I FSK 276/15

I FSK 276/15 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2016-09-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2015-02-17
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Hieronim Sęk
Janusz Zubrzycki /przewodniczący sprawozdawca/
Maria Dożynkiewicz
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Sygn. powiązane
I SA/Łd 926/14 - Wyrok WSA w Łodzi z 2014-11-18
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok oraz postanowienie organu II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2004 nr 121 poz 1267
art. 5 ust. 9b pkt 7 lit. a) w zw. z art. 5a ust. 1 pkt 2 i ust. 5
Ustawa z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Janusz Zubrzycki (sprawozdawca), Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz, Sędzia NSA Hieronim Sęk, Protokolant Katarzyna Łysiak, po rozpoznaniu w dniu 30 września 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. Spółki z o. o. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 listopada 2014 r., sygn. akt I SA/Łd 926/14 w sprawie ze skargi J. Spółki z o. o. z siedzibą w . na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 19 maja 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia nadającego decyzji nieostatecznej rygor natychmiastowej wykonalności 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) uchyla postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 19 maja 2014 r., nr [...] , 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w L. na rzecz J. Spółki z o. o. z siedzibą w P. kwotę 814 (słownie: osiemset czternaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
1. Wyrok Sądu pierwszej instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami.
1.1. Wyrokiem z 18 listopada 2014 r., sygn. akt I SA/Łd 926/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę "J." Spółka z o.o. z siedzibą w P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w L. z 19 maja 2014 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia nadającego decyzji nieostatecznej rygor natychmiastowej wykonalności.
1.2. Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że w wyniku wszczętego wobec J. Spółki z o.o. (dalej: "Spółka", "Skarżąca") postępowania kontrolnego w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości rozliczania podatku od towarów i usług za miesiące od grudnia 2007 r. do grudnia 2008 r., stwierdzono nieprawidłowości w rozliczeniu podatku od towarów i usług za marzec, kwiecień, czerwiec, miesiące od lipca do października oraz za grudzień 2008 r. Powyższe stanowiło podstawę wydania przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. decyzji z 21 grudnia 2012 r.
W wyniku postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Skarbowej w L. decyzją z 29 listopada 2013 r. uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia.
Postanowieniem z 29 października 2013 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. nadał decyzji nieostatecznej Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. z 21 grudnia 2012 r. rygor natychmiastowej wykonalności. Postanowienie to stało się ostateczne.
Pismem z 10 stycznia 2014 r. Spółka zwróciła się do Dyrektora Izby Skarbowej w L. o stwierdzenie nieważności ww. postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w L., podnosząc, że organem właściwym w przedmiocie nadania decyzji z 21 grudnia 2012 r. rygoru natychmiastowej wykonalności był Naczelnik Urzędu Skarbowego w P.
Postanowieniem z 10 marca 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej w L. odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z 29 października 2013 r.
W zażaleniu na powyższe postanowienie Spółka wniosła o stwierdzenie nieważności: postanowienia o nadaniu decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z 21 grudnia 2012 r. rygoru natychmiastowej wykonalności oraz tytułów wykonawczych z 19 listopada 2013 r. i uchylenie dokonanych na ich podstawie czynności egzekucyjnych.
