I SA/Po 109/20

I SA/Po 109/20 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2020-11-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-02-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Karol Pawlicki
Katarzyna Nikodem /sprawozdawca/
Włodzimierz Zygmont /przewodniczący/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I FSK 429/21 - Wyrok NSA z 2022-10-18
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 3 par. 2 pkt 2, art. 134 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2018 poz 800
art. 2a, art. 191, art. 274b par. 2
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.
Dz.U. 2018 poz 2174
art. 87 ust. 2
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem (spr.) Sędzia WSA Karol Pawlicki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 listopada 2020 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. w P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P. z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za wrzesień 2018 roku oddala skargę.
Uzasadnienie
Do Urzędu Skarbowego P. 25 października 2018 r. wpłynęła deklaracja VAT-7 C. sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej zwanej również skarżącą) za wrzesień 2018 r. z wykazanym zwrotem na rachunek bankowy nadwyżki podatku naliczonego nad należnym kwocie [...]zł w termie 60 dni. Naczelnik wskazanego Urzędu Skarbowego [...] sierpnia 2018 r. dokonał wykreślenia skarżącej z rejestru podatników VAT z uwagi na brak oznak siedziby pod wskazanym przez nią adresem.
Z uwagi na fakt, że [...] października 2018 r. spółka złożyła zgłoszenie rejestracyjne VAT-R, zawierające braki formalne, organ podatkowy pierwszej instancji wezwał stronę do ich uzupełnienia. Naczelnik Urzędu Skarbowego P. [...] listopada 2018 r. wydał postanowienie o pozostawieniu zgłoszenia rejestracyjnego VAT-R bez rozpatrzenia.
Od tego czasu przeprowadzono szereg czynności mających na celu ustalenie faktycznego adresu siedziby i miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki. Naczelnik Urzędu Skarbowego P. postanowieniem z [...] grudnia 2018 r. przedłużył skarżącej termin zwrotu VAT za wrzesień 2018 r. do 22 lutego 2019 r. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z [...] września 2019 r., nr [...] Następnie Naczelnik Urzędu Skarbowego P. postanowieniem z [...] lutego 2019 r. przedłużył skarżącej termin zwrotu VAT za wrzesień 2018 r. do 30 kwietnia 2019 r. Postanowienie to doręczono skarżącej 12 lutego 2019 r. Wskazane ostatnio rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z [...] września 2019 r.
Od 18 lutego 2019 r. organem właściwym dla skarżącej stał się Naczelnik Urzędu Skarbowego P. – W., który kontynuował czynności sprawdzające w zakresie adresu wskazanego jako miejsce siedziby spółki. W tym celu wystosowano do [...] G. sp. z o.o. wezwanie z 15 kwietnia 2019 r. dotyczące umowy najmu ze skarżącą. Wcześniej zwrócono się Naczelnika Urzędu Skarbowego P. o przekazanie materiałów zgromadzonych podczas czynności sprawdzających.
Naczelnik Urzędu Skarbowego P. – W. postanowieniem z [...] kwietnia 2019 r., nr [...] przedłużył skarżącej termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanej w deklaracji VAT-7 za wrzesień 2018 r. do 31 lipca 2019 r. Postanowienie to zostało zaskarżone zażaleniem, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy rozstrzygnięcie postanowieniem z [...] listopada 2019 r. Powyższe postanowieniem zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.
Następnie postanowieniem z [...] lipca 2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego P.-W. przedłużył termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za wrzesień 2018 r. do 29 listopada 2019 r. Postanowienie to zostało odebrane 18 lipca 2019 r.
