I FSK 315/23

I FSK 315/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-11-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-02-22
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Agnieszka Jakimowicz
Marek Olejnik /przewodniczący/
Roman Wiatrowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Interpretacje podatkowe
Sygn. powiązane
I SA/Po 592/22 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2022-11-04
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 133 par. 1, art. 134 par. 1, art. 141 par. 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2017 poz 1221
art. 86 ust. 1, art. 86 ust. 2a-2b, art. 86 ust. 2h, art. 86 ust. 22, art. 90c ust. 1-3
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
Dz.U. 2015 poz 2193
par. 3 ust. 1, par. 3 ust. 3
Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i  usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Olejnik, Sędzia NSA Roman Wiatrowski (spr.), Sędzia WSA (del.) Agnieszka Jakimowicz, Protokolant Katarzyna Nowik, po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2023 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 4 listopada 2022 r., sygn. akt I SA/Po 592/22 w sprawie ze skargi Miasta P. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 14 marca 2018 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz Miasta P. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
1. Wyrokiem z 4 listopada 2022 r., sygn. akt I SA/Po 592/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w sprawie ze skargi Miasta P. (dalej skarżąca, Miasto, wnioskodawca) na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 14 marca 2018 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług 1. uchylił zaskarżoną interpretację; 2. zasądził od organu na rzecz skarżącej kwotę 697 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (ww. wyrok oraz inne orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w niniejszym uzasadnieniu opublikowane zostały w bazie internetowej NSA: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
2. W skardze kasacyjnej organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu. Ponadto organ wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie zgodnie z art. 176 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej p.p.s.a.), podnosząc zarzuty naruszenia:
I. przepisów postępowania, tj.:
1. art. 141 §4 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 133 § 1 p.p.s.a., poprzez wadliwe uzasadnienie, przyjęcie błędnych przesłanek, niedostateczne wyjaśnienie podstawy rozstrzygnięcia i sposobu dojścia do przyjętych ocen, przez co także wyrok nie oddaje się kontroli instancyjnej;
II. przepisów prawa materialnego, tj.:
1. art. 86 ust. 2a, 2b, 2 h i ust. 22 oraz 90c ust. 1-3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r.. poz. 1221, ze zm., dalej ustawa o VAT), § 3 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników (Dz. U. z 2015 r., poz. 2193, dalej rozporządzenie), poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji przyjęcie na tle stanu sprawy, że wnioskodawca nie jest obowiązany do dokonania po 1 stycznia 2016 r. korekty w odniesieniu do dziesiątych części podatku naliczonego odliczonego przy nakładach poniesionych po 1 stycznia 2011 r. z tytułu budowy sali według sposobu określenia proporcji określonego w oparciu o § 3 ust. 3 rozporządzenia do czasu przedstawienia bardziej reprezentatywnego sposobu określenia proporcji wykorzystywania sali niż przedstawiona metoda czasowa;
2. art. 86 ust. 2a i 2b ustawy o VAT w zw. z § 3 ust. 1 i 3 rozporządzenia poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przepisy te dopuszczają możliwości odrębnego wyliczania sposobów określenia proporcji w odniesieniu do różnych kategorii (rodzajów) zakupów danego podatnika i nie nakazują stosować wyłącznie jednego sposobu określenia proporcji dla wszystkich (różnych) zakupów podatnika;
3. art. 86 ust,, 2h ustawy o VAT w zw. z ust. 2a i 2b, a także w związku z art. 90c ust. 1 i 3 ustawy o VAT, poprzez błędne przyjęcie, że w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym sposób określenia proporcji obliczony w oparciu o kryterium czasu wykorzystania sali ("metoda czasowa") jest prawidłowy, odpowiada najbardziej specyfice wykonywanej działalności i dokonywanych nabyć, a w konsekwencji uznanie, że metoda czasowa mogłaby prowadzić do adekwatnego odliczenia podatku naliczonego i jest bardziej reprezentatywna od metody uregulowanej w § 3 ust. 3 rozporządzenia, podczas gdy nie wystąpiły żadne uzasadnione podstawy przemawiające za uznaniem takiego stanowiska;
4. art. 86 ust. 1, ust. 2a, ust. 2b, ust. 2h ustawy o VAT na skutek uznania na tle stanu sprawy, że brak było podstaw do zakwestionowania sposobu liczenia proporcji wskazanego przez Miasto i możliwości zastosowania art. 90 ust. 3 ustawy o VAT.
3. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Miasto wniosło o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
4. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając sprawę na rozprawie (art. 181 § 1 p.p.s.a.), w granicach wyznaczonych jej zarzutami i wnioskami (art. 183 § 1 w zw. z art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 176 p.p.s.a.) stwierdził, że skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
4.1. W świetle sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego spór w sprawie sprowadza się do kwestii czy Miasto powinno uwzględniając brak zmiany stopnia (zakresu) wykorzystania sali do działalności gospodarczej opodatkowanej VAT - dokonywać po 1 stycznia 2016 r. korekty w odniesieniu do dziesiątych części podatku naliczonego odliczonego przy nakładach poniesionych po 1 stycznia 2011 r. z tytułu budowy sali wyłącznie według sposobu określenia proporcji określonego w oparciu o § 3 ust. 3 rozporządzenia, czy też - z uwagi na istnienie bardziej reprezentatywnego sposobu określenia proporcji wykorzystania sali - Miasto może realizować przedmiotową korektę kontynuując obrany indywidualny sposób określenia proporcji oparty na czasowym wykorzystaniu sali (zdefiniowany już wcześniej jako metoda czasowa), jako bardziej reprezentatywny dla nakładów dotyczących sali.
4.2. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zasługiwały na uwzględnienie podstawy kasacyjne o charakterze materialnoprawnym, które zmierzały do podważenia argumentacji Sądu pierwszej instancji dotyczącej prawidłowości ustalenia proporcji (tzw. prewspółczynnika) odliczenia podatku naliczonego.
4.3. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela stanowisko wyrażone w wyroku z 26 czerwca 2018 r., sygn. akt I FSK 219/18 oraz w licznych wyrokach do niego się odnoszących (np. wyroki NSA: z 19 grudnia 2018, sygn. akt I FSK 715/18, sygn. akt I FSK 794/18, sygn. akt I FSK 795/18, sygn. akt I FSK 1448/18, sygn. akt I FSK 1532/18; z 10 stycznia 2019 r., sygn. akt I FSK 1662/18, sygn. akt I FSK 444/18; z 16 stycznia 2019 r., sygn. akt I FSK 1391/18; z 7 lutego 2019 r., sygn. akt I FSK 411/18; z 15 marca 2019 r., sygn. akt I FSK 701/18; z 4 kwietnia 2019 r., sygn. akt I FSK 2094/18; z 10 maja 2019 r., sygn. akt I FSK 1971/18; z 17 stycznia 2020 r., sygn. akt I FSK 1015/19; z 19 lutego 2020 r., sygn. akt I FSK 1609/17).
4.4. Rozpatrując sporne zagadnienie wyjść należy od treści art. 86a ust. 2a-2h i ust. 22 ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2016 r. Wychodząc naprzeciw orzecznictwu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (zob. wyroki TSUE w sprawie C-511/10 oraz w sprawie C-437/06) polski ustawodawca zdecydował się doprecyzować metody kalkulacji tzw. prewspółczynnika.
W myśl art. 86 ust. 2a ustawy o VAT, w przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza (z wyjątkami nie mającymi znaczenia dla przedmiotowej sprawy), gdy przypisanie tych towarów i usług w całości do działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego, oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej, zwanym dalej "sposobem określenia proporcji". Sposób określenia proporcji powinien najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć. Zgodnie natomiast z ust. 2b tego przepisu, sposób określenia proporcji najbardziej odpowiada specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć, jeżeli:
1) zapewnia dokonanie obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wyłącznie w odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego proporcjonalnie przypadającej na wykonywane w ramach działalności gospodarczej czynności opodatkowane oraz
2) obiektywnie odzwierciedla część wydatków przypadającą odpowiednio na działalność gospodarczą oraz na cele inne niż działalność gospodarcza, gdy przypisanie tych wydatków w całości do działalności gospodarczej nie jest możliwe.
