I FSK 232/20

I FSK 232/20 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-04-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-02-12
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Janusz Zubrzycki
Marek Zirk-Sadowski /przewodniczący sprawozdawca/
Włodzimierz Gurba
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I SA/Łd 360/19 - Wyrok WSA w Łodzi z 2019-10-08
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 183 § 1, art. 141 § 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
art. 88 ust. 3a pkt. 4 lit. a
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zirk-Sadowski (spr.), Sędzia NSA Janusz Zubrzycki, Sędzia WSA (del.) Włodzimierz Gurba, Protokolant Łukasz Biernacki, po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej G. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 października 2019 r. sygn. akt I SA/Łd 360/19 w sprawie ze skargi G. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 19 lutego 2019 r. nr UNP 11001-19-019109 1001-IOV2.4103.32.2018.6.U21.JG w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2013 r., oraz II, III i IV kwartał 2014 r., określenie nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do odliczenia za I kwartał 2014 r. i orzeczenia obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług za październik 2013 r., i styczeń 2014 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od G. K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi kwotę 3 600 (słownie: trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
1. Wyrokiem z dnia 8 października 2019 r., sygn. akt I SA/Łd 360/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę G. K. (dalej: skarżąca, strona, podatniczka) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 19 lutego 2019 r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2013 r. oraz II, III i IV kwartał 2014 r., określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do odliczenia za I kwartał 2014 r. i orzeczenia obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług za m-ce październik 2013 r. i styczeń 2014 r.
2. W sprawie organy ustaliły, że skarżąca dokonała odliczenia podatku naliczonego z faktur, które nie dokumentowały rzeczywistych operacji gospodarczych, wystawionych przez C. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. i K. Sp. z o.o. z siedzibą w N. W związku z brakiem rzeczywistych nabyć towarów i usług podatniczka nie mogła ich w dalszej kolejności odsprzedać na rzecz firm: P.H.U. "T." M. S. i "K2." K. B..
Organ odwoławczy podkreślił jednocześnie, że w przypadku skarżącej trudno jest mówić o tzw. dobrej wierze przy nabywaniu usług i towarów od ww. firm - podatniczka nie podjęła żadnych działań celem sprawdzenia kontrahentów w trybie art. 96 ust. 13 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U z 2011 r., Nr 177, poz.1054 ze zm.; dalej: ustawa o VAT), a, jak wynika z jej zeznań, wręcz nie miała żadnej wiedzy odnośnie rzekomo prowadzonej przez nią działalności gospodarczej.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał następnie, że w IV kwartale 2013 r. i w I kwartale 2014 r. G. K. wystawiła na rzecz: P.H.U. "T." M. S. z S. oraz "K2." K. B. z Ł. dwie faktury VAT, na których jako przedmiot transakcji wskazano stolarkę okienną i drzwiową oraz usługę wykonania fundamentów.
Faktury te również zostały uznane za nierzetelne.
3. Zdaniem WSA w Łodzi, skarżąca nie podważyła ustaleń organów podatkowych co do tego, że dostawcami towarów i usług do jej firmy nie były: C. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. i K. Sp. z o.o. z siedzibą w N. Nie budzą wątpliwości ustalenia organów podatkowych co do charakteru i braku rzeczywistych działań gospodarczych ww. podmiotów gospodarczych. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi wykazał, iż firmy: C. Sp. z o.o. i K. Sp. z o.o. faktycznie nie prowadziły działalności gospodarczej w zakresie handlu stolarką budowlaną, jak i wykonywania szeroko pojętych robót budowlanych. Podmioty te zostały wykreślone przed 2013 r. przez właściwe organy podatkowe z rejestrów czynnych podatników podatku VAT i nie posiadały lokalizacji, gdzie prowadziłyby rzeczywistą działalność gospodarczą. W tej sytuacji materiał dowodowy jednoznacznie potwierdził, że skarżąca w 2013 i 2014 r. nie mogła dokonać nabycia towarów i usług od ww. firm.
Sąd potwierdził także prawidłowość działania organów podatkowych w zakresie zastosowania przepisu art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, w związku z wystawieniem przez skarżącą w poszczególnych miesiącach 2013 i 2014 r. faktur VAT dla podmiotów krajowych w zakresie sprzedaży stolarki okiennej i wykonania robót budowlanych.
