I FSK 2292/19

I FSK 2292/19 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-01-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-12-12
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Danuta Oleś
Maja Chodacka /sprawozdawca/
Sylwester Golec /przewodniczący/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
VIII SA/Wa 162/19 - Wyrok WSA w Warszawie z 2019-07-18
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
art. 15 ust. 1 i ust. 2
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Sylwester Golec, Sędzia NSA Danuta Oleś, Sędzia WSA (del.) Maja Chodacka (sprawozdawca), Protokolant Daria Rakwał, po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2024 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lipca 2019 r., sygn. akt VIII SA/Wa 162/19 w sprawie ze skargi J. T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 14 grudnia 2018 r., nr 1401-IOV-5.4103.191.2018.RŻ w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od grudnia 2012 r. do marca 2014 r. oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
1. Wyrok Sądu pierwszej instancji.
2. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 4 lipca 2019r. sygn. akt VIII SA/Wa 162/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę J. T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 14 grudnia 2018r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od grudnia 2012 roku do marca 2014 roku. Wymieniony wyrok oraz pozostałe orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w niniejszym uzasadnieniu publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego: orzeczenia.nsa.gov.pl.
3. Jak wskazano w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku w ocenie
Sądu pierwszej instancji za trafne należało uznać wyprowadzone z dokonanych przez organy ustaleń wnioski, iż skarżący co najmniej w okresie od dnia 1 kwietnia 2012r. do marca 2014r. prowadził działalność gospodarczą, polegającą na sprzedaży szyb samochodowych. W ocenie Sądu pierwszej instancji przytoczone przez orzekające organy okoliczności dotyczące tej działalności wskazują na to, iż miała ona charakter zawodowy, a nie stanowiący zarząd majątkiem prywatnym i była dokonywana w warunkach, o których mowa w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011r. Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej: "ustawa o podatku od towarów i usług").
2. Skarga kasacyjna i odpowiedź na skargę kasacyjną.
1. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł skarżący zarzucając na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r. nr 1302 ze zm. dalej: "ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi") naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
- art. 19 ust. 1 i art. 19a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez przyjęcie, iż po stronie skarżącego powstał obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług począwszy od kwietnia 2012 roku, mimo braku jednoznacznego wykazania dokonywania przez skarżącego sprzedaży szyb samochodowych od tej daty;
- art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez przyjęcie, iż skarżący w okresie od kwietnia 2012 roku do marca 2014 roku prowadził działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży szyb samochodowych podlegającą opodatkowaniu 23% stawką podatku VAT;
- art. 29 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez przyjęcie jako podstawy opodatkowanie podatkiem od towarów i usług obrotu w wysokości 20.400,00 zł w okresie od kwietnia 2012 roku do marca 2014 roku, mimo niewykazania przez organ ilości szyb sprzedanych przez skarżącego oraz że sprzedaż szyb przez skarżącego miała miejsce w tym okresie.
W skardze kasacyjnej zarzucono także naruszenie przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez brak pełnego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia przejawiający się w braku wyczerpującego ustosunkowania się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutu naruszenia art. 19 ust. 1 i art. 19a ust. 1 oraz art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług przez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że po stronie skarżącego powstał obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą polegającą na sprzedaży szyb samochodowych;
- art. 124 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez pominięcie, iż Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie nie wyjaśnił skarżącemu przesłanek jakie stanowiły uznanie, że prowadził on działalność gospodarcza polegającą na sprzedaży szyb samochodowych
- art. 127 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018r., poz. 800 ze zm., dalej: "Ordynacja podatkowa") w zw. z art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez pominięcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, iż Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie nie przeprowadził odrębnego postępowania w celu rzetelnego wyjaśnienia sprawy, a przyjął ustalenia dokonane przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Celnego w R., czym naruszył zasadę dwuinstancyjności;
- art. 210 § 1 ust. 6 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez pominiecie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, iż Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie nie dokonał szczegółowego i wyczerpującego uzasadnienia faktycznego i prawnego przyjęcia, że skarżący w okresie od kwietnia 2012 roku do marca 2014 roku prowadził działalność gospodarczą polegająca na sprzedaży szyb samochodowych i nie składał z tego tytułu deklaracji VAT;
- art. 121 i art. 122 § 1 i § 2 oraz art. 181 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez pominięcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, iż organy skarbowe obu instancji nie podjęły wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy czego skutkiem było przyjęcie, ze skarżący co najmniej od kwietnia 2012 roku do marca 2014 roku dokonywał sprzedaży szyb samochodowych firmy P. Sp. z o.o. z siedzibą w S. bez zarejestrowanej działalności gospodarczej;
- art. 23 § 5 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez pominięcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, iż Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie nie zakwestionował dokonania przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w R. określenia podstawy opodatkowania w drodze szacowania, mimo braku wykazania dokonania przez skarżącego transakcji sprzedaży szyb samochodowych w ilości przyjętej przez organy podatkowe;
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie przepisów prawa materialnego art. 19 ust. 1 i art. 19a ust. 1 oraz art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 121 § 1, art. 122 w zw. z art. 181, art. 124, art. 127, art. 210 § 1 ust. 6 i art. 210 § 4, art. 23 § 5 Ordynacji podatkowej.
