I FSK 233/20

I SA/Łd 468/19 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2019-11-21
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2019-06-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Anna Świderska
Cezary Koziński /przewodniczący sprawozdawca/
Wiktor Jarzębowski
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Podatkowe postępowanie
Sygn. powiązane
I FSK 233/20 - Wyrok NSA z 2024-02-20
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. c
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
Dz.U. 2014 poz 121
art. 58, art. 83
Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny - tekst jednolity.
Dz.U. 2018 poz 800
art. 121 par. 1, art. 191, art. 210 par. 1, art. 210 par. 6
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.
Dz.U. 2018 poz 1302
art. 190
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Cezary Koziński (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Anna Świderska Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski Protokolant: St. sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2019 r. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec 2011 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-W. z dnia [...] r. określającej "A" Sp. z o.o. (dalej: "skarżąca", "Spółka") zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiąc czerwiec 2011 r. w wysokości 25.039,00 zł i jednocześnie określił w podatku od towarów i usług nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika za miesiąc czerwiec 2011 r. w kwocie 294.922 zł.
Organ odwoławczy wskazał, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-W. w dniu 6 listopada 2015 r. wystawił tytuł wykonawczy nr: [...], na podstawie którego organ egzekucyjny dokonał zajęcia rachunku bankowego Spółki w banku [...] SA w dniu 29 grudnia 2015 r. Zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego z dnia 20 listopada 2015 r. zostało doręczone do Banku w dniu 1 grudnia 2015 r. W związku z tym doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.
Ponadto w dniu 30 lipca 2015 r. wpłynęła do organu odwoławczego skarga na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] czerwca 2015 r., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-W. z dnia [...] r. w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc czerwiec 2011 r. Natomiast w dniu 4 lipca 2018 r. doręczono organowi podatkowemu odpis wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2018 r. sygn. akt I FSK 1315/16. Zatem w związku z toczącym się postępowaniem sądowoadministracyjnym bieg terminu przedawnienia został zawieszony od dnia 30 lipca 2015 r. do dnia 4 lipca 2018 r.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uznał zatem, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego za czerwiec 2011 r.
Po ponownym przeanalizowaniu stanu faktycznego sprawy, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. przedstawił łańcuch transakcji zakupu systemu komputerowego przeznaczonego do symulacji przeciwpożarowych w obiektach przemysłowych. Faktury były wystawiane przez następujące podmioty: A sp. z o.o. (faktury VAT dokumentujące sprzedaż z dnia 21 i 29 czerwca 2011 r.); B (faktura VAT dokumentująca sprzedaż z dnia 28 czerwca 2011 r.); C sp. z o.o. sp. k. (faktura VAT dokumentująca sprzedaż z dnia 28 czerwca 2011 r.); D (faktura VAT dokumentująca sprzedaż z dnia 1 czerwca 2011 r.); E (faktury VAT dokumentujące sprzedaż z dnia 1 i 3 czerwca 2011 r.); B sp. z o.o. Organ odwoławczy zauważył, iż Spółka B w dniu 1 i 3 czerwca 2011 r. nabyła sprzęt, który Spółka B sprzedała firmie C w dniu 21 i 29 czerwca 2011 r. Z kolei płatności za dostarczony towar jest odwrotna w porównaniu do dat wystawienia faktur mających dokumentować dokonane transakcje. W ocenie organów podatkowych, na podstawie tych transakcji nastąpił nieuzasadniony wzrost wartości zakupionego sprzętu (wzrost o kwotę brutto 2.089.600,43 zł) i miało to miejsce w firmie E.
Organ odwoławczy zwrócił również uwagę na powiązania rodzinne pomiędzy poszczególnymi uczestnikami łańcucha dostaw, tj. S.W. (Prezesem Spółki A), J.W. (właścicielką firmy E, która równocześnie świadczyła na rzecz strony usługi księgowe), B. W. (mężem J.W. oraz synem S.W.) oraz L. W. (synem S. W., udziałowcem Spółki A). L.W. (syn S. W., brat B.W., którego żoną jest J. W.) w 2011 r. na podstawie umowy darowizny objął 100 % udziałów w Spółce B.
Odwołując się do zeznań J.W. z dnia 16 listopada 2012 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że firma E nie odgrywała żadnej roli w tworzeniu klastra obliczeniowego symulacji zjawisk pożarowych, jak i tworzenia szeroko rozumianego oprogramowania; firma E poza zakupem następujących urządzeń i usług: aparatu gaśniczego (2 sztuki), montażu systemu klimatyzacji w serwerowni, drzwi [...], wykonania zasilania energetycznego serwerowni oraz wykonania instalacji alarmowej oraz sieci teleinformatycznej w serwerowni, nie wniosła żadnych towarów i usług. Zeznania J. W. dotyczące negocjowania/sporządzania oferty z firmą E s ą sprzeczne - świadek zeznała, że ofertę z dnia 2 maja 2011 r. dla wskazanego podmiotu sporządzała osobiście, by chwilę później oświadczyć, że swojego teścia, który zwrócił się do niej o przygotowanie oferty, odesłała do swojego pośrednika, tj. firmy B.
W związku z tym - zdaniem organu II instancji - przeprowadzenie transakcji na przedstawionych wyżej warunkach nie miało żadnego uzasadnienia ekonomicznego. To Spółka A posiadała wiedzę na temat rzeczywistych cen nabywanych towarów - na temat cen producenta, tj. firmy B, jak i cen jej przedstawiciela, tj. firmy C W. W. Wiedzę tę "zapewniał" jej B.W. - mąż J.W. oraz syn S.W. Pomimo tej wiedzy skarżąca zdecydowała się zakupić towar za ponad 2 mln zł powyżej jej wartości rynkowej. "Podbicie" ceny nastąpiło w firmie E J. W., a więc w podmiocie prowadzonym przez synową Prezesa Spółki B. Ponadto w toku przeprowadzonego postępowania ustalono, że nazwisko B. W. figuruje na 9 fakturach VAT wystawionych przez Spółkę A dla firmy C. Na fakturach tych wskazano B. W. (jego imię, nazwisko oraz telefon kontaktowy), jako odbiorcę towaru w imieniu Spółki B. B. W. czynnie brał udział w realizacji projektu, zarówno po stronie Spółki B, jak i firmy E J. W. Dodatkowo, jako były pracownik Spółki A oraz specjalista z dziedziny informatyki, posiadał rozeznanie rynkowe cen przedmiotowego sprzętu. Pomimo tej wiedzy i doświadczenia nie doprowadził (nie zaproponował) zredukowania kosztów nabycia przedmiotowego sprzętu.
Organ podatkowy zauważył też, że nabycie towarów i usług wykazanych przez Spółkę w deklaracji VAT-7 za czerwiec 2011 r. i zaliczonych do środków trwałych w 70%, zostało sfinansowane dotacją przez Zarząd Województwa [...], w imieniu Województwa [...], w ramach projektu pt. "Nowoczesne projektowanie instalacji ppoż - internetowa aplikacja do symulacji pożarów oparta na wysokowydajnym klastrze obliczeniowym". Decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. Zarząd Województwa [...] określił Spółce kwotę przypadającą do zwrotu w wysokości 2.057.599,77 zł "z uwagi na naruszenie wielu reguł obowiązujących przy realizacji projektów dofinansowanych w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego o znaczeniu na tyle istotnym, że uzasadniają i wymagają zarazem rozwiązania umowy o dofinansowanie projektu ". W związku z tym organy podatkowe uznały, że Spółka zamierzała osiągnąć cel w postaci wyłudzenia dotacji otrzymanej w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...], która w 70% miała pokryć koszty zakupu serwera i urządzeń pomocniczych, a więc zakup urządzeń, których nabycie generowało największe wydatki - pozostałe etapy realizacji projektu dotyczyły głównie promocji projektu, tj. zakupu tabliczki informacyjnej i plakietek informacyjnych oraz reklamy aplikacji do symulacji pożarów w Internecie. Gdyby zakup przedmiotowych urządzeń odbywał się na normalnych zasadach rynkowych kwota dofinansowania projektu byłaby zdecydowanie niższa.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, iż przeprowadzenie transakcji w wyżej opisany sposób nie wynikało z przesłanek natury ekonomicznej i nie było uzasadnione z gospodarczego punktu widzenia. Tym bardziej, że firma C, jako autoryzowany partner firmy A, prowadziła sklep internetowy (www.[...].pl). z regulaminu którego nie wynikało, że zamówień mogą dokonywać tylko określone podmioty. Serwis ten był dostępny dla każdego zainteresowanego kupnem sprzętu firmy B. Nie było zatem przeszkód by Spółka A dokonała zakupu sprzętu komputerowego niezbędnego do realizacji Projektu w firmie będącej autoryzowanym przedstawicielem firmy B, tj. w firmie C. Skarżąca celowo tak ukształtowała transakcje gospodarcze przeprowadzone na wcześniejszych etapach, aby uzyskać jak największą korzyść podatkową w podatku od towarów i usług, tj. jak największy zwrot tego podatku, który wynikał z nabycia towarów za cenę "podbitą" przez podmiot zarządzany przez osobę powiązaną rodzinnie z osobami zarządzającymi Spółką A. Spółka A zapłaciła z tytułu nabytego sprzętu komputerowego o ponad 2.000.000 zł więcej niż firma E nabywająca towary od Spółki [...]. Nie można zatem przypisać Spółce działania z należytą starannością kupiecką, którą powinien zachować racjonalnie działający przedsiębiorca.
Z uwagi na powyższe Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. uznał, że Spółka swoim zachowaniem i specyficznym ułożeniem transakcji naruszyła art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. c ustawy o podatku od towarów i usług, co skutkowało uwzględnieniem tzw. klauzuli nadużycia prawa. Organ odwoławczy dokonał "przedefiniowania" spornych transakcji, mając na uwadze wytyczne zawarte w wyroku I FSK 1315/16, wydanym dla Spółki, odtwarzając sytuację, która istniałaby gdyby nie dokonano transakcji stanowiących nadużycie i przyjął, że rzeczywista wartość transakcji, o których wyżej mowa, była taka jak pomiędzy D Sp. z o.o. Sp. k. a E J. W. Wartość towarów, po jakiej zostały w rzeczywistości przez Stronę nabyte, w ocenie organu odwoławczego odpowiada wartości tych towarów wykazanych na fakturze nr [...] z dnia 28 czerwca 2011 r. wystawionej przez D Sp. z o.o. Sp. k. na rzecz E oraz pięciu faktur wystawionych dla firmy E a dokumentujących nabycie: aparatów gaśniczych, montażu systemu klimatyzacji, drzwi, zasilania energetycznego oraz instalacji alarmowej (szczegółowo wymienionych na stronie 3 decyzji). Zasadnym było zatem uwzględnienie prawa do odliczenia podatku naliczonego związanego z ww. zakupami w wysokości 319.961,- zł, odpowiadającego podatkowi VAT wykazanemu na ww. fakturach. Tym samym organ II instancji "wytrącił" z łańcucha dostaw dwa ogniwa, tj. firmę E J. W., gdzie nastąpiło nieuzasadnione podbicie ceny oraz dostawę od firmy B, która była następnym, a jednocześnie ostatnim ogniwem przed Spółką A, która nabyła towar po zawyżonych cenach.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Spółka zarzuciła:
- naruszenie prawa materialnego przez niezastosowanie art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1) lit. a oraz art. 87 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2004 nr 54, poz. 535 ze zm. – dalej: "ustawa o VAT") i zasady neutralności opodatkowania, skutkujące odmową skarżącej prawa do odliczenia podatku naliczonego VAT z tytułu nabycia towarów służących działalności opodatkowanej podatkiem VAT w zakresie kwoty 426.054,00 zł;
- naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 88 ust. 3a pkt 4) lit. c ustawy o VAT w związku z art. 58 Kodeksu Cywilnego, poprzez wadliwą subsumpcję stanu faktycznego w sprawie do przepisu prawa materialnego, skutkujące określeniem w podatku od towarów i usług nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika za miesiąc czerwiec 2011 r. w kwocie 294.922 zł, zamiast kwoty 720.976,00 zł, tj. niższej o kwotę 426.054,00 zł;
- naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 210 § 1 w zw. z art. 121 § 1 oraz art. 210 § 6 Ordynacji podatkowej, poprzez zaniechanie uzasadnienia prawnego decyzji w zakresie wskazania jej podstawy prawnej, w szczególności w odniesieniu do art. art. 88 ust. 3a pkt 4) lit. c ustawy o VAT poprzez brak wskazania, która norma prawna z art. 58 Kodeksu Cywilnego ma zastosowanie w niniejszej sprawie, przez co organ dopuścił się naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych, co również uniemożliwia zbadanie przez skarżącą zasadności oraz zgodności z prawem zaskarżonej decyzji;
- naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez dowolną i wybiórczą analizę materiału dowodowego, prowadzącą do ustalenia wyłącznie na podstawie kilku transakcji oraz powiązań rodzinnych, że Spółka nabyła sprzęt komputerowy w wyniku czynności będącej częścią łańcucha transakcji stanowiących nadużycie prawa, podczas gdy w świetle zebranego materiału dowodowego brak jest podstaw do takiego wniosku.
Wobec tak przedstawionych zarzutów Spółka wniosła o uwzględnienie skargi w całości i uchylenie zaskarżonej decyzji w części określającej w podatku od towarów i usług nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika za miesiąc czerwiec 2011 r. i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga nie ma uzasadnionych podstaw.
Na wstępie stwierdzić należy, iż Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej: "p.p.s.a.") zobligowany był do uwzględnienia wskazówek zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2018 r. o sygn. akt I FSK 1315/16.
Sąd odwoławczy zalecił, aby Dyrektor Izby Skarbowej jasno (a nie dwuznacznie) opowiedział się jaki stan faktyczny ustalił i jaką ocenę prawną w jego zakresie przyjął, wraz z podaniem współgrającej z tym podstawy prawnej. Rzeczą jego powinno być także odniesienie się do kwestii podnoszonych przez skarżącą w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, a w szczególności udzielonego J. W. przez spółkę D rabatu na zakupiony towar. W przypadku bowiem zastosowania do Spółki zasady nadużycia prawa podatkowego, obowiązkiem organu jest wykazanie, że zamierzonym skutkiem jej działań była korzyść podatkowa, której przyznanie byłoby sprzeczne z jednym lub kilkoma celami dyrektywy VAT (obecnie dyrektywy 112), a następnie, czy stanowiła ona zasadniczy cel przyjętego rozwiązania umownego. Ponadto obowiązkiem organu jest wtedy przedefiniowanie transakcji w taki sposób, aby odtworzyć sytuację, która istniałaby gdyby nie dokonano transakcji stanowiącej nadużycie (por. pkt 96-98 wyrok w sprawie C-255/02 Halifax oraz wyrok NSA z dnia 18 listopada 2015 r., sygn. akt I FSK 1212/14). W przypadku z kolei uznania, że w realiach tej sprawy mieliśmy do czynienia z oszustwem podatkowym, mającym swoje źródło w braku realnej transakcji, zasadnicze znaczenie ma zastosowanie wobec takiego stanu adekwatnej normy pomieszczonej w krajowej ustawie o podatku VAT. Nie chodzi tu jednak tylko o oszustwo stwierdzone prawomocnym wyrokiem karnym, jak mylnie podnosił autor skargi kasacyjnej odwołując się do kwestii przestępstwa i domniemania niewinności. Organy podatkowe w ramach przyznanych im kompetencji uprawnione są bowiem do ustalania podatkowo-prawnego stanu faktycznego. Czyniąc to w obrębie podatku VAT mają możliwość kwalifikowania sprzecznych z normami ustawy o podatku VAT zachowań podatnika jako praktyk stanowiących oszustwo. Tak przykładowo może to mieć miejsce, gdy w świetle ustalonego stanu faktycznego (niepodważonego skutecznie) podatnik podaje w deklaracji podatkowej nieprawdę, czy wystawia faktury dokumentujące czynności (dostawy towarów lub świadczenie usług) niewystępujące w rzeczywistości.