W niniejszej sprawie organy podatkowe udowodniły, iż skarżąca nie wykonała żadnych dostaw towarów i usług na rzecz P.H.U. "T." M. S. i K2. K. B., w związku z tym faktury wystawione dla tych podmiotów nie odzwierciedlały rzeczywistej transakcji. Istotne jest również to, że właściciele tych firm: M. S. i K. B., nie potrafili wskazać żadnych okoliczności związanych z zawarciem transakcji udokumentowanych spornymi fakturami i nie potrafili wskazać jakie osoby z firmy F.U.H. "G." G. K. miały wykonać sporne dostawy towarów i usług budowlanych.
4. W skardze kasacyjnej podatniczka zaskarżyła ww. wyrok w całości, zarzucając:
1. na podstawie art. 174 pkt 1 w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego przez niewłaściwe ich zastosowanie, poprzez błędne przyjęcie związku zachodzącego pomiędzy ustalonymi w procesie faktami a przepisem art. 88 ust. 3a pkt. 4 lit. a) ustawy o VAT, co miało istotny wpływ na wynik;
2) na podstawie art. 174 pkt 2 w związku z art. 145 pkt 1 lit. a, w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a. uchybienie polegające na nieuwzględnieniu całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych rozpoznawanej sprawy w celu stwierdzenia, czy naruszono prawo materialne i czy naruszenie to miało wpływ na wynik rozpoznawanej sprawy i błędnego zastosowania art. 151 P.p.s.a.
Kasator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Łodzi; o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
W odpowiedzi organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz organu.
5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
5.1. Skarga kasacyjna podatniczki nie zasługuje na uwzględnienie.
5.2. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia. Oznacza to, że sąd kasacyjny co do zasady związany jest granicami takiej skargi (art. 183 § 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej: P.p.s.a.), wyznaczonymi przez zawarte w niej podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten uprawniony jest jedynie do zbadania, czy postawione w skardze kasacyjnej zarzuty, polegające na naruszeniu przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów prawa materialnego czy też procesowego, w rzeczywistości zaistniały. Zakres kontroli wyznacza zatem sam autor skargi kasacyjnej, wskazując, które normy prawa zostały naruszone. W przypadku zarzutów naruszenia przepisów postępowania wspomniane związanie odnosi się również do ich uzasadnienia, które autor skargi kasacyjnej nie tylko jest obowiązany w takiej skardze zawrzeć, ale także wykazać w nim, że zarzucane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na sposób załatwienia sprawy.
5.3. W zakresie naruszenia przepisów postępowania (które to zarzuty co do zasady rozpatrywane są w pierwszej kolejności) autor skargi kasacyjnej, na podstawie "art. 174 pkt 2 w zw. z art. 145 pkt 1 lit. a w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a." zarzuca uchybienie polegające na nieuwzględnieniu całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych rozpoznawanej sprawy w celu stwierdzenia, czy naruszono prawo materialne, a naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy.
Zdaniem strony zarzut ten dotyczy niedokładnego rozpatrzenia zebranego materiału dowodowego, jak też dokonania jego błędnej oceny przez zastosowanie zbyt swobodnej oceny dowodów, w szczególności nieuwzględnienie wniosku dowodowego z dnia 30 sierpnia 2017 r., dotyczącego uzupełniającego przesłuchania świadków: M. i B. na okoliczność prowadzonych czynności.
Naczelny Sąd Administracyjny za niezasadny uznaje zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Przede wszystkim w uzasadnieniu skargi kasacyjnej brak uzasadnienia tego zarzutu, co już z tego powodu czyni go niezasadnym. Trudno bowiem za skuteczne uznać lakoniczne stwierdzenie, że "W przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi nie dokonał wnikliwej analizy zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego, co jasno wynika z analizy stanowiska Sądu wyrażonego w obszernym uzasadnieniu wyroku. Sąd bezkrytycznie podzielił stanowisko w sprawie oceny materiału dowodowego przedstawione przez organy skarbowe, nie zważając na sprzeczności w przyjętym przez nie rozumowaniu".
