I FSK 325/08

I FSK 325/08 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2009-09-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-02-18
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Artur Mudrecki /przewodniczący/
Jan Zając
Juliusz Antosik /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
III SA/Gl 174/07 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2007-09-28
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
art. 121 par. 1, art/ 187 par. 1, art. 191
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
art. 19 ust. 1, art. 25 ust. 1 pkt 3
Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Artur Mudrecki, Sędzia NSA Juliusz Antosik (sprawozdawca), Sędzia NSA Jan Zając, Protokolant Marek Kleszczyński, po rozpoznaniu w dniu 3 września 2009 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. E. "B.-P." spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 września 2007 r. sygn. akt III SA/Gl 174/07 w sprawie ze skargi P. E. "B.-P." spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 29 listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od P. E. "B.-P." spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w M. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w K. kwotę 1.800 ( słownie: jeden tysiąc osiemset ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
1. Wyrokiem tym (z dnia 28 września 2007 r., sygn. akt III SA/Gl 174/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę Przedsiębiorstwa Eksportowego B. Spółki z o.o. w M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 29 listopada 2006 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług.
2. Stan sprawy przedstawiony przez Sąd pierwszej instancji:
2.1. Wymienioną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej uchylił decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z 18 października 2005 r. w części dotyczącej ustalenia wymienionej Spółce za sierpień 2000 r. dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w kwocie 8.151 zł, a w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję określającą zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za ten okres rozliczeniowy w kwocie 28.142 zł.
2.2. Organ odwoławczy zgodził się z oceną materiału dowodowego dokonaną przez organ pierwszej instancji. Za prawidłowe uznał zakwestionowanie Spółce prawa do obniżenia podatku należnego o kwoty podatku naliczonego wykazanego w spornych fakturach. Organ powołał się na art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. nr 11, poz. 50 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, wskazując przy tym na rozstrzygnięcie zapadłe w sprawie podatku dochodowego od osób prawnych za 2000 r., gdzie wydatki na poczet usług dokumentowane spornymi fakturami VAT nie zostały uznane za koszty uzyskania przychodów, gdyż nie zostały wykonane przez podmioty je wystawiające.
Organ stwierdził, że strona miała możliwość brania udziału w postępowaniu, gdyż została zapoznana ze zgromadzonym materiałem dowodowym (adnotacja z 29 sierpnia 2005 r.). Dodatkowo pismem z 29 sierpnia 2005 r. wyznaczono 7-dniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, ale podatnik mimo odbioru tego pisma nie skorzystał z przysługującego mu uprawnienia. W toku postępowania dopuszczono wszystkie dowody złożone dla wyjaśnienia sprawy, nie pomijając żadnych dowodów, które miały lub mogły mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia spornych kwestii. Organ nie uznał za wiarygodne przedłożonego oświadczenia B. K. z 15 lipca 2005 r. o zatrudnianiu w latach 1999 - 2002 pracowników do wykonywania robót remontowo-budowlanych dla firm z branży hutniczej oraz przekazywaniu przez brygadzistów kwot należnych za pracę dla osób kierowanych do robót przez J. W..
2.3. W skardze Spółka zarzuciła naruszenie przepisów ustawy o VAT oraz Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, że wystawione faktury za wykonaną a zleconą pracę na rzecz skarżącej były fikcją. Podniesiono, że w zaskarżonej decyzji, jak i decyzji dotyczącej podatku dochodowego, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej, a za nim Dyrektor Izby Skarbowej uznali za niewiarygodne wyjaśnienia i dokumenty dowodowe złożone przez skarżącą, zaś na poparcie swoich racji odrzucili niekwestionowane pod względem dowodowym wystawione przez podwykonawców faktury. Swoje racje oparli na wyrywkowych treściach z poszczególnych zeznań, wyjaśnień, które ukazują zaistniałe zdarzenia niezgodnie ze stanem faktycznym.
3. Rozważania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego:
3.1. Sąd wskazał, że z przepisów art. 25 ust. 1 pkt 3 i art. 19 ust. 1 ustawy o VAT wynika, że czynności będące podstawą wystawienia faktury zawierającej podatek naliczony muszą być faktycznie wykonane przez podmiot je wystawiający lub przez podwykonawców w ramach wiążących je stosunków prawnych, gdyż dana faktura musi odzwierciedlać rzeczywisty przebieg zdarzeń gospodarczych możliwych do sprawdzenia w określonych sytuacjach. Ta podstawowa zasada ma zastosowanie także na gruncie podatku dochodowego.
3.2. Sąd stwierdził, że kontrole przeprowadzone u kontrahentów strony skarżącej i ich podwykonawców wykazały, że podmioty te nie wykonały zleconych usług ze względu na nieposiadanie możliwości technicznych i pracowniczych. W szczególności, jeśli chodzi o firmę S. B. K., który nie zatrudniał żadnych pracowników i nie okazał do kontroli żadnych dokumentów potwierdzających wykonanie usług. Wnioski te potwierdzała analiza zeznań 28 świadków zawartych w protokołach z ich przesłuchań, spisanych w ramach prowadzonych postępowań karnych skarbowych. Dokumenty w postaci protokołów kontroli i czynności sprawdzających, jak i protokołów przesłuchań świadków, organ pierwszej instancji postanowieniem z 26 sierpnia 2005 r. włączył do przedmiotowego postępowania kontrolnego w formie 44 załączników. Dokumenty te nie były sprzeczne z prawem, były zgromadzone w toku kontroli podatkowej, czynności sprawdzających i postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe.
3.3. Według Sądu, strona skarżąca nie wykazała dowodowo ani nie wskazała na odpowiednie źródła dowodowe, z których by wynikało, że wnioski organów wysnute z zebranych dowodów były nieprawidłowe. Samo przekonanie i powoływanie się na dokumenty w postaci wystawionych faktur, protokołów odbioru robót i poleceń przelewów, nie mogły być uznane, w świetle zebranego materiału dowodowego, za wystarczające do uznania twierdzeń strony. Dołączony do odwołania dowód w postaci krótkiego oświadczenia B. K. z 15 lipca 2005 r., że zatrudniał w latach 1999 - 2002 pracowników do wykonywania robót remontowo-budowlanych dla firmy z branży hutniczej oraz przekazywał przez brygadzistów kwoty należne za pracę dla osób kierowanych do robót przez J. W., rzeczywiście nie znalazł potwierdzenia, jak wskazał organ odwoławczy, ani w innym materiale dowodowym, wręcz przeciwnie przeczył ostatnim oświadczeniom i działaniom J. W., ani nie został powiązany ze stosownymi wnioskami dowodowymi. W szczególności oświadczenia tego nie potwierdziła treść dołączonych do odwołania innych pism.
3.4. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd nie stwierdził naruszenia zarzucanych przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania. Zdaniem Sądu, wszechstronnie wyjaśniono okoliczności faktyczne sprawy, nie naruszając granic swobodnej oceny, dając temu wyraz w uzasadnieniach decyzji obu instancji.
Skarga kasacyjna
4. W skardze kasacyjnej zaskarżono powyższy wyrok w całości. Wniesiono o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
5. Skarga kasacyjna została oparta na naruszeniu:
1) prawa materialnego, tj. art. 25 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 19 ust. 1 ustawy o VAT poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że w przedmiotowej sprawie zostały spełnione przesłanki jego zastosowania,
2) przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (dalej "p.u.s.a.") w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej "p.p.s.a.") poprzez oddalenie skargi, mimo że decyzja powinna być uchylona z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności naruszenie art. 121 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa poprzez błędną i wybiórczą ocenę zebranego w toku sprawy materiału dowodowego.
6. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że w toku postępowania skarżąca przedstawiła faktury wystawione przez swoich podwykonawców, dokumentujące wydatki poniesione przez nią w celu wykonania zlecenia przyjętego od spółki H.. W przeprowadzonym postępowaniu nie zakwestionowano przedmiotowych faktur, które spełniają wszelkie wymogi stawiane przez obowiązujące normy prawa. Błędnie więc przyjęto, że zachodzą przesłanki zastosowania art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT, ponieważ możliwe było zaliczenie poniesionych przez skarżącą wydatków do kosztów uzyskania przychodu. W ocenie autora skargi kasacyjnej, organ podatkowy nie wykazał, jak skarżący mógł wykonać zlecenie bez odpowiedniego zaplecza technicznego oraz załogowego. Przedstawiony przez organ wyrok, nakładający na skarżącego obowiązek wydania świadectw pracy, nie był dowodem istnienia stosunku pracy, bowiem nie taki był zakres żądania powodów w procesie cywilnym. Nie można więc było w sprawie przyjąć, że wyrok dotyczący wydania świadectw pracy ustala istnienie stosunku pracy.
