Orzeczenie · 2025-01-23

I FSK 2585/21

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Data

2025-01-23

NSApodatkoweWysokansa

VATodliczenie podatku naliczonegoprewspółczynnikgminacentrum aktywności lokalnejinterpretacja podatkowaprawo materialneorzecznictwo NSA

Podsumowanie

Przejdź do pełnego tekstu

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (DKIS) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, który uchylił interpretację indywidualną dotyczącą prawa gminy do odliczenia podatku VAT naliczonego od wydatków związanych z Centrum Aktywności Lokalnej (CAL). DKIS uznał za nieprawidłowe stanowisko gminy dotyczące odliczenia VAT naliczonego od wydatków inwestycyjnych i bieżących związanych z CAL przy użyciu indywidualnego prewspółczynnika. Gmina proponowała metodę opartą na wartości netto uzyskanych wpływów z transakcji zewnętrznych podlegających VAT w stosunku do wartości netto wszystkich czynności wykonywanych w kinie (zarówno podlegających VAT, jak i niepodlegających). Organ interpretacyjny twierdził, że zasada jest stosowanie metody z rozporządzenia Ministra Finansów, a stosowanie innej metody ma charakter wyjątkowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu przychylił się do stanowiska gminy, uchylając interpretację. Sąd uznał, że organ naruszył prawo materialne, błędnie interpretując art. 86 ust. 2a ustawy o VAT. Sąd podkreślił, że podstawową zasadą jest stosowanie prewspółczynnika, który najbardziej odpowiada specyfice działalności podatnika, a przepisy rozporządzenia nie mogą być interpretowane w oderwaniu od nadrzędnych norm ustawowych. WSA wskazał, że zaproponowana przez gminę metoda bardziej obiektywnie odzwierciedla część wydatków przypadającą na działalność gospodarczą. DKIS złożył skargę kasacyjną, zarzucając sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 86 ust. 1, 2a, 2b, 2h, 22 ustawy o VAT) poprzez błędną wykładnię i uznanie metody gminy za prawidłową, a także naruszenie przepisów postępowania (art. 146 § 1, 141 § 4, 153 p.p.s.a.) poprzez wadliwe uzasadnienie wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Sąd podzielił stanowisko WSA, że gmina ma prawo do odliczenia VAT naliczonego przy użyciu indywidualnie ustalonego prewspółczynnika, jeśli jest on bardziej reprezentatywny i obiektywnie odzwierciedla specyfikę działalności. NSA powołał się na liczne własne orzecznictwo, podkreślając, że art. 86 ust. 2a ustawy o VAT, wprowadzony m.in. w odpowiedzi na orzecznictwo TSUE, pozwala podatnikom na stosowanie własnych metod kalkulacji prewspółczynnika, jeśli wykażą ich wyższość nad metodą z rozporządzenia. Sąd uznał, że zaproponowana przez gminę metoda, oparta na wartości wpływów netto z transakcji zewnętrznych w stosunku do wszystkich czynności w kinie, jest bardziej precyzyjna i obiektywna niż metoda obrotowa z rozporządzenia. NSA nie dopatrzył się również naruszeń przepisów postępowania.

Asystent · analiza prawna

Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.

Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.

Wypróbuj Asystenta

Wartość praktyczna

Siła precedensu: Wysoka

Do czego można powołać

Uzasadnienie prawa podatników (w tym jednostek samorządu terytorialnego) do stosowania indywidualnie ustalonego prewspółczynnika VAT, gdy jest on bardziej obiektywny i reprezentatywny niż metoda z rozporządzenia.

Ograniczenia stosowania

Dotyczy specyficznych sytuacji, gdzie działalność mieszana (gospodarcza i inna niż gospodarcza) wymaga precyzyjnego ustalenia proporcji odliczenia VAT.

Zagadnienia prawne (2)

Czy gmina jest uprawniona do odliczenia podatku naliczonego od wydatków związanych z Centrum Aktywności Lokalnej przy użyciu indywidualnie ustalonego prewspółczynnika, zamiast metody określonej w rozporządzeniu?Ratio decidendi

Odpowiedź sądu

Tak, gmina jest uprawniona do stosowania indywidualnie ustalonego prewspółczynnika, jeśli jest on bardziej reprezentatywny i obiektywnie odzwierciedla specyfikę działalności, nawet jeśli różni się od metody z rozporządzenia.

Uzasadnienie

NSA potwierdził, że art. 86 ust. 2a ustawy o VAT pozwala podatnikom na wybór metody określenia proporcji (prewspółczynnika), która najlepiej odpowiada specyfice ich działalności. Indywidualnie ustalony prewspółczynnik, oparty na wartości wpływów netto z transakcji zewnętrznych w stosunku do wszystkich czynności w kinie, został uznany za bardziej precyzyjny i obiektywny niż metoda obrotowa z rozporządzenia.

Czy uzasadnienie wyroku WSA było wystarczające i spełniało wymogi kontroli instancyjnej?

Odpowiedź sądu

Tak, uzasadnienie wyroku WSA spełniało wymogi ustawowe i pozwalało na kontrolę instancyjną.

Uzasadnienie

NSA uznał, że Sąd pierwszej instancji dokonał wyczerpującego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia na podstawie zaistniałego stanu faktycznego, co jest zgodne z wymogami art. 141 § 4 p.p.s.a.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

Odrzucono skargę

Oddalono skargę kasacyjną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku WSA w Opolu.

Przepisy (8)

Główne

u.p.t.u. art. 86 § ust. 1 w zw. z ust. 2a w zw. z ust. 2b w zw. z ust. 2h w zw. z ust. 22

Ustawa o podatku od towarów i usług

Przepisy te pozwalają na stosowanie indywidualnie ustalonego prewspółczynnika, jeśli jest on bardziej reprezentatywny i obiektywny niż metoda z rozporządzenia, w celu odliczenia VAT naliczonego.

Pomocnicze

p.p.s.a. art. 174 § pkt 1