust. 1 u.p.t.u., to jednak w dalszej kolejności akcentuje zasadniczą rolę - przy ocenie czy dana dotacja jest, czy też nie, opodatkowana podatkiem od towarów i usług - warunków jej przyznania opisanych w Rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) nr 932/2014 z dnia 29 sierpnia 2014 r. oraz w rozporządzenia Rady Ministrów z 5 września 2016 r. w sprawie realizacji przez Agencję Rynku Rolnego zadań związanych z ustanowieniem dalszych tymczasowych nadzwyczajnych środków wsparcia dla producentów niektórych owoców i warzyw w związku z zakazem ich przywozu z Unii Europejskiej do Federacji Rosyjskiej (Dz.U. poz. 1523, z późn. zm). Sąd pragnie jednak wskazać, że ww. akty prawne w żadnym miejscu nie odnoszą się do kwestii opodatkowania otrzymanego wsparcia podatkiem od wartości dodanej (podatkiem od towarów i usług), tym samym odpowiedzi na to pytanie należy szukać w regulacjach dotyczących samego podatku od wartości dodanej (podatku od towarów i usług). Taki zresztą sposób ustalania kwestii dotyczących objęciem danych czynności opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług oraz tego co wchodzi w skład podstawy opodatkowania, a co nie, jest działaniem zupełnie naturalnym. Innymi słowy źródłem prawa w tym zakresie będzie wyłączenie ustawa o podatku od towarów i usług i stojąca za nią Dyrektywa 2006/112/WE, a także ugruntowana linia orzecznicza TSUE dotycząca charakteru dotacji zawarta w we wskazanych wyżej orzeczeniach z dnia 22 listopada 2001 r. oraz 27 marca 2014 r.
W ocenie Sądu przyjęcie sposobu rozumowania, co do miejsca w którym poszukiwać należy odpowiedzi na pytanie w kwestii objęcia, lub nie, poszczególnych czynności podatkiem od towarów i usług, stanowiłoby działanie umieszczające w hierarchii źródeł prawa w tym zakresie, ustawę o podatku od towarów i usług (i stojącą za nią Dyrektywę 2006/112/WE), niżej niż zapisy Rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 932/2014 oraz rozporządzenia Rady Ministrów z 5 września 2016 r., przy czym, akty prawne tej kwestii w żaden sposób bezpośrednio nie dotyczą. Stanowi to oczywisty wyłom w zasadzie autonomii prawa podatkowego i może być przyczynkiem do formułowania dalej idących postulatów co do umiejscowienia roli prawa podatkowego względem innych gałęzi prawa.
Sąd zwraca uwagę, że zarówno Dyrektywa 2006/112/WE, jak i ustawa o podatku od towarów i usług, przewiduje sytuacje gdy dana czynność jest zwolniona od opodatkowania podatkiem od wartości dodanej (podatkiem od towarów i usług), jednakże takie sytuacje są opisane bezpośrednio w tych aktach prawnych, tj. w pierwszym w tytule IX (art. 131 - 162), oraz w drugim w dziale VIII rozdziały 2 i 3 (art. 43 - art. 82). Powyższe przepisy jednak nie dotyczą sytuacji nieodpłatnego przekazania owoców do bezpłatnej dystrybucji na rzecz organizacji pożytku publicznego (listę organizacji pożytku publicznego prowadziła ARR) z przeznaczeniem na bezpłatną dystrybucję, w zamian za dopłatę za wycofanie owoców wypłaconą przez Agencję Rynku Rolnego i Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnica, na zasadach określonych w przepisach unijnych i krajowych.
Sąd podkreśla, że zgodnie z art. 7 ust. 1 u.p.t.u. przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, stąd w przypadku z tzw. niedystrybucyjnych form wsparcia, tj. niezbierania plonów i zielonych zbiorów nie dochodzi do dostawy towarów, gdyż władztwo towarów pozostaje w istocie bez zmian, i choćby z tego powodu te formy wsparcia nie mogą być objęte opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług.
W takim przypadku trudno również uznać za prawidłową zaprezentowaną w skardze tezę, że objęcie przedmiotowego wsparcia podatkiem od towarów i usług narusza zasadę równego traktowania podatników będących w podobnej sytuacji, gdyż z punktu widzenia podatku od towarów i usług, czym innym jest sytuacja gdy dany podmiot dokonuje dostawy towarów na rzecz innego podmiotu, a czym innym jest gdy dany podmiot nie zbiera plonów lub dokonuje tzw. zielonych zbiorów, bowiem w tych dwóch ostatnich przypadkach nie dochodzi do dostawy towarów na gruncie art. 7 ust, 1 u.p.t.u. W takim przypadku nie dochodzi do sytuacji w której naruszona jest zasada równego traktowania podatników będących w podobnej sytuacji, bowiem opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług podlega czynność w ramach której dochodzi do dostawy towarów, również wtedy gdy odbywa się to przy wykorzystaniu mechanizmu tzw. wycofania z rynku, zaś w przypadku gdy takiej dostawy jest brak (w szczególności nie dochodzi do przeniesienia prawa do rozporządzania towarami), tj. w przypadku niezebrania plonów lub zielonych zbiorów, te czynności siłą rzeczy znajdują się poza systemem podatku od towarów i usług.
Sąd zauważa, że w przyjęcie stanowiska prezentowanego w skardze prowadziłoby do naruszenia zasady równego traktowania podatników będących w podobnej sytuacji, oto bowiem podatnik, który dokonał dostawy towarów (jabłek) na rzecz innego podmiotu i z tego tytułu otrzymał wsparcie, o którym mowa w Rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) nr 932/2014 z dnia 29 sierpnia 2014 r., i ta dostawa nie byłaby objęta podatkiem od towarów i usług, znalazłby się w sytuacji uprzywilejowanej w stosunku do podatnika, który dokonuje dostawy jabłek na rzecz innego podmiotu i nie korzystał z omawianego powyżej wsparcia i te dostawy objęte zostały podatkiem od towarów i usług
Taka sytuacja, gdy dwaj podatnicy dokonują dostaw tego samego towaru na rzecz innego podmiotu i jedna z tych dostaw objęta jest podatkiem od towarów i usług, a druga nie, stanowi oczywiste naruszenie zasady równego traktowania podatników będących w podobnej sytuacji. Stanowi to oczywiste naruszenie konstytucyjnej zasady równości wobec prawa wyrażonej w at. 32 Konstytucji, gdyż prowadziłaby do uprzywilejowania danej grupy podatników.
Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego, na gruncie Konstytucji RP mamy do czynienia z zasadą równości wobec prawa w znaczeniu materialnym, która polega na tym, iż wszystkie podmioty charakteryzujące się daną cechą istotną mają być traktowane tak samo. Jednocześnie, tak rozumiana zasada równości dopuszcza możliwość różnego traktowania różnych adresatów lub podmiotów znajdujących się w odmiennej sytuacji faktycznej. "Konstytucyjna zasada równości wobec prawa (...) polega na tym, że wszystkie podmioty prawa (adresaci norm prawnych), charakteryzujące się daną cechą istotną (relewantną) w równym stopniu, mają być traktowane równo. A więc według jednakowej miary, bez zróżnicowań zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących" (zob. wyroki Trybunału Konstytucyjnego: z 6 maja 1998 r., K 37/97; z 20 października 1998 r., K 7/98; z 17 maja 1999 r., P 6/98, z 21 stycznia 2014 r., SK 5/12, pkt III.3.6.2; 13 maja 2014 r., SK 61/13, pkt III.4.1; 21 lipca 2014 r., K 36/13, pkt III.2.1-2; a także uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 maja 2000 r., OPK 1/00, ONSA 2000, nr 4, s. 133).
Brak jest więc racjonalnych podstaw do nierównego traktowania dwóch podmiotów, dokonujących takiej samej dostawy towarów, z tego powodu, że jeden z nich korzysta ze wsparcia, o którym mowa w Rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) nr 932/2014 z dnia 29 sierpnia 2014 r., a drugi nie, i dostawa dokonana tylko przez pierwszy z podmiotów nie będzie objęta podatkiem od towarów i usług.
Trudno bowiem uznać, że celem wprowadzenia wsparcia dla producentów owoców za wycofanie z rynku owoców w ramach bezpłatnej dystrybucji w związku z wprowadzeniem przez rząd Federacji Rosyjskiej zakazu przywozu niektórych produktów z UE do Rosji, było kreowania zwolnienia w podatku od towarów i usług.
Sąd jednocześnie stwierdza, że kwestia prawidłowego rozumienia postanowień art. 29a ust. 1 u.p.t.u. jest przedmiotem rozbieżnych rozstrzygnięć sądów administracyjnych.
Spór dotyczący objęcia art. 29a ust. 1 u.p.t.u. dofinansowania ze środków europejskich różnych projektów realizowanych w większości przypadków przez gminy, zaowocował wydaniem przez Naczelny Sąd Administracyjny, postanowienia z dnia 26 listopada 2020 r., sygn. akt I FSK 1454/18, o przedstawieniu do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów zagadnienia prawnego budzącego wątpliwości: "Czy otrzymane przez Gminę dofinansowanie ze środków europejskich (Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego) na realizację projektów dotyczących odnawialnych źródeł energii (kolektorów słonecznych) wchodzi w skład podstawy opodatkowania, o której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2017, poz. 1221 ze.zm.), z tytułu świadczonej przez Gminę usługi montażu kolektorów słonecznych na rzecz mieszkańców?".
Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu postanowienia wskazał, że na tle zbliżonych stanów faktycznych (dotyczących dofinansowania ze środków europejskich różnych projektów realizowanych w większości przypadków przez gminy, ale także i inny podmiot - w sprawie sygn. akt I FSK 1600/19) i analogicznego stanu prawnego w orzecznictwie NSA zarysowała się rozbieżność w orzecznictwie, co do włączania takiego dofinansowania w skład podstawy opodatkowania, o której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, z tytułu świadczenia usług w zakresie wspieranym przez Unię Europejską.
W części wyroków: z 2 lipca 2020 r. sygn. akt I FSK 1600/19, z 11 sierpnia 2020 r. sygn. akt I FSK 412/18, z 15 października 2020 r. sygn. akt I FSK 689/18 (te i dalej powołane wyroki sądów administracyjnych dostępne w CBOSA) NSA dokonując wykładni art. 29a ust. 1 u.p.t.u. w świetle orzecznictwa ETS (wyroku C – 184/00) przyjął, że kryterium uznania dotacji za zwiększającą obrót stanowi stwierdzenie, że dotacja jest dokonywana w celu sfinansowania konkretnej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i podkreślił, że opodatkowaniu podlegają jedynie przedmiotowe dotacje do ceny sprzedaży (u dostawcy towaru lub usługi), nie podlegają natomiast opodatkowaniu dotacje do ceny zakupu (u nabywcy towaru lub usługi). W efekcie przyjął, że dofinansowania otrzymanego przez podatnika, które jest przeznaczone na pokrycie wydatków (kosztów) związanych z realizacją projektu, a w jego ramach na wykonanie określonych usług, nie można uznać za mające bezpośredni wpływ na cenę usług świadczonych w ramach tego projektu. W związku z tym NSA uwzględnił skargi kasacyjne podatników i w wymienionych wyżej sprawach uchylił zaskarżone wyroki WSA, a także interpretacje indywidualne Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej.
Podobne stanowisko NSA zajął również w wyroku z 24 czerwca 2020 r. sygn. akt I FSK 74/18, dotyczącym podobnego stanu faktycznego, uchylając na skutek skargi kasacyjnej gminy wyrok WSA oraz interpretację indywidualną Ministra Rozwoju i Finansów, w której dokonano wykładni art. 29 ust. 1 u.p.t.u. w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2013 r.
W drugiej grupie orzeczeń: z 8 czerwca 2018 r. sygn. akt I FSK 186/18 oraz I FSK 507/18; z 7 września 2018 r., sygn. akt I FSK 909/18; z 18 grudnia 2019 r., sygn. akt I FSK 1010/19; z 28 sierpnia 2020 r., sygn. akt I FSK 634/18 oraz z 30 września 2020 r. sygn. akt I FSK 882/18, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że uzyskane przez gminy dofinansowanie ze środków europejskich różnych projektów związanych z ochroną środowiska (wykonanie instalacji solarnych, fotowoltaicznych, kotłów c.o. na biomasę itp.) nie służyło finansowaniu ogólnej działalności podatnika ale realizacji konkretnego, komercyjnego celu – wykonaniu instalacji, które ostatecznie zostaną odpłatnie przekazane mieszkańcom. Tym samym uznał, że dofinansowanie to jest ściśle i bezpośrednio związane ze świadczoną usługą wykonania instalacji i ma bezpośredni wpływ na cenę tej usługi, znacząco ją obniżając. Ma więc charakter cenotwórczy. Podkreślił również, że to mieszkańcy będą rzeczywistymi i ostatecznymi beneficjentami projektu współfinansowanego ze środków Unii Europejskiej, a więc także udzielonej dotacji. W związku z tym NSA w wymienionych wyżej sprawach przyjął, że otrzymane przez gminy dotacje wchodzą w skład podstawy opodatkowania, o której mowa w art. 29a ust. 1 u.p.t.u. i oddalił skargi kasacyjne gmin oparte m.in. za zarzucie dokonania błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania tego przepisu w zaskarżonych wyrokach WSA, które oddalały ich skargi na interpretacje indywidualne Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej.
Zdaniem Naczelnego Sąd Administracyjnego rozbieżność w orzecznictwie, w którym co jest charakterystyczne składy orzekające odwołują się do tych samych orzeczeń ETS, wyprowadzając z nich odmienne wnioski w zbliżonych stanach faktycznych i w takim samym stanie prawnym, przemawia za przyjęciem, że wyłoniło się zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości, które wymaga rozstrzygnięcia przez skład siedmiu sędziów NSA.
Tutejszy Sąd podkreśla, że problem prawny skutkujący wydaniem przez NSA postanowienia z dnia 26 listopada 2020 r., sygn. akt I FSK 1454/18, a występujący w niniejszej sprawie można uznać za tożsamy. Jedyna różnica polega na tym, że zaskarżona decyzja dotyczy wątpliwości, czy otrzymane przez Skarżącego dopłata za wycofanie owoców wypłaconą przez Agencję Rynku Rolnego i Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnica, wchodzi w skład podstawy opodatkowania, o której mowa w art. 29a ust. 1 u.p.t.u. Przedwczesnym jest więc stawianie tezy o powstałej ugruntowanej linii orzeczniczej.
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że organ odwoławczy prawidłowo zastosował art. 5 ust. 1 pkt 1, 7 ust. 1, 15 ust. 1 oraz 29a ust. 1 u.p.t.u. oraz art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości oraz orzecznictwo TSUE uznając, że nieodpłatne przekazaniem przez Skarżącego owoców, poprzedzone otrzymanymi pod tym warunkiem dotacjami miało charakter odpłatnej dostawy towarów, która podlega opodatkowaniu. Skarżący był dysponentem owoców, którymi następnie rozporządził w ten sposób, że bezpłatnie dostarczył je odbiorcom. Otrzymana dotacja stanowiła w całości podstawę opodatkowania do wyliczenia koniecznego do odprowadzenia do budżetu podatku VAT, bowiem stanowiła zapłatę za zrealizowanie dostawy owoców na rzecz odbiorców, którzy w związku z tą dotacją żadnych opłat uiszczać nie musieli. Dofinansowanie otrzymane przez Skarżącego miało bezpośredni związek z wykonaniem przez niego określonych czynności podlegających opodatkowaniu oraz wpływało na cenę towaru. Dotacje te stanowiły subsydia dla konkretnych dostaw, umożliwiając odbiorcom nabycie towaru bez odpłatności za ich otrzymanie, miały charakter zindywidualizowany i policzalny (zależały od wagi pakowanego i przekazywanego nieodpłatnie towaru, jego wartości oraz odległości jaką Skarżący pokonał w celu jego dostarczenia). Każda z otrzymanych przez Skarżącego dotacji miała charakter przedmiotowy, tj. dotyczyła konkretnych czynności i była z nimi bezpośrednio, w tym na poziomie ceny, związana. Tym samym, wobec powyższego, finansowanie otrzymane przez Stronę będzie podlegać opodatkowaniu wg właściwej stawki podatku.
Powyższe konstatacje prowadzą do wniosku, że zarówno zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, jak również przepisów prawa procesowego okazały się niezasadne.
Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) - skargę oddalił.
AN