I FSK 2159/21

I FSK 2159/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-03-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-10-25
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Adam Nita
Bartosz Wojciechowski /sprawozdawca/
Marek Olejnik /przewodniczący/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
III SA/Wa 1576/20 - Wyrok WSA w Warszawie z 2021-03-30
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
art. 99 ust. 12, art. 87 ust. 1
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 141 par. 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Olejnik, Sędzia NSA Bartosz Wojciechowski (spr.), Sędzia WSA (del.) Adam Nita, Protokolant asystent sędziego Łukasz Trzpiot, po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej T. sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 marca 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 1576/20 w sprawie ze skargi T. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 19 czerwca 2020 r., nr 1401-IOV-4.4103.213.2019.IZK w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec 2015 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od T. sp. z o.o. z siedzibą w W. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie kwotę 8.100 (słownie: osiem tysięcy sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
1. Wyrok Sądu I instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami podatkowymi
1.1. Wyrokiem z dnia 30 marca 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 1576/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę T. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: spółka, skarżąca, strona) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 19 czerwca 2020 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec 2015 r.
Stan sprawy był następujący.
1.2. W deklaracji dla podatku od towarów i usług za czerwiec 2015 r., złożonej do organu podatkowego w dniu 21 lipca 2015 r. spółka wykazała kwotę do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 206.083,00 zł. W dniu 25 września 2015 r. spółka złożyła korektę deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7 za lipiec 2015 r. z wykazaną kwotą do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 130.000,00 zł w terminie 60 dni.
W spółce została wszczęta kontrola podatkowa w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług za lipiec 2015 r., w wyniku której stwierdzono, że spółka w rozliczeniu podatku od towarów i usług za lipiec 2015 r. zaniżyła zobowiązanie w podatku od towarów i usług, zawyżyła nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy oraz kwotę do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wyniku ujęcia w tym rozliczeniu kwoty nadwyżki z poprzedniej deklaracji w wysokości 206.083,00 zł.
Kontrola została udokumentowana protokołem kontroli podatkowej doręczonym 28 czerwca 2016 r. Pismem z 12 lipca 2016 r. spółka złożyła zastrzeżenia do protokołu kontroli, zarzucając organowi podatkowemu dokonanie błędnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego i stawianych zarzutów. Naczelnik US pismem z 25 lipca 2016 r. odniósł się do powyższych zastrzeżeń. Spółka nie złożyła korekty deklaracji VAT-7 za lipiec 2015 r. obejmującej nieprawidłowości ujawnione w wyniku ww. kontroli podatkowej.
1.3. Po przeprowadzeniu wobec spółki postępowania podatkowego w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług za lipiec 2015 r., Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. decyzją z 19 września 2019 r. określił spółce w podatku od towarów i usług za lipiec 2015 r. wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do odliczenia w następnym okresie rozliczeniowym w kwocie 0,00 zł, wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w kwocie 0,00 zł oraz wysokość zobowiązania w kwocie 33.048,00 zł. Naczelnik US – powołując się na decyzję z 19 września 2019 r. określającą spółce w podatku od towarów i usług za czerwiec 2015 r. wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do odliczenia w następnych okresach rozliczeniowych w kwocie 0 zł i wysokość zobowiązania w kwocie 29.966,00 zł – stwierdził, że spółka nie była uprawniona do wykazania w deklaracji dla podatku od towarów i usług za lipiec 2015 r. kwoty nadwyżki z poprzedniej deklaracji w wysokości 206.083,00 zł.
1.4. Decyzją z 19 czerwca 2020 r. Dyrektor IAS utrzymał w mocy powyższą decyzję organu I instancji w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec 2015 r.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że postępowanie co do zasadności dokonanego odliczenia podatku naliczonego przeniesionego z czerwca 2015 r. objęte było innym rozstrzygnięciem niż przedmiotowe i wynikało z decyzji Naczelnika US z dnia 19 września 2019 r. określającej spółce w podatku od towarów i usług m.in. za czerwiec 2015 r. wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do odliczenia w następnych okresach rozliczeniowych w kwocie 0 zł i wysokość zobowiązania w kwocie 29.966,00 zł. Konsekwencją tego rozstrzygnięcia była zmiana rozliczeń dokonanych przez spółkę w deklaracji za czerwiec 2015 r., która m.in. dotyczyła kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia z 206.083,00 zł do kwoty 0,00 zł.
