I FSK 2059/21

I FSK 2059/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-03-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-10-12
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Adam Nita
Bartosz Wojciechowski
Marek Olejnik /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
III SA/Wa 1179/20 - Wyrok WSA w Warszawie z 2021-04-08
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 749
art. 70 § 6 pkt 2, art. 70 § 7 pkt 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
Dz.U. 2016 poz 718
art. 106 § 3, art. 153
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Olejnik (spr.), Sędzia NSA Bartosz Wojciechowski, Sędzia WSA (del.) Adam Nita, Protokolant asystent sędziego Łukasz Trzpiot, po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej N. S.A. z siedzibą w W. (obecnie N. sp. z o.o. z siedzibą w W.) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 1179/20 w sprawie ze skargi N. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 18 marca 2020 r., nr 1401-IOV-3.4103.30.2020.JL w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do lipca, wrzesień, listopad i grudzień 2006 r. oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
1. Wyrokiem z 8 kwietnia 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 1179/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną przez N. S.A. z siedzibą w W. (obecnie N. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Skarżąca", "Spółka", "Strona") decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie (dalej: "DIAS", "organ odwoławczy") z 18 marca 2020 r., nr 1401-IOV-3.4103.30.2020.JL w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, wrzesień, listopad i grudzień 2006 r. oraz orzekł o zwrocie kosztów postępowania sądowego.
2. Stanowiska stron w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
2.1. Skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w Warszawie do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła Skarżąca zaskarżając ten wyrok w całości. Sformułowała także wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz decyzji Organu II Instancji, a także zaskarżonego postanowienia, zasądzenie od Organu II Instancji na rzecz skarżącej Spółki opłat sądowych i kosztów adwokackich wg norm przepisanych oraz o rozpoznanie sprawy na rozprawie.
Skarżąca zaskarżyła również postanowienie tego Sądu o z 8 kwietnia 2021 r., odmawiające przeprowadzenia dowodów zawnioskowanych w uzupełnieniu skargi z 12 maja 2020 r.
Spółka oparła skargę kasacyjną na podstawach wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: "p.p.s.a."):
I. W ramach tych podstaw zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie następujących przepisów prawa materialnego:
1) art. 70 § 1, § 6 pkt 1 i 2, par.7 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm., dalej: "O.p.") przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tych przepisów oraz art. 70 c tej Ordynacji przez jego niezastosowanie, w wyniku czego Wojewódzki Sąd Administracyjny bezkrytycznie zaakceptował stanowisko Organu i bezpodstawnie uznał, iż:
a) Organy wykazały, iż Skarżąca została poinformowana w sposób wskazany na str. 33 uzasadnienia zaskarżonego wyroku o wszczęciu postępowania karnego skarbowego, co skutkowało zawieszeniem postępowania z dniem 13.08.1999 r.,
b) zobowiązania Spółki w zakresie podatku od towarów i usług za cały 2006 r. nie uległy przedawnieniu, choć prawidłowa wykładnia i zastosowanie powyższych przepisów prowadzi do wniosku, iż zobowiązania te uległy przedawnieniu przed wydaniem zaskarżonej skargą z dnia 30.04.2020 r. decyzji, a w konsekwencji decyzja ustalająca zobowiązanie podatkowe nie powinna być wydana,
2) art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r. Nr 54 poz. 535 ze zm., dalej: "ustawa o VAT") przez błędną wykładnię i i niewłaściwe ich zastosowanie , w wyniku czego WSA bezpodstawnie ustalił i ocenił w zakresie faktury za grudzień 2006 r. , iż "działanie Strony polegające na odliczeniu podatku naliczonego z faktur od tych wystawców wypełnia dyspozycję" /str. 51 /wymienionego na wstępie przepisu, choć brak ku temu podstaw,
3) art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a ustawy o VAT przez ich błędną wykładnię i niewłaściwą zastosowanie w wyniku czego WSA bezpodstawnie zaakceptował stanowisko organów podatkowych pozbawiające Skarżącą Spółkę prawa do odliczenia podatku naliczonego, choć usługa objęta zakwestionowaną fakturą za grudzień 2006 r. została wykonana, a skarżąca Spółka działała w dobrej wierze płacąc należne wynagrodzenie na konto bankowe wystawcy faktur.
II. Ponadto zarzuciła naruszenie przez WSA następujących przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:
1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 141 § 4 p.p.s.a. przez przyjęcie i zaakceptowanie przez WSA w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku - w stosunku do faktury wystawionej w grudniu 2006 r. przez P. L. firma P. – stanu faktycznego, który organ administracji podatkowej ustalił bez wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i prawidłowej oceny materiału dowodowego oraz z naruszeniem przepisów art. 120, 121 par.1, 122, 123 par.1, 124, 180 par.1, 187 par.1, 188, 191, 192 i 210 par.4 O.p., w wyniku czego WSA bezpodstawnie uznał, iż nie doszło do naruszenia prawa skutkującego wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego w zakresie tej faktury,
2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 141 § 4 p.p.s.a. przez zaaprobowanie przez WSA w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wydania zaskarżonej decyzji po upływie terminu przedawnienia i bez przeprowadzenia zawnioskowanych Skarżącą Spółkę dowodów, w wyniku czego została ona pozbawiona uprawnień przewidzianych w art. 121, 123180, 187, 188 i 191 O.p.,
3) art. 153 p.p.s.a. przez uznanie, iż z mocy tego przepisu WSA jest obecnie związany oceną zawartą w wydanym w tej sprawie wyroku WSA z 21.09.2016 r. sygn. akt III SA/Wa 1953/15, zgodnie z którą bieg terminu przedawnienia został zawieszony z dniem 13.08.2009 r., choć ocena ta oparta była o błędne ustalenia oraz była dotknięta licznymi wadami, które eliminują skutek w postaci związania oceną zawarty w tym przepisie,
4) art. 153 p.p.s.a. przez pominięcie oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wydanym w tej sprawie wyroku NSA z dnia 26.02.2019 r. sygn. akt I FSK 226/17, wyroku WSA w Warszawie z dnia 21.09.2016 r. sygn. akt III SA/Wa 1953/15 i decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 4.09.2019 r. , w zakresie konieczności przeprowadzenia zawnioskowanych dowodów i w konsekwencji wydanie zaskarżonej decyzji bez ich przeprowadzenia, co miało istotny negatywny wpływ na wynik sprawy,
5) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak wskazań co do dalszego postępowania i ograniczenie się do ogólnikowego stwierdzenia, iż "Ponownie prowadząc postępowanie DIAS uwzględni przedstawioną wyżej ocenę prawną" / str. 53 /, które w żadnym razie nie spełnia przesłanki "wskazań" w rozumieniu tego przepisu i może się stać przyczyną dalszych problemów procesowych,
6) art. 106 § 3 p.p.s.a. przez nieuzasadnioną odmowę przeprowadzenia dowodu zawnioskowanego w uzupełnieniu skargi z dnia 12 maja 2020 r., w postaci bankowych dowodów zapłaty przez Skarżącą wystawcom faktur wynagrodzenia na okoliczność, iż Skarżąca dokonywała rozliczenia wyłącznie za pośrednictwem konta bankowego, a nie bezpośrednio z nieznanymi osobami, choć przeprowadzenie tego dowodu w żadnym razie nie spowodowałoby nadmiernego przedłużenia postępowania i wyjaśniłoby nieuzasadnione wątpliwości Organu, w wyniku czego WSA pozbawił Skarżącą wykazania , kto podpisał sporne faktury, czy wystawcy faktur, czy np. J. S., na którego mogły wskazywać zeznania P. L., czy ew. inne osoby przez co pozbawił Skarżącą należnych jej uprawnień procesowych, choć Skarżąca o to wnioskowała,
7) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 191 O.p. przez błędną ocenę zeznań ś. P. L. i przyjęcie ich za podstawę ustaleń, choć nie uwzględniała ona całego zebranego i możliwego do zebrania materiału dowodowego i bez wyjaśnienia, czy i za jaki czyn został skazany w procesie karnym, w szczególności czy został skazany za "firmowanie" działalności gospodarczej w 2006 r.,
8) art. 133 § 1 p.p.s.a. przez wydanie wyroku w istotnym zakresie nie na podstawie akt sprawy, lecz na podstawie twierdzeń Organy, czego jednym z przykładów jest ustalenie, iż Organy wykazały, iż Spółka była informowana o wszczęciu postępowania karno-skarbowego / str.33/, co nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy,
9) naruszenie przepisów art. 193 par.1 i 2 O.p. przez błędną i nie popartą żadnym dowodem ocenę, iż księgi podatkowe Spółki są nierzetelne.
