I FSK 2285/21

I FSK 2285/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-04-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-11-08
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Artur Mudrecki /sprawozdawca/
Janusz Zubrzycki /przewodniczący/
Włodzimierz Gurba
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
I SA/Kr 1270/20 - Wyrok WSA w Krakowie z 2021-03-30
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok w części i w tym zakresie umorzono postępowanie, w pozostałym zakresie oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 800
art. 70 par 6 pkt 2, art. 70 par 7 pkt 2
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Janusz Zubrzycki, Sędzia NSA Artur Mudrecki (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Włodzimierz Gurba, Protokolant Weronika Kaszuba, po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej G. sp. z o.o. z siedzibą w M. (obecnie: "H." spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w N.) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 marca 2021 r. sygn. akt I SA/Kr 1270/20 w sprawie ze skargi G. sp. z o.o. z siedzibą w M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 23 października 2020 r. nr 1201-IOP2-4.4103.33.2020.6 w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2013 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej rozliczenia podatku od towarów i usług za luty 2013 r. i uchyla zaskarżoną decyzję z dnia 23 października 2020 r. nr 1201-IOP2-4.4103.33.2020.6 w części dotyczącej lutego 2013 r. oraz poprzedzającą decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Nowym Sączu z dnia 22 sierpnia 2017 r. nr 1217-SPV-1.4103.10.2017.6 w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty 2013 r. oraz umarza postępowanie podatkowe w stosunku do skarżącej w tym zakresie, 2) oddala skargę kasacyjną w pozostałym zakresie odnośnie podatku od towarów i usług za styczeń 2013 r., 3) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie na rzecz "H." spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w N. kwotę 3.913 (słownie: trzy tysiące dziewięćset trzynaście) złotych tytułem kosztów postępowania za I instancję, odstępując od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.
Uzasadnienie
1. Wyrok Sądu pierwszej instancji
Wyrokiem z 30 marca 2021 r., sygn. akt I SA/Kr 1270/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę G. sp. z o.o. w M. (dalej: Strona lub Skarżąca lub Spółka) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie (dalej: Dyrektor IAS) z 23 października 2020 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące styczeń i luty 2013 r.
2. Stan sprawy
2.1. Naczelnik Urzędu Skarbowego w N. określił Stronie:
- decyzją nr 1217-SPV-1.4103.10.2017.5 z 22 sierpnia 2017 r. w zakresie podatku od towarów i usług za styczeń 2013 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości 601.833,00 zł;
- decyzją nr 1217-SPV-1.4103.10.2017.6 z 22 sierpnia 2017 r. w zakresie podatku od towarów i usług za luty 2013 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości 578.830,00 zł.
Organ pierwszej instancji dokonał, za styczeń i luty 2013 r., rozliczenia podatku od towarów i usług w sposób odmienny od deklarowanego przez Spółkę. Zakwestionował jej prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z otrzymanych faktur VAT wystawionych nie na Spółkę, a na inny podmiot. Organ uznał, że Spółka naruszyła przepis art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług (dalej: ustawa o VAT) obniżając podatek należny o podatek naliczony w kwocie 249.952,00zł wynikający z faktury VAT nr [...] z dnia 14 stycznia 2013 r. wystawionej przez "G. Sp. z o.o., a stwierdzającej czynności, które nie zostały dokonane, w części dotyczącej tych czynności.
W odniesieniu do rozliczenia za miesiąc luty 2013 r. - organ wyjaśnił, że konieczność zmian tego rozliczenia wynika z faktu, że decyzją z 22 sierpnia 2017 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w N. określił Spółce nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia za styczeń 2013 r. w kwocie 601.833,00 zł, zamiast deklarowanej przez Spółkę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w kwocie 846.898,00 zł. Określenie kwoty nadwyżki podatku do przeniesienia na kolejny okres rozliczeniowy, niewątpliwie ma wpływ na rozliczenie podatku VAT w kolejnym miesiącu, w tym przypadku jest to styczeń 2013 r., a w związku z tym zaistniała konieczność dokonania korekty rozliczenia za luty 2013 r.
2.2. Dyrektor IAS w Krakowie po rozpatrzeniu odwołań Strony, decyzją z 25 marca 2019 r. nr 1201-IOV-4.4103.612.2017.43 utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji.
Organ odwoławczy wyjaśnił przyczyny wydania jednego rozstrzygnięcia dotyczące stycznia i lutego 2013 r., a następnie odniósł się do kwestii przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za powyższe okresy rozliczeniowe.
Organ odwoławczy wskazał, że w sprawie okres przedawnienia przedmiotowych okresów upływał dnia 31 grudnia 2018 r. Jednak:
1) Spółka, pismem z 25 sierpnia 2016 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzje z 21 lipca 2016 r. nr 1201-PT4.4213.1.147.2016.14 która została postanowieniem z 9 listopada 2016 r. sygn. akt I SA/Kr 1049/16 odrzucona, o czym tut. organ powiadomiony został dnia 30 stycznia 2017 r. W świetle przepisów (art. 70 § 6 pkt 2 O.p.), okres przedawnienia został zatem przedłużony o 158 dni, do dnia 7 czerwca 2019 r.;
2) bieg terminu przedawnienia został zawieszony w oparciu o art. 70 § 6 pkt 1 O.p., gdyż Naczelnik Urzędu Skarbowego, pismem z 21 grudnia 2018 r. przesłał do Spółki zawiadomienie wydane na podstawie art. 70c O.p. informujące o zawieszeniu z dniem 29 października 2018 r. biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za miesiące styczeń i luty 2013 r. w związku z wszczęciem przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Nowym Sączu dochodzenia w sprawie o przestępstwo skarbowe.
Skoro więc zobowiązanie to nie uległo przedawnieniu, to organ odwoławczy był uprawniony do merytorycznego rozpoznania sprawy.
2.3. Decyzja Dyrektora IAS z 25 marca 2019 r. została zaskarżona do Sądu pierwszej instancji, który wyrokiem z 20 lutego 2020 r. sygn. akt I SA/Kr 603/19 uwzględnił skargę uchylając zaskarżoną decyzję.
Uchylając decyzję Sąd stwierdził, że:
1) w sprawie nie można było uznać za wywołujące skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. zawiadomienie w trybie art. 70c O.p. wyekspediowane przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Rzeszowie i doręczone tymczasowemu pełnomocnikowi szczególnemu skarżącej spółki;
2) jeżeli chodzi o drugą okoliczność, która w ocenie organu odwoławczego uzasadniała zawieszenie biegu terminu przedawnienia, to jakkolwiek nie mogło budzić wątpliwości, że wniesienie skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego powoduje zawieszenie biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 2 O.p. to w stanie faktycznym sprawy powyższa przesłanka mogła się odnosić tylko i wyłącznie do zobowiązania podatkowego (nadwyżki podatku naliczonego nad należnym) w podatku od towarów i usług za styczeń 2013 r., ponieważ skarga, o której mowa w zaskarżonej decyzji dotyczyła wyłącznie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z 21 lipca 2016 r. wydanej w związku z odwołaniem skarżącej spółki od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Nowym Sączu z 30 marca 2016 r., w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2013 r.;
3) skarżąca spółka skutecznie obaliła twierdzenie organu odwoławczego, jakoby powołane w zaskarżonej decyzji okoliczności uzasadniały przyjęcie, że doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia i tym samym organ odwoławczy był uprawniony do merytorycznego rozpoznania sprawy;
4) w odpowiedzi na skargę organ w ogóle nie odniósł się do zarzutów skargi w tym zakresie, natomiast przywołał nową okoliczność wskazując, że do zawieszenia biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. jednak doszło;
5) ponownie rozpatrując sprawę, organ odwoławczy zweryfikuje decyzyjne rozliczenie podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2013 r. (uwzględni w rozliczeniach podatku od towarów i usług za sporne okresy rozliczeniowe objęte zaskarżoną decyzją kwotę podatku do przeniesienia wynikającą z rozliczenia za poprzednie okresy rozliczeniowe) oraz jeszcze raz rozważy, czy w świetle powołanych wyżej okoliczności, doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2013 r.
