I FSK 2259/21

I FSK 2259/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-04-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-11-05
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Dominik Mączyński
Małgorzata Niezgódka - Medek /przewodniczący/
Sylwester Golec /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Sygn. powiązane
III SA/Wa 2552/20 - Wyrok WSA w Warszawie z 2021-05-25
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 900
art. 14b § 3 , art. 14h, art. 169 § 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka-Medek, Sędzia NSA Sylwester Golec (spr.), Sędzia WSA (del.) Dominik Mączyński, Protokolant Asystent Sędziego Paweł Bobrowicz, po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 maja 2021 r. sygn. akt III SA/Wa 2552/20 w sprawie ze skargi E. sp. z o.o. w W. (obecnie: S. sp. z o.o. w W.) na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 9 października 2020 r. nr 0114-KDIP1-2.4012.274.2020.2.RM/JO w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz S. sp. z o.o. w W. (dawniej: E. sp. z o.o. w W.) kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
1. Wyrok sądu pierwszej instancji
1.1. Wyrokiem z 25 maja 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 2552/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone przez E. sp. z o.o. z siedzibą w W. (obecnie: S. sp. z o.o. z siedzibą w W.) (dalej: skarżąca spółka) postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 9 października 2020 r., w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług (wyrok dostępny jest w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych CBOSA na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
1.2. W uzasadnieniu wyroku sąd pierwszej instancji wskazał, iż spółka złożyła wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego, w tym określenia posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski i opodatkowania nabywanych usług (pytanie oznaczone we wniosku nr 4). Wniosek uzupełniony został w dniu 3 kwietnia 2020 r. oraz w dniu 3 lipca 2020 r. na wezwanie organu z 15 czerwca 2020 r.
1.3. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej postanowieniem z 24 lipca 2020 r. pozostawił bez rozpatrzenia wniosek spółki o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego, w tym określenia posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski i opodatkowania nabywanych usług (pytanie oznaczone we wniosku nr 4). Organ podatkowy wskazał, że spółka nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie z 15 czerwca 2020 r. Według organu spółka nie udzieliła precyzyjnej i jednoznacznej odpowiedzi na pytanie organu, tj. nie wskazała czy występuje z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej prawa podatkowego jako podmiot prawa polskiego z siedzibą w Polsce oraz po przeformułowaniu pytania nr 4, spółka nie wskazała konkretnie jakich usług dotyczy pytanie w kwestii prawa do odliczenia podatku naliczonego w tym określenia posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski i opodatkowania nabywanych usług.
1.4. Postanowieniem z 9 października 2020 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie z 24 lipca 2020 r.
1.5. Uzasadniając podjęte rozstrzygniecie sąd pierwszej instancji wskazał, iż w rozpoznanej sprawie nie wystąpiły wskazane przez organ przesłanki uzasadniające pozostawienie wniosku skarżącej o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego bez rozpatrzenia, co oznacza, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie zostały wydane z naruszeniem art. 169 § 1 i 4 w zw. z art. 14g § 1 i art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r. poz. 900, dalej: O.p.), które miało istotny wpływ na wynik sprawy.
2. Skarga kasacyjna
2.1. W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zaskarżył go w całości.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 169 § 1 i 4 w zw. z art. 14g § 1 oraz art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. - przez przyjęcie przez sąd, że przy wydaniu zaskarżonych postanowień doszło do naruszenia wskazanych przepisów przez organ interpretacyjny, podczas gdy w istocie nie doszło do naruszenia wskazanych przez sąd przepisów, ponieważ przedmiot zapytania skarżącej sformułowany w pytaniu 4, nie odnosił się do sytuacji prawnopodatkowej skarżącej, zaś rozpatrzenie pojęcia "stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej" powinno być rozpatrywane w kontekście zagadnienia podatkowego dotyczącego konkretnego podmiotu zobowiązanego do rozliczenia podatku.
Mając powyższe na uwadze organ interpretacyjny wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, lub uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie WSA sprawy do ponownego rozpatrzenia. Organ wniósł także o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.
2.2. W odpowiedzi na skargę kasacyjną spółka wniosła o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
3.1. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy na rozprawie, w granicach wyznaczonych jej zarzutami i wnioskami (art. 183 § 1 w zw. z art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 176 P.p.s.a.) biorąc pod uwagę z urzędu przesłanki nieważności postępowania (art. 183 § 2 pkt 1-6 P.p.s.a.) stwierdził, że skarga kasacyjna jest niezasadna.
Nie stwierdzono też podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 P.p.s.a. (zob. uchwała NSA z 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09; publ. CBOSA).
