I FSK 357/23

I FSK 357/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-07-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-02-24
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Elżbieta Olechniewicz /sprawozdawca/
Hieronim Sęk /przewodniczący/
Janusz Zubrzycki
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Sygn. powiązane
I SA/Go 318/22 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 2022-12-21
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2651
art. 213 §  1 i §  4, §  5, art. 228 §  1 pkt 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r.  Ordynacja podatkowa (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Hieronim Sęk, Sędzia NSA Janusz Zubrzycki, Sędzia WSA del. Elżbieta Olechniewicz, (spr.), po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 21 grudnia 2022 r. sygn. akt I SA/Go 318/22 w sprawie ze skargi M. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze z dnia 5 lipca 2022 r. nr 0801-IOV.4103.35.2022 UNP: 0801-22-034890 w przedmiocie niedopuszczalności odwołania 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) oddala skargę, 3) zasądza od M. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w N. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
1. Wyrok Sądu pierwszej instancji.
1.1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 21 grudnia 2022 r., sygn. akt I SA/Go 318/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, po rozpoznaniu skargi M. sp. z o.o. w N. (dalej: Strona, Spółka lub Skarżąca) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze (dalej: organ drugiej instancji lub DIAS) z dnia 5 lipca 2022 r. w przedmiocie niedopuszczalności odwołania, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, ze zm., dalej: p.p.s.a.), uchylił zaskarżone postanowienie w całości (opisany wyrok i powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
1.2. Ze stanu faktycznego przedstawionego w skardze kasacyjnej wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] (dalej: NUS lub organ pierwszej instancji) wydał wobec Spółki decyzję z dnia 3 marca 2022 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług. Pismem z dnia 29 marca 2022 r.
W dniu 29 marca 2022 r. Strona złożyła do organu pierwszej instancji wiosek o uzupełnienie rozstrzygnięcia ww. decyzji.
Postanowieniem z dnia 31 maja 2022 r. NUS pozostawił ww. wniosek bez rozpatrzenia. Na powyższe postanowienie Strona wniosła zażalenie. Postanowieniem z dnia 16 września 2022 r. DIAS uchylił ww. postanowienie organu pierwszej instancji z dnia 31 maja 2022 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, ponieważ rozstrzygnięcie sprawy wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. Na to postanowienie Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, który prawomocnym wyrokiem z dnia 1 grudnia 2022 r. sygn. akt I SA/Go 383/22 oddalił skargę.
Pismem z dnia 31 marca 2022 r. Strona wniosła także odwołanie od ww. decyzji NUS z dnia 3 marca 2022 r.
DIAS w dniu 5 lipca 2022 r. wydał postanowienie o niedopuszczalności ww. odwołania. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ wskazał na treść art. 213 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2022r., poz. 2651 ze zm., dalej: Ordynacja podatkowa) oraz podał, że zgodnie z odczytywanymi łącznie art. 213 § 4 i § 5 tej ustawy, złożenie wniosku o uzupełnienie decyzji powoduje, że termin do wniesienia odwołania nie biegnie, do czasu doręczenia stronie rozstrzygnięcia wniosku o uzupełnienie decyzji. Skoro zatem w niniejszej sprawie uruchomiono oba środki (odwołanie i wystąpiono z żądaniem uzupełniania decyzji), to wniesienie odwołania po złożeniu wniosku o uzupełnienie decyzji i przed jego rozstrzygnięciem, było niedopuszczalne. Organ stwierdził, że odwołanie z dnia 31 marca 2022 r. od decyzji NUS jest przedwczesne i tym samym niedopuszczalne.
W skardze na powyższe postanowienie Strona zarzuciła: "obrazę art 213 w zw. z art 223 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. poprzez przedwczesne przyjęcie, że skarżąca skutecznie złożyła wniosek o uzupełnienie decyzji skutkujący przesunięciem początkowego dnia biegu terminu do wniesienia odwołania".
