I FSK 2191/24

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną R.L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, który oddalił skargę skarżącego na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu. Decyzja ta odmawiała wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji określającej zobowiązanie w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2011 r. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 2 O.p. i art. 249 § 1 pkt 1 O.p., twierdząc, że decyzja ostateczna, której dotyczył wniosek o stwierdzenie nieważności, nie została mu skutecznie doręczona. Wskazywał, że doręczenie zastępcze dorosłemu domownikowi pełnomocnika było nieuprawnione, a zatem termin pięciu lat do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności nie rozpoczął biegu. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Sąd uznał, że kwestia skutecznego doręczenia decyzji z dnia 16 listopada 2015 r. nie może być badana w obecnym postępowaniu, ponieważ została ona prawomocnie rozstrzygnięta w poprzednich postępowaniach dotyczących odwołania od tej decyzji i przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Wyroki WSA z 2017 r. w tych sprawach, zgodnie z art. 170 P.p.s.a., wiążą strony i inne sądy. Skarżący nie podniósł zarzutu naruszenia art. 170 P.p.s.a., a jego przekonanie o błędnym stanowisku sądu pierwszej instancji nie mogło doprowadzić do zignorowania prawomocnych orzeczeń.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający