I FSK 2298/21

I FSK 2298/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-04-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-11-10
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Dominik Mączyński
Małgorzata Niezgódka - Medek /przewodniczący sprawozdawca/
Sylwester Golec
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I SA/Lu 219/20 - Wyrok WSA w Lublinie z 2021-02-10
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 153, art. 170
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2019 poz 900
art. 138a, art. 180 par. 1, art. 187 par. 1, art. 210 par. 1 pkt 6 i par. 4
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka-Medek (spr.), Sędzia NSA Sylwester Golec, Sędzia WSA (del.) Dominik Mączyński, Protokolant Asystent Sędziego Paweł Bobrowicz, po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 10 lutego 2021 r. sygn. akt I SA/Lu 219/20 w sprawie ze skargi P. sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 21 stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące: styczeń, od marca do lipca oraz od października do grudnia 2013 r. 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od P. sp. z o.o. w W. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie kwotę 8.100 (osiem tysięcy sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 10 lutego 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w sprawie o sygnaturze akt I SA/Lu 219/20, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", oddalił skargę P. Spółka z o.o. z siedzibą w W., powoływanej dalej jako "skarżąca", "spółka", na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 21 stycznia 2020 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące: styczeń, od marca do lipca oraz od października do grudnia 2013 r. (wyrok ten oraz orzeczenia powołane w uzasadnieniu dostępne są w internetowej bazie orzeczeń: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z wyrokiem tym nie zgodziła się skarżąca, która, reprezentowana przez pełnomocnika - adwokata, wniosła skargę kasacyjną skierowaną przeciwko całości ww. orzeczenia. Zażądała uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, zasądzenia od organu administracji na jej rzecz kosztów postępowania, rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
W oparciu o podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. spółka podniosła następujące naruszenia przepisów postępowania:
1) art. 153 P.p.s.a. poprzez niewykonanie i pominięcie wskazań i oceny prawnej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zawartych w wyroku z dnia 6 sierpnia 2019 roku (sygn. I SA/Lu 262/19) oraz przyjęcie, że doszło do przerwania biegu przedawnienia należności w podatku od towarów i usług za miesiące styczeń, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, październik, listopad i grudzień 2013 roku na skutek wszczęcia egzekucji administracyjnej co do tych zobowiązań w sytuacji, gdy nie doręczono zawiadomienia o wszczęciu tej egzekucji ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi skarżącej;
2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 138a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r. poz. 900 ze zm.), powoływanej dalej "O.p", przez przyjęcie, że w sprawie nie było konieczności wysyłania zawiadomienia o wszczęciu egzekucji ustanowionemu pełnomocnikowi skoro działanie to jest oceniane pod kątem przerwania biegu przedawnienia;
3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 21 § 3a oraz z art. 180 § 1, art. 187 § 1 i 2 oraz art. 262 § 1 pkt 2a O.p. przez przyjęcie, że istnieją podstawy dla kwestionowania deklaracji złożonych przez skarżącą w sytuacji, gdy organ nie uzyskał informacji dotyczących oryginałów paragonów z kasy fiskalnej wraz z raportami dobowymi i miesięcznymi potwierdzającymi sprzedaż oleju napędowego, benzyny bezołowiowej Pb95 i Pb98 oraz gazu i jednoczesne uznanie, że w poszczególnych miesiącach 2013 roku istniały rozbieżności pomiędzy stanami ewidencyjnymi, a stanami rzeczywistymi paliwa na poszczególnych stacjach paliw, a prawidłowo oddrukowane spisy z natury są niewiarygodnym dowodem, gdy właśnie te spisy obrazują rzeczywisty stan ilościowy paliwa na poszczególnych stacjach i fakt ten potwierdził przesłuchany w innym postępowaniu świadek;
4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1 O.p. poprzez wyrywkowe rozpoznanie materiału dowodowego zebranego w sprawie i bezpodstawne przyjęcie, że stan ilościowy paliwa na poszczególnych stacjach prowadzonych przez skarżącą mógł być różny w sytuacji, gdy świadek potwierdził, że wydruki, na których oparł się organ zostały sporządzone nieprawidłowo, nie było dowodu przeciwnego pozwalającego zakwestionować treści zeznań tego świadka, a tylko prawidłowo dokonany wydruk z programu magazynowego obrazuje ilość magazynowanego paliwa;
5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1 i art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. poprzez wyrywkowe rozpoznanie materiału dowodowego zebranego w sprawie i zaniechanie weryfikacji twierdzeń skarżącego w zakresie nieprawidłowego oddrukowania stanów magazynowych paliwa na poszczególnych stacjach;
6) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. poprzez lakoniczne uzasadnienie zaskarżonej decyzji co do powodów obciążenia skarżącego podatkiem VAT, w tym praktyczne nieodniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do zeznań świadka, twierdzeń skarżącej w zakresie nieprawidłowego oddrukowania stanów magazynowych, czy awarii systemu informatycznego.
Na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2025 r. organ, reprezentowany przez pełnomocnika – radcę prawnego, wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania i przedstawił zasadnicze powody swojego stanowiska.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
W skardze kasacyjnej skarżąca podniosła jedynie zarzuty naruszenia przepisów postępowania, w dużej mierze powtarzając treść skargi skierowanej do sądu pierwszej instancji. Zarzuty te dotyczyły głównie dwóch zagadnień – przedawnienia zobowiązań podatkowych i ustalenia stanu faktycznego.
Odnosząc się do kwestii przedawnienia zauważyć należy, że ze skargi kasacyjnej wynika, że w ocenie skarżącej nie doszło do skutecznego przerwania biegu terminu przedawnienia należności w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2013 r. na skutek wszczęcia egzekucji administracyjnej co do tych zobowiązań, gdyż zawiadomienie o wszczęciu egzekucji nie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej. Powyższego dotyczyły dwa postawione w skardze kasacyjnej zarzuty - naruszenia art. 153 P.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 138a O.p. Jednocześnie jednak skarżąca nie powołała w skardze kasacyjnej art. 70 § 4 O.p., który to został zastosowany w sprawie. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, związany granicami skargi kasacyjnej na podstawie art. 183 § 1 P.p.s.a., nie może kontrolować zaskarżonego wyroku pod kątem naruszenia przedmiotowego przepisu. Również powołane przez skarżącą w skardze kasacyjnej przepisy nie stanowiły odpowiedniej postawy kasacyjnej. Nie mogło dojść do naruszenia przez organ oraz sąd pierwszej instancji art. 153 P.p.s.a., co miało w ocenie skarżącej nastąpić poprzez niewykonanie i pominięcie wskazań i oceny prawnej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zawartych w wyroku z dnia 6 sierpnia 2019 r. o sygn. akt I SA/Lu 262/29. Sąd ten odniósł się jedynie do sposobu zastosowania przez organ, w uprzednio wydanej decyzji, art. 70 § 6 pkt 1 w zw. z art. 70c O.p. Jednocześnie nakazał organowi dopiero ustalenie, w toku ponownego postępowania podatkowego, czy wystąpiły również inne niż wszczęcie postępowania karno-skarbowego okoliczności skutkujące przerwaniem bądź zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych skarżącej za dane miesiące 2013 r. Z kolei powołany w kolejnym zarzucie art. 138a § 1 O.p., dotyczy możliwości działania strony przez pełnomocnika, przy czym nie ma on zastosowania w postępowaniu egzekucyjnym, w którym, co do zasady, odpowiednio stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego (art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji).
Skarżąca podniosła nadto w skardze kasacyjnej zarzuty związane z nieprawidłowym, w jej ocenie, ustaleniem przez organ stanu faktycznego sprawy. Powyższego dotyczą zarzuty naruszenia: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 21 § 3a oraz art. 180 § 1, art. 187 § 1 i 2, art. 262 § 1 pkt 2a O.p. poprzez przyjęcie, że istnieją podstawy do kwestionowania deklaracji złożonych przez skarżącą; art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1 O.p. poprzez wyrywkowe rozpoznanie materiału dowodowego i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1 i art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. poprzez wyrywkowe rozpoznanie materiału dowodowego. Wszystkie te zarzuty bez wątpienia odnoszą się do oceny materiału dowodowego – w zakresie rzeczywistej ilości magazynowanego paliwa, w związku z czym spółka powinna podnieść zarzut naruszenia art. 191 O.p. Jak już wskazywano, Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać skargę kasacyjną tylko w jej granicach. Te granice wyznaczone są poprzez treść zarzutów oraz ich uzasadnienia. Niezależnie jednak od tego należy zwrócić uwagę, że analogiczny stan faktyczny (i ocena tych samych dowodów) był również przedmiotem rozpoznania w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 24 lutego 2017 r. sygn. akt I SA/Lu 999/16 dotyczącym podatku akcyzowego za te same miesiące, który to wyrok został utrzymany w mocy przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 lutego 2020 r. w sprawie o sygn. akt I GSK 645/17. Istotny był również wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 12 kwietnia 2017 r. sygn. akt III SA/Lu 1295/16 dotyczący opłaty paliwowej, od którego oddalono skargę kasacyjną skarżącej wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 2020 r. sygn. akt I GSK 759/19. Należy zauważyć, że w przedmiotowej sprawie skarżąca powołała zasadniczo te same podstawy kasacyjne jak w wymienionych wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego (nieznacznie je modyfikując oraz dzieląc jeden z zarzutów na dwa odrębne). Zwrócić należy uwagę, że zgodnie z art. 170 P.p.s.a orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Jak wynika z utrwalonego orzecznictwa w sytuacji, gdy zachodzi związanie prawomocnym orzeczeniem sądu i ustaleniami faktycznymi, które legły u jego podstaw, niedopuszczalne jest w innej sprawie o innym przedmiocie dokonywanie ustaleń i ocen prawnych sprzecznych z prawomocnie osądzoną sprawą. Rozstrzygnięcie zawarte w prawomocnym orzeczeniu stwarza stan prawny taki, jaki z niego wynika. Sądy rozpoznające między tymi samymi stronami inny spór muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak przyjęto w prawomocnym, wcześniejszym wyroku (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2020 r. sygn. akt III FSK 1935/18, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2016 r. sygn. akt I FSK 328/15).
Ostatni zarzut skargi kasacyjnej dotyczył naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. poprzez lakoniczne uzasadnienie decyzji, co do powodów obciążenia skarżącej podatkiem od towarów i usług, w tym praktyczne nieodniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do zeznań świadka, twierdzeń skarżącej w zakresie nieprawidłowego oddrukowania stanów magazynowych, czy awarii systemu informatycznego. Do art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. odniósł się sąd pierwszej instancji w skarżonym wyroku, wskazując, że decyzja poddaje się kontroli sądowej oraz zawiera argumentację organu w części faktycznej jak i prawnej oraz odnosi się do wszystkich kwestii, które były przedmiotem sporu w toku postępowania podatkowego. Ocenę tę podziela również Naczelny Sąd Administracyjny.
Mając na względzie powyższe, w braku usprawiedliwionych podstaw, skarga kasacyjna została oddalona na podstawie art. 184 P.p.s.a.
Koszty postępowania zasądzono od skarżącej na rzecz organu na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. Kwota 8.100 złotych stanowi wynagrodzenie pełnomocnika organu – radcy prawnego, ustalone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c w zw. z 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.).
Dominik Mączyński Małgorzata Niezgódka-Medek Sylwester Golec