Strona wskazała, że w chwili wydawania zaskarżonego postanowienia brak było podstaw do przyjęcia, że skutecznie złożyła wniosek o uzupełnienie decyzji, a tylko takie ustalenie faktyczne dawało podstawę przyjęcia przez organ odwoławczy niedopuszczalności odwołania. W ocenie Strony kwestia rozstrzygnięcia skuteczności wniesienia wniosku o uzupełnienie decyzji stanowi zagadnienie wstępne, nie stanowiące podstawy do zawieszenia postępowania, ale wpływające na kolejność czynności procesowych organu odwoławczego. Organ ten bowiem winien pierw rozstrzygnąć ostatecznie kwestią skuteczności złożenia wniosku, a dopiero później procedować odwołanie.
1.3. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu.
1.4. Powołanym na wstępie wyrokiem WSA w Gorzowie Wielkopolskim uwzględnił skargę.
Sąd pierwszej instancji odwołując się do okoliczności niniejszej sprawy związanych z uzupełnieniem wniosku o uzupełnienie decyzji oraz wydaniem przez NUS postanowienia z dnia 31 maja 2022 r. w przedmiocie pozostawienia tego wniosku bez rozpatrzenia, złożenie zażalenia na to postanowienie oraz fakt, że na dzień wydania zaskarżonego postanowienia (postanowienia o niedopuszczalności odwołania) postępowanie zażaleniowe w zakresie pozostawienia wniosku Skarżącej o uzupełnienie decyzji nadal trwało, stwierdził, że w chwili wydawania zaskarżonego postanowienia brak było podstaw do przyjęcia, że Skarżąca skutecznie złożyła wniosek o uzupełnienie decyzji, a tylko takie ustalenie faktyczne dawało podstawę przyjęcia przez organ odwoławczy niedopuszczalności odwołania.
Według Sądu procesowym skutkiem utrzymania w mocy przez organ odwoławczy postanowienia NUS z dnia 31 maja 2022 r. w przedmiocie pozostawienia wniosku Skarżącej bez rozpatrzenia będzie uznanie, że Strona nie wystąpiła z wnioskiem o uzupełnienie decyzji. Oznacza to, że dopiero ostateczne rozstrzygnięcie w zakresie skuteczności złożenia wniosku Skarżącej o uzupełnienie odwołania pozwoli na ustalenie czy odwołanie zostało złożone przedwcześnie czy też było skutecznym wniesieniem odwołania we właściwym terminie.
W związku z tym Sąd pierwszej instancji uznał za zasadne stanowisko Skarżącej, że zaaprobowanie zaskarżonego postanowienia może prowadzić do sytuacji, w której w razie utrzymania w mocy postanowienia NUS z dnia 31 maja 2022 r. Strona pozbawiona zostanie prawa do złożenia odwołania od decyzji, bowiem czternastodniowy termin liczony od daty jej doręczenia już upłynął, a wniesiony wniosek o uzupełnienie decyzji nie wywołał skutku przewidzianego w art. 213 Ordynacji podatkowej.
Zdaniem WSA w takiej sytuacji nie będzie miał zastosowania art. 213 § 4 i § 5 Ordynacji podatkowej, gdyż skutek przewidziany w tym przepisie w postaci "zmiany" terminu do wniesienia odwołania powoduje wydanie decyzji o uzupełnieniu decyzji lub postanowienia odmawiającego uzupełnienia decyzji. Tymczasem postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania do ww. kategorii rozstrzygnięć nie należy, gdyż jest postanowieniem formalnie kończącym postępowania właśnie bez rozstrzygania ww. kwestii.
W związku z tym skoro przed wydaniem zaskarżonego postanowienia właściwy organ wydał postanowienie formalnie stwierdzające nieskuteczność wniesienia wniosku o uzupełnienie decyzji to właśnie elementem wyjaśnienia kwestii dopuszczalności odwołania jest wyjaśnienie czy wniosek taki został skutecznie złożony. Kwestia rozstrzygnięcia skuteczności wniesienia wniosku o uzupełnienie decyzji wpływa na kolejność czynności procesowych organu. Zdaniem Sądu wojewódzkiego zasadnie Strona wskazała, że organ w pierwszej kolejności winien rozstrzygnąć kwestię skuteczności złożenia wniosku o uzupełnienie decyzji, a dopiero później rozstrzygnąć kwestię dopuszczalności odwołania.