W uzasadnieniu wskazał, ze 20 maja 2019 r. została wszczęta wobec spółki kontrola podatkowa w zakresie rozliczeń podatku od towaru i usług za okres od 1 sierpnia do 30 września 2018 r. i do dnia wydania tego postanowienia kontrola nie została zakończona. Nie przeprowadzono dowodów mających na celu potwierdzenie rzeczywistego przebiegi transakcji. Wskazano na utrudniony kontakt ze spółką uwagi na brak osoby reprezentującej spółkę w siedzibie spółki, która znajduje się pod adresem biura wirtualnego, jak również na brak współpracy z podatnikiem w celu wyjaśnienia sprawy. Wątpliwości Naczelnika budził fakt, że spółka przez cały okres prowadzenia działalności gospodarczej dokonuje sprzedaży opodatkowanej wyłącznie stawką 23% z tytułu świadczenia usług niematerialnych oraz wykazywanie bardzo dużych kwot podatku naliczonego z tytułu zakupów dokonywanych w zasadzie wyłącznie od podmiotów powiązanych osobowo i kapitałowo.
Pismem z [...] lipca 2019 r. skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego P. – W. z [...] kwietnia 2019 r.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z [...] grudnia 2019 r., nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Skarbowego P. – W. z [...] lipca 2019 r.
Dokonując kontroli postanowienia organu I instancji wskazano, że deklaracja VAT-7 została złożona przez skarżącą, która została wykreślona z rejestru podatników VAT. Ustalono również, że należności z faktur regulowane były za pomocą kompensat i wynosiły one [...] zł. Naczelnik Urzędu Skarbowego P. – W. wskazał, że wątpliwości co do zasadności zwrotu VAT wzbudziły transakcje, które skarżąca zawierała w zasadzie wyłącznie z podmiotami powiązanymi osobowo i kapitałowo. Transakcje te miały za przedmiot usługi niematerialne. W ocenie Dyrektora okoliczności sprawy obiektywnie przemawiają za potrzebą dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu. Ich zaistnienie było konieczną i wystarczającą przesłanką zastosowania art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2174 ze zm. – dalej w skrócie: "ustawa o PTU"). Przepis ten nie nakłada na organy obowiązku wykazywania nieprawidłowości zwrotu. Do przedłużenia terminu zwrotu wystarczające jest stwierdzenie, że istnieją uzasadnione wątpliwości co do jego zasadności. W postępowaniu w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu VAT decyduje się wyłącznie o konieczności dalszej weryfikacji zwrotu. Istotą takiego postępowania jest uprawdopodobnienie, że istnieją okoliczności przemawiające za potrzebą dodatkowej weryfikacji. Wyjaśniono również, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji wskazuje zakres przedłużenia terminu zwrotu przez podanie konkretnej daty i zostało doręczone przed upływem terminu wskazanego w poprzednim rozstrzygnięciu. Wskazano również, że prawo unijne dopuszcza przedłużenie terminu zwrotu w sytuacji, gdy istnieją wątpliwości co do jego zasadności. W ocenie Dyrektora Naczelnik Urzędu Skarbowego P. – W. należycie uzasadnił powody przedłużenia terminu zwrotu. Zarzuty dotyczące przewlekłości mogą być zwalczane w odrębnym postępowaniu. Postanowienie organu pierwszej instancji zostało wydane [...] lipca 2019 r. i prawidłowo doręczone 18 lipca 2019 r.
W kontekście argumentacji skarżącej wyjaśniono, że zakres postępowania wywołanego rozpoznawanym zażaleniem ograniczony jest do zbadania zasadności przedłużenia terminu zwrotu dokonanego postanowieniem organu pierwszej instancji z [...] lipca 2019 r.. Tymczasem większość zarzutów zażalenia dotyczących m.in: prawidłowości doręczeń, terminu doręczenia postanowienia, sporządzania notatek służbowych odnosi się w istocie do wcześniejszego postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu wydanego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego P. [...] grudnia 2018 r. W postepowaniu wywołanym zażaleniem nie są również szczegółowo badane czynności dokonywane przez organ pierwszej instancji w toku czynności sprawdzających lub będącej ich następstwem kontroli podatkowej. Wskazano również, że art. 87 ust. 2 ustawy o PTU nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Nie dostrzeżono również wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy. Końcowo wskazano, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne wskazujące obowiązujące przepisy prawa i okoliczności stanowiące podstawę do przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym.