7. Dyrektor Izby Skarbowej, odpowiadając na skargę kasacyjną, wniósł o jej oddalenie i przyznanie kosztów postępowania kasacyjnego.
Rozważania Naczelnego Sąd Administracyjnego
8. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Przystępując do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, w pierwszej kolejności należy odnieść się do tych spośród nich, które dotyczą naruszenia przepisów postępowania.
9. Zarzut dotyczący przepisów postępowania został odniesiony do art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. Wskazać trzeba, że stosownie do treści tego ostatniego przepisu, uwzględnienie skargi przez sąd pierwszej instancji może nastąpić tylko wtedy, gdy stwierdzi on inne, aniżeli wskazane w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W świetle zaś art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a., kontrola dokonywana przez sądy administracyjne jest sprawowana pod względem zgodności z prawem. W badanej sprawie zarzut naruszenia przepisów postępowania kierowany wobec Sądu pierwszej instancji ma na celu podważenie ustalonego przez organy i zaakceptowanego przez ten Sąd stanu faktycznego sprawy – w ocenie strony Sąd, akceptując wnioski i postępowanie organów, naruszył art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. i w związku z art. 121 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej.
10. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty te nie są zasadne, gdyż analiza zaskarżonego wyroku do takiego wniosku nie prowadzi. Sąd pierwszej instancji nie wykroczył bowiem poza granice przyznanych mu uprawnień. Dokonał kontroli zaskarżonej decyzji w zgodzie z prawem. Wbrew twierdzeniu skargi kasacyjnej, ustalony przez organy podatkowe i zaakceptowany przez Sąd I instancji stan faktyczny, zgodnie z którym czynności wynikające z przedmiotowych faktur nie zostały wykonane przez podmioty je wystawiające, wynika z materiału dowodowego sprawy, który został zebrany prawidłowo i wystarczająco do ustalenia podstawy faktycznej decyzji wymaganej przez prawo.
11. W świetle przepisu art. 191 Ordynacji podatkowej, wyrażającego zasadę swobodnej oceny dowodów, organ podatkowy według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania, ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 1997 r., III SA 150/96, LEX nr 30848). Rozpatrzeniu podlegają więc nie tylko poszczególne dowody odrębnie, ale wszystkie dowody we wzajemnej łączności. W badanej sprawie organ oparł swoją ocenę na materiale dowodowym, wszystkie dowody zostały rozpatrzone we wzajemnej łączności, a nie każdy z osobna. Ponadto organ dokonał oceny znaczenia i wartości dowodów zgromadzonych w rozpatrywanej sprawie.
Z materiału dowodowego sprawy wynika, że kontrole przeprowadzone u kontrahentów strony skarżącej i ich podwykonawców wykazały, że podmioty te nie wykonały zleconych usług ze względu na nieposiadanie możliwości technicznych i pracowniczych. W szczególności, jeśli chodzi o firmę S. B. K., który nie zatrudniał żadnych pracowników i nie okazał do kontroli żadnych dokumentów, potwierdzających wykonanie usług. Wnioski te potwierdziła analiza zeznań 28 świadków, zawartych w protokołach z ich przesłuchań spisanych w ramach prowadzonych postępowań karnych skarbowych, którzy fizycznie wykonywali dane prace. Dokumenty w postaci protokołów kontroli i czynności sprawdzających, jak i protokołów przesłuchań świadków, organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2005 r. włączył do przedmiotowego postępowania kontrolnego w formie 44 załączników. Dokumenty te nie były sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej), były zgromadzone w toku kontroli podatkowej, czynności sprawdzających i postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe (art. 181 Ordynacji podatkowej), gdzie postępowania te nie musiały być prawomocnie zakończone, jak materiały z postępowania karnego, a także wskazywały na wywiązanie się w tym zakresie z obowiązku dowodowego ciążącego na organie, polegającego na zebraniu i w sposób wyczerpujący rozpatrzeniu całego materiału dowodowego (art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej). Organ w oparciu o zeznania świadków (załączniki nr 1 - 28 do postanowienia z dnia 26 sierpnia 2005 r.) ustalił, że pracowników wykonujących usługi zatrudniał