I FSK 2091/21

I FSK 2091/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-03-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-10-15
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Danuta Oleś
Dominik Mączyński
Janusz Zubrzycki /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I SA/Łd 202/21 - Wyrok WSA w Łodzi z 2021-07-14
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zubrzycki (spr.), Sędzia NSA Danuta Oleś, Sędzia WSA del. Dominik Mączyński, Protokolant Marek Kleszczyński, po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 lipca 2021 r. sygn. akt I SA/Łd 202/21 w sprawie ze skargi B. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 8 grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2015 r., 2016 r., i 2018 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi na rzecz B. B. kwotę 2.700 (słownie: dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
1. Wyrok Sądu pierwszej instancji.
1.1. Zaskarżonym wyrokiem z 14 lipca 2021 r. (sygn. akt I SA/Łd 202/21), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej: WSA, Sąd pierwszej instancji), uwzględnił skargę B. B. (dalej: strona, skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi (dalej: DIAS, organ odwoławczy) z
8 grudnia 2020 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2015, 2016 i 2018 roku i w punkcie pierwszym uchylił zaskarżoną decyzję oraz w punkcie drugim rozstrzygnął o kosztach postępowania sądowego (opisany wyrok i powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej bazie orzeczeń CBOSA).
1.2. W uzasadnieniu Sąd podał, że wspomnianą na wstępie decyzją z 8 grudnia 2020 r. DIAS w Łodzi, utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. (dalej: NUS) z 16 października 2020 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj, czerwiec, wrzesień 2015 r., wrzesień 2016 r. i wrzesień 2018 r.
Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżący jest właścicielem gospodarstwa o powierzchni 38,53 ha w zakresie uprawy i sprzedaży owoców pestkowych - gruszy i jabłoni. Podatnik od stycznia 2001 r. figuruje w rejestrze czynnych podatników podatku od towarów i usług i rozlicza ten podatek za okresy miesięczne w zakresie prowadzonego Gospodarstwa [...].
W kontrolowanym okresie skarżący uzyskał wsparcie w ramach programu dla producentów niektórych owoców i warzyw w związku z zakazem ich przywozu z Unii Europejskiej do Federacji R. Wyjaśniono, że 7 sierpnia 2014 r. Rząd Federacji R. wprowadził zakaz przywozu niektórych produktów z Unii Europejskiej do R., w tym owoców i warzyw. W związku z powyższym Unia Europejska wprowadziła mechanizmy finansowe zapewniające możliwość uzyskania nadzwyczajnych tymczasowych środków wsparcia dla producentów owoców i warzyw, w tym dla uznanych grup producentów i warzyw. W związku z brakiem możliwości rynkowej sprzedaży części owoców skarżący skorzystał z wprowadzonych przez Unię Europejską, a realizowanych przez A. programów tymczasowego wsparcia dla grup producentów owoców i warzyw. Podstawowym warunkiem uzyskania dofinansowania było wycofanie owoców i warzyw ze sprzedaży i przeznaczenie ich do bezpłatnej dystrybucji.
Dyrektor Oddziału Terenowego A. w związku ze złożonymi przez podatnika wnioskami o przyznanie wsparcia wydał następujące decyzje w sprawie udzielenia takiego wsparcia:
1. nr [...] z 20 maja 2015 r. (o zmianie decyzji [...] z 29 kwietnia 2015 r.) na kwotę 71.507,06 zł,
2. nr [...] z 18 maja 2015 r. na kwotę 615.315,70 zł,
3. nr [...] z 21 sierpnia 2015 r. na kwotę 111.797,81 zł,
4. nr [...] z 9 września 2016 r. na kwotę 290.549,93 zł,
5.nr [...] z 13 września 2016 r. na kwotę 6.677,73 zł.
Ponadto decyzją z 24 sierpnia 2018 r. Dyrektor [...] Oddziału [...] przyznał na wniosek podatnika wsparcie finansowe na kwotę 28.581,46 zł. Jak wynika z treści ww. decyzji na wskazane powyżej kwoty udzielonego wsparcia składają się środki finansowe dotyczące ilości przekazanych kilogramów owoców, koszty transportu oraz koszty sortowania i pakowania. Ponadto ustalono, że [...] oraz [...] przekazały środki finansowe wynikające z ww. decyzji na konto bankowe gospodarstwa skarżącego w Banku Spółdzielczym w B.
W ocenie organów podatkowych, skarżący w deklaracjach VAT-7 za maj, czerwiec i wrzesień 2015 r. oraz wrzesień 2016 r. a także za wrzesień 2018 r. nie uwzględnił kwot przyznanego mu przez [...] i [...] wsparcia dla producentów owoców i warzyw. Nie ujął ich także w rejestrach sprzedaży i podatku należnego. W konsekwencji wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego z wykorzystaniem materiału dowodowego zgromadzonego w toku kontroli podatkowej stwierdzono, że podatnik zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.; dalej: u.p.t.u.), winien opodatkować dopłaty uzyskane z [...] oraz z [...].
1.3. Sąd pierwszej instancji uchylając zaskarżoną decyzję stwierdził, że skarga zasługiwała na uwzględnienie.
Skarżący otrzymał wsparcie w ramach programu dla producentów niektórych owoców i warzyw w związku z zakazem ich przywozu z UE do Federacji R.. Przy czym warunkiem uzyskania tego wsparcia było wycofanie produktów z rynku w celu bezpłatnej dystrybucji i nieodpłatne przekazanie owoców wskazanym przez Prezesa A. podmiotom. Uzyskane wsparcie nie nastąpiło zatem z tytułu, czy w zamian, przekazania owoców organizacjom charytatywnym – jak wywodzi organ. Natomiast kryterium uznania dotacji za zwiększającą obrót stanowi stwierdzenie, że dotacja dokonywana jest w celu sfinansowania konkretnej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Opodatkowaniu podlegają bowiem jedynie przedmiotowe dotacje do ceny sprzedaży (u dostawcy towaru lub usługi). Nie podlegają natomiast opodatkowaniu przedmiotowe dotacje do ceny zakupu (u nabywcy towaru lub usługi).
Sąd podzielił tym samym stanowisko strony skarżącej, że skoro opisane wsparcie udzielone zostało po wycofaniu owoców z rynku i w celu przekazania ich nieodpłatnie ściśle określonym podmiotom, to nie ma żadnych podstaw do uznania, by wsparcie to dokonywane było w celu sfinansowania konkretnej czynności opodatkowanej, a tylko w takiej sytuacji można byłoby uznać, że ma ono bezpośredni wpływ na cenę i stanowiło element wynagrodzenia. Okoliczność, że wysokość wsparcia obliczana jest w zależności od ilości owoców i odległości - w odniesieniu do kosztów transportu w żaden sposób nie może podważyć tej oceny. Wsparcie to przekazywane jest bowiem w celu pokrycia kosztów nieodpłatnej dostawy owoców i warzyw na rzecz wskazanych przez Agencję podmiotów. Ma ono więc charakter jedynie zakupowy. Taki sposób określenia wsparcia nie daje zatem podstaw do uznania, by przekazanie owoców nastąpiło w zamian za otrzymaną przez skarżącego należność, skoro jednym z koniecznych warunków uzyskania tego wsparcia było nieodpłatne przekazanie przez skarżącego tych produktów.
Z tych względów Sąd pierwszej instancji za zasadne uznał zarzuty skargi wskazujące na naruszenia art. 29a ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 1 i art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. W sprawie doszło bowiem do błędnej wykładni i błędnego zastosowania ww. przepisów. Tym samym, zdaniem Sądu, brak jest podstaw do podzielenia poglądu orzekających w sprawie organów i przyjęcia, że sporna kwota wsparcia zwiększa podstawę opodatkowania zgodnie z art. 29a ust. 1 u.p.t.u.
Mając na uwadze powyższe, Sąd pierwszej instancji działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.), uchylił zaskarżoną decyzję w całości.