Pismem z 20 stycznia 2019 r. skarżąca wniosła skargę na omówione powyżej postanowienie Dyrektora z [...] grudnia2019 r. wnosząc m. in. o jego uchylenie wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu pierwszej instancji i zasądzenie kosztów postępowania.
Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie:
1) art. 17 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm. – dalej w skrócie: "O.p.") , art. 3 ustawy o PTU, w zw. z art. 77 pkt 3 i pkt 6 ustawy o kontroli działalności gospodarczej, a tym samym wydaniem postanowień z [...] grudnia 2018 r. przez organ nieuprawniony, a tym samym do wyekspirowania terminu jego zwrotu,
2) art. 87 ust. 2 ustawy o PTU w zw. z art. 274b § 1 , w zw. z art. 15 i 18 O.p. wydaanie postanowienia z [...] grudnia 2018 r. przez organ do tego nieuprawniony,
3) art. 121 O.p., tj. naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych poprzez fakt, że w dwóch postępowaniach o przedłużenie terminu zwrotu podatku (za grudzień 2017 r. gdzie Dyrektor w ramach zażaleń uwzględnił stanowisko spółki powiązanej – firma A sp. z o.o.), dysponując takim samym materiałem dowodowym oraz stanem prawnym, ten sam organ podatkowy dokonuje całkowicie odmiennej oceny tego samego stanu faktycznego; wskazane uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ uwzględnienie tego błędu w czynnościach Naczelnika skutkowałoby uwzględnieniem stanowiska spółki i dokonaniem zwrotu VAT;
4) art. 121 O.p. poprzez naruszenie zasad prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, zasady uzasadnionych oczekiwań, w szczególności, przez błędną wykładnię i zastosowanie przepisów prawa materialnego, tj. art. 87 ust. 2 w zw. z art. 87 ust. 7 ustawy o PTU;
5) art. 127 O.p., tj. naruszenie zasady dwuinstancyjności przez Dyrektora w wyniku przejęcia stanowiska Naczelnika bez przeprowadzenia stosownego postępowania dowodowego i wyjaśniającego;
6) art. 144 O.p. w związku z art. 153 O.p. poprzez próbę doręczenia postanowienia osobie nie będącej pracownikiem spółki,
7) art. 148, 153., 172, 177 § 1 i 180 O.p.,141 O.p. , 124, 210 § 4 i 217 § 2, 122, § 1, 180, 181, 187, 191, 2a O.p.
8) art. 87 ust. 2 ustawy o PTU przez niewłaściwe zastosowanie,
9) art. 87 ust. 2 ustawy o PTU w zw. z art. 274b § 1 O.p. poprzez brak zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, wykazanej w deklaracji VAT-7 za wrzesień 2018 r., w związku z wyekspirowaniem daty zwrotu VAT za wrzesień 2018 r. (doręczenie postanowienia nr [...] z [...] grudnia 2018 r. po terminie zwrotu, przypadającym na 24 grudnia 2018 r.) przez Naczelnika Urzędu Skarbowego P. ;
10) art. 87 ust. 2 ustawy o PTU poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na nieskutecznym przedłużeniu terminu zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym zadeklarowanej w deklaracji VAT-7 z uwagi na to, że postanowienie z [...] kwietnia 2020 r. i pozostałe zostały wydane bez podstawy prawnej (wcześniejsze postanowienie z [...] grudnia 2018 r. nie zostało właściwie wprowadzone do obrotu prawnego), a organ działał po upływie terminu do zwrotu VAT;
11) art. 86 i art. 87 ustawy o PTU poprzez ustalenie stanu faktycznego, w którym VAT przestaje być neutralny;
12) art. 10 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1292 – dalej w skrócie: "p.p.") przez skrajnie negatywna interpretację przepisów prawa mającą na celu pokrzywdzenie przedsiębiorcy;
13) art. 2 i 7 Konstytucji RP, w zw. z art. 120 i art. 121 O.p. poprzez powoływanie się przez organy podatkowe na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego, w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki VAT za wrzesień 2018 r. niemającego oparcia w obowiązujących przepisach prawnych;
14) art. 10 ust. 1 i art. 11 ust. 1 p.p. przez skrajnie negatywna interpretację przepisów prawa mającą na celu pokrzywdzenie przedsiębiorcy, unikanie polemiki prawnej w tym zakresie.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wnosząc o oddalenie skargi.
W toku postępowania skarżąca złożyła pisma procesowe, w których m. in. rozwinięto argumentację skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Skarga w ocenie Sądu jest bezzasadna.
W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – dalej w skrócie: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Granice danej sprawy wyznacza jej przedmiot wynikający z treści zaskarżonego aktu organu administracji publicznej. W orzecznictwie NSA przyjęto, że w przypadku kierowanych do tego samego podatnika postanowień o przedłużeniu terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za ten sam okres rozliczeniowy, nie występuje tożsamość stanów faktycznych. Każde kolejne postanowienie wydawane jest bowiem na gruncie okoliczności faktycznych istniejących w dacie wydania tegoż postanowienia. W rezultacie każde przedłużenie terminu zwrotu może być oparte na innych przesłankach faktycznych, a merytoryczna zasadność wydania "pierwszego" postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu podatku nie musi przekładać się na zasadność wydania kolejnych postanowień w tym przedmiocie. Niewątpliwie istnieje powiązanie pomiędzy kolejno wydawanymi postanowieniami o przedłużeniu terminu zwrotu podatku, wynikające z konieczności doręczenia następnego postanowienia zanim upłynie termin wyznaczony w postanowieniu poprzednim. Tym niemniej powiązanie to nie sprawia, że wszystkie postanowienia wydawane są w granicach tej samej sprawy. Każde z tych postanowień podlega odrębnemu zaskarżeniu zażaleniem, co wynika z art. 274b § 2 O.p. Na każde z tych postanowień przysługuje skarga do sądu administracyjnego stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Każde więc z tych postanowień jest przedmiotem odrębnej sprawy [tak: wyrok NSA z 28 kwietnia 2020 r., I FSK 345/20 oraz powołane tam orzeczenia, orzeczenia sądów administracyjnych dostępne pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl].
W świetle powyższego należy stwierdzić, że przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu jest jedynie zaskarżone postanowienie wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu pierwszej instancji. W realiach niniejszego postępowania sąd administracyjny nie jest władny do oceny terminowości wprowadzenia do obrotu prawnego wcześniejszych postanowień o przedłużeniu terminu zwrotu spornej nadwyżki podatku. Podkreślić przy tym należy, że utrzymane w mocy zaskarżonym rozstrzygnięciem postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego P. – W. z [...] lipca 2019 r., nr [...] zostało doręczone 18 lipca 2019 r., gdy tymczasem na mocy uprzedniego postanowienia w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu termin na dokonanie tej czynności upływał 31 lipca 2019 r. Nie może zatem budzić wątpliwości, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji utrzymane w mocy zaskarżonym postanowieniem zostało doręczone skarżącej przed upływem terminu na dokonanie zwrotu. Z uwagi na związanie sądu granicami sprawy zamierzonego efektu nie może również wywrzeć argumentacja skargi zmierzająca do wykazania bezczynności lub przewlekłości czynności podejmowanych w ramach weryfikacji zasadności zwrotu. Kwestionowanie dynamiki czynności weryfikacyjnych może bowiem następować jedynie poprzez wniesienie skargi na bezczynność bądź przewlekłość postępowania. Przedmiotu kontroli sądu w niniejszej sprawie nie stanowią również inne niż zaskarżone postanowienie wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu pierwszej instancji akty podejmowane względem spółki, takie jak np. wykreślenie jej z rejestru podatników VAT.