2.2. Mając na uwadze powyższe w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.
2.3. Odpowiedzi na skargę kasacyjną w niniejszej sprawie nie złożono.
3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 40).
Skarga kasacyjna została zatem zbadana według reguły związania zarzutami w niej zawartymi (art. 183 § 1 ab initio ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W tym zakresie okazała się niezasadna i dlatego podlegała oddaleniu.
2. Autor skargi kasacyjnej oparł ją na obydwu podstawach kasacyjnych opisanych w art. 174 pkt 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, czyli naruszeniu zarówno przepisów postępowania, jak i prawa materialnego.
W sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się naruszenie zarówno prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, w zasadzie w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów, które dotyczą naruszenia przez sąd przepisów o charakterze procesowym. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany w sprawie przepis prawa materialnego (por. wyroki NSA z 2 grudnia 2014r., sygn. akt II GSK 1761/13; z 18 listopada 2014r., sygn. akt II GSK 1438/14; z 9 maja 2013r., sygn. akt I OSK 2355/11; z 21 października 2011r., sygn. akt II FSK 775/10).
Argumentacja skargi kasacyjnej koncentruje się na dwóch kluczowych aspektach. Po pierwsze, skarżący kasacyjnie kwestionuje prawidłowość przeprowadzenia postępowania dowodowego, które doprowadziło do uznania, że po stronie skarżącego powstał w określonej dacie obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług w związku z prowadzoną przez niego działalnością polegającą na sprzedaży szyb samochodowych. Po drugie, skarżący zarzuca, że wskutek błędnego zastosowania art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług uznano go za podatnika podatku od towarów i usług z uwagi na prowadzenie działalności gospodarczej opodatkowanej tym podatkiem.
3. Zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego koncentrują się przede wszystkim na kwestii naruszenia art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zgodnie z treścią, którego uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Skarżący upatruje w naruszenia art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w powiązaniu z kolejnymi przepisami Ordynacji podatkowej dotyczącymi zasad prowadzenia postępowania podatkowego, które w istocie zmierzają do zakwestionowania stanu faktycznego przyjętego jako podstawę rozstrzygnięcia.
Wobec powyższego wskazać należy, że wielokrotnie wskazywano w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ustawy nie może służyć do kwestionowania stanu faktycznego sprawy. Poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi można kwestionować "kompletność" uzasadnienia, a nie prawidłowość merytorycznego rozstrzygnięcia, czy prawidłowość ustaleń dokonanych przez organy podatkowe. Trzeba wobec tego zaznaczyć, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane w art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi elementy i poddaje się kontroli instancyjnej, gdyż odnosi się do istoty sprawy i zasadniczych punktów sporu pomiędzy skarżącym i organem podatkowym, w tym dotyczących zagadnień związanych z istotą rozpoznawanej sprawy. Sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut odnoszący się do naruszenia powyższego przepisu, nie odnosi się do kwestionowania kompletności uzasadnienia zaskarżonego wyroku, ale kwestionuje jego prawidłowość merytoryczną w odniesieniu do zastosowania zabezpieczenia podatkowego w podatku od towarów i usług. Zgodnie natomiast z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Taka sytuacja nie występuje w rozpatrywanej sprawie, gdyż sąd podzielił ustalenia organu podatkowemu, czemu dał wyraz w treści uzasadnienia. Poza tym wojewódzki sąd administracyjny nie ma obowiązku
odniesienia się do wszystkich twierdzeń i okoliczności podnoszonych przez spółkę w skardze, lecz tylko do kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia (por. np. wyrok NSA z 10.10.2023 r., sygn. akt II FSK 1283/21).