Zatem elementem stanu faktycznego w niniejszej sprawie jest jedynie wynik tamtego postępowania, a nie fakty i dowody, które legły u podstaw wydania decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec 2015 r.
Stąd też, organ I instancji nie rozstrzygał w przedmiotowej sprawie kwestii merytorycznych, lecz dokonał na podstawie art. 99 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm.; dalej: ustawa o VAT) jedynie matematycznego rozliczenia podatkowego za lipiec 2015 r.
W opinii Dyrektora IAS prowadzone przez organ I instancji postępowanie wyjaśniające w przedmiotowej sprawie doprowadziło do wyjaśnienia wszelkich okoliczności faktycznych sprawy, a ustalenia powyższe nie cechują się dowolnością.
2. Skarga do Sądu I instancji
2.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji, zarzucając naruszenie art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej oraz art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 178 § 1, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 190, art. 191 i art. 192 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.; dalej: O.p.).
2.2. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
3. Wyrok Sądu I instancji
3.1. Zdaniem Sądu, skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
3.2. W pierwszej kolejności zauważył Sąd, że w istocie argumentacja skargi dotyczy działań i ustaleń organów podatkowych dokonanych w ramach rozliczenia skarżącej za okresy wcześniejsze, tj. za miesiące od kwietnia do czerwca 2015 r. W tym zakresie postępowanie podatkowe zakończyło się wydaniem przez Naczelnika US i Dyrektora IAS stosownych decyzji.
Sąd powołał się art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) i przyjął, że kwestia zgodności z prawem decyzji Dyrektora IAS za poprzednie okresy rozliczeniowe, tj. za miesiące od kwietnia do czerwca 2015 r., nie może podlegać badaniu w niniejszym postępowaniu dotyczącym podatku od towarów i usług za lipiec 2015 r.
Niewątpliwie zaskarżona w rozpoznanej sprawie decyzja Dyrektora IAS oraz poprzedzająca ją decyzja Naczelnika US w zakresie podatku od towarów i usług za lipiec 2015 r. uwzględnia w swoim rozstrzygnięciu rozliczenie dokonane decyzją Naczelnika US z 19 września 2019 r. za czerwiec 2015 r. Zauważyć bowiem należy, że Naczelnik US w rozliczeniu za czerwiec 2015 r. zakwestionował wykazaną przez skarżącą w deklaracji VAT-7 za ten okres, nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 206.083,00 zł i określił tę nadwyżkę w wysokości 0,00 zł. Tym samym obalone zostało domniemanie prawidłowości rozliczenia za lipiec 2015 r., do którego skarżąca przeniosła kwotę do przeniesienia z deklaracji za czerwiec 2015 r.
Zgodnie z art. 99 ust. 1 ustawy o VAT, zobowiązanie podatkowe, kwotę zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa w art. 87 ust. 1, przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że organ podatkowy określi je w innej wysokości.
Prawidłowo zatem organy podatkowe dokonały weryfikacji rozliczenia skarżącej za sporny okres (lipiec 2015 r.), z uwzględnieniem ustaleń wynikających z decyzji weryfikującej rozliczenie skarżącej za miesiąc czerwiec 2015 r. Skoro bowiem rozliczenie za okres objęty niniejszym postępowaniem jest konsekwencją rozliczenia za poprzedni okres rozliczeniowy, to były też podstawy do określenia w drodze decyzji, stosownie do art. 99 ust. 12 ustawy o VAT, za okres objęty niniejszym postępowaniem, odmiennych kwot niż to wykazała skarżąca w złożonej deklaracji za lipiec 2015 r. (por. wyrok NSA z 13 kwietnia 2016 r., sygn. akt I FSK 1580/14). Nie budzi też wątpliwości, że określenie różnicy podatku do przeniesienia za dany okres rozliczeniowy stanowi element stanu faktycznego dotyczący tego okresu, jak również stanu faktycznego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia za następny okres (por. wyrok NSA z 25 października 2016 r. sygn. akt I FSK 325/15).
Z uwagi na fakt, że na moment orzekania przez Naczelnika US w sprawie podatku od towarów i usług za lipiec 2015 r., wydana została decyzja Naczelnika US z 19 września 2019 r. w zakresie podatku od towarów i usług za czerwiec 2015 r., organ ten prawidłowo przyjął w wydanej przez siebie decyzji dotyczącej rozliczenia Skarżącej za lipiec 2015 r., kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do odliczenia w następnym okresie rozliczeniowym za czerwiec 2015 r., w kwocie wynikającej z decyzji Naczelnika US, a nie z deklaracji za czerwiec 2015 r. Do czasu ewentualnego wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Naczelnika US z dnia 19 września 2019 r. w zakresie podatku od towarów i usług za czerwiec 2015 r., nie ma podstaw do kwestionowania powyższych ustaleń.
Dodać należy, że na dzień orzekania przez Dyrektora IAS w sprawie podatku od towarów i usług za lipiec 2015 r., decyzja Naczelnika US z 19 września 2019 r. w zakresie podatku od towarów i usług za czerwiec 2015 r. pozostawała w obrocie prawnym. Decyzja Naczelnika US w zakresie podatku od towarów i usług za czerwiec 2015 r. została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora IAS z dnia 19 czerwca 2020 r.
Tym samym, skoro wydana została, na podstawie art. 99 ust. 12 ustawy o VAT ostateczna decyzja organu podatkowego za wcześniejszy okres rozliczeniowy, a decyzja, w której obniżono wysokość nadwyżki podatku naliczonego przeniesionego na następny okres, jest wyłącznie jej konsekwencją, to brak jest podstaw do stwierdzenia, że decyzja ta narusza prawo (zob. wyrok NSA z 16 lipca 2020r., sygn. akt I FSK 1603/17; CBOSA).
W rozpoznanej sprawie niewątpliwie prawidłową podstawę prawną do wydania decyzji stanowiły przepisy art. 21 § 3a O.p. oraz art. 99 ust. 12 ustawy o VAT. Dopiero ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji Naczelnika US z 19 września 2019 r., wydanej za wcześniejsze okresy rozliczeniowe, w tym za czerwiec 2015 r., będzie mogło stanowić podstawę do wzruszenia decyzji za kolejny okres rozliczeniowy, tj. za lipiec 2015 r., jako wydanej w oparciu o uchylony akt administracyjny. Zgodnie bowiem z art. 240 § 1 pkt 7 O.p., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które następnie zostały uchylone, zmienione, wygaszone lub stwierdzono ich nieważność w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji.
3.3. Niezależnie od powyższego WSA zauważył, że wyrokiem z dnia 30 marca 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 1575/20 WSA w Warszawie oddalił skargę skarżącej na decyzję Dyrektora IAS z 19 czerwca 2020 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od kwietnia do czerwca 2015 r.
3.4. Zdaniem Sądu, organy podatkowe działały na podstawie przepisów prawa i w granicach prawa, podjęły w toku prowadzonego postępowania wszelkie niezbędne działania w celu załatwienia sprawy. Zaskarżona decyzja Dyrektora IAS oraz poprzedzająca ją decyzja Naczelnika US zawierają wszystkie wymagane prawem elementy, w tym prawidłową podstawę prawną rozstrzygnięcia i właściwe uzasadnienie faktyczne i prawne. Organy zapewniły skarżącej czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwiły jej wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W trakcie prowadzonego postępowania podatkowego pełnomocnik spółki wielokrotnie zapoznawał się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym oraz sporządzał fotokopie dokumentów.
4. Skarga kasacyjna
4.1. Powyższy wyrok został w całości zaskarżony przez spółkę, która zarzuciła mu naruszenie:
1. prawa procesowego poprzez naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy wystąpiły przesłanki do uchylenia decyzji z powodu naruszenia przez organy obu instancji art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 191 O.p. poprzez błędne i niezupełne ustalenie stanu faktycznego sprawy oraz niepełne uzasadnienie skarżonej decyzji, poprzez niedostrzeżenie przez WSA w Warszawie naruszenia prawa przez organy obu instancji granic swobodnej oceny dowodów, która przybrała cechy dowolnej oceny dowodów poprzez uznanie, że zasadny zarzut naruszenia art. 200 § 1 O.p. nie był istotny; naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy;
2. prawa procesowego, poprzez naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 151 p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy wystąpiły przesłanki do uchylenia decyzji z powodu naruszenia przez organy obydwu instancji przepisów art. 99 ust. 12 ustawy o VAT; naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy;
3. prawa materialnego, poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 99 ust. 12 ustawy o VAT, dokonując rozliczenia podatku od towarów i usług za lipiec 2015 r. z uwzględnieniem decyzji Dyrektora lAS i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. za poprzednie okresy rozliczeniowe, tj. za miesiące od kwietnia do czerwca 2015 r.;
4. prawa procesowego, poprzez naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez nieuzasadnienie skarżonego wyroku, polegające na ogólnej akceptacji ustaleń i postępowania organów obu instancji, naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy;
5. prawa procesowego, poprzez naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz w związku z art. 3 § 1 oraz art. 106 § 4 i art. 141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a., poprzez brak rozpoznania wszystkich zarzutów skarżącej, co mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygniecie sprawy polegające na powieleniu uzasadnienia z decyzji Dyrektora lAS, naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy.
4.2. Kasator wniósł o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania; zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych; rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
5.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
5.2. Zgodzić się należy z oceną, że rozstrzygnięcie sprawy stanowiło wynik wydania decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec 2015 roku. Kwestia ta została prawomocnie zakończona wyrokiem z 30 marca 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 1575/20 WSA w Warszawie, w którym sąd oddalił skargę skarżącej na decyzję Dyrektora IAS z 19 czerwca 2020 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od kwietnia do czerwca 2015 r. WSA trafnie zauważył w zaskarżonym wyroku, że twierdzenia strony skarżącej sprowadzały się w zasadzie do kwestionowania czynności i ustaleń organów podatkowych dokonywanych w ramach rozliczenia za okresy wcześniejsze, obejmujące miesiące od kwietnia do czerwca 2015 roku, co nie mogło podlegać kontroli w postępowaniu dotyczącym podatku od towarów i usług za lipiec 2015 roku.
5.3. Bez wątpienia organ podatkowy nie rozstrzygał w niniejszej sprawie zagadnień merytorycznych, lecz dokonał na podstawie art. 99 ust. 12 ustawy o VAT matematycznego rozliczenia za lipiec 2015 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny poprawnie zatem przyjął, że rozliczenie za lipiec 2015 r. stanowi konsekwencję rozliczenia za poprzedni okres rozliczeniowy, co usprawiedliwiało przyjęcie stosownie do art. 99 ust. 12 ustawy o VAT odmiennych kwot aniżeli zostały wykazane przez skarżącą w deklaracji dotyczącej lipca 2015 roku. Określenie różnicy w podatku do przeniesienia za dany okres rozliczeniowy stanowi bowiem element stanu faktycznego dotyczącego tego okresu i stanu faktycznego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia za następny okres.
5.4. Innymi słowy, skoro została wydana ostateczna decyzja za wcześniejszy okres rozliczeniowy to decyzja, w której obniżono wysokość nadwyżki podatku naliczonego przeniesionego na następny okres, jest wyłącznie jej konsekwencją. Takie rozumowanie znajduje swoje uzasadnienie w treści przepisu art. 99 ust. 12 ustawy o VAT, który stanowi że zobowiązanie podatkowe, kwotę zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa w art. 87 ust. 1, przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że organ podatkowy określi je w innej wysokości.
5.5. Natomiast w zakresie zasadności zarzutów skargi kasacyjnej o charakterze procesowym, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 197 § 1 o.p. okazały się chybione. Skarżący nie zdołał podważyć nimi ustalonego w sprawie stanu faktycznego, który był w zasadzie niekwestionowalny w kontekście przytoczonych wcześniej argumentów i stan ten był podstawą oceny zasadności zarzutów w zakresie naruszenia norm prawa materialnego.
5.6. W zakresie zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 oraz w zw. z art. 3 § 1 oraz art. 106 § 4 i art. 141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a. poprzez brak rozpoznania wszystkich zarzutów skarżącego, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie spraw. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela ww. zarzutów i nie zgadza się ze stwierdzeniem, że wyrok opiera się de facto na prostej akceptacji stanowiska organu. W szczególności jako nieskuteczny należy uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Jak to już wielokrotnie tłumaczył NSA, zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania. Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego (por. wyrok NSA z 18 lutego 2025 r., sygn. akt III OSK 1893/23, CBOSA, Lex).
W tym miejscu przytoczyć można wyrok NSA z dnia 25 marca 2025 r., sygn. akt III OSK 273/22, w którym stwierdzono, że "z samego faktu braku wyraźnego odniesienia się przez Sąd I instancji do niektórych zarzutów skargi lub pominięcia w rozważaniach niektórych elementów stanu faktycznego sprawy, nie można wywodzić, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. (...) Pominięcie w uzasadnieniu wyroku rozważań dotyczących zarzutów niezasadnych nie stanowi naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego o istotnym wpływie na wynik sprawy".
5.5. Mając zatem na uwadze bezzasadność wszystkich zarzutów kasacyjnych, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935).
Adam Nita Marek Olejnik Bartosz Wojciechowski (spr.) sędzia WSA (del.) sędzia NSA sędzia NSA