Podstawę prawną wydania zaskarżonego postanowienia stanowił art. 87 ust. 2 ustawy o PTU. Zgodnie z tym przepisem, zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6 i 6a, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika w banku mającym siedzibę na terytorium kraju albo na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem, wskazany w zgłoszeniu identyfikacyjnym, o którym mowa w odrębnych przepisach, lub na wskazany przez podatnika rachunek banku mającego siedzibę na terytorium kraju lub na rachunek spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, jako zabezpieczenie udzielanego przez ten bank lub przez tę kasę kredytu, na podstawie złożonego przez podatnika do naczelnika urzędu skarbowego, w terminie do złożenia deklaracji podatkowej, pisemnego, nieodwołalnego upoważnienia organu podatkowego, potwierdzonego przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową udzielających kredytu, do przekazania tego zwrotu. Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanej w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego. Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty.
Na tle art. 87 ust. 2 zdanie 2 ustawy o PTU orzecznictwo stoi na stanowisku, że zastosowanie tego przepisu opiera się na uznaniu administracyjnym, przy czym jest ono limitowane okolicznością w postaci stwierdzenia, że zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania. Stwierdzenie to powinno być dokonywane w oparciu o co najmniej uprawdopodobnione przesłanki. Przewidziany warunek zakłada, że przed upływem ustawowego terminu zwrotu podjęte zostały czynności zmierzające do zweryfikowania jego zasadności, lecz nie dały one jeszcze rezultatu lub jest on niejednoznaczny [tak: wyrok NSA z 05 października 2016 r., I FSK 87/15]. Podkreślić również należy, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 13 października 2008 r., K 16/07 uznał, że art. 87 ust. 2 ustawy o PTU (w brzmieniu obowiązującym w 2008 r.) jest zgodny z art. 2 i art. 64 ust. 1 i 2 w zw. z art. 31 Konstytucji. W wyroku tym Trybunał Konstytucyjny rozważał także zgodność tej regulacji z prawem unijnym, w szczególności dyrektywą 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. nr 347, poz. 1 – dalej w skrócie: "dyrektywa 112"). Powołując się na orzecznictwo TS (m.in. na wyrok z 18 grudnia 1997 r., w sprawach połączonych Garage Molenheide, C-286/94; Peter Schepens, C-340/95; Bureau Rik Decan-Business Research & Development NV, C-401/95 i Sanders BVBA, C-47/96) TK uznał, że prawo unijne dopuszcza przedłużenie terminu zwrotu podatku w sytuacji, gdy istnieją wątpliwości co do zasadności zwrotu podatku. Trybunał nie zakwestionował więc instytucji przedłużenia terminu zwrotu podatku, wskazując m.in. na cel jej przyjęcia, którym jest " (...) możliwość kontroli przez organy podatkowe, że wykazywana przez podatnika nadwyżka podatku naliczonego nad należnym jest zgodna z rzeczywistością. Regulacja ta ma służyć zwalczaniu oszustw podatkowych i nadużyć. Kwestionowany przepis powinien być traktowany jako jeden z instrumentów równoważenia praw podatnika i interesów Skarbu Państwa".
