I FSK 251/06

I FSK 251/06 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2006-12-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-03-17
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jan Zając /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
III SA/Wa 1841/05 - Wyrok WSA w Warszawie z 2005-11-24
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w...
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 174, art. 176, art. 185 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2001 nr 67 poz 690
par. 2 pkt 3
Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 23 czerwca 2001 r. w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Zając (sprawozdawca), Sędzia NSA Przemysław Dumana, Sędzia NSA Krzysztof Stanik, Protokolant Iwona Wtulich, po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2006 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "F." /"E."/ Ltd. z siedzibą w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 listopada 2004 r. sygn. akt III SA/Wa 1841/05 w sprawie ze skargi "F." /"E."/ Ltd. z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 27 kwietnia 2005 r. (...) w przedmiocie odmowy dokonania zwrotu podatku od towarów i usług za okres od lipca do grudnia 2002 r. 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz "F." /"E."/ Ltd. z siedzibą w S. kwotę 5.400 zł /słownie: pięć tysięcy czterysta złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 listopada 2005 r., III SA/Wa 1841/05, mocą którego oddalono skargę "F." /"E."/ Ltd. z siedzibą w S. /Wielka Brytania/ na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 27 kwietnia 2005 r., (...) w przedmiocie odmowy dokonania zwrotu podatku od towarów i usług za okres lipiec - grudzień 2002 r. w łącznej wysokości 868.601 zł.
W motywach rozstrzygnięcia Sąd opisał przebieg sprawy. Ustalono, że w ocenie organów podatkowych wnioskodawca świadczący usługi informatyczne dla podmiotów z sektora bankowego, prowadzi działalność gospodarczą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a więc nie jest podmiotem uprawnionym do zwrotu podatku w myśl par. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 czerwca 2001 r. w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom /Dz.U. nr 67 poz. 690/., zwanego dalej: rozporządzenie MF. Wskazano, że w ramach prowadzonej działalności spółka zawarła z polskimi klientami kontrakty na udzielenie licencji dotyczącej oprogramowania oraz świadczenie usług informatycznych. Umową z dnia 29 października 2000 r. ustanowiła "FP" Sp. z o.o. podwykonawcą takich usług na terenie Polski. Z tytułu usług podwykonawcy skarżący otrzymywał faktury VAT wystawione przez "FP" Sp. z o.o. Faktury te zawierały kwotę odpowiadającą wartości usług powiększoną o 22% podatek VAT.
W wyniku przeprowadzonej kontroli ustalono, że między obiema firmami występują powiązania kapitałowe - jedynym udziałowcem spółki polskiej jest firma brytyjska posiadająca 100 % udziałów. Ponadto, w rejestrach sprzedaży za okres od lipca do grudnia 2002 r. firma kontrolowana wykazała wyłącznie faktury VAT na rzecz wnioskodawcy - "F." /"E."/ Ltd. i nie świadczyła usług na rzecz innych podmiotów.
Uzasadniając decyzję organ podatkowy powołał się na treść art. 2 oraz art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./, zwanej dalej: ustawa o VAT z 1993 r., który statuuje pojęcie podatnika. Podkreślono, że zgodnie z par. 2 pkt 3 rozporządzenia MF zwrot podatku przysługuje podmiotowi, który nie wykonuje na terytorium RP czynności, o których mowa w art. 2 ustawy o VAT z 1993 r. Organ odwoławczy nie podzielił również stanowiska strony, jakoby w sprawie miał zastosowanie art. 4 pkt 5 ustawy o VAT z 1993 r. W ocenie organu nie wystąpił import usług, ponieważ podmiot krajowy /"FP" Sp. z o.o./ świadczył w Polsce usługi na rzecz podmiotu zagranicznego /"F." /"E./ Ltd./.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik skarżącej spółki wniósł o uchylenie obu decyzji organów podatkowych, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: par. 2 rozporządzenia MF poprzez niewłaściwe uznanie przez organ podatkowy, że spółka nie jest podmiotem uprawnionym, a tym samym nie ma prawa do zwrotu podatku VAT naliczonego przy nabyciu usług od "FP" Sp. z o.o.; art. 2 ustawy o VAT z 1993 r. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż podatkiem VAT objęte jest prowadzenie działalności gospodarczej, nie zaś wykonywanie określonych w tym przepisie czynności; art. 4 pkt 5 ustawy o VAT z 1993 r. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że w przedmiotowej sytuacji nie mamy do czynienia z importem usług.