Skarżący zarzuca także naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie przepisów prawa materialnego art. 19 ust. 1 i art. 19a ust. 1 oraz art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 121 § 1, art. 122 w zw. z art. 181, art. 124, art. 127, art. 210 § 1 ust. 6 i art. 210 § 4, art. 23 § 5 Ordynacji podatkowej. W odniesieniu do tak sformułowanego zarzutu należy stwierdzić, że jest on zbieżny z zarzutami prawnomaterialnymi powołanymi w skardze kasacyjnej i zostanie rozpatrzony łącznie z tymi zarzutami.
4. Na wstępie należy zauważyć, że autor skargi kasacyjnej ograniczył się do powtórzenia zarzutów skargi mających na celu wykazanie nieprawidłowości związanych z prowadzeniem postępowania podatkowego przez organy, natomiast nie wytknięto w niej na czym polegały ewentualne błędy w ocenie sprawy dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Należy wskazać, iż w uzasadnieniu skargi kasacyjnej dokonano właściwie negacji ustaleń faktycznych organów lub polemiki z tymi ustaleniami, bez skonfrontowania stawianych twierdzeń z całokształtem okoliczności ustalonych w sprawie, dodatkowo należy stwierdzić, iż zarzuty mają bardzo ogólny charakter, nie odnoszą się do szczegółowo wykazanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku okoliczności sprawy i ustaleń dokonanych w tym zakresie przez organy. By skutecznie podważyć wyrok Sądu pierwszej instancji strona w kontekście wskazanych przepisów prawa powinna była wykazać, dlaczego Sąd dokonał niewłaściwej wykładni danego przepisu, a fakt, iż Sąd zaakceptował wykładnię organu i nie podzielił stanowiska strony nie jest wystarczający do uznania, iż doszło do naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów. Dodać też należy, że mimo kwestionowania ustaleń organów i zarzucania niekompletności dowodów, skarżący nie przestawił w skardze kasacyjnej żadnych okoliczności, które podważyłyby te ustalenia. Argumentacja skarżącego miałaby znaczenie, gdyby wykazano, że zebrane materiały są niezgodne ze stanem faktycznym lub niewystarczające dla ustalenia prawdy obiektywnej, a tego skutecznie nie uczyniono.
5. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę ocena sprawy dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jest prawidłowa.
Pozbawione podstaw okazały się zarzuty błędnej wykładni i błędnego zastosowania przepisów prawa materialnego. W tym miejscu przypomnieć trzeba, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie pozostaje zasadność uznania skarżącego za podatnika od towarów i usług z uwagi na prowadzenie działalności gospodarczej, prawidłowość ustalenia podstawy opodatkowania, jak i data powstania obowiązku podatkowego.
Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. W myśl zaś art. 15 ust. 2 tej ustawy, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 marca 2013r., działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Zgodnie zaś z art. 15 ust. 2 tej ustawy w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 kwietnia 2013 r. działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Z brzmienia powyższych przepisów wynika, iż podatnikiem podatku od towarów i usług są m.in. osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, bez względu na cel lub rezultat tej działalności.
W myśl art. 19 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, który został uchylony z dniem 1 stycznia 2014r. (zmiana ustawy o podatku od towarów i usług oraz
niektórych innych ustaw, Dz.U.2013.35 z dnia 2013.01.09) obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wydania towaru lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 2-21,
art. 14 ust. 6, art. 20 i art. 21 ust. 1. Zgodnie zaś z treścią art. 19a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usług.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił, że ww. przepisy zostały prawidłowo zastosowane w sprawie. Jak bowiem słusznie wskazano argumentacja i wnioskowania organów podatkowych zasługują na uwzględnienie. Z zeznań świadka M. J. wynika, iż była świadkiem kilku transportów szyb na przestrzeni lat, skarżący wynajmował od niej pomieszczenie magazynowe, a szyb było dużo. Ponadto w zestawieniu z ilością szyb zabezpieczonych w postępowaniu karnym i ocenie przez pokrzywdzonego w karnym postępowaniu ilość szyb, jaka co najmniej w przeszłości była przez skarżącego na obu posesjach przechowywana, za wiarygodne należy uznać obliczenia dokonane przez Spółkę P., na których oparły się organy podatkowe. Nie jest bowiem wiarygodne, że skarżący nabywał jedynie puste regały lub plastikowe przekładki do szyb, podczas gdy przedmiotem nabycia były szyby samochodowe. Trudno też uznać za możliwe, iż sprzedaż 1.226 sztuk szyb odbyła się w krótkim czasie. Ponadto, jak wynika z pisma z dnia 25 kwietnia 2014r. (karta 79 – 80 tom 3 akt podatkowych) odzyskane szyby były produkowane od marca 2004r. do września 2013r., a ich nabycie i ukrywanie zostało potwierdzone wyrokiem Sądu Rejonowego w R. Prawidłowo także zauważył Sąd pierwszej instancji, że okoliczność, iż w wyroku w sprawie II K 228/15 Sąd Rejonowy w R. orzekł, iż skarżący nabywał i ukrywał szyby samochodowe w okresie od czerwca 2013r. do 25 marca 2014r. nie stoi na przeszkodzie ustaleniu, iż skarżący handlem szybami trudnił się także w okresie wcześniejszym, jeśli wskazują na to dowody zgromadzone w kontroli podatkowej i postępowaniu podatkowym. Skarżący w żaden sposób ustaleń tych nie podważył. Ponadto zeznania skarżącego, były zmieniane zależnie od okoliczności i dokonanych ustaleń albo zasłania się niepamięcią, a dodatkowo pozostają w sprzeczności z innymi dowodami.