W ocenie Sądu pierwszej instancji Dyrektor Izby Administracji Skarbowej ponownie rozpoznając sprawę wywiązał się z zaleceń Naczelnego Sądu Administracyjnego. W zaskarżonej decyzji w sposób jednoznaczny stwierdzono, że przy zakupie systemu komputerowego przeznaczonego do symulacji przeciwpożarowych, Spółka swoim zachowaniem i specyficznym ułożeniem transakcji naruszyła art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. c ustawy o podatku od towarów i usług, co skutkowało uwzględnieniem tzw. klauzuli nadużycia prawa. Organ odwoławczy odtworzył też sytuację dostawy towarów i usług, przyjmując ją według wartości zaistniałych pomiędzy D Sp. z o.o. Sp. k. a E Wartość towarów, po jakiej zostały w rzeczywistości przez Spółkę nabyte, odpowiada wartości tych towarów wykazanych na fakturze nr [...] z dnia 28 czerwca 2011 r. wystawionej przez D Sp. z o.o. Sp. k. na rzecz E oraz pięciu faktur wystawionych dla firmy E, a dokumentujących nabycie: aparatów gaśniczych, montażu systemu klimatyzacji, drzwi, zasilania energetycznego oraz instalacji alarmowej (szczegółowo wymienionych na stronie 3 decyzji). To spowodowało uwzględnienie prawa do odliczenia podatku naliczonego związanego z ww. zakupami jedynie w wysokości 319.961,- zł.
W odniesieniu do udzielonego J. W. przez spółkę [...] rabatu na zakupiony towar, organ odwoławczy wskazał na str. 18 uzasadnienia zaskarżonej decyzji, że wyjaśnienia strony w tym zakresie były niewiarygodne. Firma E w kwietniu i maju 2011 r. dokonała zakupów sprzętu komputerowego w firmie C (na podstawie trzech faktur na kwotę brutto 550.868 zł), natomiast w miesiącu czerwcu 2011 r. firma E zakupiła towar od D Sp. z o.o. sp. komandytowa. Wynika z tego, że firma, która nie dokonywała z firmą E wcześniejszych transakcji udzieliła stronie rabatu, co wydaje się nierealne w kontaktach handlowych. Z kolei osiem z dziewięciu faktur wystawionych przez Spółkę B dla firmy C zostało wystawionych w dniu 29 czerwca 2011 r., natomiast na fakturze wystawionej przez D Sp. z o.o. sp. komandytowa dla J. W. widnieje data 28 czerwca 2011 r. Z powyższego wynika, że Spółka D udzielając rabatu firmie E nie znała ostatecznej ceny, za jaką jej kontrahent, tj. C zakupi sporny sprzęt od Spółki B. Organ odwoławczy dodał również, że firma E towar, który zakupiła w dniu 28 czerwca 2011 r. i za który zapłaciła w dniu następnym, "sprzedała" do firmy E w dniu 1 czerwca 2011 r., a należność otrzymała w dniu 2 czerwca 2011 r.
Sąd uznał powyższą argumentacje za uzasadnioną i podzielił stanowisko Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, że wyjaśnienia Spółki co do rzekomego rabatu udzielonego J.W. przez spółkę C są niewiarygodne i nie wynikają z materiału dowodowego sprawy. Jak słusznie stwierdzono, ww. osoba nie miała możliwości wynegocjowania niższych cen, w sytuacji gdy jej współpracownik brał udział w transakcji zakupu spornego sprzętu komputerowego bezpośrednio u producenta.
W odniesieniu do zarzutów naruszenia prawa materialnego wskazać należy, iż Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zastosował w sprawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. c ustawy o VAT, zgodnie z którym, nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury w przypadku, gdy potwierdzają czynności, do których mają zastosowanie przepisy art. 58 i 83 Kodeksu cywilnego - w części dotyczącej tych czynności.