2. Skarga kasacyjna.
2.1. Skargę kasacyjną wywiódł organ podatkowy, zaskarżając wyrok Sądu pierwszej instancji w całości i formułując w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia:
1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. w związku z art. 152 P.p.s.a i z art. 191 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej: O.p.) w związku z art. 29a ust. 1 i z art. 7 ust. 1 i art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. w związku z art. 7 ust. 1 i art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. w związku z art. 11 (A) Dyrektywy Rady 77/388/EWG z 17.05.1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych- wspólny system podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 145 z 13.06.1977; obecnie art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE) przez uwzględnienie skargi skarżącego pomimo nienaruszenia w postępowaniu przez organy podatkowe wymienionych przepisów w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy i niesłuszne uznanie, że organ odwoławczy dokonał błędnej wykładni i błędnego zastosowania ww. przepisów ustawy o VAT i brak jest podstaw do przyjęcia, że sporna kwota wsparcia zwiększa podstawę opodatkowania zgodnie z art. 29 ust. 1 u.p.t.u., w sytuacji, gdy decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego była prawidłowa a otrzymane wsparcie miało bezpośredni związek z konkretnymi dostawami i miało bezpośredni wpływ na cenę, których dostawy dotyczyły a nie miało charakteru podmiotowego tj. z przeznaczeniem na pokrycie kosztów ogólnych przedsiębiorstwa podatnika,
2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w związku z art. 29a ust. 1 i z art. 7 ust.1 i art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. w związku z art. 7 ust. 1 i art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. w związku z art. 11 (A) Dyrektywy Rady 77/388/EWG z 17.05.1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych -wspólny system podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 145 z 13.06.1977; obecnie art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE) przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie powyższych przepisów, chociaż otrzymane wsparcie miało bezpośredni związek z konkretnymi dostawami i miało bezpośredni wpływ na cenę, których dostawy dotyczyły a nie miało charakteru podmiotowego tj. z przeznaczeniem na pokrycie kosztów ogólnych przedsiębiorstwa podatnika,
3) art. 141 § 4 P.p.s.a. przez nieuwzględnienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wyczerpujących rozważań w zakresie wykładni art. 29a ust. 1 w związku z art. 7 ust. 1 i art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. w związku z art. 11 ( A) Dyrektywy Rady 77/388/EWG z 17.05.1977r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 145 z 13.06.1977; obecnie art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE) przez co uzasadnienie wyroku nie spełnia wymogów wynikających z art. 141 § 4 P.p.s.a. albowiem Sąd nie wyjaśnił w sposób zupełny i kompletny swojego rozstrzygnięcia, zwłaszcza w zakresie odwołania się na gruncie przedmiotowej sprawy do wyroku TSUE C-184/00 Office des produits wallons ASBL przeciwko państwu belgijskiemu i określenia rodzaju związku pomiędzy dotacją a świadczeniem usług czy dostawą towaru. W ocenie organu, uchybienia te miały istotny wpływ na wynik sprawy.
W związku z tak sformułowanymi naruszeniami, organ podatkowy wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie o rozpoznanie skargi w trybie art. 188 P.p.s.a.
W każdym z tym dwóch przypadków, organ podatkowy wniósł o zasądzenie na zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
2.2. Skarżący nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną organu.
3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
3.1. Jak wynika ze stanu faktycznego sprawy, skarżący - w związku z wprowadzeniem od 7 sierpnia 2014 r. przez Federację R. zakazu przywozu niektórych owoców i warzyw z Unii Europejskiej - otrzymał w 2015 i 2016 r. wsparcie finansowe od Oddziału Terenowego [...] [na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 października 2014 r. w sprawie realizacji przez Agencję Rynku Rolnego zadań związanych z ustanowieniem dalszych tymczasowych nadzwyczajnych środków wsparcia dla producentów niektórych owoców i warzyw w związku z zakazem ich przywozu z Unii Europejskiej do Federacji Rosyjskiej (Dz.U. z 2014 r., poz. 1468 z późn. zm.) w związku rozporządzeniem Komisji UE nr 1031/2014, będącym kontynuacją i uzupełnieniem rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 932/2014 z dnia 29 sierpnia 2014 r. ustanawiającego tymczasowe nadzwyczajne środki wsparcia dla producentów niektórych owoców i warzyw (Dz.U.UE.L.2014.259.2), dalej: rozporządzenie Komisji UE nr 932/2014 r. oraz rozporządzenia Rady Ministrów z 5 września 2016 r. w sprawie realizacji przez Agencję Rynku Rolnego zadań związanych z ustanowieniem dalszych tymczasowych nadzwyczajnych środków wsparcia dla producentów niektórych owoców i warzyw w związku z zakazem ich przywozu z Unii Europejskiej do Federacji Rosyjskiej (Dz.U. poz. 1523 ze zm.) w związku z rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) nr 2016/921 z 10 czerwca 2016 r. ustanawiającym dalsze tymczasowe nadzwyczajne środki wsparcia producentów niektórych owoców i warzyw (Dz.U. UE L 2014.259.2)], a także w 2018 r. od [...] Oddziału Regionalnego [...] na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie realizacji przez [...] zadań związanych z ustanowieniem tymczasowych nadzwyczajnych środków wsparcia dla producentów niektórych owoców w związku z kontynuacją zakazu ich przywozu z Unii Europejskiej do Federacji Rosyjskiej (Dz.U. z 2018 r., poz. 82) w związku rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) 2017/1165 z dnia 20 kwietnia 2017 r. ustanawiającym tymczasowe nadzwyczajne środki wsparcia producentów niektórych owoców (Dz. Urz. UE L 170 z 01.07.2017).
