I FSK 22/08

I FSK 22/08 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2008-02-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-01-08
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Artur Mudrecki /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
I SA/Bd 156/07 - Postanowienie WSA w Bydgoszczy z 2007-05-07
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 73
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Artur Mudrecki po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej W. sp. z o.o. w organizacji w B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 7 maja 2007 r. sygn. akt I SA/Bd 156/07 w sprawie ze skargi W. sp. z o.o. w organizacji w B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 1 grudnia 2006 r. nr, [...] , w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2006 r. oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego postanawia: oddalić skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 7 maja 2007 r., sygn. akt I SA/Bd 156/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę W. sp. z o.o. w organizacji w B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 1 grudnia 2006 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2006 r. oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego.
Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, Sąd I instancji pismami z dnia 16 lutego 2007 r. wezwał stronę skarżącą do uzupełnienia w terminie 7 dni braku formalnego skargi oraz do uiszczenia wpisu od niej. Wezwania te, zostały złożone w placówce pocztowej (adnotacja doręczyciela "adresata nie zastałem") o czym zawiadomienie umieszczono w skrzynce listowej adresata w dniu 20 lutego 2007 r. Korespondencja ta została powtórnie awizowana w dniu 28 lutego 2007 r., po czym w wyniku nieodebrania zwrócona została nadawcy.
WSA przywołał przepisy, tj. art. 65 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) (dalej; u.p.p.s.a.) oraz § 9 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie szczegółowego trybu doręczania pism sądowych przez pocztę w postępowaniu cywilnym (Dz.U. Nr 62, poz. 697 ze zm.) (dalej: rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości) stwierdzając, że skuteczne doręczenie wezwania o uzupełnienie braku skargi oraz o uiszczenie wpisu nastąpiło w dniu 7 marca 2007 r.
Sąd I instancji wskazał, że w wyznaczonym terminie wpis sądowy nie został uiszczony oraz brak formalny skargi nie został usunięty, wobec tego na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz 220 § 3 u.p.p.s.a. skargę odrzucił.
W skardze kasacyjnej zaskarżono powyższe postanowienie w całości wnosząc o jego uchylenie i nadanie sprawie dalszego biegu ewentualnie o jego uchylenie i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania skuteczności doręczenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy.
Skarga kasacyjna oparta została na naruszeniu przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez naruszenie przepisu postępowania, tj. art. 65 § 2 u.p.p.s.a. oraz § 9 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości i art. 139 kpc poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że sposób doręczenia wypełnił znamiona powyższych norm.
Autor skargi kasacyjnej wskazał, że o wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych skargi dowiedział się z postanowienia z dnia 7 maja 2007 r. odrzucającego skargę. Podniósł dalej, że listonosz nie zostawił żadnej informacji w skrzynce listowej, jak to opisał na potwierdzeniu odbioru albowiem takowej nie ma. Nie zostawił również awiza w innym miejscu do tego przeznaczonym zgodnie z przepisami prawa, w szczególności w drzwiach, jako, iż obecnie w siedzibie spółki znajduje się Deutche Bank i nie jest możliwe zostawienie awiza w drzwiach banku. Wskazano na dowód; przesłuchanie M. R.
W ocenie strony, w tym stanie rzeczy, aby nastąpiło skutecznie doręczenie należałoby złożyć przesyłkę w jednostce gminy (urzędzie miasta).
Autor skargi kasacyjnej zaznaczył, że uznanie przesyłki za doręczoną było niezgodne z przepisem, tj. art. 65 § 2 u.p.p.s.a. Listonosz bowiem nie doręczył wezwania w trybie doręczenia pism sądowych w postępowaniu cywilnym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty skargi kasacyjnej są niezasadne.
Na wstępie należy wskazać na przepis, tj. art. 73 u.p.p.s.a. bowiem to on reguluje sposób doręczenia pism w postępowaniu sądowoadministracyjnym w przypadku niemożności ich doręczenia w sposób właściwy lub zastępczy.
Wprawdzie Sąd I instancji nie wskazał wprost tego przepisu niemniej jednak, zdaniem tut. Sądu, wada ta, wobec uzasadnienia oraz przywołania przepisu, tj. art. 65 § 2 u.p.p.s.a. i § 9 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości nie miała wpływu na wynik sprawy.
Zatem zgodnie z art. 73 u.p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w artykułach poprzedzających, pismo składa się na okres siedmiu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym umieszcza się w skrzynce na korespondencję, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu. Ponadto, należy mieć na uwadze wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 lutego 2006 r., sygn. akt P 13/05, w świetle którego należy przyjąć, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym ma zastosowanie § 9 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 17 czerwca 1999 r. w jego obecnym brzmieniu), co oznacza, że warunkiem skuteczności doręczenia zastępczego jest uprzednie dwukrotne awizowanie doręczanej przesyłki.
Mając na uwadze te regulacje, zauważyć należy, że z akt sprawy (karta 18 akt sądowych) wynika, iż listonosz z uwagi fakt, że adresata nie zastano pod wskazanym adresem, dwukrotnie zawiadomienie awizował; w dniu 20 lutego 2007 r. oraz w dniu 28 lutego 2007 r., pozostawiając je w skrzynce listowej. Poczym, Urząd Pocztowy zwrócił przesyłkę z adnotacją "nie podjęto w terminie" w dniu 8 marca 2007 r., czyli po upływie siedmiu dni, począwszy od drugiego zawiadomienia. Wobec powyższego, w sprawie nastąpiła fikcja prawna doręczenia (w zgodzie z regulacją opisaną powyżej).
Zarzuty autora skargi kasacyjnej wraz z popartą argumentacją nie mogą się ostać.
Wskazanie, że nie posiada on skrzynki na listy pocztowe, wobec zwrotnego potwierdzenia odbioru i informacji na nim naniesionej przez pracownika poczty, że zawiadomienie pozostawiono w skrzynce listowej, nie można uznać za wiarygodne. Znaczący wpływ na taką ocenę ma fakt, że strona w żaden sposób stanowiska swojego nie potwierdziła jakimkolwiek dowodem. Również nietrafne są argumenty wskazujące, że aby nastąpiło skuteczne doręczenie należałoby złożyć przesyłkę w jednostce gminy. Należy podnieść, że w sprawie pismo wzywające do uiszczenie wpisu zostało przesłane drogą pocztową, a pisma przesyłane tą drogą pozostawia się w placówce pocztowej. Natomiast, zawiadomienie o złożeniu pisma w placówce pocztowej co do zasady powinno nastąpić przez jego umieszczenie w skrzynce na korespondencję (por.: J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis 2006, s.210).
Wobec powyższych wywodów i faktów, że w wyznaczonym terminie wpis sądowy nie został uiszczony oraz brak formalny skargi nie został usunięty Sąd I instancji słusznie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz 220 § 3 u.p.p.s.a., skargę odrzucił.
Nie znajdując więc podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej należało stosownie do art. 184, art. 182 § 1 i § 3 u.p.p.s.a. orzec jak w sentencji.