W kolejnych ustępach tego artykułu wskazano na przykładowe sposoby określenia proporcji (ust. 2c), precyzując ogólne zasady obliczania prewspółczynnika (zakres czasowy danych uwzględnianych przy kalkulacji, możliwość oparcia się na danych szacunkowych czy nakaz procentowego ustalenia proporcji w stosunku rocznym - ust. 2d-2f). Jednocześnie w art. 86 ust. 22 ustawy o VAT zamieszczono delegację dla ministra właściwego do spraw finansów publicznych do wydania rozporządzenia określającego w przypadku niektórych podatników sposób określenia proporcji uznany za najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej przez tych podatników działalności i dokonywanych przez nich nabyć. Ustawodawca zastrzegł jednak, że w przypadku gdy podatnik, dla którego sposób określenia proporcji wskazują przepisy wydane na podstawie ust. 22, uzna, że wskazany zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie ust. 22 sposób określenia proporcji nie będzie najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez niego działalności i dokonywanych przez niego nabyć, może zastosować inny bardziej reprezentatywny sposób określenia proporcji.
Korzystając z upoważnienia ustawowego, Minister Finansów w rozporządzeniu w przypadku niektórych podatników określił stosowne wzory pozwalające przyjąć proporcje odliczenia dla wybranych podatników (ich jednostek), w tym urzędu obsługującego jednostkę samorządu terytorialnego, jednostki budżetowej i zakładu budżetowego (§ 3 rozporządzenia). Wzory te zakładają porównanie wielkości rocznego obrotu z działalności gospodarczej z całokształtem rocznych obrotów (metoda "obrotowa"), przy czym kategoria obrotu całkowitego oparta została tu na kryterium dochodu/przychodu wykonanego (zdefiniowanych w rozporządzeniu w § 2 pkt 9, 10 i 11). W pewnym uproszczeniu można powiedzieć, że przyjęta tu konstrukcja sprowadza się do konieczności uwzględnienia po stronie obrotu całkowitego (a więc w mianowniku danego wzoru) wszelkich źródeł finansowania działalności gminy (w tym środków unijnych, subwencji czy dotacji).
Należy podzielić pogląd Sądu pierwszej instancji, że powyższe przepisy dotyczące określenia proporcji odliczenia w przypadku wykonywania działalności o charakterze mieszanym wskazują, że ustawodawca nie narzuca rozwiązań, których stosowanie miałoby być obligatoryjne. Wybór metody kalkulacji został bowiem pozostawiony podatnikowi. Nie oznacza to oczywiście dowolności. Metoda ustalenia prewspółczynnika musi bowiem odpowiadać kryteriom z art. 86 ust. 2a-2b ustawy o VAT, które stanowią w istocie odzwierciedlenie i rozwinięcie fundamentalnej dla podatku VAT zasady neutralności w odniesieniu do działalności o charakterze mieszanym. Ponadto podkreślić należy, że o ile metody wskazane w rozporządzeniu w istocie skierowane są do jednostek samorządu terytorialnego – jako co do zasady najbardziej odpowiadające specyfice prowadzonej przez nie działalności – o tyle nie jest też tak, że w każdej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego jest zobowiązana do stosowania prewspółczynnika z rozporządzenia. W tym zakresie – tak jak w niniejszej sprawie – należy bowiem uwzględnić m.in. specyfikę funkcjonowania danej jednostki. Nie można więc pomijać działalności związanej z przedmiotowym obiektem (sala gimnastyczna), z którą związane są nakłady poniesione z tytułu budowy, w tym przede wszystkim, niewątpliwie inną proporcję czynności opodatkowanych do nieopodatkowanych, niż w przypadku chociażby innych aktywności szkoły podstawowej, gdzie działalność opodatkowana ma charakter marginalny. W takim przypadku zastosowanie prewspółczynnika z rozporządzenia może niezasadnie ograniczać prawo danej jednostki budżetowej do odliczenia podatku naliczonego. Dlatego należy zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, że specyfika działalności polegającej na zarządzaniu i udostępnianiu sali gimnastycznej może pozwalać na odstąpienie od wskazanych w rozporządzeniu metod ustalania proporcji w przypadku wydatków mieszanych.
4.5. Powyższe nie stanowi jeszcze odpowiedzi na pytanie, czy to czas korzystania z sali w najlepszy i najbardziej dokładny sposób obrazuje zakres wykorzystania sali do działań nieodpłatnych oraz czynności opodatkowanych VAT, a tym samym zakres wykorzystania zakupów związanych z salą do czynności opodatkowanych podatkiem VAT. Zauważyć również należy, że specyfika prowadzonej przez szkołę działalności związanych z salą polega na jej wykorzystaniu do działań nieodpłatnych oraz czynności opodatkowanych VAT. A to właśnie metodę czasową jako najbardziej odpowiadającą specyfice jej działalności wybrała skarżąca.
