I FSK 1602/22

I FSK 1602/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-10-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-10-10
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Adam Nita
Arkadiusz Cudak /sprawozdawca/
Ryszard Pęk /przewodniczący/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Sygn. powiązane
I SA/Wr 570/21 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2022-04-27
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1540
art. 23, art. 180 par. 1, art. 182 ,art. 187, art. 188
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 183 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ryszard Pęk, Sędzia NSA Arkadiusz Cudak (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Adam Nita, Protokolant Agnieszka Plekan, po rozpoznaniu w dniu 23 października 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej D.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 kwietnia 2022 r. sygn. akt I SA/Wr 570/21 w sprawie ze skargi D.W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 25 marca 2021 r. nr 0201-IOV2.4103.51.2020 w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od sierpnia do grudnia 2015 r. i za styczeń 2016 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od D.W. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu kwotę 5.400 (słownie: pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
1. Wyrokiem z 27 kwietnia 2022 r., sygn. akt I SA/Wr 570/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, ze zm.), dalej "p.p.s.a.", oddalił skargę D.W. (dalej "strona" lub "skarżąca") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej "organ odwoławczy" lub "organ") z 25 marca 2021 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od sierpnia 2015 r. do stycznia 2016 r.
Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organu, że sporne usługi transportowe świadczone na rzecz T.B. wykonywane były przez skarżącą jako zarejestrowanego w Polsce podatnika podatku od towarów i usług, a nie przedsiębiorcę zarejestrowanego w Czechach, w związku z czym winny podlegać opodatkowaniu VAT w Polsce.
2. Skarga kasacyjna
Powyższy wyrok został zaskarżony w całości przez stronę, a w skardze kasacyjnej zarzucono:
– obrazę przepisu prawa procesowego w postaci art. 23 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. — Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540, ze zm.), dalej "o.p.", przez oszacowanie wartości podstawy opodatkowania pomimo nieziszczenia się jego przesłanek oraz błędną interpretację dowodów, skutkującą wydaniem zaskarżonej decyzji;
– obrazę przepisów prawa procesowego w postaci art. 180 § 1 w zw. z art. 182 i art. 187-188 o.p. przez pominięcie w decyzji w rozważaniach dotyczących ustalenia podstawy opodatkowania dokumentów przedkładanych przez podatnika, a mających wpływ na ustalenia przychodu w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w Polsce i Czechach, co miało wpływ na treść zaskarżonej decyzji;
– obrazę przepisu prawa materialnego w postaci art. 1.3 ust. 1 lit. F i I, art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 5, art. 7 art. 8 ust. 1 oraz art. 9 i art. 21-22 umowy bilateralnej między Rzeczpospolitą Polską a Republiką Czeską w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodów, sporządzonej w Warszawie dnia 13 września 2011 r. (Dz. U. z 2012 r. poz. 991), art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361, ze zm.) w zw. z art. 551 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. — Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r. poz. 121, ze zm.) i art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 4 i art. 13 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2015 r. poz. 584, ze zm.) przez przyjęcie fikcyjności przedsiębiorstw podatnika zarejestrowanych w Polsce i w Czechach.
W kontekście tak sformułowanych podstaw kasacyjnych strona wniosła o uchylenie wyroku w całości.
3. Odpowiedź na skargę kasacyjną
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie tej skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego, wg norm przepisanych.
4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
4.1. Zarzuty skargi kasacyjnej są oczywiście bezzasadne.
4.2. Skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym wysoce sformalizowanym. Zgodnie bowiem z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Granice skargi są wyznaczone przez podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi więc być precyzyjne, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 września 2000 r., sygn. akt IV CKN 1518/2000, OSNC 2001/3, poz. 39 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 299/2004, OSP 2005/3, poz. 36). Ponadto zarzuty kasacyjne powinny zawierać uzasadnienie, a w przypadku zarzutów naruszenia przepisów procesowych także wskazanie jaki wpływ na wynik sprawy miało zarzucane uchybienie procesowe. Sąd nie może bowiem zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczone podstawy kasacyjne. Należy przy tym podkreślić, że przy sporządzaniu skargi kasacyjnej wprowadzono tzw. przymus adwokacki, dotyczący także radców prawnych, a w sprawach obowiązków podatkowych - doradców podatkowych (art. 175 § 1 i § 3 p.p.s.a.), aby nadać temu środkowi odwoławczemu charakter pisma o wysokim stopniu sformalizowania, gdy chodzi o wymagania dotyczące podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, jako istotnych elementów konstrukcji skargi kasacyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 4 sierpnia 2010 r., I FSK 1353/09; 30 marca 2010 r., II FSK 1961/08; 29 stycznia 2010 r., I FSK 2048/08, wszystkie orzeczenia dostępne CBOSA).
4.3. Odnosząc się do realiów niniejszej sprawy za bezzasadny i niezrozumiały należy uznać zarzut obrazy przepisu prawa procesowego w postaci art. 23 o.p., przez oszacowanie wartości podstawy opodatkowania pomimo nieziszczenia się jego przesłanek oraz błędną interpretację dowodów, skutkującą wydaniem zaskarżonej decyzji. Zarzut ten został podniesiony również w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny, odnosząc się do tego zarzutu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał, że w sprawie nie było dokonywane oszacowanie. Nie mogło zatem dojść do naruszenia tego przepisu. Ponowne postawienie tego zarzutu w skardze kasacyjnej jest zatem konsekwencją braku lektury uzasadnienia wyroku przez autora środka odwoławczego.
4.4. Nie jest także trafny zarzut obrazy przepisów prawa procesowego w postaci art. 180 § 1 w zw. z art. 182 i art. 187-188 o.p. przez pominięcie w decyzji w rozważaniach dotyczących ustalenia podstawy opodatkowania dokumentów przedkładanych przez podatnika, a mających wpływ na ustalenia przychodu w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w Polsce i Czechach, co miało wpływ na treść zaskarżonej decyzji. Zarzut ten nie został w żaden sposób uzasadniony.
4.5. Także całkowicie bezzasadny jest zarzut obrazy przepisu prawa materialnego w postaci art. 1.3 ust. 1 lit. F i I, art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 5, art. 7 art. 8 ust. 1 oraz art. 9 i art. 21-22 umowy bilateralnej między Rzeczpospolitą Polską a Republiką Czeską w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodów, sporządzonej w Warszawie dnia 13 września 2011 r. (Dz. U. z 2012 r. poz. 991), art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych w zw. z art. 551 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. — Kodeks cywilny i art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 4 i art. 13 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej przez przyjęcie fikcyjności przedsiębiorstw podatnika zarejestrowanych w Polsce i w Czechach.
Także i ten zarzut został podniesiony w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny trafnie wskazał, że te zarzuty są chybione bo przedmiotem zaskarżonej decyzji jest podatek od towarów i usług. Również i to stwierdzenie zostało zbagatelizowane przez profesjonalnego pełnomocnika, sporządzającego skargę kasacyjną.
4.6. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.
4.7. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. Wynagrodzenie pełnomocnika Dyrektora Izby Administracji Skarbowej określono w oparciu o § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a), § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a/ i § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.).
Adam Nita Ryszard Pęk Arkadiusz Cudak