I GSK 1781/19

I GSK 1781/19 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-03-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-09-17
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Dariusz Dudra /przewodniczący/
Jacek Boratyn /sprawozdawca/
Małgorzata Grzelak
Symbol z opisem
6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne
Podatek akcyzowy
Sygn. powiązane
III SA/Łd 983/18 - Wyrok WSA w Łodzi z 2019-06-04
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1114
art. 8 ust. 2 pkt 4
Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia NSA Małgorzata Grzelak Sędzia del. WSA Jacek Boratyn (spr.) Protokolant Marta Woźniak po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Przedsiębiorstwa Handlowo-Usługowego E.Sp. j. w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 4 czerwca 2019 r. sygn. akt III SA/Łd 983/18 w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa Handlowo-Usługowego E.Sp. j. w P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 26 września 2018 r. nr 1001-IOA.4105.28.2018.6.BN w przedmiocie podatku akcyzowego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Przedsiębiorstwa Handlowo-Usługowego E.Sp. j. w P na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi 10 800 (dziesięć tysięcy osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postepowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej WSA w Łodzi), wyrokiem z 4 czerwca 2019 r., sygn. III SA/Łd 983/18, po rozpoznaniu skargi Przedsiębiorstwa Handlowo-Usługowego E. spółki jawnej, z siedzibą w P. (dalej zwanej skarżącą lub spółką), na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 26 września 2018 r., nr 1001-IOA.4105.28.2018.6.BN, w przedmiocie określenia spółce zobowiązań podatkowych w podatku akcyzowym za następujące miesiące 2013 r.: styczeń w kwocie 164 089 zł, luty w kwocie 126 577 zł, marzec w kwocie 144 008 zł, maj w kwocie 91 371 zł, październik w kwocie 328 507 zł, listopad w kwocie 337 799 zł, grudzień kwicie 301 359 zł, oddalił skargę.
Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Łodzi z 4 czerwca 2019 r. wniosła spółka, zaskarżając go w całości.
Przedmiotowemu wyrokowi zarzuciła:
I. na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. (ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259) - naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 141 § 4 P.p.s.a., w związku z naruszeniem art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 193 § 1, § 4 i § 6 Ordynacji (ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 800) poprzez:
a) zaakceptowanie wadliwej oceny zebranych dowodów prowadzącej do przyjęcia nieprawidłowych ustaleń faktycznych, polegające na tym, że:
- skarżąca posiadała paliwo bez zapłaconego podatku akcyzowego, mimo iż rzetelnie i obiektywnie przeprowadzone postępowanie dowodowe, mogło doprowadzić do potwierdzenia, że od całości posiadanego paliwa została zapłacona akcyza,
- organy podatkowe przeprowadziły rzetelnie kontrolę podatkową i postępowanie podatkowe, na podstawie których to postępowań uznano, że podatku akcyzowego nie zapłacono od nabytego przez podatnika paliwa, mimo iż prawidłowe postępowanie dowodowe, realizacja wniosków dowodowych o przesłuchanie świadków, powinno doprowadzić do przyjęcia, iż podatek akcyzowy był opłacany,
b) uznaniu, że skarżąca zobowiązana jest do zapłaty podatku akcyzowego, mimo iż znani byli dostawcy paliwa i to oni powinni być uznani za podatników podatku akcyzowego, a nie skarżąca, w sytuacji przyjęcia przez organy podatkowe, że podatek akcyzowy i opłata paliwowa nie zostały zapłacone,
c) pominięcie skutków nieobalenia domniemania rzetelności ksiąg podatkowych skarżącej, co doprowadziło do sytuacji w której księgi podatkowe nadał korzystają z domniemania rzetelności, a mimo tego wydano decyzję pomijającą treść ksiąg.
d) zaakceptowanie oparcia się organu na ustaleniach innego organu i przyjęcia, iż są one wiążące, co w ocenie skarżącej narusza zasadę swobodnej oceny dowodów,
e) zaakceptowanie sytuacji, w której ten sam wyrób akcyzowy został opodatkowany raz u dostawcy i drugi raz u skarżącej – S. sp. z o.o.