W ocenie Sądu wydając zaskarżone postanowienie organ wykazał, że zasadność spornego zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania. O konieczności dodatkowej weryfikacji świadczy to, że skarżąca w całym swoim okresie prowadzenia działalności gospodarczej dokonuje sprzedaży wyłącznie usług niematerialnych, wykazując przy tym bardzo duże kwoty podatku naliczonego z tytułu zakupów realizowanych wyłącznie od podmiotów powiązanych osobowo i kapitałowo. Należności te opiewające na kwotę [...]zł rozliczano za pomocą kompensat. Z uzasadnień zapadłych w sprawie rozstrzygnięć wynika również, że względem spółki zostały podjęte czynności zmierzające do zbadania zasadności spornego zwrotu, przy czym czynności te nie zostały zakończone przed dniem wydania zaskarżonego postanowienia. Mając powyższe na uwadze należało przyjąć, że zmaterializowały się przesłanki pozwalające na przedłużenie terminu dokonania spornego zwrotu. Z uwagi na powyższe za nietrafne należało uznać zarzuty naruszenia przepisów ustawy o PTU jak i zarzuty naruszenia zasad ogólnych postępowania podatkowego. W szczególności nie naruszono zasady działania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych jak i zasady dwuinstancyjności postępowania. Nie naruszono wyrażonej w art. 2a O.p. zasady nakazującej rozstrzyganie na korzyść podatnika niedających się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego. Zapadłe w sprawie rozstrzygnięcia znajdują oparcie w wynikach wykładni językowej art. 87 ust. 2 zd. 2 ustawy o PTU. Z uwagi na powyższe za bezzasadne należało uznać również zarzuty podnoszące naruszenie przepisów p.p.
Wbrew zarzutom skargi organy nie naruszyły również reguł rządzących postępowaniem dowodowym. Wyrażona w art. 191 O.p. zasada swobodnej oceny dowodów polega na pozostawieniu organom prowadzącym postępowanie swobody w ocenie materiału dowodowego i samodzielności w ocenie wagi oraz mocy poszczególnych dowodów. Ocena przydatności danego dowodu dla ustalenia stanu faktycznego sprawy jest weryfikowana wyłącznie wskazaniami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego [tak: wyrok NSA z 30 stycznia 2013 r., II FSK 1212/11]. Zasadność twierdzenia, że organ podatkowy naruszył zasadę z art. 191 O.p., wymaga wykazania, że uchybił on zasadom logicznego rozumowania, wiedzy lub doświadczenia życiowego, to bowiem jedynie może być przeciwstawione uprawnieniu organu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie strony o innej, niż przyjął organ, wadze (doniosłości) poszczególnych dowodów i ich odmienna ocena niż ocena organu [tak: wyrok NSA z 13 lutego 2020 r., II FSK 1756/18]. Jeżeli zatem ocena materiału dowodowego jest logiczna, przekonująca, niezawierająca w sobie sprzeczności, to nie ma podstaw do przyjęcia, aby naruszała ona zasadę swobodnej oceny dowodów [tak: wyrok NSA z 01 czerwca 2017 r., I FSK 2087/15]. Zaprezentowane przez organy obu instancji uzasadnienia przemawiające za koniecznością dodatkowej weryfikacji spornego zwrotu podatku są spójne, logiczne oraz nie zawierają w sobie sprzeczności.
Zamierzonego rezultatu nie mogą również wywrzeć argumenty skargi podnoszące, że w ramach analogicznego rodzaju postępowań względem podmiotów powiązanych uwzględniono reprezentowane przez nie stanowisko. Rolą sądu administracyjnego jest dokonanie kontroli zgodności zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem nie zaś badanie czy rozstrzygnięcie to pozostaje spójne z aktami kierowanymi do innych niż skarżąca podmiotów.
Wskazać również należy, że wbrew zarzutom skargi zaskarżone postanowienie wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu pierwszej instancji nie zostały wydane z naruszeniem przepisów o właściwości. Jak wynika z danych zawartych w KRS do [...] lutego 2019 r. siedziba skarżącej mieściła się w P. przy ul[...] Natomiast od [...] lutego 2019 r. siedziba spółki mieściła się przy ul. [...]. Mając powyższe na uwadze wątpliwości sądu nie budzi fakt, że od wskazanej daty organem podatkowym właściwym w sprawie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym był Naczelnik Urzędu Skarbowego P. – W., co wynika z lp. 349 załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 24 lutego 2017 r. w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib dyrektorów izb administracji skarbowej, naczelników urzędów skarbowych i naczelników urzędów celno-skarbowych oraz siedziby dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (Dz. U. poz. 393).
Podsumowując należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu pierwszej instancji nie naruszają powołanych przez skarżącą przepisów prawa. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.