2.2. DIAS nie skorzystał z możliwości wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
3. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną na rozprawie, zważył co następuje:
3.1. Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw.
Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 193 zd. drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera jedynie ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w sytuacji, gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zd. pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny może sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań oceniających zarzuty postawione wobec zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji.
3.2. Najdalej idącym zarzutem skargi kasacyjnej jest zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego i w tym zakresie zarzucono naruszenie art. 133 oraz art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 70 § 1, § 6 pkt 1 i 2, § 7 pkt 1 i 2 O.p. W ocenie Skarżącej organy oraz Sąd pierwszej instancji błędnie uznały, iż Skarżąca została poinformowana o wszczęciu postępowania karnego skarbowego, co skutkowało zawieszeniem postępowania z dniem 13 sierpnia 1999 r.
W jego uzasadnieniu wskazała na braki i mankamenty postanowienia o wszczęciu postępowania z 13 sierpnia 1999 r., pominięte przez WSA bez rozważenia. W jej ocenie postanowienie to - w związku z treścią art. 303 k.p.k. i art. 113 § 1 k.k.s. - powinno określać czyn będący przedmiotem postępowania i jego kwalifikację, co ma bardzo istotne znaczenie procesowe nie tylko w postępowaniu karnym, ale również w postępowaniu podatkowym w zakresie możliwych skutków powodujących zawieszenie biegu przedawnienia. Zwraca uwagę fakt, iż omawiane postanowienie nie wskazuje jakichkolwiek osób i podmiotów, których może dotyczyć, sama czynność przestępczą określa jako wystawianie nierzetelnych faktur na wykonanie rożnych usług, których w rzeczywistości nie wykonano.
Skarżąca podkreśliła, że ani organy podatkowe, ani WSA w zaskarżonym wyroku nie wzięły pod uwagę kolejnych nowelizacji art. 70 O.p., pominęły wyjątkowe cechy stanu prawnego instytucji przedawnienia i pominęły bez jakiegokolwiek rozważenia, czy istnieje wymagany ww. nowelizacją związek pomiędzy wszczęciem postępowania, a niewykonaniem zobowiązania podatkowego przez Skarżącą.
3.3. Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że ww. zarzuty były już przedmiotem oceny przez WSA w Warszawie w wyroku z 21 września 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 1953/15. W uzasadnieniu ww. wyroku Sąd pierwszej instancji stwierdził, że "Bieg terminu przedawnienia dotyczący okresów objętych decyzją został więc zawieszony z chwilą wszczęcia postanowieniem prokuratora z dnia 13 sierpnia 2009 r. sygn. akt [...] śledztwa w tej sprawie (k. 394 akt adm.). Postępowanie to, po przedstawieniu zarzutów M. P., zostało następnie umorzone postanowieniem Prokuratora Prokuratury Okręgowej w W. z dnia 4 kwietnia 2013 r. sygn. akt [...] (k. 392 akt adm.), również w części obejmującej 2006 r. Oznacza to, że termin przedawnienia biegłby dalej od dnia następnego (po myśli art. 70 § 7 pkt 1 O.p., zgodnie z którym bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe), jednak w międzyczasie Skarżąca wniosła skargę na decyzję DIS z dnia 11 marca 2011 r. do tut. Sądu, co stanowiło samodzielną przesłankę zawieszenia biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 2 O.p.".
Wskutek oddalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 26 lutego 2019 r., sygn. akt I FSK 226/17, skargi kasacyjnej organu, ten ostatni wyrok stał się prawomocny. Oznacza to, że zawarte w nim rozstrzygnięcie wiąże w tej sprawie zarówno organy podatkowe, których działanie było przedmiotem zaskarżenia (a więc Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie, a po przekształceniach struktury administracji skarbowej – Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie), jak i sądy (w tym, w szczególności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie); nie budzi przy tym wątpliwości, że nie występuje klauzula derogacyjna tej normy prawnej w postaci zmiany przepisów prawa.