II. na podstawie art. 171 pkt 1 P.p.s.a., naruszenie prawa materialnego poprzez:
- niewłaściwe zastosowanie art. 8 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym - t.j. Dz.U. z 2011 r., nr 108, poz. 626 ze zm., zwanej dalej: u.p.a.), poprzez przyjęcie, że ma on zastosowanie w sprawie, a organy podatkowe rzetelnie ustaliły, iż podatek akcyzowy od wyrobów nabywanych przez spółkę nie został zapłacony, mimo iż istniejące wątpliwości nie uzasadniały zastosowania tego przepisu oraz polegające na tym, że sposób stosowania tego przepisu, nie może być oderwany od zasad prawa tj., zasady równości obywateli wobec prawa, zasady proporcjonalności oraz działania organów podatkowych w sposób budzący do nich zaufanie, a także polegające na obciążeniu podatkiem akcyzowym skarżącej w sytuacji, gdy na ten sam wyrób została nałożona akcyza u jej dostawcy,
- nieprawidłowe zastosowanie art. 89 ust. 1 pkt 6 i pkt 14 u.p.a., w związku z art. 2 ust 3 dyrektywy Rady 2003/96/WE z 27 października 2003 r., w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej, w związku z przyjęciem, że paliwo nabyte przez spółkę było olejem napędowym, jednocześnie nałożenie na ten wyrób stawki akcyzy właściwej dla paliw pozostałych (Dz. U. UE. L. z 2003 r. Nr 283, str. 51 z późn. zm., zwanej dalej dyrektywą 2003/96/WE), a nie oleju napędowego, co sprzeczne jest z przepisami wspólnotowymi,
- niewłaściwą wykładnię art. 8 ust. 2 pkt 4 u.p.a., w związku z art. 2 ust. 3 i art. 21 ust. 1 i 4 dyrektywy 2003/96/WE oraz punktem 37 preambuły dyrektywy Rady 2008/118/WE (w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylająca dyrektywę 92/12/EWG - Dz. U. UE. L. z 2009 r. Nr 9, str. 12 z późn. zm.), polegającą na pominięciu konieczności uwzględnienia zasady proporcjonalności, która to zasada jest naruszona, jeśli znany jest dostawca wyrobu akcyzowego, wprowadza on w błąd nabywcę, że akcyza od tego wyrobu jest zapłacona, a organ podatkowy ma prawo wg własnego uznania naliczyć podatek akcyzowy obu podmiotom.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że spółka, mimo iż działała rzetelnie, kupowała paliwo od zarejestrowanych i posiadających koncesje na obrót paliwami firm, została obciążona podatkiem akcyzowym z tego powodu, że nie była w stanie udowodnić, iż podatek akcyzowy został zapłacony przez dostawców. Jednocześnie organ nie udowodnił, że akcyza nie została zapłacona od paliwa jakie spółka kupowała, a jedynie ograniczył swe działania do oceny dowodów i wyjaśnień jakie ona składała.
Skarżąca kasacyjnie podkreśliła, że przepis art. 8 ust. 2 pkt 4 u.p.a, sam w sobie nie jest sprzeczny z prawem wspólnotowym, ale sposób jego stosowania. Bez oceny czy podatnik - nabywca paliwa - mógł się dowiedzieć, że paliwo nie jest obciążone akcyzą, nie można prawidłowo zastosować ww. przepisu ustawy. Nie można bowiem pomijać, że cena za jaką podatnik nabył paliwo zawierała w sobie podatek akcyzowy, a przynajmniej jej poziom to sugerował. Podatek akcyzowy wliczany jest w cenę paliwa i jego wartość przekazywana jest w cenie. Zatem każdego nabywcę można obciążyć podatkiem akcyzowym, pod warunkiem, że posiada wyrób nieobciążony akcyzą. Zapłata - fizyczna wpłata akcyzy do organu podatkowego jest czynnością odrębną od obciążenia wyrobu akcyzą, W sytuacji faktycznej olej (a także skarżąca) został obciążony akcyzą i spółka zapłaciła cenę dostawcy zawierającą akcyzę, a następnie został obciążony akcyzą drugi raz w decyzji organów podatkowych.
Według skarżącej kasacyjnie należy też ocenić sposób zastosowania przepisu w kontekście zdolności płatniczych podatnika. Środki finansowe na zapłatę akcyzy posiada ten podmiot, który naliczył ją w cenie towaru, a nie ten któremu naliczono akcyzę w decyzji podatkowej. Spółka nie ma i nie mogła mieć środków pieniężnych na zapłatę akcyzy, bowiem środki pieniężne przekazała dostawcy płacąc kwotę brutto z faktury. Marża na sprzedawanych przez niego paliwach nie wystarcza na zapłatę podatku.