Z tych względów WSA, uwzględniając skargę, uchylił zaskarżone postanowienie DIAS oraz wskazał, że organ przed oceną dopuszczalności odwołania powinien rozstrzygnąć kwestię skuteczności wniosku o uzupełnienie rozstrzygnięcia decyzji.
2. Skarga kasacyjna.
2.1. Skargę kasacyjną od ww. wyroku wniósł organ, zaskarżając wyrok w całości.
Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzucono:
a) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sformułowanie przez Sąd wskazania, które jest nieuzasadnione na tle przedmiotowej sprawy oraz nie jest możliwe jego wykonanie, niemniej nawet przy założeniu zasadności wskazania jest ono niepełne, ogólnikowe i powoduje szereg wątpliwości proceduralnych;
- art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sformułowanie przez Sąd wskazania, które doprowadzi do wydania przez organ takiego samego rodzaju rozstrzygnięcia jak zakwestionowane w zaskarżonym wyroku Sądu pierwszej instancji wraz z taką samą argumentacją;
- art. 206 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie skutkujące nieodstąpieniem przez Sąd od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego i niesprawiedliwym zasądzeniem tychże kosztów przez Sąd, podczas gdy organ nie przyczynił się do sporu w niniejszej sprawie, która zaistniała z przyczyn leżących po stronie Skarżącej, w tym niedopuszczalnego wniesienia w podobnym czasie odwołania od decyzji oraz wniosku o uzupełnienie decyzji, a także braku formalnego tego wniosku.
b) naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 228 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego błędną wykładnię dokonaną przez Sąd kwestionującą jego zastosowanie, tzn. uznanie, że z oceną niedopuszczalności odwołania organ winien wstrzymać się do momentu rozstrzygnięcia przez organ pierwszej instancji kwestii skuteczności złożenia wniosku o uzupełnienie decyzji, podczas gdy wniesienie w podobnym czasie odwołania oraz wniosku w przedmiocie uzupełnienia decyzji, od której wniesiono odwołanie, skutkuje jego niedopuszczalnością oraz naruszeniem zasady praworządności.
W związku z ww. zarzutami organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i merytoryczne rozpoznanie sprawy, w razie uznania, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Organ zrzekł się przeprowadzenia rozprawy.
2.2. Strona w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
2.3. Przedmiotowa skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a., z którego wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie organ zrzekł się rozprawy, zaś Strona w wyżej wskazanym terminie, nie żądała jej przeprowadzenia.
3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
3.1. Skarga kasacyjna organu jest zasadna.
3.2. Rozpoznając wniesioną skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż Sąd pierwszej instancji, podczas kontroli zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, naruszył przepisy postępowania w stopniu, który miał istotny wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji WSA nieprawidłowo zastosował przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z wydaniem przez organ podatkowy postanowienia na podstawie przepisu art. 228 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Na tej podstawie prawnej wydano i skutecznie doręczono Stronie postanowienie z dnia 5 lipca 2022 r. stwierdzające niedopuszczalność odwołania. Istotą tego postanowienia było ustalenie, że w niniejszej sprawie Strona, pomimo złożenia wniosku o uzupełnienie decyzji organu pierwszej instancji z dnia 3 marca 2022 r., złożyła także odwołanie od tej decyzji. W tej sytuacji organ drugiej instancji stwierdził, że ziściły się przesłanki do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej.
3.3. W przypadku wniesienia przez stronę odwołania z art. 228 Ordynacji podatkowej wynika obowiązek badania przez organ odwoławczy przesłanek skutecznego jego wniesienia. Zgodnie zaś z art. 228 § 1 pkt 1 tej ustawy organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia niedopuszczalność odwołania.
W niniejszej sprawie organ odwoławczy przyjął, że odwołanie Strony jest przedwczesne, a zatem niedopuszczalne, gdyż w sytuacji złożenia przez Stronę zarówno wniosku o uzupełnienie decyzji organu pierwszej instancji jak i odwołania od tej decyzji, dochodzi do sytuacji wzajemnego wykluczania się obu środków prawnych.
