I FSK 1566/14

I FSK 1566/14 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2016-03-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-09-10
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Bartosz Wojciechowski /przewodniczący/
Dagmara Dominik-Ogińska /sprawozdawca/
Krystyna Chustecka
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I SA/Ol 451/14 - Wyrok WSA w Olsztynie z 2014-06-11
Skarżony organ
Minister Finansów
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
41 ust. 2 i 12
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bartosz Wojciechowski, Sędzia NSA Krystyna Chustecka, Sędzia del. WSA Dagmara Dominik - Ogińska (spr.), Protokolant Marek Wojtasiewicz, po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 11 czerwca 2014 r. sygn. akt I SA/Ol 451/14 w sprawie ze skargi K. S. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 10 lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
1. Wyrok Sądu pierwszej instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organem podatkowym.
1.1. Wyrokiem z dnia 11 czerwca 2014r. sygn. akt I SA/Ol 398/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie (dalej: Sąd pierwszej instancji) uchylił interpretację indywidualną Ministra Finansów (dalej: organ podatkowy) z dnia 10 lutego 2014r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług (dalej: VAT) wydanej na rzecz K. S. (dalej: podatnik).
1.2. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji wynika, że wnioskiem z dnia 12 listopada 2013r., uzupełnionym w dniu 21 stycznia 2014r. podatnik w związku z powziętymi wątpliwościami dotyczącymi stawki VAT na usługi montażu stałej zabudowy kuchennej w obiektach budownictwa mieszkaniowego, skarżący przedstawił stan faktyczny, z którego wynikało, że prowadząc działalność gospodarczą wykonuje usługi polegające na projektowaniu, dopasowaniu oraz montażu zabudowy meblowej z komponentów tworzących wraz z elementami konstrukcyjnymi budynku, trwałą zabudowę meblową w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Zabudowa stanowi element lokalu mieszkalnego lub budynku, wykonywana jest na potrzeby konkretnego lokalu i tam tylko jest przydatna. Nie ma możliwości zdemontowania jej i zamontowania w innym miejscu bez uszczerbku dla jej funkcji użytkowej. Podatnik wskazał, że montaż komponentów meblowych następuje z wykorzystaniem w sposób istotny elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu), w wyniku którego powstaje trwała zabudowa, spełniająca jako całość określoną funkcję użytkową. Są to zabudowy trwałe, ściśle dopasowane do konkretnych wymiarów danego pomieszczenia, np. wnęki, skosy, ściany, ścianki kolankowe. W szczególności wyjaśnił, że wykonanie zabudowy wymaga zaprojektowania, przygotowania i montażu, polegającego na przytwierdzeniu mebli do ścian, podłóg i sufitów za pomocą listew montażowych, trójkątów montażowych, wkrętów różnego rodzaju klei, silikonów, akryli i taśm. W zależności od potrzeb przygotowywane są wzmocnienia konstrukcyjne ścian i sufitów. Zabudowy meblowe wykonywane są z materiałów ogólnodostępnych na rynku, m.in. z płyt, fornirów, drewna kamienia, granitu, okładzin ściennych, szkła odpowiednio przygotowanych i dopasowanych. Sposób zamocowania mebli nie zawsze umożliwia późniejszy demontaż zabudowy (ze szkodą dla mebli, jak również pomieszczenia), z uwagi na brak możliwości odzyskania elementów meblowych zabudów oraz ich zniszczenia podczas demontażu i brak możliwości zamontowania ich w innym lokalu.
Na gruncie tak przedstawionego stanu faktycznego podatnik zadał pytanie: czy do wykonywanych zabudów ma zastosowanie stawka VAT w wysokości 8%, zgodnie z art. 41 ust. 2 i ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz. U. z 2011r., Nr 177, poz. 1054; dalej: ustawa o VAT)? Czy do wykonywanych zabudów sprzętu AGD typu mikrofalówki, ekspresy do kawy, płyty indukcyjne itp. ma zastosowanie stawka VAT w wysokości 8%, zgodnie z art. 41 ust. 2 i ust. 12 ustawy o VAT? Zdaniem podatnika, do zabudów trwale związanych z konstrukcją budynku znajduje zastosowanie obniżona stawka VAT - 8% - art. 41 ust. 2 w zw. z art. 41 ust. 12 ustawy o VAT. Podatnik zwrócił uwagę, iż takie samo stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 24 czerwca 2013 r. sygn. akt I FPS 2/13, publ. CBOSA.