Spółka zwróciła się też do Naczelnego Sądu Administracyjnego aby ten wystąpił do TSUE z pytaniem prejudycjalnym, dotyczącym zgodności z zasadą proporcjonalności sposobu stosowania art. 8 ust. 2 pkt 4 u.p.a. W jej ocenie przyjęcie, że organy podatkowe mogą pomijać dobrą wiarę nabywcy oleju oraz wymierzyć akcyzę nabywcy oleju napędowego, w sytuacji gdy nie był on w stanie udowodnić, że od zakupionego wyrobu odprowadzona została akcyza na wcześniejszym etapie obrotu, a cena zapłacona za olej wskazywała, iż zawiera ona podatek akcyzowy, narusza wspólnotowa zasadę proporcjonalności (art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej).
W skardze kasacyjnej zaznaczono, że dostawcy paliwa dla J. sp. z o.o. nie działali w rzeczywistości (T. i T2.), jednak nie można pominąć, że działali faktycznie i sprowadzali olej napędowy z Litwy i Łotwy za pośrednictwem zarejestrowanego odbiorcy T3., który rzeczywiście w 2013 r. płacił akcyzę i opłatę paliwową.
W zakresie zakupu paliwa od S. sp. z o.o. organ naruszył prawo dwukrotnie, raz poprzez przyjęcie za wiążące dla niego zapisów decyzji wydanej wobec tego podmiotu, a drugi raz poprzez nałożenie drugi raz akcyzy za obrót tego samego paliwa. Jak wskazuje bowiem organ w decyzji spółce S. wymierzono podatek akcyzowy za luty i marzec 2013 r. WSA również nie dopatrzył się naruszenia prawa w tym zakresie.
Zdaniem spółki, stwierdzenie decyzją istnienia obowiązku podatkowego wobec jednego podmiotu wyklucza opodatkowanie kolejnego podmiotu, który kupił ten sam wyrób akcyzowy. Działanie takie narusza zasadę jednofazowości, a ponadto prawo nie przewiduje sytuacji, w której oba podmioty zapłacą podatek wskazany w decyzji np. w części.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, w odpowiedzi na skargę kasacyjną, wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Strony mogą przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych.
Jak stanowi zaś art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).
W myśl przytoczonej wyżej regulacji granice rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, zakreślają, co do zasady, podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty, zdefiniowane poprzez wskazanie przez jej autora konkretnych jednostek redakcyjnych przepisów, które jego zdaniem zostały naruszone, a także oparte na tych przepisach twierdzenia, dotyczące mających według skarżącego kasacyjnie miejsce uchybień regulacjom prawa materialnego czy procesowego.
W niniejszym przypadku skarżąca kasacyjnie zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do tej drugiej kategorii zarzutów stwierdzić należy, że w jej ramach spółka podniosła naruszenie: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 141 § 4 P.p.s.a., w związku z naruszeniem art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 193 § 1, § 4 i § 6 Ordynacji w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Jej zdaniem uchybienie przedmiotowym regulacjom związane było przede wszystkim z zaakceptowaniem przez WSA w Łodzi wadliwej, według niej, oceny dowodów, zaprezentowanej przez organ w zaskarżonej decyzji, zgodnie z którą nabyła ona paliwo od którego nie został odprowadzony podatek akcyzowy.
W aspekcie wskazanej wyżej oceny dowodów skarżąca kasacyjnie podkreśliła także, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi niezasadnie oparł swoje rozstrzygnięcie na decyzjach wydanych wobec innych podmiotów, co według niej stanowi wyraz naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów.
Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że na gruncie przedmiotowej sprawy brak jest podstaw do uznania zasadności przedmiotowego zarzutu. Nie sposób bowiem wskazać okoliczności, w świetle których można by było zarzucić Sądowi, że w sposób nieuprawniony zaakceptował dokonaną przez organ ocenę zebranych dowodów, która była wadliwa. Oceny ten nie można uznać za dowolną, a więc dokonaną z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów, o której mowa w art. 191 Ordynacji. W trakcie postępowania podatkowego organ przeprowadził bowiem bardzo obszerne postępowanie dowodowe, obejmujące nie tylko okoliczności bezpośrednio związane z nabywaniem przez spółkę paliwa, ale także te, które odnosiły się do cech i właściwości jej bezpośrednich dostawców oraz ich kontrahentów, które obiektywnie rzecz biorąc mogły się przyczynić do wyjaśnienia okoliczności towarzszących obrotowi wyrobami akcyzowymi, o których mowa w okolicznościach przedmiotowej sprawy. W istocie więc organ, nie będąc zobowiązanym do poszukiwania podmiotów, które mogły wcześniej uiścić podatek akcyzowy, podjęły działania obiektywnie zmierzające właśnie w tym kierunku. W tej zaś sytuacji nie sposób jest im zarzucić, że nie uczyniły zadość zasadzie prawdy obiektywnej, zgodnie z którą organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym (art. 122 Ordynacji).