Dalej strona przechodzi już do kwestionowania ustalonego w sprawie stanu faktycznego, zarzucając organom naruszenie art. 120, art. 121, art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm.; dalej: O.p.).
Tymczasem wadliwość uzasadnienia orzeczenia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 P.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku (por. wyrok NSA z 22 marca 2024 r., sygn. akt III OSK 277/22, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sadów Administracyjnych, CBOSA). Taka sytuacja nie ma miejsca w rozpoznawanej sprawie - niewątpliwie uzasadnienie WSA w Łodzi spełnia wszelkie wymogi formalne określone w art. 141 § 4 P.p.s.a.
Nadto, za pomocą art. 141 § 4 P.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego (por. wyrok NSA z dnia 27 lutego 2024 r., sygn. akt III OSK 3702/21, CBOSA). A do tego właśnie zmierza kasator. Kwestie te nie budzą wątpliwości w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Natomiast fakt, że stanowisko zajęte przez sąd administracyjny I instancji jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną, nie oznacza, iż uzasadnienie wyroku zawiera wady konstrukcyjne czy też, że jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia.
5.4. Nawet jednak gdyby pominąć powyższe niedostatki skargi kasacyjnej, to i tak żadnych wątpliwości NSA nie budzą ustalenia organów podatkowych co do charakteru i braku rzeczywistych działań gospodarczych C. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. i K. Sp. z o.o. z siedzibą w N.. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi wykazał, że firmy te faktycznie nie prowadziły działalności gospodarczej, zwłaszcza w zakresie handlu stolarką budowlaną, jak i wykonywania szeroko pojętych robót budowlanych. Podmioty te albo zostały wykreślone przed 2013 r. przez właściwe organy podatkowe z rejestrów czynnych podatników podatku VAT albo nie posiadały lokalizacji tam, gdzie miały prowadzić działalność gospodarczą.
W tej sytuacji materiał dowodowy – prawidłowo zebrany i oceniony – jednoznacznie potwierdził, że skarżąca w 2013 i 2014 r. nie mogła dokonać nabycia towarów i usług od ww. firm. Prowadzone postępowanie dowodowe nie dostarczyło nawet śladów rzeczywistej działalności gospodarczej ww. spółek, przy braku dokumentów źródłowych, które mogłyby potwierdzić prowadzenie takiej działalności.
Zasadny jest więc wniosek, że sporne faktury wystawione przez te podmioty nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych i nie mogą stanowić podstawy do odliczenia podatku naliczonego VAT.
Prawidłowo WSA w Łodzi stwierdził, że organy podatkowe wykazały ponad wszelką wątpliwość, że ww. firmy nie sprzedały towarów i usług dla skarżącej, a podatniczka nie przedstawiła żadnych dowodów, które potwierdzałyby wykonanie tych czynności, co czyni niezasadnym zarzut dotyczący niezebrania materiału dowodowego wystarczającego do rozstrzygnięcia sprawy, skoro sama skarżąca nie potrafi udowodnić wykonania spornych dostaw towarów przez wskazane podmioty.
W związku z brakiem rzeczywistych nabyć towarów i usług, podatniczka nie mogła ich w dalszej kolejności odsprzedać na rzecz firm: P.H.U. "T." M. S. i "K2." K. B..
5.5. W sytuacji gdy w ramach skargi kasacyjnej nie zakwestionowano skutecznie prawidłowości poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, za niezasadne uznać należy zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. art. 86 ust. 1 i art. 88 ust. 3a pkt. 4 lit. a) ustawy o VAT (również powiązane z zarzutem naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a.).
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie sposób zresztą dopatrzyć się jakiegokolwiek uzasadnienia tychże zarzutów. Tak naprawdę autor skargi kasacyjnej znów kwestionuje ustalony stan faktyczny.
5.6. W związku z powyższym, wniesioną skargę kasacyjną należało oddalić na podstawie art. 184 P.p.s.a., jako niezasadną. O zasądzeniu kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a.
Janusz Zubrzycki Marek Zirk – Sadowski (spr.) Włodzimierz Gurba
Sędzia NSA Sędzia NSA Sędzia WSA (del.)