2.4. W wydanej ponownie decyzji z 23 października 2020 r. organ odwoławczy stwierdził, że zobowiązania podatkowe za styczeń i luty 2013 r. nie uległy przedawnieniu i organ był uprawniony do merytorycznego rozpoznania sprawy. Zaistniała bowiem przesłanka z art. 70 § 6 pkt 1 w zw. z art. 70c O.p. zawieszająca bieg terminu przedawnienia. Oprócz tego zaistniała jeszcze jedna przesłanka zawieszająca bieg terminu przedawnienia z art. 70 § 6 pkt 2 O.p. Spółka w dniu 15 kwietnia 2020 r. złożyła skargę do WSA w Krakowie na decyzję Dyrektora IAS w Krakowie z 25 marca 2019 r. nr 1201-IOV-4.4103.612.2017.43 a prawomocny wyrok wydany w sprawie, wpłynął do organu w dniu 7 września 2020 r. (sygn. akt: I SA/Kr 603/19).
Organ nadmienił także, iż na bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za styczeń 2013 r. miało wpływ to, że Spółka pismem z 25 sierpnia 2016 r. wniosła do WSA w Krakowie skargę na decyzję z dnia 21 sierpnia 2016r. nr 1201-PT4.4213.1.147.2016.14, która postanowieniem Sądu z 9 listopada 2016r. (sygn. akt: I SA/Kr 1049/16) została odrzucona a organ powiadomiono w dniu 30 stycznia 2017 r.
3. Uzasadnienie wyroku z 30 marca 2021 r.
3.1. Z powyższym rozstrzygnięciem Dyrektora IAS nie zgodziła się Strona i wniosła skargę do Sądu pierwszej instancji, po rozpoznaniu której Sąd skargę oddalił.
3.2. Według Sądu zalecenia z wcześniejszego wyroku zostały wykonane.
3.3. W punkcie wyjścia Sąd odniósł się do kwestii przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku VAT za styczeń i luty 2013 r.
3.3.1. Sąd - analizując to zagadnienie w oparciu o dwie podstawy prawne: pierwszą z art. 70 § 6 pkt 1 w zw. z art. 70c O.p. oraz drugą wynikającą z art. 70 § 6 pkt 2 w zw. z art. 70 § 7 pkt 2 O.p. - nie podzielił stanowiska organu, iż doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2013 r. na skutek ziszczenia się przesłanek wynikających z art. 70c w zw. z art. 70 § 6 pkt 1 O.p.
3.3.2. Przechodząc do drugiej przesłanki zawieszenia biegu terminu przedawnienia wynikającej z art. 70 § 6 pkt 2 O.p. w zw. z art. 70 § 7 pkt 2 O.p. - Sąd w pełni podzielił zapatrywania organu co do zawieszenia biegu terminu przedawnienia w sprawie w oparciu o te przepisy.
Sąd podał, że WSA w wyroku z 20 lutego 2020 r. sygn. akt I SA/Kr 603/19 przybliżył stanowisko organu podatkowego, w którym podano, że skarżąca spółka zaskarżyła decyzje organu II instancji z dnia 21 lipca 2016 r. nr 1201-PT4.4213.1.147.2016.14 lecz postanowieniem z dnia 9 listopada 2016r. sygn. akt: I SA/Kr 1049/16 skarga została odrzucona o czym powiadomiono organ w dniu 30 stycznia 2017r. Okres przedawnienia przedłużył się do 7 czerwca 2019r. (o 158 dni).
Decyzja z 25 marca 2019 r. nr 1201-IOV-4.4103.612.2017.43 będąca już przedmiotem kontroli sądowej, została więc wydana przed dniem 7 czerwca 2019 r.
Organ wskazał również, że w/w decyzja z dnia 25 marca 2019r. nr 1201-IOV-4.4103.612.2017.43 została zaskarżona do Sądu w dniu 15 kwietnia 2020r. a wyrok zapadły w sprawie, tj. z dnia 20 lutego 2020r. sygn. akt: I SA/Kr 603/19, wpłynął do organu w dniu 7 września 2020 r. (145 dni).
Powyższe oznacza, że decyzja organu odwoławczego z dnia 23 października 2020 r. została wydana przed upływem terminu przedawnienia, który wydłużył się o 145 dni.
Z kolei sam fakt wniesienia skargi do sądu administracyjnego na akt administracyjny odnoszący się do zobowiązania podatkowego, wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia tego zobowiązania. Zawieszenie następuje już z chwilą złożenia skargi i jest niezależne od wagi i rodzaju zarzutów podniesionych przeciwko skarżonemu rozstrzygnięciu.
3.4. W odniesieniu do ustaleń faktycznych dotyczących zakwestionowanych Stronie rozliczeń – to Sąd pierwszej instancji w pełni je zaaprobował. Podkreślił tu w szczególności, że organy podatkowe wykazały w okolicznościach faktycznych sprawy, które zostały rozważone we wzajemnym powiązaniu, stosownie do treści art. 122 i art. 187 § 1 w związku z art. 191 O.p., że wspólnicy wykazywali się świadomością, iż nabywając usługi wskazane w fakturach wystawionych przez ww. podmioty uczestniczyli w transakcjach mających na celu oszustwa podatkowe.
Po przeanalizowaniu przebiegu postępowania prowadzonego w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją Sąd stwierdził, że organy nie dopuściły się uchybień przepisom postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w tym w szczególności tych, które zarzucano w skardze.
4. Skarga kasacyjna, odpowiedź na skargę kasacyjną
4.1. Spółka, zaskarżając powyższy wyrok w całości, wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.
4.2. Sądowi pierwszej instancji zarzuciła naruszenie:
1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 123 § 1 O.p. poprzez zaniechanie wnikliwej kontroli legalności oraz oddalenie skargi pomimo wydania po przeprowadzeniu postępowania, w ramach którego pozbawiono Stronę prawa czynnego udziału w postępowaniu w postaci uniemożliwienia Spółce wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań;
2) zaniechanie wnikliwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz oddalenie skargi pomimo naruszenia przepisów prawa materialnego, a mianowicie niezastosowanie art. 208 § 1 w zw. z art. 70 § 1 O.p. i w następstwie braku uchylenia decyzji wydanej w oparciu o wadliwą subsumcję art. 70 § 6 pkt 2 O.p. w odniesieniu do podatku od towarów i usług za luty 2013 r.
4.3. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Dyrektor IAS wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie na rzecz organu kosztów zastępstwa procesowego.
5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
5.1. Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie w zakresie dotyczącym rozliczenia podatku od towarów za luty 2013 r., w pozostałym zakresie odnośnie podatku od towarów i usług za styczeń 2013 r. podlegała oddaleniu.
5.2. Niezasadnym okazał się zarzut naruszenia art. 123 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.). Autor skargi kasacyjnej nie wykazał bowiem tym zarzutem naruszenia wspomnianych przepisów i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Autor skargi kasacyjnej podniósł, że organ podatkowy wydał decyzję, zanim doręczono Stronie zawiadomienie o wyznaczeniu siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego; czym uniemożliwiono jej ponowne zapoznanie się z zebranym materiałem sprawy.