Dlatego należy przypomnieć, że przedstawiona przez wnioskodawcę metoda czasowa została tak skonfigurowana, że punktem wyjścia do obliczenia metody czasowej jest łączna liczba dni kalendarzowych w trakcie roku podatkowego (zasadniczo 365 dni). Następnie ustalana jest łączna liczba dni w roku, w trakcie których sala jest w ogóle przeznaczona do wykorzystania. Następuje to poprzez ustalenie liczby dni w trakcie roku, w trakcie których sala nie jest wykorzystywana w ogóle (z uwagi na szczególny charakter tych dni) – do tych dni zaliczają się zasadniczo przede wszystkim dni, o których mowa w art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy, dodatkowo sala nie jest wykorzystywana również w sobotę przed pierwszym dniem Wielkiej Nocy oraz w wigilię Bożego Narodzenia. W ten sposób zostaje ustalona łączna liczba dni w roku, w trakcie których sala jest w ogóle wykorzystywana. Ustalona łączna ilość dni wykorzystywania sali w trakcie roku jest punktem wyjścia dla dalszych wyliczeń metody czasowej. W celu obliczenia metody czasowej uwzględnia się następnie okoliczności decydujące o zakresie wykorzystania sali do działalności gospodarczej VAT. W pierwszej kolejności dokonuje się ustalenia liczby dni w roku, w trakcie których sala jest wykorzystywana wyłącznie na cele odpłatne (działalności gospodarczej opodatkowanej VAT). Takie wykorzystanie obejmuje zasadniczo wszystkie soboty i niedziele, wszystkie dni wakacji letnich (zasadniczo lipiec-sierpień), dni, w których nie odbywają się zajęcia lekcyjne (a więc gdy sala nie jest wykorzystywana na potrzeby lekcji wychowania fizycznego), które występują przed lub po dniach ustawowo wolnych od pracy: dotyczy to przede wszystkim takich dni jak np. 2 maja, piątek po dniu Bożego Ciała, 30 grudnia, 31 grudnia itp. Kolejnym etapem wyliczenia metody czasowej jest ustalenie liczby dni w trakcie roku, gdy sala przeznaczona jest jednocześnie do czynności odpłatnych (odpłatne udostepnienie sali na podstawie umów cywilnoprawnych) i nieodpłatnych (zajęcia lekcyjne – wychowanie fizyczne). Są to zatem dni, w trakcie których sala jest wykorzystywana w sposób mieszany. W tym zakresie przyjmuje się z uwagi na przyjęty przez szkołę sposób korzystania z sali, że sala jest wykorzystywana zasadniczo przez 7 godzin na cele odpłatne w zakładanym 14-godzinnym wykorzystaniu sali. Oznacza to, że z uwagi na przyjęte zasady korzystania z sali należy przyjąć, że w trakcie takiego dnia sala jest w 50% wykorzystywana na cele odpłatne, natomiast w 50% na cele nieodpłatne. Podsumowując skarżąca wskazała, że dokonuje się wyliczenia metody czasowej uwzględniając takie dane (kryteria), jak: ilość dni w roku, w których sala przeznaczona jest w ogóle do wykorzystania, liczbę dni w roku, gdy sala jest przeznaczona wyłącznie do czynności odpłatnych opodatkowanych VAT, liczbę dni w roku gdy sala jest przeznaczona jednocześnie do czynności odpłatnych oraz nieodpłatnych i jednocześnie przyjmując, że w trakcie takich dni sala jest w 50% wykorzystywana na cele odpłatne, natomiast w 50% na cele nieodpłatne, okoliczność, że brak jest dni w trakcie roku, w których sala jest przeznaczona wyłącznie do działań nieodpłatnych. W ww. sposób oblicza się wartość procentową określając stopień (zakres) wykorzystania sali do działalności gospodarczej opodatkowanej podatkiem VAT.
4.6. Tak przedstawiona przez Miasto metoda czasowa pozwala dojść do wniosku, że to czas korzystania z sali w najlepszy i najbardziej dokładny sposób obrazuje zakres wykorzystania sali do działań nieodpłatnych oraz czynności opodatkowanych VAT, a tym samym zakres wykorzystania zakupów związanych z salą do czynności opodatkowanych podatkiem VAT. W każdym razie stanowiska takiego nie zdołał zakwestionować autor skargi kasacyjnej.