Skarżący spełnił warunki uzyskania wsparcia, przeprowadzając operację wycofania produktów (jabłek) z rynku, dostarczając je do uprawnionych podmiotów bez pobierania od nich zapłaty za towar.
3.2. W okolicznościach tej sprawy nie ma podstaw do uwzględnienia zarzutu, że Sąd pierwszej instancji naruszył art. 29a ust. 1 i z art. 7 ust.1 i art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. w związku z art. 7 ust. 1 i art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. w związku z art. 11 (A) Dyrektywy Rady 77/388/EWG z 17.05.1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 145 z 13.06.1977; obecnie art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE), gdyż nie można się zgodzić z organem, że otrzymane wsparcie miało bezpośredni związek z konkretnymi dostawami i miało bezpośredni wpływ na cenę, których dostawy dotyczyły, a nie miało charakteru podmiotowego, tj. z przeznaczeniem na pokrycie kosztów ogólnych przedsiębiorstwa podatnika.
3.3. Stanowisko prezentowane przez DIAS opiera się na założeniu, że w opisanych okolicznościach mamy do czynienia z dostawą towarów, zaś uzyskane kwoty wsparcia finansowego stanowią formę wynagrodzenia za przekazane uprawionym podmiotom owoce. W konsekwencji organ uznaje za zasadne zwiększenie podstawy opodatkowania o otrzymane kwoty w myśl art. 29a u.p.t.u. oraz art. 73 Dyrektywy 112.
Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela powyższego zapatrywania.
3.4. Zgodnie z art. 29a ust. 1 u.p.t.u. podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
Z regulacji tej wynika, że w sytuacji, gdy podatnik – w związku z konkretną dostawą towarów lub świadczeniem usług – otrzymuje od innego podmiotu jakiekolwiek dofinansowanie (dotację, subwencję), stanowiące dopłatę do ceny towaru lub usługi, jako np. pokrycie części ceny lub rekompensatę z powodu obniżenia ceny, tego rodzaju dopłata (dofinansowanie) stanowi, obok ceny, uzupełniający ją element podstawy opodatkowania z tytułu tej dostawy lub świadczenia. Aby jednak tak było, takie dofinansowanie musi być bezpośrednio związane z daną dostawą towarów lub świadczeniem usług (dotacja przedmiotowa). Istotne zatem dla określenia, czy dana dotacja (subwencja) jest, czy też nie jest opodatkowana, są szczegółowe warunki jej przyznawania, określające cele realizowanego w określonej formie dofinansowania.
3.5. Rozporządzenie Komisji UE nr 932/2014, a także stanowiące jego kontynuację i uzupełnienie rozporządzenia Komisji UE nr 1031/2014, nr 2016/921 oraz nr 2017/1165 wydane zostały w związku z tym, że w dniu 7 sierpnia 2014 r. rząd r. wprowadził zakaz przywozu niektórych produktów z Unii do R., w tym owoców i warzyw, co spowodowało poważne zagrożenie wystąpienia zakłóceń na rynku spowodowanych znacznym spadkiem cen tych towarów ze względu na fakt, że ważny rynek eksportowy z dnia na dzień stał się niedostępny.
W związku z tym uznano, że zagrożenie wystąpienia zakłóceń na rynku ma szczególne znaczenie w odniesieniu do sektora owoców i warzyw, w przypadku których w bieżącym okresie roku zbierane są duże ilości łatwo psujących się produktów. Aby sytuacja nie przerodziła się w poważniejsze lub przedłużające się zakłócenia na rynku, za niezbędne uznano podjęcie pilnych działań mających na celu zapewnienie tymczasowych nadzwyczajnych środków wsparcia dla producentów łatwo psujących się owoców i warzyw, które zostały najbardziej dotknięte nagłą utratą rynków eksportowych na tym etapie zbiorów.
3.6. Za skuteczne środki zarządzania kryzysowego w przypadku nadwyżki owoców i warzyw wynikającej z przejściowych i niemożliwych do przewidzenia okoliczności uznano wycofanie z rynku, niezbieranie plonów i zielone zbiory.
Jak zatem widać unijny prawodawca finansowymi formami wsparcia w związku z powyższym zagrożeniem postanowił objąć zarówno bezpłatną dystrybucję w formie wycofania z rynku owoców i warzyw w celu bezpłatnego przekazania ich określonym podmiotom, których rejestr w Polsce prowadzi Prezes A., jak również formy niedystrybucyjne - niezbieranie plonów i zielone zbiory. Wprawdzie odnośnie tychże niedystrybucyjnych zdarzeń objętych wsparciem unijnym przewidziano nieco mniejsze kwoty wsparcia, lecz niewątpliwie podyktowane to było niższymi kosztami związanymi z niezebraniem plonów lub zbiorami zielonymi. Co jednak istotne, objęcie unijną formą wsparcia finansowego tych trzech środków zarządzania kryzysowego, obejmujących formę dystrybucyjną i niedystrybucyjną wskazuje, że przedmiotowego wsparcia nie można traktować jako mającego wpływ na cenę, gdyż naruszałoby to zasadę równego traktowania podatników będących w podobnej sytuacji. Ponadto objęcie wsparciem tych trzech odmiennych pod względem charakteru sytuacji wskazuje, że wparcie to ma charakter rekompensacyjny dla podmiotów je otrzymujących, z uwagi na niezawinioną przez nich utratę rynku zbytu w kontekście poniesionych kosztów niesprzedanej przez nich produkcji.
3.7. Podstawową wadą zaskarżonej do Sądu decyzji jest całkowite pominięcie charakteru przedmiotowej rekompensaty otrzymanej przez skarżącego z uwagi na brak przeanalizowania ww. rozporządzeń Komisji U.E., w oparciu o które te nadzwyczajne środki wsparcia dla producentów były wypłacane.
Za wadliwe zatem należy uznać utożsamianie pomocy, której istota sprowadza się do pokrycia kosztów nieodpłatnego przekazania towarów na rzecz uprawnionych jednostek z wynagrodzeniem za podlegającą opodatkowaniu dostawę towarów.
3.8. Powyższe stanowisko jest utrwalone w ramach jednolitego orzecznictwa sądów administracyjnych, które trafnie przywołane zostało przez Sąd pierwszej instancji (por. wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2021 r., sygn. akt I FSK 760/21, wyrok NSA z dnia 21 maja 2021 r., sygn. akt I FSK 257/21, wyrok NSA z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt I FSK 2057/16; z dnia 31 lipca 2020 r., sygn. akt I FSK 1792/17, jak i wyroki WSA: w Warszawie z dnia 23 listopada 2017 r., sygn. akt VIII SA/Wa 568/17, z dnia 7 września 2017 r., sygn. akt VIII SA/Wa 440/17;z dnia 25 marca 2021 r., sygn. akt VIII SA/Wa 133/21, w Kielcach z dnia 31 października 2019 r., sygn. akt I SA/Ke 301/19).
3.9. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., gdyż wbrew temu zarzutowi przedmiotowe uzasadnienie w pełni spełnia wymogi wynikające z art. 141 § 4 P.p.s.a., jak również trafnie Sąd ten przywołał wyrok TSUE C-184/00 Office des produits wallons ASBL, w sytuacji gdy prawidłowo stwierdził, że przedmiotowe rekompensaty nie są przekazywane w celu sfinansowania dostawy konkretnych towarów lub świadczenia konkretnych usług.
3.10. Z tych względów nie ma jakichkolwiek podstaw do uwzględniania sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego.
Mając na uwadze powyższe przyjąć należy, że zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu, a wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 P.p.s.a.
.
Danuta Oleś Janusz Zubrzycki Dominik Mączyński
Sędzia NSA Sędzia NSA Sędzia WSA (del.)