W ocenie Sądu, organ odwoławczy w zakresie interpretacji "klauzuli nadużycia prawa" słusznie odwołał się do wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-255/02 Halifax (ECLI: EU C, 2006:121), w którym stwierdzono, że "Szósta dyrektywa 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych powinna być interpretowana w ten sposób, iż sprzeciwia się ona prawu podatnika do odliczenia podatku od wartości dodanej, jeżeli transakcje, z których wynika to prawo, stanowią nadużycie". Trybunał przyjął tu, że dla stwierdzenia istnienia nadużycia wymagane jest: (1) aby dane transakcje, pomimo tego, iż spełniają formalne przesłanki przewidziane w odpowiednich przepisach Szóstej dyrektywy i ustawodawstwa krajowego transponującego tę dyrektywę, skutkowały uzyskanie korzyści podatkowej, której przyznanie byłoby sprzeczne z celem tych przepisów; (2) z ogółu obiektywnych okoliczności powinno również wynikać, iż zasadniczym celem tych transakcji jest uzyskanie korzyści podatkowej. Aby ocenić, czy celem spornych transakcji było uzyskanie korzyści podatkowych, należy ustalić rzeczywistą treść i znaczenie takich transakcji. W tym celu można uwzględnić całkowicie pozorny charakter tych transakcji, jak również powiązania natury prawnej, ekonomicznej i osobowej pomiędzy podmiotami biorącymi udział w schemacie optymalizacji podatkowej.
Tak też uczyniono w rozpoznawanej sprawie, gdzie organy podatkowe szczegółowo opisały powiązania osobowe (rodzinne) pomiędzy poszczególnymi uczestnikami łańcucha dostaw, tj. S. W. (Prezesem Spółki A), J. W. (właścicielką firmy E, która równocześnie świadczyła na rzecz skarżącej Spółki usługi księgowe), B. W. (mężem J. W. oraz synem S. W.) oraz L. W. (synem S. W., udziałowcem Spółki A). Wykazały również brak uzasadnienia ekonomicznego w nabywaniu spornego sprzętu komputerowego nie od bezpośredniego producenta (B), a w ramach transakcji pośrednich od kilku podmiotów, co spowodowało wzrost wartości zakupionego sprzętu o kwotę 2.089.600,43 zł. Nie można zatem uznać aby organ podatkowy uwzględniając powyższe kryteria naruszył zasadę swobodnej oceny dowodów, określoną w art. 191 Ordynacji podatkowej.
Należy również podkreślić, że art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. c ustawy o VAT odwołuje się zarówno do art. 58 jak i art. 83 Kodeksu cywilnego. Użycie w tym wypadku spójnika "i" oznacza to, że w myśl art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. c ustawy o VAT nie można obniżyć podatku należnego o podatek naliczony z faktur dokumentujących czynność nie tylko pozorną, ale również na zasadzie art. 58 § 1 i § 2 k.c., sprzeczną z ustawą, mającą na celu obejście ustawy, bądź sprzeczną z zasadami współżycia społecznego. Dlatego dla oceny zasadności zastosowania art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. c ustawy o VAT nie ma decydującego znaczenia prawidłowość zakwalifikowania przez organy podatkowe kwestionowanej czynności do art. 58 k.c. bądź art. 83 k.c. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2017 r., sygn. akt I FSK 1325/15, z dnia 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt I FSK 1226/15 oraz z dnia 4 kwietnia 2018 r., sygn. akt I FSK 1029/16).
W świetle powyższego niezasadny okazał się także zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 210 § 1 w zw. z art. 121 § 1 oraz art. 210 § 6 Ordynacji podatkowej, poprzez zaniechanie uzasadnienia prawnego decyzji w zakresie wskazania jej podstawy prawnej, w szczególności w odniesieniu do art. art. 88 ust. 3a pkt. 4) lit. c ustawy o VAT poprzez brak wskazania, która norma prawna z art. 58 Kodeksu Cywilnego ma zastosowanie w niniejszej sprawie.
Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd skargę oddalił.
dc