Sąd pierwszej instancji nie zaaprobował tego stanowiska organu podatkowego uznając, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania z uwagi na to, że w dacie podejmowania tego rozstrzygnięcia wniosek Strony o uzupełnienie odwołania pozostawał nie rozpatrzony. Sąd skupił swoją uwagę na fakcie, że w związku z dostrzeżonymi przez organ brakami formalnymi tego wniosku, dotyczącymi umocowania pełnomocnika działającego w imieniu Skarżącej, ostateczne załatwienie tego wniosku mogło także doprowadzić do jego pozostawienia bez rozpatrzenia. Zdaniem Sądu pierwszej instancji takie rozstrzygnięcie procesowe wyklucza ochronę przewidzianą w art. 213 § 4 i § 5 Ordynacji podatkowej, która dotyczy wyłącznie przypadku wydania decyzji o uzupełnieniu decyzji lub postanowienia odmawiającego uzupełnienia decyzji.
3.4. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela powyższego poglądu Sądu pierwszej instancji, co skutkuje uznaniem zasadności skargi kasacyjnej.
3.5. Zgodnie z art. 213 § 1 Ordynacji podatkowej stronie przysługuje prawo do wniesienia żądania uzupełnienia decyzji (rozstrzygającej merytorycznie) i w tym samym terminie strona ma prawo do wniesienia odwołania od tej decyzji (na podstawie art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej). Zgodnie zaś z art. 213 § 4 Ordynacji podatkowej, w przypadku wydania decyzji o uzupełnieniu lub sprostowaniu decyzji termin do wniesienia odwołania lub skargi biegnie od dnia doręczenia tej decyzji. Z kolei art. 213 § 5 tej ustawy stanowi, że odmowa uzupełnienia lub sprostowania decyzji następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Przepis § 4 stosuje się odpowiednio.
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że dokonując wykładni powyższych przepisów Sąd pierwszej instancji przyjął, iż nie mają one zastosowania do sytuacji, w której może znaleźć się Skarżąca, a więc gdy wniosek o uzupełnienie decyzji, na skutek ewentualnego nie wykonania przez Stronę wezwania organu do jego uzupełnienia, zostanie pozostawiony bez rozpatrzenia. Zdaniem Sądu tego typu rozstrzygnięcie nie mieści się w ww. regulacji prawnej.
3.6. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wykładnia art. 213 § 4 i § 5 O.p. dokonana przez Sąd pierwszej instancji nie jest prawidłowa, gdyż prowadziłaby do pozbawienia strony postępowania ochrony jaką jej daje omawiany przepis w przypadku złożenia wniosku o uzupełnienie odwołania, niezależnie od sposobu jego rozstrzygnięcia przez organ podatkowy.
Postępowanie wywołane wnioskiem o uzupełnienie decyzji ma pierwszeństwo przed postępowaniem odwoławczym. Oznacza to w istocie, że postępowanie odwoławcze może toczyć się dopiero po ostatecznym zakończeniu w administracyjnym toku instancji kwestii związanej z wnioskiem o uzupełnienie decyzji, od której ma być wniesione odwołanie. Naruszeniem zasady praworządności byłoby jednoczesne toczenie się postępowania odwoławczego i postępowania w przedmiocie uzupełnienia decyzji, od której wniesiono odwołanie, skoro to drugie postępowanie może potencjalnie doprowadzić do zmiany rozstrzygnięcia objętego odwołaniem. Z tego względu niezbędne jest uprzednie załatwienie wniosku o uzupełnienie decyzji poprzez wydanie ostatecznego rozstrzygnięcia w tej kwestii (zob. np. wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 2021 r., sygn. akt II FSK 190/21).
W zależności od oceny dokonanej przez organy rozpoznające wspomniany wniosek oraz od okoliczności faktycznych sprawy, tego rodzaju ostatecznym rozstrzygnięciem może być decyzja o uzupełnieniu decyzji lub postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji, ale także pozostawienie tego wniosku bez rozpatrzenia. Wprawdzie powołany przepis nie wskazuje takiego rodzaju rozstrzygnięcia, ale według Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest podstaw do różnicowania sytuacji stron, które wnioskują o uzupełnienie decyzji w zależności od sposobu podjętego przez organ rozstrzygnięcia. Strona, składając taki wniosek powinna działać w przekonaniu, że sam fakt złożenia wniosku o uzupełnienie decyzji doprowadzi do zastosowania reguły wynikającej z art. 213 § 4 i 5 Ordynacji podatkowej, której istota sprowadza się do tego, że termin na wniesienie odwołania ulega przesunięciu na moment doręczenia rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o uzupełnienie decyzji. Pogląd Sądu pierwszej instancji w istocie zaprzecza omówionej powyżej zasadzie, że postępowanie w przedmiocie wniosku o uzupełnienie decyzji i w przedmiocie odwołania wykluczają się wzajemnie i to drugie może toczyć się dopiero po zakończeniu tego pierwszego.
W związku z tym w okolicznościach takich jak w niniejszej sprawie bieg terminu do wniesienia odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej z dnia 3 marca 2022 r., objętej żądaniem jej uzupełnienia, ustalony powinien być w oparciu o art. 213 § 4 i § 5 Ordynacji podatkowej i rozpocząć się w dacie doręczenia Stronie rozstrzygnięcia wniosku o uzupełnienie decyzji. Ustawodawca celowo przedłużył termin do złożenia odwołania, aż do czasu rozstrzygnięcia kwestii ewentualnego uzupełnienia decyzji. Jak już była o tym mowa powyżej - w pierwszej kolejności należy bowiem rozstrzygnąć prawidłowość wydanego postanowienia w przedmiocie uzupełnienia, a następnie należy przejść do merytorycznej decyzji.
W konsekwencji powyższego brak było podstaw do zastosowania przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i uchylenia zaskarżonego postanowienia DIAS. W niniejszej sprawie organ zasadnie bowiem przyjął, że zaistniały przesłanki do wydania postanowienia w przedmiocie niedopuszczalności odwołania na podstawie przepisu art. 228 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej.
3.7. Na uwzględnienie nie zasługiwał natomiast zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a.
Przepis ten określa wymogi, jakim winno odpowiadać uzasadnienie wyroku i nakłada na sąd obowiązek przedstawienia w sposób zwięzły stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia. W orzecznictwie przyjmuje się, że stawiając zarzut naruszenia tego przepisu, strona skarżąca winna wskazać, jakich elementów uzasadnienie wyroku nie zawiera, bądź które z nich są na tyle lakoniczne, że nie pozwalają na prześledzenie toku rozumowania sądu, który doprowadził go do wydania rozstrzygnięcia określonej treści.
W orzecznictwie od dawna funkcjonuje także pogląd, zgodnie z którym na podstawie art. 141 § 4 p.p.s.a. można kwestionować kompletność elementów uzasadnienia, a nie jego prawidłowość merytoryczną. Ewentualna wadliwość argumentacji, bądź prezentowanie przez stronę innego poglądu niż wskazany w uzasadnieniu, nie stanowi o naruszeniu przez Sąd tego przepisu (tak przykładowo wyroki NSA: z dnia 26 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 3218/19, z dnia 11 marca 2020r., sygn. akt I GSK 175/18, z dnia 17 grudnia 2019 r., sygn. akt I FSK 1789/17).
Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Kastor, nie zgadzając się z uzasadnieniem zaskarżonego wyroku WSA, próbuje podważyć stanowisko Sądu poprzez ww. zarzut, co – z przyczyn wskazanych powyżej – nie może wywołać oczekiwanego przez autora kasacji skutku.
Niezależnie od tego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie Sądu pierwszej instancji spełnia wymogi i standardy wskazane w omawianym przepisie, przy czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w dostateczny sposób wyjaśnił motywy podjętego rozstrzygnięcia.
3.8. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wobec zasadności zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 228 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, koniecznym stało się uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, a także - na podstawie art. 188 w związku z art. 151 p.p.s.a. – oddalenie skargi.
3.9. W związku z tym odnoszenie się do zarzutu dotyczącego naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 206 p.p.s.a. stało się zbędne.
3.10. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 w związku z art. 205 § 2 w zw. z art. 207 § 1 i art. 209 p.p.s.a.
Elżbieta Olechniewicz Hieronim Sęk Janusz Zubrzycki
Sędzia WSA (del.) Sędzia NSA Sędzia NSA