Zaskarżonej decyzji zarzucono również naruszenie przepisów prawa procesowego poprzez wydanie aktu z naruszeniem art. 191 oraz art. 210 par. 1 pkt 6 i par. 4 w związku z art. 124 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. 2005 nr 8 poz. 60 ze zm./.
Uzasadniając skargę zaznaczono, że usługi świadczone były na rzecz podatników rozliczających podatek VAT, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT z 1993 r., czyli na rzecz usługobiorców usług pochodzących z importu, gdyż spełnione zostały dwie wymagane przesłanki: usługi informatyczne będące przedmiotem umowy były świadczone przez spółkę na terytorium Polski /dodatkowo do ich świadczenia wykorzystywano "FP" Sp. z o.o. jako podwykonawcę/, a wynagrodzenie za te usługi przekazywane było przez polskich klientów za granicę na rachunek bankowy spółki.
Ponadto skarżąca zarzuciła Dyrektorowi Izby Skarbowej, że odmówił przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków, o co na podstawie art. 188 Ordynacji podatkowej spółka wnosiła w piśmie z dnia 31 marca 2005 r.,
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpatrzeniu skargi uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Powołując się na par. 2 rozporządzenia MF oraz art. 2, art. 5 ust. 1 pkt 5 oraz art. 4 pkt 5 ustawy o VAT z 1993 r. Sąd uznał, że zwrotu podatku nie może dochodzić usługodawca mający siedzibę za granicą, który świadczy usługi polskim podatnikom podatku od towarów i usług. Tymczasem w niniejszej sprawie stan faktyczny, w oparciu o który dochodzono zwrotu podatku, był dokładnie odwrotny. Przedłożone faktury dotyczyły bowiem usług świadczonych przez polskiego podatnika VAT /"FP" Sp. z o.o./, czyli usługodawcy, na rzecz podmiotu zagranicznego, czyli usługobiorcy, którym była skarżąca Spółka "F." /"E."/ Ltd.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji nieistotne są rozważania, czy skarżąca prowadziła działalność gospodarczą na terenie Polski, ponieważ w niniejszej sprawie usługi nie były wykonywane przez nią, lecz na jej rzecz, a wynagrodzenie uiszczane polskiemu podmiotowi pozostawało w kraju.
Ponieważ w niniejszej sprawie rozstrzygające znaczenie miał dowód z dokumentów załączonych do akt sprawy, zarzut skarżącej odnośnie nieprzeprowadzenia przez organ dowodu z przesłuchania świadków Sąd uznał za bezzasadny.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku pełnomocnik strony skarżącej wniósł o uchylenie go w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Skargę kasacyjną oparto na naruszeniu przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1/ naruszeniu przepisu art. 1 par. 1 i par. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 poz. 1269/, zwanej dalej: p.u.s.a., przepisu art. 3 par. 1 i par. 2, art. 134 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej: p.p.s.a. oraz przepisu art. 184 Konstytucji RP przez nieprawidłową kontrolę zaskarżonej decyzji, co doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia w zaskarżonym wyroku w postaci wadliwego przyjęcia, iż "w sprawie niniejszej usługi nie były wykonywane przez skarżącą, lecz na rzecz skarżącej, a wynagrodzenie uiszczane polskiemu podmiotowi pozostawało w kraju" - podczas gdy usługi były wykonywane zarówno przez skarżącą spółkę na rzecz banków krajowych, a banki te dokonywały rozliczenia podatku od towarów i usług z tytułu importu usług, jak i przez "FP" Sp. z o.o. na rzecz skarżącej spółki, co było dokumentowane przez "FP" Sp. z o.o. fakturami VAT wystawianymi na skarżącą spółkę, która wystąpiła o zwrot podatku VAT w tych fakturach wykazanego;
2/ naruszeniu przepisu art. 1 par. 1 i par. 2 p.u.s.a., przepisu art. 3 par. 1 i par. 2, art. 134 par. 1 p.p.s.a. oraz przepisu art. 184 Konstytucji RP przez zaniechanie dokonania kontroli prawidłowości ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia w zaskarżonej do Sądu I instancji decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. w sytuacji, gdy w decyzji tej:
a/ zaniechano dokonania mogących mieć wpływ na wynik sprawy ustaleń faktycznych w przedmiocie rozliczenia /zapłaty/ podatku VAT z tytułu importu usług przez podmioty będące odbiorcami usług skarżącej spółki, tj. banki krajowe /banki mające siedzibę na terytorium RP/, tj. przez podmioty, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT z 1993 r. w brzmieniu obowiązującym w okresie, za który żądano zwrotu;
b/ zaniechano dokonania takich ustaleń faktycznych na okoliczność zapłaty przez te banki bezpośrednio skarżącej spółce wynagrodzenia za świadczone na ich rzecz usługi przez skarżącą spółkę, tj. decyzja Dyrektora Izby Skarbowej nie zawiera wszelkich niezbędnych do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy ustaleń faktycznych odnoszących się do tzw. importu usług w sposób mogący potwierdzić lub zaprzeczyć fakt wystąpienia importu usług;
c/ przyjęto, bez oparcia na jakimkolwiek materiale dowodowym, bez wskazania jakichkolwiek dowodów, że skarżąca spółka jest podatnikiem VAT na terenie Polski, podczas gdy podatnikami były banki - odbiorcy usług świadczonych przez skarżącą spółkę, będący podatnikami VAT na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT z 1993 r.
3/ naruszeniu przepisu art. 1 par. 1 i par. 2 p.u.s.a., przepisu art. 3 par. 1 i par. 2, art. 134 par. 1 p.p.s.a. oraz przepisu art. 184 Konstytucji RP przez zaniechanie dokonania kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem zgodności prowadzenia postępowania podatkowego poprzedzającego wydanie tej decyzji z przepisami Ordynacji podatkowej, odnoszącymi się do postępowania podatkowego, a obowiązującymi w trakcie jego prowadzenia, w sytuacji gdy w toku postępowania podatkowego miały miejsce naruszenia tych przepisów w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, wskazywane w skardze do WSA, w tym m.in.:
- strona składała w toku postępowania przed Dyrektorem Izby Skarbowej wnioski dowodowe, np. w piśmie z dnia 18 marca 2005 r., które zostały oddalone, zbyte ogólnym, nie nadającym się do kontroli stwierdzeniem, że materiał zgromadzony w sprawie wystarcza do jej rozstrzygnięcia;
- zaskarżona do WSA decyzja została wydana z naruszeniem przepisów art. 191 oraz 207 par. 2 Ordynacji podatkowej, albowiem nie rozstrzygała sprawy do jej istoty z powodu błędnych ustaleń faktycznych, bo dokonanych z pominięciem okoliczności wskazujących na wystąpienie importu usług, które to błędne ustalenia faktyczne zostały poczynione w następstwie nie przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób zupełny i wyczerpujący;
- w zaskarżonej do WSA decyzji zaniechano ustosunkowania się do wszystkich zarzutów, twierdzeń i dowodów przedstawionych przez skarżącą spółkę w toku postępowania przed organami podatkowymi obu instancji;
4/ naruszeniu przepisu art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" w związku z art. 151 p.p.s.a. przez nie uchylenie decyzji w całości lecz oddalenie skargi, mimo iż decyzja Dyrektora Izby Skarbowej została wydana z naruszeniem przepisów postępowania podatkowego tj. z naruszeniem art. 120, art. 122, art. 123 par. 1, art. 180, art. 187, art. 192, art. 194 par. 1, art. 207 par. 2, art. 210 par. 4 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji;
5/ naruszeniu przepisu art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "a" w związku z art. 151 p.p.s.a. przez nieuchylenie decyzji w całości lecz oddalenie skargi, mimo iż decyzja Dyrektora Izby Skarbowej została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego szczegółowo wymienionych w pkt 2 niniejszej skargi kasacyjnej;
6/ naruszeniu przepisu art. 134 par. 1 w związku z art. 3 par. 1 i par. 2 p.p.s.a. oraz przepisu art. 1 par. 1 i par. 2 p.u.s.a. przez nie rozstrzygnięcie sprawy w jej granicach, tj. Sąd I instancji wyszedł poza granice sprawy uznając, iż skarżąca spółka nie wykonywała usług na rzecz banków krajowych, mimo iż w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej /str. 10 uzasadnienia decyzji/ bezspornie przyjęto, iż skarżąca spółka usługi takie wykonywała, a zatem Sąd I instancji nie ograniczył się jedynie do kontroli zaskarżonej decyzji, do czego był zobowiązany w świetle przepisów art. 1 par. 1 i par. 2 p.u.s.a. oraz przepisu art. 3 par. 1 i par. 2 p.p.s.a., lecz zmienił w całości, na niekorzyść skarżącej spółki, ustalenia faktyczne w efekcie czego Sąd ten dokonał ustaleń, które służą merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej, a nie kontroli tego rozstrzygnięcia;
7/ naruszeniu przepisu art. 141 par. 4 p.p.s.a. przez nieprawidłowe sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku w szczególności przez zaniechanie wskazania podstawy prawnej, na której został oparty zaskarżony wyrok Sądu I instancji i jej wyjaśnienie.
Skargę kasacyjną oparto również na naruszeniu przepisów prawa materialnego przez:
1/ niewłaściwe zastosowanie przepisów par. 2 pkt 1, pkt 2 i pkt 3 lit. "l" rozporządzenia MF przez ich nie zastosowanie w sprawie, co doprowadziło do odmowy skarżącej spółce zwrotu podatku VAT wykazywanego na fakturach VAT wystawianych przez "FP" Sp. z o.o. na rzecz skarżącej spółki, mimo iż chociaż spółka ta wykonywała usługi na rzecz banków krajowych, to banki te były podatnikami rozliczającymi podatek od importu usług, tj. miał zastosowanie w sprawie par. 2 pkt 1, 2 i 3 lit. "l" rozporządzenia;
2/ niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 2 ust. 2, art. 4 pkt 2 i 5, art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT z 1993 r.
Uzasadniając zarzuty wskazano, że Sąd, wbrew nakazowi kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia organu podatkowego, dokonał całkowicie odmiennych ustaleń faktycznych w stosunku do tych, które zostały przyjęte w zaskarżonej decyzji, wykraczając tym samym poza ramy kontrolnej funkcji tego Sądu. Ponadto, w ocenie autora skargi kasacyjnej, stanowisko Sądu całkowicie rozmija się z istotą tzw. importu usług. Sąd błędnie suponuje, że jedynie podatek zapłacony w Polsce przez usługodawcę mającego siedzibę za granicą w ramach usługi importu może stanowić przedmiot późniejszego zwrotu. Zdaniem strony skarżącej, w razie importu usług w żadnym wypadku usługodawca mający siedzibę za granicą nie płaci w Polsce żadnego podatku, gdyż podatek ten sam sobie nalicza i płaci wyłącznie usługobiorca mający siedzibę na terytorium kraju.
Odpowiedzi na skargę kasacyjną strona przeciwna nie wniosła.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać: oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.
Z kolei art. 183 tej ustawy stanowi, iż Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.
Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 par. 2 ustawy, a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany był granicami skargi kasacyjnej.
Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1. naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
2. naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Autor skargi powinien wskazać na konkretne, naruszone przez Sąd zaskarżanym orzeczeniem przepisy prawa materialnego lub procesowego.