Tymczasem art. 123 § 1 O.p. jest przepisem postępowania i zasadniczo, w sytuacji sformułowania zarzutu w skardze kasacyjnej o tego rodzaju przepis, w tej należy wykazać, że zarzucane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (zob. art. 183 § 1 w zw. z art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Ponadto, w uchwale NSA składu siedmiu sędziów z 25 kwietnia 2005 r., sygn. akt FPS 6/04 przyjęto, że "naruszenie przez organ odwoławczy art. 200 § 1 O.p. (zgodnie z jego treścią organ przed wydaniem decyzji wyznacza stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego) jest naruszeniem przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. jeżeli wspomniane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy". Zatem twierdzeniu strony wnoszącej skargę kasacyjną o uniemożliwieniu jej prawa do zapoznania się z materiałem dowodowym (tuż przed wydaniem decyzji ostatecznej), powinna towarzyszyć argumentacja wykazująca wykazanie wpływu tego uchybienia na wynik sprawy. Brak jej oznaczał, że zarzut taki nie mógł odnieść zamierzonego skutku.
5.3. Zasadnym okazał się drugi z zarzutów skargi kasacyjnej. Autor skargi kasacyjnej trafnie tu bowiem wywiódł, że w odniesieniu do okresu rozliczeniowego -lutego 2013 r. doszło, w okolicznościach sprawy, do przedawnienia zobowiązań podatkowych.
5.3.1. O zawieszeniu biegu terminu przedawnienia za objęte skarżoną decyzją okresy - nie mogła stanowić powoływana przez organ okoliczność zawiadomienia podatnika w trybie art. 70c O.p. o wszczętym postępowaniu w sprawie karnoskarbowej. Sąd pierwszej instancji prawomocnie bowiem tę kwestię przesądził, nie podzielając oceny organu o ziszczeniu się w tym obszarze przesłanki z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. (zob. str. 45-50 zaskarżonego wyroku). Zupełnie zatem bezzasadnie organ podatkowy w odpowiedzi na skargę kasacyjną prezentuje stanowisko o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Organ podatkowy nie wnosił w tej sprawie skargi kasacyjnej od wyroku Sądu pierwszej instancji zawierającego wspomnianą ocenę sądową, w związku z czym pozostaje ona wiążąca.
5.3.2. Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko co do drugiej przesłanki zawieszenia biegu terminu przedawnienia na którą wskazywał organ, tj. tej z art. 70 § 6 pkt 2 O.p. w zw. z art. 70 § 7 pkt 2 O.p. Stanowisko to było jednak wadliwe w zakresie okresu rozliczeniowego – lutego 2013 r.
Po pierwsze, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że "WSA w wyroku z dnia 20 lutego 2020r. sygn. akt: I SA/Kr 603/19 przybliżył stanowisko organu podatkowego, w którym podano, że skarżąca spółka zaskarżyła decyzje organu II instancji z dnia 21 lipca 2016r. nr 1201-PT4.4213.1.147.2016.14 lecz postanowieniem z dnia 9 listopada 2016r. sygn. akt: I SA/Kr 1049/16 skarga została odrzucona o czym powiadomiono organ w dniu 30 stycznia 2017r. Okres przedawnienia przedłużył się do 7 czerwca 2019r. (o 158 dni)" (str. 50 zaskarżonego wyroku). Rzecz jednak w tym, że - jak wynika z postanowienia WSA w Krakowie z 9 listopada 2016 r., sygn. akt I SA/Kr 1049/16 - orzeczeniem tym odrzucono skargę Spółki wniesioną na decyzję (nie decyzje - jak stwierdził Sąd pierwszej instancji) Dyrektora IAS w Krakowie z 21 lipca 2016 r., nr 1201-PT4.4213.1.147.23016.14 w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług za styczeń 2013 r., nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy. Wobec tego skarga Spółki została odrzucona od rzeczonej decyzji za styczeń 2013 r., a nie za styczeń i luty 2013 r. (decyzja Dyrektora IAS z 21 lipca 2016 r. dotycząca lutego 2013 r. o stosownym numerze, tj.: nr 1201-PT4.4213.1.147.23016.15 - nie była skarżona i tym samym postanowienie o odrzuceniu skargi jej nie obejmowało).
Po drugie, WSA w wyroku z dnia 20 lutego 2020 r. sygn. akt: I SA/Kr 603/19 wskazał jeszcze, że "nie może budzić wątpliwości, że wniesienie skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego powoduje zawieszenie biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 2 O.p., to w stanie faktycznym sprawy powyższa przesłanka mogła się odnosić tylko i wyłącznie do zobowiązania podatkowego (nadwyżki podatku naliczonego nad należnym) w podatku od towarów i usług za styczeń 2013 r., ponieważ skarga, o które mowa w zaskarżonej decyzji dotyczyła wyłącznie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z 21 lipca 2016r. wydanej w związku z odwołaniem skarżącej spółki od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Nowym Sączu z dnia 30 marca 2016r., w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2013 r."
Po trzecie, w zaskarżonej decyzji Dyrektora IAS z 23 października 2020 r. (str. 18) organ odwoławczy - wobec wcześniejszej swojej oceny o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych za styczeń i luty 2013 r. z powołaniem się na przesłankę z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. - jak sam nadmienił: "na bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za miesiąc styczeń 2013 r. (lutego 2013 r. organ w tym twierdzeniu nie ujął) ma również wpływ to, że na wcześniejszym etapie spółka pismem z 25 sierpnia 2016 r. złożyła do Sądu skargę na decyzję wydaną w dniu 21 lipca 2016 r. w zakresie rozliczenia podatku za styczeń 2013 r., które to skarga została odrzucona postanowieniem z 9 listopada 2016 r., sygn. akt I SA/Kr 1049/16".
O ile zatem okres przedawnienia przedłużył się do 7 czerwca 2019 r., to wniosek taki mógł dotyczyć jedynie okresu rozliczeniowego - stycznia 2013 r., gdyż jedynie decyzja z 21 lipca 2016 r. w zakresie miesiąca stycznia 2013 r. była uprzednia skarżona i objęta postanowieniem z 9 listopada 2016 r. o odrzuceniu skargi, co po myśli art. 70 § 6 pkt 2 w zw. z art. 70 § 7 pkt 2 O.p., wydłużyło termin przedawnienia.
Decyzja z 25 marca 2019 r. nr 1201-IOV-4.4103.612.2017.43 będąca już przedmiotem kontroli sądowej w sprawie I SA/Kr 603/19 w zakresie lutego 2013 r. została zatem wydana po upływie okresu przedawnienia, jakim był dzień 31 grudnia 2018 r.
Konsekwentnie do tego i decyzja z 23 października 2020 r., objęta kontrolą niniejszej sprawy, w zakresie rozstrzygnięcia w podatku od towarów i usług za luty 2013 r. została wydana po terminie przedawnienia.
5.4. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o:
- art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lit. c i art. 135 P.p.s.a. oraz art. 145 § 3 P.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok w części dotyczącej rozliczenia podatku od towarów i usług za luty 2013 r. i uchylił zaskarżoną decyzję z dnia 23 października 2020 r. nr 1201-IOP2-4.4103.33.2020.6 w części dotyczącej lutego 2013 r. oraz poprzedzającą decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Nowym Sączu z dnia 22 sierpnia 2017 r. nr 1217-SPV-1.4103.10.2017.6 w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty 2013 r. oraz umorzył postępowanie podatkowe w stosunku do skarżącej w tym zakresie (pkt 1 sentencji);
- art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną w pozostałym zakresie odnośnie podatku od towarów i usług za styczeń 2013 r. (pkt 2 sentencji);
- art. 200 w zw. z art. 206 oraz art. 207 § 2 P.p.s.a. zasądził od Dyrektora IAS na rzecz Skarżącej zwrot kosztów postępowania za pierwszą instancję, odstępując od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości (pkt 3 sentencji).
s. del. WSA W. Gurba s. NSA J. Zubrzycki s. NSA A. Mudrecki