4.7. Chybiona jest bowiem, argumentacja organu, że metoda czasowa nie uwzględnia tych elementów prowadzonej działalności, które mają wpływ na jej prowadzenie i funkcjonowanie, tj. charakter działalności prowadzonej przez Miasto oraz sposób finansowania tego podmiotu. Twierdzenie organu jest błędne z tego powodu, że zakłada, że metoda czasowa nie uwzględnia realizacji – przy wykorzystaniu sali – działalności nieodpłatnej (statutowej) Miasta oraz, że zakłada, że w przypadku obliczania sposobu określenia proporcji dla jednostki organizacyjnej samorządu terytorialnego w każdym przypadku należy uwzględniać sposób finansowania podmiotu, a nie faktyczny zakres wykorzystania zakupów do działalności gospodarczej opodatkowanej podatkiem VAT. Wbrew stanowisku organu, metoda czasowa uwzględnia okoliczność wykorzystania sali do działalności nieopłatnej (statutowej) Miasta przez szkołę jako jednostkę organizacyjną Miasta realizującą zadania publiczne. Ponadto wskazać należy, że twierdzenie organu o konieczności uwzględniania w każdym przypadku przy wyliczaniu sposobu określania proporcji sposobu finasowania podmiotu (w tym wypadku szkoły), przekreślałoby w ogóle możliwość zastosowania przez taki podmiot (szkołę) innej metody niż określona w § 3 ust. 3 rozporządzenia. Takie natomiast stanowisko byłoby niezgodne z art. 86 ust. 2h ustawy o VAT.
4.8. Dlatego uznać należy, że autor skargi kasacyjnej nie przedstawił argumentacji, która pozwalałaby na zakwestionowanie stanowiska skarżącej, że metoda czasowa jest metodą najbardziej reprezentatywną i precyzyjnie odzwierciedlającą poziom faktycznego wykorzystania obiektu do danego rodzaju działalności. Skoro bowiem jest możliwe precyzyjne określenie liczby godzin, w których sala będzie udostępniana odpłatnie, jak liczba godzin, w których będzie udostępniana nieodpłatnie, które to wyodrębnienie, jak trafnie wskazał Sąd pierwszej instancji, nie powinno nastręczać jakichkolwiek problemów, to w konsekwencji istnieje obiektywna i precyzyjna możliwość ustalenia stopnia rzeczywistego wykorzystania sali do działalności gospodarczej.
4.9. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił również stanowiska autora skargi kasacyjnej, że zaproponowany przez wnioskodawcę sposób określenia proporcji nie odpowiada specyfice jej działalności z tego powodu, że przy jego ustalaniu nie uwzględniono czasu, w jakim hala nie jest wykorzystywana w ogóle. Zdaniem NSA, nie można wprowadzać trzeciego "segmentu" w działalności Gminy związanego z halą sportową i do czasu, w którym hala jest wynajmowana odpłatnie (działalność gospodarcza) oraz czasu, w którym służy celom gminnym (działalność inna niż gospodarcza) dodać czas, w którym nie jest wykorzystywana w ogóle z konsekwencjami dla ustalenia kwoty podatku naliczonego podlegającej odliczeniu. Wszystkie wydatki ponoszone przez Gminę na utrzymanie hali sportowej służą jej wykorzystywaniu zgodnie z jej przeznaczeniem. Również te, które ponoszone są w czasie, kiedy hala nie jest wykorzystywana. Pre-współczynnik ustalony dla wydatków ponoszonych na bieżące utrzymanie i remont hali w sposób zaproponowany przez Gminę miałby zastosowanie do wszystkich wydatków pod tym tytułem, również do tych, które ponoszone są w czasie, kiedy hala nie jest wykorzystywana i podatek naliczony do doliczenia wynikający z tych zakupów byłby obliczany z zastosowaniem tego sposobu obliczania proporcji. W przeciwnym razie wydatki ponoszone w czasie, kiedy hala nie jest wykorzystywana byłyby przypisane wyłącznie do celów innych niż działalność gospodarcza, co jest nieracjonalne.
4.10. W konsekwencji nie potwierdziły się sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego.
5. Mając powyższe na uwadze, stwierdzając, że skarga kasacyjna jest pozbawiona uzasadnionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.
5.1. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.
Roman Wiatrowski Marek Olejnik Agnieszka Jakimowicz