bez pisemnych umów J. W., prezes zarządu skarżącej Spółki, kontaktując się z nimi osobiście, omawiając warunki pracy, nadzorując i rozliczając się z wykonanej pracy. Z zeznań świadków: J. S., J. G., M. M., S. W., J. P., Z. H., E. T., J. S., J. G., H. K., Z. L. i S. M. wynikało nawet, że J. W. działał w imieniu skarżącej Spółki. J. W. wprawdzie początkowo, dnia 3 marca i 22 czerwca 2005 r., zaprzeczał, jakoby zatrudniał pracowników do wykonywania określonych robót, to jednak dnia 7 lipca 2005 r. zeznał, że przyjął przed Sądem Pracy odpowiedzialność skarżącej Spółki za zatrudnienie pracowników przy wykonywaniu usług na rzecz H. w 2001 r. i że jeśli dojdzie do kolejnej rozprawy za 2000 r., to również przyjmie taką odpowiedzialność. Organ też ustalił, że dnia 7 czerwca 2005 r. J. W. wystawił 4 świadectwa pracy dotyczące okresu zatrudnienia od 2000 r. do 2002 r. Dodatkowo, jak wskazał również Sąd pierwszej instancji, samo przekonanie i powoływanie się na dokumenty w postaci wystawionych faktur, protokołów odbioru robót i poleceń przelewów, nie mogło być uznane za wystarczające, w świetle zebranego materiału dowodowego, do uznania twierdzeń strony skarżącej. Dołączony do odwołania dowód w postaci krótkiego oświadczenia Bogdana K. z dnia 15 lipca 2005 r., że zatrudniał w latach 1999 - 2002 pracowników do wykonywania robót remontowo-budowlanych dla firmy z branży hutniczej oraz przekazywał przez brygadzistów kwoty należne za pracę dla osób kierowanych do robót przez J. W., rzeczywiście nie znalazł potwierdzenia, jak wskazał organ odwoławczy, ani w innym materiale dowodowym, a wręcz przeciwnie przeczył ostatnim oświadczeniom i działaniom J. W., ani nie został powiązany ze stosownymi wnioskami dowodowymi. W szczególności oświadczenia tego nie potwierdziła też treść dołączonych do odwołania innych pism. Dowody te organ odwoławczy poddał ocenie, dając temu wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W tym miejscu, odnosząc się do stwierdzenia autora skargi kasacyjnej, że organ pominął faktury jako dowód uzasadniający zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wydatków przez niego poniesionych, wskazać należy, że organ nie podważał faktu wystawienia faktur, a stwierdził niewykonanie usług opisanych w tych dokumentach przez ich wystawców. Stwierdzenie takie, jak już wyżej wskazano, w świetle materiału dowodowego było zasadne.
12. Wobec bezzasadności zarzutów dotyczących naruszenia prawa procesowego należy stwierdzić, że ustalony w sprawie i przyjęty za podstawę wyrokowania stan faktyczny nie został skutecznie podważony. Stanowi on zatem podstawę dla oceny zarzutu naruszenia prawa materialnego. W zakresie naruszenia prawa materialnego, w skardze kasacyjnej sformułowano zarzut naruszenia art. 25 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 19 ust. 1 ustawy o VAT poprzez niewłaściwe zastosowanie. Zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy o VAT podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług. W świetle zaś art. 25 ust. 1 pkt 3 tej ustawy obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług, którymi rozporządzono w sposób nie pozwalający na zaliczenie poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym.
Z przepisów tych wynika, że czynności będące podstawą wystawienia faktury zawierającej podatek naliczony muszą być faktycznie wykonane przez podmiot je wystawiający lub przez podwykonawców w ramach wiążących ich stosunków prawnych, gdyż dana faktura musi odzwierciedlać rzeczywisty przebieg zdarzeń gospodarczych możliwych do sprawdzenia w określonych sytuacjach.
Nie można zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej, że w sprawie niewłaściwe zastosowano wskazany przepis. Wpływ na taką ocenę ma niezakwestionowany skutecznie stan faktyczny sprawy, w świetle którego czynności wynikające z przedmiotowych faktur nie zostały wykonane przez podmioty je wystawiające, a także zakończone postępowanie w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2000 r., gdzie również ustalono, że usługi nie zostały wykonane przez podmioty wystawiające sporne faktury, co doprowadziło do nieuznania wydatków na poczet tych usług za koszty uzyskania przychodów.
13. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono stosownie do art. 204 pkt 1 p.p.s.a.