Co się tyczy samej oceny dowodów, to w tym zakresie stwierdzić należy, że wnioski wynikające z całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego prowadziły do stwierdzenia, że nabyte, a następnie sprzedane przez spółkę paliwo było towarem, od którego podatek akcyzowy nie został odprowadzony. Dodatkowo należy zaznaczyć, że sama skarżąca kasacyjnie, formułując zarzut naruszenia przepisów postępowania, nie wskazała na żadne inne dowody, z których wynikałoby, chociażby pośrednio to, że podatek akcyzowy został zapłacony. W swoich stwierdzeniach zawarła jedynie przypuszczenie, że poszerzenie zakresu postępowania dowodowego (chociażby o dowody z przesłuchania bliżej nieokreślonych świadków) potencjalnie mogłoby doprowadzić do wykazania, że podatek akcyzowy został już uiszczony. W tej więc sytuacji brak jest podstaw do przyjęcia, że w sprawie mamy do czynienia z uchybieniem zasadzie swobodnej oceny dowodów, co sugeruje spółka.
Równie niezasadnie spółka zarzuca poczynienie ustaleń między innymi na podstawie decyzji wydanych wobec innych uczestników obrotu paliwem, jako stanowiące wyraz naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów.
Ustosunkowując się do tego rodzaju stwierdzeń zaznaczyć należy, że decyzja wydana wobec innego niż strona postępowania podatkowego podmiotu stanowi dowód z dokumentu urzędowego, który korzysta z domniemania autentyczności i prawdziwości. Dopuszczenie takiego dowodu jest prawnie dopuszczalne i nie może stanowić wyrazu naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów. Pomimo bowiem korzystania przez taki dowód z domniemania jego autentyczności i prawdziwości możliwe jest przeprowadzenie przeciwdowodu, zmierzającego do obalenia przedmiotowych domniemań. W niniejszej sprawie spółka jednak nie zaoferowała tego rodzaju dowodów. W tej więc sytuacji jej stwierdzenia odnośnie uchybienia zasadzie swobodnej oceny dowodów, właśnie w związku z dopuszczeniem i oparciem ustaleń faktycznych w sprawie, między innymi na tego rodzaju dokumentach urzędowych, jakie stanowią decyzje podatkowe, są gołosłowne i jako takie nie znajdują uzasadnionych podstaw.
W ramach zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania skarżąca kasacyjnie podniosła również, że wyrazem dowolnej oceny dowodów było uznanie jej za podatnika podatku akcyzowego.
Odnosząc się do tego rodzaju zarzutu stwierdzić należy, że uznanie za podatnika podatku akcyzowego, w konkretnym stanie faktycznym i prawnym, jest kwestią związaną z zastosowania konkretnej normy prawnej, wyinterpretowanej regulacji prawa materialnego, a nie elementem ustaleń faktycznych. Z tego więc względu nie sposób jest podzielić twierdzeń skarżącej w tym właśnie zakresie.
Jeżeli chodzi o zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego, to w tym względzie skarżąca kasacyjne podniosła dokonanie niewłaściwej wykładni art. 8 ust. 2 pkt 4 u.p.a., w związku z art. 2 ust. 3 i art. 21 ust. 1 i 4 dyrektywy 2003/96/WE oraz punktem 37 preambuły dyrektywy Rady 2008/118/WE, a to w związku z uchybieniem zasadzie proporcjonalności. W przedmiotowym aspekcie spółka, w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zaznaczyła, że nie podważa iż przepis art. 8 ust. 2 pkt 4 u.p.a, sam w sobie nie jest sprzeczny z prawem wspólnotowym, ale kwestionuje sposób jego zastosowania. Według niej bowiem, bez oceny czy podatnik - nabywca paliwa - mógł się dowiedzieć, że paliwo nie jest obciążone akcyzą, nie można prawidłowo zastosować ww. przepisu ustawy.