W odniesieniu do prawa materialnego winien wykazać, na czym polegała dokonana przez Sąd I instancji ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie.
Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać konkretne przepisy tego prawa naruszone przez Sąd, na czym polegało uchybienie tym przepisom i dlaczego uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /zob. Tadeusz Woś, Hanna Knysiak-Molczyk, Marta Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, uwagi do art. 174/.
W sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega ostatnio wymieniony zarzut.
Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo, że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego.
Za uzasadniony należy uznać zarzut nieprawidłowej kontroli zaskarżonej decyzji. W szczególności za uzasadniony należy uznać zarzut naruszenia art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez nie uchylenie zaskarżonej decyzji, mimo, że wydana została z naruszeniem przepisów postępowania podatkowego.
Wbrew bowiem dyspozycjom zawartym w art. 187 Ordynacji podatkowej nie rozpatrzono całego materiału dowodowego, niezbędnego do rozstrzygnięcia sprawy. Rozpoznając kwestię świadczenia usług nie można pominąć tak istotnych okoliczności, jak to kto wystawiał faktury bankom i komu płaciły banki za świadczone usługi.
Nadto nie oceniono całościowo relacji między stroną skarżącą, jej spółką "córką" i usługobiorcami.
Uwzględnienie wszystkich tych czynników może dopiero doprowadzić do prawidłowej oceny materiału dowodowego i ustalenia stanu faktycznego.
Pominięcie tych okoliczności przy ocenie materiału dowodowego doprowadziło do błędnych ustaleń. Z materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy wynika, że to skarżąca spółka wystawiała bankom faktury, a należności z tych faktur były wpłacane na rzecz skarżącej spółki.
Rola spółki "córki" sprowadzała się do podwykonawstwa. Dlatego nie można odrywać czynności wykonywanych przez spółkę "córkę" z całokształtu stosunków prawnych łączących stronę skarżącą z polskimi bankami.
Całościowe potraktowanie tych relacji pozwala na wyciągnięcie wniosku, że strona skarżąca była usługodawcą, wykonującym usługi, w stosunku do których podatnikami rozliczającymi podatek od towarów i usług byli podatnicy będący usługobiorcami usług pochodzących z importu.
Taki stan faktyczny odpowiada hipotezie par. 2 pkt 3 lit. "l" rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 czerwca 2001 r. w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom. W myśl tego przepisu zwrot podatku od towarów i usług, naliczonego przy nabyciu towarów i usług przysługuje osobie prawnej, która nie posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby albo miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, który nie wykonuje na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej czynności, o których mowa w art. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, z wyjątkiem usług, w stosunku do których podatnikami rozliczającymi podatek od towarów i usług są podatnicy będący usługobiorcami usług pochodzących z importu.
Strona skarżąca była osobą prawną, która:
- nie posiadała na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby ani miejsca prowadzenia działalności,
- była zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług w kraju siedziby,
- nie była zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
- nie wykonywała na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej czynności, o których mowa w art. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym z wyjątkiem, z wyjątkiem usług, w stosunku do których podatnikami rozliczającymi podatek od towarów i usług byli podatnicy będący usługobiorcami usług pochodzących z importu.
Strona skarżąca nabywała usługi od swojej spółki "córki", dokumentowane fakturami z naliczonym podatkiem od towarów i usług.
Usługi te dla banków były usługami pochodzącymi z importu, gdyż podmiotem świadczącym je na podstawie umowy była strona skarżąca, której płacono za ich wykonanie.
Banki były podatnikami rozliczającymi podatek od towarów i usług.
Zatem spełnione są wszystkie przesłanki zawarte w hipotezie normy prawnej z przytoczonego wyżej przepisu.
Oznacza to, że naruszono także prawo materialne przez nie zastosowanie wyżej przytoczonego przepisu rozporządzenia Ministra Finansów, a w konsekwencji art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "a" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Rozważania powyższe prowadzą do wniosku, że skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy w rozumieniu art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wobec stwierdzenia, że skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 par. 1 oraz art. 203 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ orzekł jak w sentencji.