3.4. Zgodnie bowiem z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.
Jak podkreśla się w orzecznictwie, uregulowanie zawarte w art. 153 p.p.s.a. oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania (zob. np. wyrok NSA z 27 czerwca 2014 r., sygn. akt II FSK 1889/12, CBOSA). W rozpoznanej sprawie zarówno Sąd pierwszej instancji jak i Naczelny Sad Administracyjny jest związany ww. orzeczeniami zapadłymi w sprawie, podobnie jak związane nim były organy orzekające w sprawie.
Prawidłowo Sąd pierwszej instancji uznał, że Skarżąca nie zgadzając się z poglądem zawartym w ww. wyroku z 21 września 2016 r. miała możliwość złożenia skargi kasacyjnej i dokonania kontroli instancyjnej w ramach przysługujących jej zarzutów skargi kasacyjnej, czego jednak nie uczyniła.
Mając na uwadze powyższe zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego jako oczywiście bezzasadny podlegał oddaleniu.
3.5. W ramach kolejnych zarzutów Skarżąca wskazuje na naruszenie art. 120, 121 § 1, 122, 123 § 1, 124, 180 § 1, 187 § 1, 188, 191, 192 i 210 § 4 O.p. poprzez niedostrzeżenie tych naruszeń mimo, że stosunku do faktury wystawionej w grudniu 2006 r. przez P. L. firma P. organ administracji podatkowej ustalił stan faktyczny bez wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i prawidłowej oceny materiału dowodowego.
W uzasadnieniu Skarżąca wskazała na błędną ocenę zeznań P. L. i przyjęcie ich za podstawę ustaleń, choć nie uwzględniała ona całego zebranego i możliwego do zebrania materiału dowodowego i bez wyjaśnienia, czy i za jaki czyn został skazany w procesie karnym, w szczególności, czy został skazany za "firmowanie" działalności gospodarczej w 2006 r. W ocenie Skarżącej sprzecznie z zasadami logiki WSA wyprowadził z treści zeznań tego świadka wniosek, iż faktura z grudnia 2006 r. nie dokumentowała wykonania usługi, choć na pytanie dotyczące tej kwestii świadek odpowiedział, że nie wie, a Skarżąca twierdziła, iż usługi były wykonane. Świadek zeznał, iż założył działalność gospodarczą i wg zapewnień p. S. miała ona być legalna.
3.6. Zarzuty w powyższym zakresie stanowią powtórzenie argumentacji podniesionej na wcześniejszych etapach postępowania, w tym w postępowaniu przez Sądem pierwszej instancji i stanowią jedynie polemikę z ustaleniami organów podatkowych, zgromadzonym w niniejszej sprawie materiałem dowodowym, jego oceną i wyciągniętymi na jego podstawie wnioskami. Należy bowiem wskazać, że Strona poza negowaniem przytoczonych przez organy okoliczności w całym toku postępowania, nie podważyła tych ustaleń.
Naczelny Sąd Administracyjny w pełni aprobuje dokonaną przez Sąd pierwszej instancji ocenę w zakresie nierzetelności faktury wystawionej przez P. L., gdzie jako przedmiot sprzedaży wskazano przeprowadzenie akcji mailingowej: projekt ulotek, druk ulotek, kopertowanie i wysyłanie.
P. L. zeznał, iż nigdy nie prowadził działalności gospodarczej. Założenie firmy P. zaproponował mu J. S., kolega z którym mieszkał kiedyś w jednym bloku. Wszystkie dokumenty i pieczątki przekazał J. S., jego rola polegała tylko na otwarciu działalności, gdzie wszystko na początku miało być legalne. Miały być płacone podatki. Bank, w którym miał założyć rachunek został mu wskazany, wszystkie karty bankomatowe, nr PIN i wypłacone środki przekazywał J. S. Przez krótki okres czasu otrzymywał 1000 zł miesięcznie z tytułu funkcjonowania firmy P. Świadek nie wystawiał faktur, nie wiedział również przez kogo były wystawiane faktury i kto je podpisywał. Nie znał nikogo z firmy N. P. L. posłużył jako tzw. "słup", czerpiąc z tego korzyści finansowe.
3.7. Powyższe zeznania wskazują, że zakwestionowana faktura dokumentowała czynności, których w rzeczywistości firma ta nie wykonała, tj. nie sprzedała Skarżącej towarów i nie świadczyła na jej rzecz usług. Wystawiała ona bowiem tzw. puste faktury, które nie wiążąc się z żadnymi faktycznie świadczonymi usługami i zrealizowaną sprzedażą, służyły osobom wskazanym w nich jako nabywcy usług do pomniejszenia podatku należnego. Osoba, na której nazwisko firmę zarejestrowano pobierała wynagrodzenie za jej założenie i wykorzystanie jej danych, nie prowadząc w ramach tej firmy żadnej rzeczywistej działalności gospodarczej.
Mając na względzie ww. zeznania, jak również ustalenia poczynione w toku postępowania podatkowego i ogólnikowe wyjaśnienia samej Skarżącej, wskazują, że ustalenie, że faktury wystawione przez P. nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń oparte zostały na zeznaniach rzekomego ich wystawcy. Znajdowało ono również uzasadnienie w ogólnikowości wyjaśnień Skarżącej. Samo stwierdzenie, iż nie uczestniczyła ona w procederze wykorzystywania fikcyjnych faktur w sytuacji, gdy nie przedstawiła żadnych dowodów rzeczywistego przeprowadzenia transakcji opisanych w fakturach, zasadnie przez organy podatkowe nie zostało uznane za wystarczające. Jedynym posiadanymi przez Skarżącą dowodami jest faktura wystawione przez P. oraz dowód przelewu należności wynikającej z tej faktury. Słusznie organ przyjął, że fakt opłacania przez Skarżącą należności wynikających z zakwestionowanej faktury nie oznacza, że wskazane w niej czynność miała miejsce.
3.8. Ocena Sądu pierwszej instancji w powyższym zakresie nie została skutecznie podważona. Nie ma bowiem znaczenia dla prawnopodatkowej oceny podnoszonej przez Skarżąca okoliczność, że organ podatkowy nie wyjaśnił, czy i za jaki czyn P. L. został skazany w procesie karnym, w szczególności czy został skazany za "firmowanie" działalności gospodarczej w 2006 r.
3.9. Ponieważ w skardze kasacyjnej nie zakwestionowano i nie podważono skutecznie stanu faktycznego ustalonego przez organ podatkowy i zaakceptowanego przez Sąd pierwszej instancji, ocena zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego musi być dokonana przez pryzmat przyjętych ustaleń faktycznych. W tym kontekście zaś zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, podniesione w rozpoznawanej skardze kasacyjnej są bezzasadne.
W szczególności nie jest trafny zarzut naruszenia art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT. Skoro z ustaleń faktycznych wynikało, że zakwestionowana faktura nie potwierdzała rzeczywistych zdarzeń gospodarczych zasadnie pozbawiono Spółkę prawa do odliczenia podatku naliczonego.
3.10. Jako niezasadny należało także uznać zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. przez nieuzasadnioną odmowę przeprowadzenia dowodu zawnioskowanego w uzupełnieniu skargi z 12 maja 2020 r., w postaci bankowych dowodów zapłaty.
Kwestię postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym reguluje art. 106 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd administracyjny może wprawdzie przeprowadzić dowody uzupełniające, ale jedynie w postaci dokumentów i to o tyle, o ile jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przewidzianą w art. 106 § 3 p.p.s.a. możliwość przeprowadzenia przez sąd dowodu uzupełniającego z dokumentu należy rozumieć jako odnoszącą się do sytuacji wystąpienia istotnych wątpliwości związanych z oceną, czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem, a nie do sytuacji wystąpienia wątpliwości związanych z ustaleniami zaistniałego w sprawie stanu faktycznego. Przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. nie może bowiem służyć podważeniu prawidłowości ustaleń faktycznych przyjętych przez sąd administracyjny za podstawę wyrokowania, z którymi strona Skarżąca kasacyjnie się nie zgadza.
4. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził niezasadność sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
A. Nita M. Olejnik B. Wojciechowski