Wobec przedstawionych okoliczności oraz braku jakiejkolwiek dokumentacji z prowadzonej działalności, jak i wiarygodnych wyjaśnień skarżącego prawidłowo sąd pierwszej instancji uznał za zasadne określenie przez organy podatkowe podstawy opodatkowania w drodze oszacowania przy zastosowaniu metody własnej, zgodnie z art. 23 § 5 Ordynacji podatkowej. Jednym z elementów zastosowanej metody było przyjęcie, iż skarżący w okresie od kwietnia 2012r. do marca 2014r. zbył 1.226 szyb, którą to ilość otrzymano poprzez obliczenie różnicy pomiędzy ilością szyb, według obliczeń dokonanych na podstawie analizy ilości odzyskanych kontenerów i
przekładek plastikowych, które w przeszłości znajdowały się w tych magazynach - min. 2.900 sztuk i ilości szyb odzyskanych – 1.674 szt. Obliczona w ten sposób wartość wynosi 1.226 sztuk szyb samochodowych i stanowi efekt matematycznego obliczenia
w oparciu o dowody zgromadzone w postępowaniu. W świetle tych ustaleń nie budzi wątpliwości prawidłowość zaskarżonej decyzji co do określenia podstawy opodatkowania, daty przekroczenia zwolnienia z podatku, o którym mowa w art. 113 ust. 1, ust. 5 i ust. 9 ustawy o podatku od towarów i usług w brzmieniu obowiązującym do końca 2013r. Przekroczenie ww. limitu nastąpiło bowiem we wrześniu 2012r. Decyzją zaś objęto okres nieprzedawniony, poczynając od grudnia 2012 r., co do którego termin przedawnienia upływał z dniem 31 grudnia 2018r.
Zatem za niezasadny należy uznać także sformułowany zarzut naruszenia art. 29 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez przyjęcie jako podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług obrotu w wysokości 20.400,00 zł w okresie od kwietnia 2012 roku do marca 2014 roku, mimo niewykazania przez organ ilości szyb sprzedanych przez skarżącego oraz że sprzedaż szyb przez skarżącego miała miejsce w tym okresie. Odnosząc się do tego należy zauważyć, że zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług w brzmieniu obowiązującym do końca 2013r. podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-21. art. 30-32. art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy lub osoby trzeciej. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku. Zgodnie zaś z art. 29a ww. ustawy, obowiązującym od dnia 1 stycznia 2014r., podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2-5, art. 30a-30c, art. 32, art. 1 19 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika. Do obliczenia kwoty podatku należnego, o którym mowa w decyzji organy przyjęły wartość obrotu netto (16.585,37 zł). Zastosowały przy prawidłową stawkę podatku 23 %, wynikającą z art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług.
6. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie mogły doprowadzić do wyeliminowania zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji, dlatego na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania nie orzeczono z uwagi na brak ku temu podstaw faktycznych i prawnych (brak czynności, z którymi wiąże się zwrot kosztów oraz brak wniosku w tym przedmiocie złożonego na podstawie art. 209 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Maja Chodacka Sylwester Golec Danuta Oleś
(sędzia WSA del.) (sędzia NSA) (sędzia NSA)