Ustosunkowując się do tego rodzaju argumentacji stwierdzić należy, że formułując zarzut naruszenia prawa materialnego, poprzez jego nieprawidłową wykładnię, autor skargi kasacyjnej winien wykazać na czym dokładnie polegała błędna wykładnia przepisu prawa, którego zarzut kasacyjny dotyczy, tj. wyjaśnić dlaczego przeprowadzony proces interpretacji danej jednostki redakcyjnej aktu prawnego doprowadził do niewłaściwych rezultatów. Tego rodzaju zarzut skarżącego kasacyjnie winien być także poparty wskazaniem jaka powinna być prawidłowa wykładnia interpretowanego przepisu, co jednocześnie oznacza potrzebę podjęcia merytorycznej polemiki ze stanowiskiem wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
W niniejszym przypadku, w ramach przedstawionego powyżej zarzutu, skarżąca kasacyjnie dąży do wykazania, że art. 8 ust. 2 u.p.a., z uwagi na wadliwość jego wykładni, w świetle regulacji prawa unijnego, nie powinien znaleźć zastosowania. W istocie więc nie tyle kwestionuje ona prawidłowość interpretacji wskazywanych przez siebie regulacji, w zakresie której nie podaje do jakich wyników proces ten winien był doprowadzić, ale ich zastosowanie w sprawie. Według niej bowiem zastosowanie art. 8 ust. 2 u.p.a. nie powinno mieć miejsca z uwagi na to, że sprzeciwia się temu zasada proporcjonalności.
Odnosząc się do tego rodzaju zarzutów i argumentów przytoczonych na ich poparcie stwierdzić należy, że nie znajdują one uzasadnionych podstaw. Przepis art. 8 ust. 2 u.p.a. jest bowiem jasny i jednoznaczny w swej treści, wobec czego nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Rezultatów jego gramatycznej wykładni, nie sposób zakwestionować ani w świetle pozostałych reguł interpretacyjnych, ani wniosków wynikających z treści wskazanych przez spółkę przepisów prawa unijnego. Te bowiem mają charakter ogólny i generalny, a przy tym wyrażają podstawowe zasady opodatkowania podatkiem akcyzowym, z którymi rozwiązania wynikające z art. 8 ust. 4 u.p.a. nie pozostają w sprzeczności. Nie można więc mówić o naruszeniu zasady proporcjonalności, w jakimkolwiek aspekcie rozpatrywanego zagadnienia.
Niezależnie od powyższego, mając na względzie konstrukcję podatku akcyzowego, jako podatku jednofazowego, co znajduje odzwierciedlenie w prawie unijnym, stwierdzić należy, że brak jest podstaw do twierdzenia, iż stosowanie art. 8 ust. 2 u.p.a. sprawia, że zakres i forma działania Unii wykraczają poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celów Traktatów, a w czym wyraża się właśnie akcentowana przez skarżącą kasacyjnie zasada proporcjonalności.
Pozostałe zarzuty spółki, dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego oparte są na stwierdzeniach odnośnie niezasadnego zastosowania art. 8 ust. 2 u.p.a. oraz bezpodstawnego przyjęcia, że nabyte przez nią paliwo nie było olejem napędowym.
Mając na względzie treść samych zarzutów, jak również argumenty przytoczone na ich poparcie stwierdzić należy, że z samej istoty zarzutów opartych na twierdzeniach dotyczących naruszenia prawa materialnego wynika, iż za ich pomocą nie można podważać poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych. Do tego zdaje się zaś dążyć skarżąca kasacyjnie. Poza tym, nie sposób jest stwierdzić, że Sąd I instancji niezasadnie zaakceptował zastosowanie w sprawie art. 8 ust. 2 u.p.a., gdyż brak jest podstaw do podważenia rezultatów dokonanej wykładni wskazanego przepisu, jak również prawidłowości poczynionych ustaleń faktycznych.
W związku z powyższym zarzut oparty na stwierdzeniu odnośnie niezasadności zastosowania w sprawie omawianego przepisu, jako gołosłowny i nieznajdujący uzasadnienia w okolicznościach sprawy, również uznać należy na niezasadny.
Mając więc na uwadze powyższe i nie znajdując podstaw do uznania zasadności zarzutu skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjna spółki.
Na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 207 § 1 i art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265 z późn. zm.) Naczelny Sąd Administracyjny zasądził od skarżącej kasacyjnie spółki na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi kwotę 10 800 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, obejmującą zwrot kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego.