I FSK 392/21

I FSK 392/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-10-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-02-25
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Dominik Mączyński /sprawozdawca/
Izabela Najda-Ossowska
Małgorzata Niezgódka - Medek /przewodniczący/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I SA/Wr 204/20 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2020-09-09
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 106
art. 86 ust. 1, art. 8 ust. 2
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka-Medek, Sędzia NSA Izabela Najda-Ossowska, Sędzia WSA del. Dominik Mączyński (sprawozdawca), Protokolant Patryk Pogorzelski, po rozpoznaniu w dniu 18 października 2024 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 września 2020 r. sygn. akt I SA/Wr 204/20 w sprawie ze skargi H. sp. z o.o. z siedzibą w B. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 1 kwietnia 2020 r. nr 0111-KDIB3-1.4012.803.2019.1.MSO w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu, 2) zasądza od H. sp. z o.o. z siedzibą w B. na rzecz Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej kwotę 580 (słownie: pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
1. Postępowanie przed organem podatkowym.
1.1. We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej skarżąca H. sp. z o.o. z siedzibą w B. wskazała, że jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, spółką z ograniczoną odpowiedzialnością prowadzącą działalność w branży automotive. Działalność Wnioskodawcy obejmuje wyłącznie czynności opodatkowane VAT. Ze względu na brak lokali gastronomicznych w pobliżu zakładu Wnioskodawcy, na terenie zakładu uruchomiona została stołówka pracownicza, której celem jest zapewnienie pracownikom oraz osobom zatrudnionym na podstawie umów cywilnoprawnych (dalej łącznie: Pracownicy) obiadów spożywanych w przerwach w pracy. Zgodnie z modelem funkcjonowania stołówki: Spółka nabywa od zewnętrznej firmy usługi cateringowe i organizacji stołówki polegające na dowiezieniu gotowych posiłków do stołówki oraz wydawaniu ich Pracownikom, za usługi cateringowe Spółka otrzymuje od usługodawcy fakturę opiewającą na część ceny obiadów dla Pracowników, pozostała część ceny obciąża Pracowników - sprzedaż rejestrowana jest przez firmę cateringową na kasie rejestrującej, a w momencie odbioru posiłku Pracownikom wydawane są paragony fiskalne. Korzystanie z obiadów odbywa się w ustalonych godzinach w trakcie dnia pracy. Zakup usług cateringowych jest finansowany ze środków obrotowych Spółki. Wnioskodawca nie jest zobligowany do świadczenia Pracownikom posiłków przepisami prawa pracy jak również przepisami BHP. Finansowanie posiłków stanowi działanie dobrowolne, podyktowane chęcią lepszego zorganizowania pracy oraz zminimalizowania czasu, jaki dotychczas przeznaczany był przez Pracowników na spożywanie posiłków.
1.2. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:
1) Czy w związku z nabywaniem usług cateringu na rzecz Pracowników opisanym w stanie faktycznym, przy założeniu, że Spółce przysługuje prawo do odliczenia VAT naliczonego od zakupu tych usług, Spółka jest zobowiązana naliczyć podatek VAT należny?
2) Czy Spółce przysługuje prawo do odliczenia VAT naliczonego od zakupu usług cateringowych opisanych w stanie faktycznym?
3) W przypadku uznania, że Spółce nie przysługuje prawo do odliczenia VAT naliczonego od zakupu usług cateringowych opisanych w stanie faktycznym, czy Spółka jest zobowiązana naliczyć podatek VAT należny w związku z nabywaniem usług cateringu na rzecz Pracowników?
1.3. Przedstawiając własne stanowisko w sprawie, skarżąca wskazała, że:
1) W związku z nabywaniem usług cateringu na rzecz Pracowników opisanym w stanie faktycznym, przy założeniu, że Spółce przysługuje prawo do odliczenia VAT naliczonego od zakupu tych usług, Spółka nie jest zobowiązana do naliczenia podatku VAT należnego.
2) Spółce przysługuje prawo do odliczenia VAT naliczonego od zakupu usług cateringowych opisanych w stanie faktycznym.
3) W przypadku uznania, że Spółce nie przysługuje prawo do odliczenia VAT naliczonego od zakupu usług cateringowych opisanych w stanie faktycznym, Spółka nie jest zobowiązana do naliczenia podatku VAT należnego w związku z nabywaniem usług cateringu na rzecz Pracowników.
1.4. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 27 stycznia 2020 r. stwierdził, że stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego jest:
- nieprawidłowe w zakresie braku obowiązku naliczenia podatku VAT należnego przy założeniu, że Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego od zakupu usług cateringowych,
- nieprawidłowe w zakresie prawa do odliczenia VAT naliczonego od zakupu usług cateringowych,
- prawidłowe w zakresie braku obowiązku naliczenia podatku VAT należnego przy założeniu, że Wnioskodawcy nie przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego od zakupu usług cateringowych.
2. Skarga do sądu administracyjnego.
2.1. Spółka zaskarżyła powyższą interpretację indywidualną, w której organ uznał za nieprawidłowe jej stanowisko i wniosła o jej uchylenie w całości.
2.2. Zaskarżonej interpretacji zarzuciła:
1) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 14b § 1 i art. 14c § 1 i 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 900 z późn. zm.; dalej także: O.p.), oraz art. 121 § 1 w związku z art. 14h O.p. poprzez uchylenie się od przedstawienia wyczerpującego uzasadnienia i oceny prawnej stanowiska Spółki, sformułowanych we wniosku, oraz poprzez brak odniesienia się do indywidualnego stanu faktycznego przedstawionego we wniosku, w szczególności poprzez:
- brak odniesienia się do przedstawionej we wniosku okoliczności, że uruchomienie stołówki miało miejsce ze względu na brak lokali gastronomicznych w pobliżu zakładu Skarżącej oraz do argumentacji Skarżącej uzasadniającej dlaczego ta okoliczność ma jej zdaniem znaczenie;
- brak odniesienia się do argumentów Skarżącej, że nabywanie usług cateringowych, o których mowa we wniosku, jest związane z generowaniem obrotu opodatkowanego VAT po stronie Spółki przez jej pracowników i zleceniobiorców i nie następuje na cele osobiste pracowników;
2) dopuszczenie się błędnej wykładni przepisu prawa materialnego, tj. art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług (dalej: ustawa o PTU) poprzez uznanie, że uruchomienie stołówki pracowniczej ma na celu zaspokojenie potrzeb prywatnych pracowników i zleceniobiorców, a zatem nie ma związku ze sprzedażą opodatkowaną Skarżącej, w konsekwencji czego Skarżącej nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących zakup usług cateringowych opisanych we wniosku, podczas gdy główną korzyść z wskazanych usług cateringowych uzyskuje Skarżąca, oraz usługi te są związane z całokształtem funkcjonowania przedsiębiorstwa i przyczyniają się do generowania działalności opodatkowanej VAT przez Skarżącą, w związku z czym podatek naliczony od zakupu usług tego rodzaju stanowi podatek podlegający odliczeniu;
3) niewłaściwą ocenę co do zastosowania przepisu prawa materialnego, tj. art. 8 ust. 2 ustawy o PTU, polegającą na uznaniu, że przy założeniu posiadania prawa do odliczenia podatku naliczonego od zakupionych usług cateringowych wskazanych we wniosku, z zakupionych usług cateringowych zasadniczą korzyść odnoszą pracownicy i zleceniobiorcy, a zatem usługi są świadczone na ich osobiste cele, w konsekwencji czego usługi te podlegają opodatkowaniu na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy o VAT, podczas gdy w przypadku opisanych usług cateringowych główną korzyść uzyskuje Spółka, a zatem świadczenie usług następuje na cele działalności gospodarczej Spółki i usługi te nie podlegają opodatkowaniu.
3. Wyrok sądu pierwszej instancji.
3.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, wyrokiem z dnia 9 września 2020 r., I SA/Wr 204/20, uchylił interpretację indywidualną w części uznającej stanowisko strony za nieprawidłowe.
3.2. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji wskazał, że organ nie odniósł się do indywidualnej sytuacji Spółki i przedstawionych argumentów zarówno w zakresie podatku należnego, jak i naliczonego, w szczególności do argumentu, że: zakup usług cateringowych i organizacji stołówki pracowniczej nie służy celom osobistym Pracowników, gdyż dominującą korzyścią jest korzyść Spółki, a nie Pracowników; głównym powodem uruchomienia stołówki był brak lokali gastronomicznych w bliskim otoczeniu Spółki, a finansowanie posiłków stanowi działanie podyktowane chęcią lepszego zorganizowania pracy oraz zminimalizowania czasu, jaki dotychczas przeznaczany był przez Pracowników na spożywanie posiłków. W przypadku braku stołówki wyjścia pracowników na przerwy obiadowe powodowałyby ich długie nieobecności i dezorganizowały pracę, co przekładałoby się na przychody Spółki. Argument ten wskazuje na stricte biznesowy charakter decyzji o uruchomieniu stołówki. Oferowanie pracownikom usług cateringowych co prawda nie jest obowiązkiem pracodawcy wynikającym z przepisów prawa, ale nie oznacza to, że realizuje ono cele osobiste Pracowników. Oprócz osiągnięcia wzrostu efektywności pracowników Skarżąca udostępnia obiady stołówkowe aby stworzyć zespół pracowników o odpowiednich kwalifikacjach. Zapewnienie pracownikom obiadów ma bowiem na celu zachęcenie do podjęcia i kontynuowania pracy u Skarżącej.
3.3. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że skoro w opisanym stanie faktycznym korzyść z organizacji stołówki będą osiągać zarówno Spółka, jak i jej Pracownicy, to należało ocenić, czyja korzyść jest przeważająca. Samo stwierdzenie wystąpienia korzyści osobistej po stronie Pracowników nie jest bowiem wystarczające do uznania, że nabycie następuje na ich cele osobiste w sytuacji, w której to korzyść pracodawcy miałaby zasadnicze znaczenie – na taką sytuację wskazywała Skarżącej we wniosku. Do tego organ w ogóle się nie odniósł i nie dokonał takiej oceny.
3.4. W rezultacie, w ocenie Sądu pierwszej instancji zaskarżona interpretacja narusza przepis art. 14c § 2 O.p. nie zawiera, bowiem uzasadnienia prawnego. Zasadne zatem okazały się zarzuty podniesione przez stronę skarżącą, dotyczące naruszenia przepisów postępowania tj. art. 14c § 1 i 2 O.p. Naruszenie przez organ przepisów prawa procesowego nastąpiło poprzez nieuwzględnienie indywidualnej sytuacji Spółki.
4. Skarga kasacyjna.
4.1. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z dnia 4 stycznia 2021 r., wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 września 2021 r., I SA/Wr 204/20.
4.2. Wyrok Sądu pierwszej instancji zaskarżono w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
- art. 146 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej polegające na uwzględnieniu przez WSA we Wrocławiu skargi Skarżącej i uchyleniu w części zaskarżonej interpretacji indywidualnej wskutek błędnego uznania przez Sąd, że wydana interpretacja narusza przepisy postępowania, tj. art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, z tego powodu, iż wydana interpretacja nie przedstawia wyczerpującego uzasadnienia prawnego, w szczególności z uwagi na:
- nieodniesienie się do indywidualnej sytuacji Spółki i przedstawionych argumentów zarówno w zakresie podatku należnego, jak i naliczonego;
- niezastosowanie argumentacji wynikającej z wyroków Trybunału do sytuacji Skarżącej;
- brak odniesienia się i dokonania oceny czyja korzyść z organizacji stołówki - Spółki czy pracowników - jest przeważająca;
- art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nieodpowiadające wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a. ze względu na brak wskazania, jakie konkretnie przepisy prawa materialnego zostały naruszone przez organ oraz brak wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia w tym zakresie;
- art. 141 § 4 w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a p.p.s.a. poprzez uchylenie się przez Sąd od merytorycznej kontroli zaskarżonej interpretacji oraz nieodniesienie się do zaistniałych okoliczności i nie przeprowadzenie ich właściwej analizy prawnej w uzasadnieniu wyroku.
Zdaniem organu zaskarżona interpretacja spełnia wszelkie wymogi określone w art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, gdyż na podstawie prawidłowo przyjętego przez organ opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku, zawiera negatywną ocenę stanowiska Wnioskodawcy, wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z pełnym uzasadnieniem prawnym realizującym zasadę wynikającą z art. 121 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, tj. prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Uchylając interpretację ze wskazanych w wyroku przyczyn proceduralnych WSA we Wrocławiu uchylił się od merytorycznej kontroli zaskarżonej interpretacji. W konsekwencji uchybienia jakich dopuścił się WSA w zaskarżonym wyroku uchylając interpretację indywidualną w sposób oczywisty doprowadziły do naruszenia przepisów postępowania i miały istotny wpływ na wynik sprawy. Gdyby WSA nie uznał, że organ naruszył wskazane przepisy Ordynacji podatkowej, mogłoby zapaść rozstrzygnięcie oddalające skargę na zasadzie art. 151 p.p.s.a..
4.3. W oparciu o tak sformułowane zarzuty, wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia, rozpoznanie skargi strony skarżącej i jej oddalenie, ewentualnie, jeżeli NSA uzna, że istota sprawy nie jest dostatecznie wyjaśniona, o uchylenie w całości na zasadzie art. 185 § 1 p.p.s.a. zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu oraz zasądzenie od strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych.
5. Odpowiedź na skargę kasacyjną.
H. Sp. z o.o., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z dnia 2 lutego 2021 r., stanowiącym odpowiedź na skargę kasacyjną wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
6. Skarga kasacyjna jest zasadna.
7.1. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 14c Ordynacji podatkowej, interpretacja indywidualna powinna zawierać ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie (§ 1). W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 2). Trzeci element interpretacji, to pouczenie o prawie wniesienia skargi (§ 3). Zasadniczym zatem elementem interpretacji indywidualnej jest wyrażenie oceny, co do stanowiska wnioskodawcy, zaprezentowanego we wniosku.
7.2. Zgodzić się należy z Sądem pierwszej instancji, że prawidłowe uzasadnienie prawne interpretacji indywidualnej winno zawierać przytoczenie przepisów prawa, na których organ oparł swoje stanowisko (wraz z podaniem ich treści), wyjaśnienie znaczenia tych przepisów, w kontekście podanego przez stronę stanu faktycznego, ze wskazaniem jego znamion, istotnych dla zakresu stosowania powołanych przepisów. Zakres oceny stanu faktycznego, zawartego we wniosku o wydanie interpretacji, wyznacza też treść zadanego przez wnioskodawcę pytania.
7.3. Jednakże podkreślenia wymaga, że w postępowaniu zmierzającym do wydania interpretacji indywidualnej rolą organu jest ocena poprawności zaprezentowanego stanowiska i w razie negatywnej jego oceny organ jest zobowiązany do wydania interpretacji indywidualnej, w której zostanie zawarte wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Wydając interpretację indywidualną, organ podatkowy nie jest zobowiązany do polemiki z wnioskodawcą co do powołanych przez niego twierdzeń i argumentów oraz orzecznictwa sądowego. Istota interpretacji indywidualnych sprowadza się bowiem do oceny jednostkowego stanowiska wnioskodawcy na tle konkretnego stanu faktycznego lub zdarzenia przeszłego.
8.1. W tym kontekście zgodzić się należy z Autorem skargi kasacyjnej, że Sąd pierwszej instancji naruszył art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, zarzucając organowi nieodniesienie się do indywidualnej sytuacji Spółki i przedstawionych argumentów zarówno w zakresie podatku należnego, jak i naliczonego, niezastosowanie argumentacji wynikającej z wyroków Trybunału do sytuacji Skarżącej oraz brak odniesienia się i dokonania oceny czyja korzyść z organizacji stołówki - Spółki czy pracowników - jest przeważająca.
8.2. Ocena Sądu pierwszej instancji nie wynika z treści zaskarżonej interpretacji. Nie ulega wątpliwości, że organ przytoczył w niej stan faktyczny przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przez skarżącą. Do tego stanu faktycznego organ odniósł się dokonując interpretacji przepisów prawa materialnego. Z treści interpretacji nie wynika, by organ, dokonując interpretacji przepisów, pominął istotne elementy stanu faktycznego, uzupełnił stan faktyczny o elementy nie wynikające z wniosku albo zmodyfikował stan faktyczny przedstawiony przez wnioskodawcę. Ponadto organ dokonał wykładni mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego z uwzględnieniem orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej odnoszącego się do spornego zagadnienia. Końcowo należy zauważyć, że z przedstawionego w zaskarżonej interpretacji uzasadnienia wynika jednoznacznie, dlaczego stanowisko wnioskodawcy zostało uznane za nieprawidłowe oraz dlaczego i w jakim zakresie zostało uznane za prawidłowe.
8.3. Rację ma zatem Autor skargi kasacyjnej, że zaskarżona interpretacja spełnia wszelkie wymogi określone w art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, gdyż na podstawie prawidłowo przyjętego przez organ opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku, dokonano negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy, wskazano prawidłowe stanowisko wraz z pełnym uzasadnieniem prawnym realizującym zasadę wynikającą z art. 121 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, tj. prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.
8.4. Zgodzić się także należy z kasatorem, że Sąd pierwszej instancji, uchylając interpretację ze wskazanych w uzasadnieniu wyroku przyczyn proceduralnych, uchylił się od merytorycznej kontroli zaskarżonej interpretacji, czym naruszył art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a p.p.s.a.
9.1. Zasadny jest także zarzut naruszenia art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. ze względu na brak wskazania, jakie konkretnie przepisy prawa materialnego zostały naruszone przez organ oraz brak wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia w tym zakresie.
9.2. W kontekście podniesionego zarzutu należy zauważyć, że wskazując na wadliwość zaskarżonej interpretacji, Sąd pierwszej instancji wskazał, że narusza ona "art. 14c § 2 O.p. nie zawiera, bowiem uzasadnienia prawnego. Zasadne zatem okazały się zarzuty podniesione przez stronę skarżącą, dotyczące naruszenia przepisów postępowania tj. art. 14c § 1 i 2 O.p. Naruszenie przez organ przepisów prawa procesowego nastąpiło poprzez nieuwzględnienie indywidualnej sytuacji Spółki". Formułując wytyczne Sąd wskazał, by "Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ interpretacyjny uwzględni wskazane wyżej poglądy prawne i wyda rozstrzygnięcie z uwzględnieniem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku. Organ interpretacyjny wydając ponownie interpretację powinien zatem sporządzić uzasadnienie prawne spełniające wymogi określone w art. 14c § 1 i 2 O.p." Natomiast, powołując podstawę prawną uchylenia zaskarżonej interpretacji w części, w jakiej organ uznał za nieprawidłowe stanowisko wnioskodawcy, Sąd wskazał na art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 146 § 1 p.p.s.a.
9.3. Przytoczone fragmenty uzasadnienia Sądu pierwszej instancji oraz powołane podstawy prawne nie są spójne. Sąd wskazał bowiem na proceduralne powody uchylenia zaskarżonej interpretacji w części, w jakiej organ uznał za nieprawidłowe stanowisko wnioskodawcy, jednak w podstawie prawnej powołał art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. z zw. z art. 146 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którymi Sąd uchyla zaskarżoną interpretację, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.
9.4. Ponadto, skoro Sąd jako powód uchylenia zaskarżonej interpretacji wskazał, że narusza ona "art. 14c § 2 O.p. nie zawiera bowiem uzasadnienia prawnego. Zasadne zatem okazały się zarzuty podniesione przez stronę skarżącą, dotyczące naruszenia przepisów postępowania tj. art. 14c § 1 i 2 O.p. Naruszenie przez organ przepisów prawa procesowego nastąpiło poprzez nieuwzględnienie indywidualnej sytuacji Spółki", to niezasadne było uchylenie interpretacji tylko w części, w jakiej organ uznał za nieprawidłowe stanowisko wnioskodawcy, a nie całości. Tym bardziej, że skarżąca, wnosząc skargę do Sądu pierwszej instancji, domagała się uchylenia zaskarżonej interpretacji w całości. Rację ma zatem organ, że w konsekwencji rodzi się wątpliwość, czy uchylona interpretacja jest wadliwa pod względem proceduralnym jedynie w części uznającej stanowisko skarżącej za nieprawidłowe, czy jednak sporządzona interpretacja przez organ jest wadliwa w całości.
9.5. Wreszcie, Sąd pierwszej instancji, pozostawiając w obrocie prawnym zaskarżoną interpretację w części, w jakiej organ uznał za prawidłowe stanowisko wnioskodawcy, potwierdził stanowisko wnioskodawcy, że w przypadku uznania, że Spółce nie przysługuje prawo do odliczenia VAT naliczonego od zakupu usług cateringowych opisanych w stanie faktycznym, Spółka nie jest zobowiązana do naliczenia podatku VAT należnego w związku z nabywaniem usług cateringu na rzecz Pracowników. Sąd uznał zatem za prawidłowe stanowisko, zgodnie z którym w opisanym we wniosku o wydanie interpretacji stanie faktycznym, skarżącej nie przysługuje prawo do odliczenia podatku i nie powstaje podatek należny. Stanowisko to jednak kontrastuje ze stanowiskiem skarżącej przedstawionym w odniesieniu do dwóch pierwszych pytań, w którym skarżąca wywodzi, że przysługuje jej prawo do odliczenia podatku. W takiej sytuacji, nie jest jasne, jak miałby zachować się organ dokonując oceny stanowiska wnioskodawcy w odniesieniu do dwóch pierwszych pytań, w sytuacji gdy Sąd pozostawił w obrocie prawnym część interpretacji, która determinuje ocenę stanowiska wnioskodawcy w pozostałym zakresie.
10. W świetle przedstawionych wyjaśnień, Sąd pierwszej instancji, ponownie rozpoznając skargę wniesioną na zaskarżoną interpretację, winien dokonać jej merytorycznej kontroli.
11. Mając na uwadze powyższe, uznając za zasadne podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty, na podstawie art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. – Dz. U. z 2024 r., poz. 935), należało uchylić zaskarżony wyrok w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu.
12. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 203 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935).
Sędzia WSA (del.) Sędzia NSA Sędzia NSA
Dominik Mączyński Małgorzata Niezgódka-Medek Izabela Najda-Ossowska