3.2. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zasasdne jest zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanowisko sądu pierwszej instancji, według którego w rozpoznanej sprawie nie było podstaw do twierdzenia przez organ interpretacyjny, że złożony przez skarżącą spółkę wniosek o wydanie pisemnej indywidulanej interpretacji przepisów prawa podatkowego wymagał uzupełnienia przez skarżącą spółkę poprzez złożenie dodatkowych wyjaśnień w zakresie opisanego w tym wniosku zdarzenia przyszłego. Nie było podstaw do wzywania skarżącej spółki do wyjaśnienia, czy wniosek o wydanie interpretacji złożyła jako podmiot prawa polskiego z siedzibą w Polsce. W świetle treści wniosku o wydanie interpretacji, który złożyła skarżąca spółka, pytanie to jest niezrozumiałe, gdyż we wniosku tym skarżąca spółka wskazała, że jest polską spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, która w Polsce jest zarejestrowana jako podatnik VAT. Te okoliczności wskazują jednoznacznie na to, że skarżąca spółka jest osoba prawną utworzoną na podstawie przepisów prawa polskiego, której funkcjonowanie regulowane jest przepisami prawa polskiego. Rejestracja dla celów podatku VAT na terytorium Polski wskazuje w sposób jednoznaczny, że skarżąca spółka jest polskim podatnikiem. Siedziba skarżącej spółki wskazana jest w KRS, którego odpis został złożony wraz z wnioskiem o wydanie interpretacji. W tym stanie rzeczy wzywanie skarżącej spółki do tego, żeby wyjaśniała, czy złożyła wniosek o wydanie interpretacji jako podmiot polski, z siedzibą w Polsce było pozbawione jakiegokolwiek uzasadnienia.
3.3. We wniosku o wydanie interpretacji skarżąca spółka opisała w sposób szczegółowy, w jaki będzie działać. Opisała w jaki sposób zostanie zorganizowana jej działalność. Skarżąca wskazała w jaki sposób będzie dokonywać transakcji ze swoimi kontrahentami zarówno w zakresie zakupu usług jak i sprzedaży towarów oferowanych przez skarżącą kontrahentom w Polsce. Wskazała jakie usługi zamierza nabywać w Polsce oraz opisała, jak będą one wykonywane (usługi call center). Wyjaśniła też kwestie związane z posiadaniem w Polsce nieruchomości i adresu służących prowadzeniu działalności. Opisała szczegółowo, jak będzie przebiegała sprzedaż prowadzona przez spółkę, której realizacji służyć będą usługi, które skarżąca zamierza nabywać. Wskazała też, w jaki sposób towar będzie transportowany od jej dostawcy do klienta na terytorium Polski. W tym stanie rzeczy, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego okoliczności faktyczne wskazane przez skarżącą spółkę we wniosku o wydanie interpretacji zostały opisane w sposób odpowiednio szczegółowy a także określały wszystkie istotnie elementy faktyczne, które pozwalały ocenić, gdzie według przepisów ustawy o VAT, będzie znajdować się miejsce wykonania usług, które skarżąca spółka zamierza nabywać.
3.4. W świetle powyższych konstatacji należało stwierdzić, że w rozpoznanej sprawie skarżąca spółka złożyła wniosek o wydanie pisemnej interpretacji indywidualnej, w którym zawarła opis tych wszystkich okoliczności, o które organ zapytał skarżącą spółkę w wezwaniu do uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji. Sposób opisania tych okoliczności we wniosku o wydanie interpretacji był na tyle szczegółowy, że niezasadne było stanowisko organu, według którego dokonanie oceny materialnoprawnej okoliczności przedstawionych przez skarżącą we wniosku, wymagało dalszych wyjaśnień. W tym stanie rzeczy należało stwierdzić, że sąd pierwszej instancji zasadnie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stwierdził, że w rozpoznanej sprawie nie było uzasadnionych podstaw do wzywania skarżącej spółki na podstawie art. 169 § 1 w związku z art. 14h O.p. do uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji, gdyż wniosek ten spełniał wymogi wynikające z art. 14b § 3 O.p. zasadnie też sąd pierwszej instancji stwierdził, że pozbawione podstaw było wzywanie przez organ skarżącej spółki do przeredagowania pytania jakie zostało zawarte we wniosku o wydanie interpretacji. Dlatego prawidłowa jest też ocena zawarta w zaskarżonym wyroku, według której zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające zostały wydane z naruszeniem art. 169 § 1 i 4 w zw. z art. 14g § 1 i art. 14h O.p., które miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niezasadną i na podstawie art. 184 P.p.s.a. ją oddalił. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2, art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a.
|Sędzia WSA (del.) |Sędzia NSA |Sędzia NSA |
|Dominik Mączyński |Małgorzata Niezgódka-Medek |Sylwester Golec |