Dyrektor Izby Skarbowej w L. nie uwzględnił zażalenia Spółki. Podkreślił, powołując się na przesłanki określone w art. 247 § 1 pkt 1-3 ustawy z 29 sierpnia
1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej "O.p."), że organ podatkowy pierwszej instancji podejmując zaskarżone rozstrzygnięcie miał na uwadze okoliczności faktyczne wynikające z zebranego w aktach sprawy materiału dowodowego. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że 19 października 2009 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. wpłynęło zawiadomienie Spółki o zmianie właściwości naczelnika urzędu skarbowego z uwagi na fakt, iż w ostatnim roku podatkowym Spółka osiągnęła przychód netto, w rozumieniu przepisów o rachunkowości, ze sprzedaży towarów, wyrobów i usług o równowartości co najmniej 5 mln EURO według kursu średniego ogłoszonego przez NBP na koniec roku podatkowego. Wobec tego zasadnie – zdaniem organu odwoławczego – uznano, że z dniem 1 stycznia 2010 r. właściwym organem podatkowym dla Spółki stał się Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. Dalej Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że z uwagi na fakt, iż Spółka przez dwa kolejne lata podatkowe (2010 i 2011) nie osiągnęła przychodu netto określonego w ustawie z 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych (Dz. U z 2004 r., Nr 121, poz. 1267 ze zm., dalej: "ustawa o urzędach i izbach skarbowych") to po upływie dwóch kolejnych lat podatkowych – z dniem 1 stycznia 2014 r. – właściwym organem dla Spółki stał się ponownie Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. W związku z powyższym, organ odwoławczy uznał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. był właściwym organem podatkowym dla Spółki od 1 stycznia 2010 r. do 31 grudnia 2013 r., a zatem był uprawniony do wydania w dniu 29 października 2013 r. postanowienia nadającego rygor natychmiastowej wykonalności decyzji z 21 grudnia 2012 r.
Za chybiony organ odwoławczy uznał również zarzut Spółki dotyczący wydania postanowienia nadającego rygor natychmiastowej wykonalności bez podstawy prawnej, stwierdzając, że podstawą do wydania tego postanowienia był art. 239b O.p.
Odnośnie zawartych w zażaleniu wniosków o stwierdzenie nieważności tytułów wykonawczych z 19 listopada 2013 r. oraz uchylenie dokonanych na ich podstawie czynności egzekucyjnych, Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że kwestia ta nie może być przedmiotem niniejszego postępowania.
2. Skarga do Sądu pierwszej instancji.
2.1. W skardze na opisane wyżej postanowienie Spółka zarzuciła Dyrektorowi Izby Skarbowej w L. naruszenie art. 15 § 1, art. 16, art. 187 § 1, art. 194 § 1, § 2 i
§ 3, art. 247 § 1 pkt 1 oraz art. 290 § 1 i 2 O.p. przy zastosowaniu art. 25 ust. 1, ust 2 w związku z art. 31 ust. 1 i 2 ustawy z 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (j.t.
Dz. U. 2011 r. Nr 41 poz. 214 ze zm., dalej "u.k.s.") oraz art. 5 ust 9b pkt 7 lit. a) w związku z art. 5a ust. 1 pkt 2, ust. 5 ustawy o urzędach i izbach skarbowych, przez błędną interpretację, w wyniku czego postanowienie nadające rygor natychmiastowej wykonalności wydał organ miejscowo niewłaściwy.
Uzasadniając powyższe Skarżąca przede wszystkim wskazała, że od 2009 r. do 2012 r. jej przychody netto nie przekraczały kwoty 5 mln euro. Zaistniała więc przesłanka zmiany właściwości miejscowej organu podatkowego na warunkach opisanych w art. 5a ust 5 ustawy o urzędach i izbach skarbowych. Zdaniem Spółki jednak zmiana ta nastąpiła z dniem 1 stycznia 2012 r., a nie – jak przyjęto w zaskarżonym postanowieniu – 1 stycznia 2013 r. W związku z powyższym, Spółka uznała, że postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji wymiarowej z 21 grudnia 2012 r. dotknięte było wadą nieważności, o której mowa w art. 247 § 1 pkt 1 O.p.
Mając na uwadze powyższe wniesiono o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, stwierdzenie nieważności postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z 29 października 2013 r. o nadaniu decyzji z 21 grudnia 2012 r. Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. rygoru natychmiastowej wykonalności, zwrot kosztów postępowania, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego wg norm przypisanych. Ponadto wniesiono o przyjęcie do akt sprawy potwierdzonych kopii wskazanych dokumentów, tj. protokołu kontroli z 28 sierpnia 2013 r.
2.2. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując przy tym stanowisko wyrażone w kwestionowanym postanowieniu.
3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji.
3.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi.
3.2. W ocenie Sądu, organy prawidłowo uznały, że postanowienie z 29 października 2013 r. zostało wydane bez naruszenia przepisów o właściwości. Powołując się na treść przepisów art. 5a ust. 5 i art. 5 ust. 9b pkt 7 lit. a) ustawy o urzędach i izbach skarbowych Sąd stwierdził, że poza sporem jest, iż 19 października 2009 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. wpłynęło zawiadomienie Spółki o zmianie właściwości naczelnika urzędu skarbowego, z uwagi na fakt, iż w ostatnim roku podatkowym Spółka osiągnęła przychód netto w rozumieniu przepisów o rachunkowości ze sprzedaży towarów, wyrobów i usług o równowartości co najmniej 5 mln euro według kursu średniego ogłoszonego przez NBP na koniec roku podatkowego. Wobec powyższego zasadnie, zdaniem Sądu, organ odwoławczy uznał, że z dniem 1 stycznia 2010 r. właściwym organem podatkowym dla Spółki został Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. Bezsporne jest również – w ocenie Sądu – że Spółka przez dwa kolejne lata podatkowe, tj. 2010 – 2011, nie osiągnęła przychodu netto określonego ww. art. 5 ust. 9b ustawy o urzędach i izbach skarbowych. Zatem rokiem, w którym nastąpiło wyłączenie Spółki z kategorii podatników określonych w art. 5 ust. 9b ww. ustawy, był rok 2012. W tej sytuacji, jak słusznie – w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego – stwierdziły organy, z dniem 1 stycznia drugiego roku następującego po roku, w którym nastąpiło wyłączenie z danej kategorii, czyli z dniem 1 stycznia 2014 r., właściwym organem dla Spółki stał się ponownie Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. Naczelnik Urzędu Skarbowego był zatem właściwym organem podatkowym dla Skarżącej od 1 stycznia 2010 r. do 31 grudnia 2013 r. i w konsekwencji uprawniony był do wydania w dniu 29 października 2013 r. postanowienia nadającego rygor natychmiastowej wykonalności decyzji wymiarowej z 21 grudnia 2012 r.
Z uwagi na powyższe, Sąd za bezzasadny uznał zarzut skargi dotyczący naruszenia przepisów o właściwości organów podatkowych, co w świetle art. 247 § 1 pkt 1 O.p. mogłoby stanowić podstawę stwierdzenia nieważności przedmiotowego postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w L.
3.3. Za chybiony Sąd uznał również zarzut Spółki dotyczący wydania przez organ podatkowy postanowienia bez podstawy prawnej (przesłanka z art. 247 § 1 pkt 2 O.p.). Sąd wskazał, że podstawą do wydania tego postanowienia nadającego decyzji nieostatecznej Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. z 21 grudnia 2012 r. rygor natychmiastowej wykonalności był art. 239b O.p.
3.4. Odnosząc się do przesłanki stwierdzenia nieważności określonej w art. 247 § 1 pkt 3 O.p. Sąd zwrócił uwagę, że słusznie organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia podniósł, że zgodnie z wykładnią językową - Słownik Języka Polskiego (Warszawa 1993, t. III, s. 24) - pojęcie "rażący" to dający się łatwo stwierdzić, wyraźny, oczywisty, niewątpliwy i bezsporny. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść rozstrzygnięcia pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą. Nie chodzi bowiem o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny.
W kontekście powyższego Sąd uznał, że Skarżąca nie wykazała aby w niniejszej sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa, w rozumieniu ww. przepisu.
3.5. Sąd stwierdził również, że zgłoszenie przez Skarżącą w niniejszej sprawie wniosku o przeprowadzenie na rozprawie dowodu uzupełniającego z dokumentu było nieuzasadnione wobec tego, iż dokument ten dotyczył innego rodzaju podatku i innego okresu rozliczeniowego niż ten, który jest przedmiotem zaskarżenia. Sąd uznał ponadto, że materiał zebrany w postępowaniu podatkowym jest pełny i wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy, nie budzi przy tym istotnych wątpliwości, które mogłyby zostać wyjaśnione poprzez przeprowadzenie wnioskowanych dowodów.
4. Skarga kasacyjna.
4.1. Spółka zaskarżyła wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w całości, zarzucając temu wyrokowi w skardze kasacyjnej naruszenie:
1. przepisów postępowania, poprzez wadliwą interpretację:
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 106 i art. 141 § 4 w związku z art. 133 § 1 i
art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. Z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej “P.p.s.a."), poprzez niezasadne i sprzeczne z treścią przedstawionego przez Skarżącą dokumentu urzędowego pominięcie dowodów tamże zawartych, przy jednoczesnym błędnym uzasadnieniu stanowiska Sądu w tym zakresie, przez co pominięto zasadniczy dowód przedstawiony w sprawie, co spowodowało niewłaściwą ocenę prawnopodatkowego stanu faktycznego, a w konsekwencji skutkowało nieuwzględnieniem skargi, mimo że powinna ona być uwzględniona;
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 133 § 1 i art 134 § 1 P.p.s.a., poprzez oddalenie skargi w wyniku nieuwzględnienia naruszenia przez organy podatkowe przepisów postępowania, tj.: art. 194 § 1 w związku z art. 194 § 3 oraz art. 122 i art. 187 § 3 w związku z art. 15 § 1 oraz art. 290 § 1 pkt 6a oraz art. 212 w związku z art. 128 oraz art. 216 § 1 i art. 219 O.p., poprzez przyjęcie przez Sąd, że organy podatkowe nie pominęły obowiązku przeprowadzania dowodu przeciwko ustaleniom dotyczącym właściwości miejscowej zawartym w prawomocnym postanowieniu wydanym w doręczonym Skarżącej protokole kontroli, a co więcej – pominięcie rozważenia, czy organy podatkowe już były związane dokonanym i prawomocnym ustaleniem właściwości miejscowej;
- art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie, w konsekwencji czego Sąd nie zauważając, iż organ podatkowy orzekał w sprawie pomijając okoliczność, że istotę sprawy (właściwość organu podatkowego) rozstrzygnięto już, poprzez ustalenia przedłożonego w toku rozprawy i wskazanego w skardze protokołu kontroli podatkowej, rozpatrzył skargę i wydał orzeczenie oddalające ją, mimo że skarżone postanowienie spełniało warunki do uznania jego nieważności.
2. przepisów prawa materialnego, tj:
- art. 5 ust. 9b pkt 7 lit. a) w związku z art. 5a ust. 1 pkt 2 ust. 5 ustawy o urzędach i izbach skarbowych, poprzez błędną ich interpretację, w wyniku czego Sąd wydał orzeczenie oddalające skargę, mimo że kontrolowane postanowienia dotknięte były wadą nieważności;
- art. 5a ust. 2 ustawy o urzędach i izbach skarbowych w związku z art. 292, art. 15 § 1 w związku z art. 19 § 2 i art. 18b oraz art. 216 § 1 w związku z art. 219 i art. 212 oraz art. 128 O.p., poprzez ich niezastosowanie, przez co pominięto okoliczność związania organu pierwszej instancji prawomocnym postanowieniem ustalającym właściwość miejscową Skarżącej.
W związku z powyższym Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenie tego wyroku w całości i stwierdzenie nieważności kwestionowanych postanowień. Ponadto Skarżąca wniosła o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
5.1. Spór w rozpatrywanej sprawie dotyczy wykładni art. 5a ust. 5 ustawy o urzędach i izbach skarbowych, a zasadniczo sposobu liczenia terminu zmiany właściwości naczelnika urzędu skarbowego z naczelnika właściwego wyłącznie w zakresie określonych kategorii podatników, o których mowa w art. 5 ust. 9b tej ustawy, na naczelnika urzędu skarbowego według właściwości ogólnej.
Przypomnieć zatem należy, że art. 5a ust. 5 ww. ustawy stanowi, że dla podatników, dla których właściwym jest naczelnik urzędu skarbowego właściwy wyłącznie w zakresie określonych kategorii podatników i którzy przez dwa kolejne lata podatkowe nie należeli do kategorii podatników, o których mowa w art. 5 ust. 9b, zmiana właściwości naczelnika urzędu skarbowego z naczelnika właściwego wyłącznie w zakresie określonych kategorii podatników następuje z dniem 1 stycznia drugiego roku następującego po roku, w którym nastąpiło ich wyłączenie z danej kategorii podatników.
5.2. Formułując zarzut naruszenia art. 5 ust. 9b punkt 7 lit. a) w związku z art. 5a ust. 1 punkt 2 i ust. 5 ustawy o urzędach i izbach skarbowych składający skargę kasacyjną wywodzi, że termin ten w przypadku Skarżącej należy liczyć od 2009 r., co powoduje, że "zmiana właściwości miejscowej powinna zostać dokonana z urzędu z dniem 1 stycznia 2012 roku, tj.: drugiego roku po roku przychodów powodujących dwuletni okres jurysdykcji Naczelnika Urzędu Skarbowego w L.".
Ze stanowiskiem tym nie można się zgodzić odnośnie tego, że Naczelnik Urzędu Skarbowego przestał być właściwym organem dla Skarżącej Spółki od 1 stycznia 2012 r., gdyż zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nastąpiło to z dniem 1 stycznia 2013 r. Skarżąca pomija bowiem w swojej argumentacji fakt, że w sytuacji, gdy zawiadomienie Spółki "J." o zmianie właściwości naczelnika urzędu skarbowego, z uwagi na osiągnięte w 2008 r. obroty przekraczające 5 mln euro, wpłynęło do Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. 19 października 2009 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. stał się właściwym organem podatkowym dla Spółki "J." dopiero z dniem 1 stycznia 2010 r.
Skoro zatem początkowa część przepisu art. 5a ust. 5 ww. ustawy o urzędach i izbach skarbowych odnosi się do "podatników, dla których właściwym jest naczelnik urzędu skarbowego właściwy wyłącznie w zakresie określonych kategorii podatników" (czyli w przypadku Skarżącej - Naczelnik Urzędu Skarbowego w L.), to terminu, o którym stanowi ten przepis, nie można liczyć od roku, w którym podatnik nie był jeszcze objęty właściwością takiego urzędu, czyli w niniejszej sprawie od 2009 r., jak uważa Skarżąca, gdyż najwcześniejszym dla liczenia tego terminu jest rok, w którym podatnik został objęty tą właściwością, czyli w przypadku Spółki "J." rok 2010.
5.3. Jeżeli więc Spółka "J." z dniem 1 stycznia 2010 r. została objęta właściwością Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. i przez dwa kolejne lata podatkowe (2010 i 2011 r.) nie należała "do kategorii podatników, o których mowa w art. 5 ust. 9b" ustawy o urzędach i izbach skarbowych zmiana właściwości naczelnika urzędu skarbowego z Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. nastąpiła "z dniem 1 stycznia drugiego roku następującego po roku, w którym nastąpiło" jej "wyłączenie z danej kategorii podatników".
Zwrot użyty w art. 5a ust. 5 ww. ustawy o urzędach i izbach skarbowych
"(...) wyłączenie z danej kategorii podatników" dotyczy kryterium przypisania do określonej kategorii podatników wskazanej w art. 5 ust. 9b pkt 7 lit. a) tej ustawy, czyli osiągnięcia przychodu rocznego przekraczającego 5 milionów euro. Oznacza to, że jeżeli pierwszym rokiem pod właściwością Naczelnika Urzędu Skarbowego w L., w którym Spółka ta nie osiągnęła tego przychodu był rok 2010, to z dniem 1 stycznia 2011 r. została ona wyłączona z kategorii podatników, o których mowa w art. 5 ust. 9b pkt 7 lit. a) tej ustawy. To z kolei znaczy, że rokiem, w którym nastąpiło wyłączenie Spółki "J." z kategorii podatników, o których mowa w art. 5 ust. 9b ustawy o urzędach i izbach skarbowych, w czasie kiedy znajdowała się ona we właściwości Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. był rok 2011 (pierwszy rok pod właściwością tego organu, w którym Spółka z uwagi na wielkość osiągniętego przychodu rocznego została wyłączona z kategorii podatników, o których mowa w art. 5 ust. 9b). Jeżeli więc Spółka przez lata 2010 i 2011 nie należała "do kategorii podatników, o których mowa w art. 5 ust. 9b" ustawy o urzędach i izbach skarbowych, a rokiem, w którym nastąpiło wyłączenie Spółki "J." z kategorii tych podatników, gdyż nie osiągnęła w 2010 r. przychodu rocznego przekraczającego 5 milionów euro, był rok 2011, to "dniem 1 stycznia drugiego roku następującego po roku, w którym nastąpiło" jej "wyłączenie z danej kategorii podatników" był dzień 1 stycznia 2013 r. (1 stycznia po roku 2012, który następował po 2011 r.).
5.4. Sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, za organem odwoławczym, że rokiem, "w którym nastąpiło wyłączenie spółki "J." z kategorii podatników określonych w art. 5 ust. 9b ww. ustawy jest rok 2012 (następujący po dwóch latach nie osiągania dochodu w wysokości określonej w art. 5 ust. 9b, licząc od roku podatkowego, w którym właściwym był Naczelnik Urzędu Skarbowego w L.)". Pominięto bowiem, że wyłączenie z tej kategorii podatników następuje z upływem pierwszego roku, w którym podatnik pod właściwością tego organu nie osiągnął przychodu rocznego przekraczającego 5 milionów euro, w rozumieniu art. 5 ust. 9b pkt 7 lit. a) ustawy o urzędach i izbach skarbowych, czyli – w przypadku Skarżącej – z upływem 2010 r., a nie z upływem dwóch lat, w których nie osiągnięto tego przychodu.
5.5. W tej sytuacji, jeżeli 29 października 2013 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. wydał dla Spółki postanowienie o nadaniu decyzji nieostatecznej Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. z dnia 21 grudnia 2012 r. rygoru natychmiastowej wykonalności, a od dnia 1 stycznia 2013 r. nie był dla tej Spółki organem właściwym, postanowienie to jest dotknięte wadą nieważności po myśli art. 247 § 1 pkt 1 O.p. w zw. z art. 219 O.p., a Sąd pierwszej instancji nie dostrzegając tego uchybienia naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a.
5.6. Za niezasadne natomiast uznać należy zarzuty procesowe sformułowane w skardze kasacyjnej, gdyż Sąd pierwszej instancji nie był zobowiązany do dopuszczenia przedłożonego mu dowodu z dokumentu w trybie art. 106 P.p.s.a., w sytuacji gdy argumentacja z tego dokumentu została zawarta w skardze do tegoż Sądu, do której odniósł się, stosownie do art. 141 § 4 P.p.s.a., aczkolwiek błędnie pod względem merytorycznym.
5.7. W konsekwencji, za nietrafny należy także uznać zarzut naruszenia art. 5a ust. 2 ustawy o urzędach i izbach skarbowych w związku z art. 292, art. 15 § 1 w związku z art. 19 § 2 i art. 18b oraz art. 216 § 1 w związku z art. 219 i art. 212 oraz art. 128 O.p., poprzez ich niezastosowanie, przez co pominięto okoliczność związania organu pierwszej instancji prawomocnym postanowieniem ustalającym właściwość miejscową Skarżącej.
5.8. W świetle powyższego, stwierdzając zasadność zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 5 ust. 9b pkt 7 lit. a) w zw. z art. 5a ust. 1 pkt 2 i ust. 5 ustawy o urzędach i izbach skarbowych, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i – na podstawie art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. oraz art. 200 i art. 203 pkt 1 tej ustawy - orzekł jak w sentencji wyroku.