1.3. Organ podatkowy, w powołanej na wstępie interpretacji indywidualnej powołał się na treść art. 2 pkt 6, art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 5a, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1, art. 41 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 146a pkt 1 i 2 ustawy o VAT i § 7 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2011 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz. U. z 2013r., poz. 247 ze zm.). Biorąc pod uwagę przedstawiony przez podatnika opis stanu faktycznego oraz powołane wyżej przepisy prawa, organ podatkowy stwierdził, że świadczonych przez podatnika czynności w zakresie montażu zabudowy meblowej, nie można uznać za budowę, remont, modernizację, czy przebudowę, a także konserwację, bowiem demontaż zabudowy meblowej nie powoduje naruszenia elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego. Organ podatkowy uznał, że sposób montażu elementów mebli, sprowadza się do prostego połączenia komponentów meblowych ze ścianami obiektu budowlanego lub jego częściami. Zabiegi te nie są nadmiernie skomplikowane technicznie oraz mają charakter odwracalny. Przy prawidłowo wykonanym demontażu zabudowy nie powinno dojść do konkretnych uszkodzeń konstrukcji budynku/ lokalu. Zdaniem organu podatkowego do montażu zabudowy meblowej wykonywanej przez podatnika nie zostaną w sposób istotny wykorzystane elementy konstrukcyjne budynku/lokalu w taki sposób, aby ich demontaż spowodował uszkodzenie konstrukcji budynku. Organ podatkowy stwierdził, że pomimo tego, iż zabudowa meblowa wykorzystuje ściany konstrukcyjne, to zaistniały związek nie jest na tyle istotny, aby uzasadniać stwierdzenie, że wykonywane prace mają charakter modernizacji obiektu budowlanego. Odnosząc się do powołanej przez stronę uchwały NSA z dnia 24 czerwca 2013r. sygn. I FPS 2/13, publ. CBOSA organ podatkowy stwierdził, że dotyczy ona zastosowania obniżonej 8% stawki VAT dla usług modernizacji wykonywanych w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, a polegających na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz montażu komponentów, w sposób tworzący wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części, trwałą zabudowę meblową. Zdaniem organu podatkowego, w stosunku do podatnika powołana uchwała NSA nie znajduje zastosowania, bowiem nie świadczy on usług modernizacji, o których mowa w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, a jedynie polegające na montażu mebli kuchennych, jak również montażu zabudów sprzętu AGD (typu mikrofalówki, ekspresy do kawy, płyty indukcyjne itp.). Opisanych we wniosku usług nie można również uznać za żadną inną czynność wskazaną w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT. Nie jest to bowiem w szczególności remont, termomodernizacja lub przebudowa. W konsekwencji podatnik nie ma prawa stosować do usług opisanych we wniosku 8% stawki VAT.
2. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji.
2.1. W skardze do Sądu pierwszej instancji podatnik wnosząc o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej, zarzucił organowi podatkowemu dokonanie błędnych ustaleń stanu faktycznego i wniosków faktycznych, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego oraz niepełne i niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego, czego efektem było dokonanie przez organ podatkowy ustaleń sprzecznych ze stanem rzeczywistym i wydanie interpretacji podatkowej w treści rażąco naruszającej prawo materialne. W szczególności zaś uznanie, iż stanowisko podatnika co do stawki VAT obowiązującej dla montażu trwałych zabudów jest nieprawidłowe. W uzasadnieniu skargi podatnik podniósł, że w zakresie stosowania obniżonej stawki podatku istotny jest przedmiot działalności danego podmiotu. Podstawową okolicznością nakazującą stosowanie 8% stawki VAT jest modernizacja lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego objętego społecznym budownictwem mieszkaniowym. Intencją wprowadzenia obniżonej stawki VAT było i jest stworzenie preferencji finansowych dla osób fizycznych w zakresie modernizacji lokali mieszkalnych, a tym samym podnoszenia standardu godnego zaspokajania potrzeb mieszkaniowych. Usługę modernizacji należy traktować jako jedną transakcję (usługę złożoną) mającą charakter modernizacji budynku (lokalu) mieszkalnego, opodatkowaną preferencyjną stawką VAT. Skarżący zauważył, iż w ww. uchwale NSA wskazano na znaczenie pojęcia "modernizacji" w języku potocznym, zgodnie z którym jest to ulepszenie, podwyższenie wartości użytkowej, czy też technicznej, podwyższenie standardu, unowocześnienie. Powyższe, przemawia za uznaniem, iż świadczone przez niego usługi winny być objęte obniżoną stawką VAT. Podatnik podkreślił, iż NSA wskazywał na konieczność trwałego połączenia komponentów meblowych z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części, podnoszącymi standard takiego obiektu, co ma miejsce w tym przypadku. Biorąc powyższe pod uwagę, czynności polegające na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz trwałym montażu takich komponentów w obiekcie budowlanym lub jego części, mieszczą się zdaniem podatnika, w pojęciu modernizacji obiektów budowlanych lub ich części. Jeżeli modernizacja dotyczy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym to wymienione czynności są objęte hipotezą normy wyprowadzonej z art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, co oznacza, że do takich czynności ma zastosowanie preferencyjna stawka VAT, o której mowa w art. 41 ust. 2 ustawy o VAT. Reasumując podatnik podkreślił, iż świadczy usługi w zakresie kompleksowego projektowania, dopasowania oraz montażu zabudów meblowych z komponentów, tworzących wraz z elementami konstrukcyjnymi budynku trwałą zabudowę meblową w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Zabudowa meblowa stanowi element lokalu mieszkalnego lub budynku w takim samym zakresie jak drzwi, okna itp. Zabudowa taka jest wykonywana na potrzeby konkretnego lokalu (kuchni) i tylko tam jest przydatna. Nie ma możliwości zdemontowania jej i zamontowania w innym miejscu bez uszczerbku dla jej funkcji użytkowej. Dlatego też do wykonywanych przez niego zabudów ma zastosowanie VAT w stawce 8 %, zgodnie art. 41 ust. 2 i ust. 12 ustawy o VAT.
2.2. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie.
3. Uzasadnienie wyroku Sądu pierwszej instancji.
3.1. Sąd pierwszej instancji uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną, na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: ppsa).
3.2. Sąd pierwszej instancji odwołał się do treści art. 269 § 1 ppsa i uchwały z dnia 24 czerwca 2013 r. sygn. akt I FPS 2/13, publ. CBOSA i podkreślił, że organ podatkowy, wydając w dniu 10 lutego 2014r. interpretację indywidualną, pomimo wyraźnego wskazania we wniosku podatnika na zbieżność opisanego stanu faktycznego z okolicznościami sprawy, w której stanowisko zajął NSA, przyjął odmienną niż NSA wykładnię przepisów dotyczących opodatkowania tego rodzaju czynności.
3.3. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, ocena poczyniona w ww. interpretacji indywidualnej pozostaje w sprzeczności z opisanym przez podatnika stanem faktycznym, gdzie wskazano, że montaż komponentów meblowych następuje z wykorzystaniem w sposób istotny elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu). Wykonywane usługi polegają na projektowaniu, dopasowaniu oraz montażu zabudowy meblowej z komponentów tworzących wraz z elementami konstrukcyjnymi budynku, trwałą zabudowę meblową w obiektach budowlanych. Są to zabudowy ściśle dopasowane do konkretnych wymiarów danego pomieszczenia i nie ma możliwości ich zdemontowania, a następnie zamontowania w innym miejscu bez uszczerbku dla funkcji użytkowej.
3.4. Zauważono, że w świetle, wiążącego Sąd pierwszej instancji stanowiska NSA zwartego w ww. uchwale, dokonana przez organ podatkowy ocena prawna stanu faktycznego opisanego we wniosku o interpretację, nie mogła zasługiwać na uwzględnienie. Jak wskazał NSA, wykonane na wymiar do konkretnego budynku lub lokalu i trwale powiązane z jego elementami konstrukcyjnymi komponenty meblowe nie funkcjonują w obrocie tak, jak ma to miejsce w przypadku mebli wolnostojących. Dlatego też, nie można ich utożsamiać z dostawą towarów w postaci gotowych mebli, które nie mają żadnego trwałego związku z obiektem budowlanym lub jego częścią. Uwzględniając, że decydujące znaczenie dla oceny kwestii spornej ma związek trwałej zabudowy meblowej (jaką skarżący, w świetle opisanego we wniosku stanu faktycznego, wykonuje) z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego (jego części) lub lokalu mieszkalnego, Sąd pierwszej instancji podzielił zatem stanowisko, że czynności polegające na zaprojektowaniu, wykonaniu elementów zabudowy meblowej i następnie ich montaż w sposób trwały do elementów konstrukcyjnych w obiektach budowlanych budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym wymienionych w art. 41 ust. 12a ustawy o VAT, stanowią usługę modernizacji opodatkowaną według niższej stawki podatku, określonej w art. 41 ust. 12 w zw. art. 41 ust. 2 ustawy o VAT.
3.5. Za prawidłowe natomiast Sąd pierwszej instancji uznał dokonaną przez organ podatkowy ocenę odnośnie stawki VAT dla usług montażu sprzętu AGD. Co prawda organ podatkowy nie przedstawił w tym zakresie argumentacji mającej odpowiednie uzasadnienie prawne, ograniczając się do stwierdzenia, że zarówno usługi montażu zabudowy meblowej jak i powiązane z nimi usługi montażu sprzętu AGD nie korzystają z preferencyjnej stawki VAT, jednak podkreślono, że podatnik, na etapie skargi podniósł zarzuty już tylko odnośnie nieprawidłowego opodatkowania świadczonych usług w zakresie montażu zabudowy meblowej. Niemniej w kwestii opodatkowania montażu sprzętu AGD, zauważono, iż sprzęt taki, nawet przeznaczony do zabudowy, po jego zamontowaniu w przygotowanych w tym celu specjalnie otworach i podłączeniu do instancji elektrycznej i wodno – kanalizacyjnej, nie stanowi trwałego elementu konstrukcyjnego obiektu budowlanego. Brak trwałości powiązania z obiektem budowlanym, jest tym czynnikiem, który sprawia, że dostawa i montaż sprzętu AGD nie mogą być traktowane jako element modernizacji. Możliwe jest bowiem jego usunięcie, czy wymiana, mogące nastąpić w każdej chwili i pozostające bez wpływu na konstrukcję obiektu budowlanego oraz powiązanej z nią zabudowy meblowej. Powiązanie sprzętu AGD z tą zabudową meblową, a w konsekwencji również z obiektem budowlanym, nie jest trwałe, w związku z czym nie sposób uznać, by montaż wymienionego sprzętu mieścił się w pojęciu modernizacji, definiowanej w potocznym znaczeniu jako unowocześnienie, ulepszenie, udoskonalenie, podniesienie standardu obiektu budowlanego lub jego części.
3.6. Reasumując, Sąd pierwszej instancji uznał, że w związku z przedstawionymi powyżej rozważaniami należało stwierdzić, że organ podatkowy naruszył art. 41 ust. 12 ustawy o VAT poprzez jego wadliwą wykładnię. Przy ponownym rozpoznaniu wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej organ zobowiązany będzie uwzględnić powyższą ocenę prawną, mając w szczególności na uwadze przedstawiony przez podatnika we wniosku stan faktyczny oraz treść powołanej wyżej uchwały siedmiu sędziów NSA z dnia 24 czerwca 2013 r., sygn. akt I FPS 2/13, publ. CBOSA.
4. Skarga kasacyjna.
4.1. W skardze kasacyjnej wywiedzionej przez organ podatkowy, na podstawie art. 173 ppsa w związku z art. 177 § 1 ppsa zaskarżono wyrok Sądu pierwszej instancji w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 pkt 1 ppsa naruszenie prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 12 w zw. z art. 41 ust. 2 ustawy o VAT poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwą ocenę możliwości ich zastosowania do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego sprawy, z uwagi na błędne przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że czynności polegające na zaprojektowaniu, wykonaniu elementów zabudowy meblowej i następnie ich montaż w sposób trwały do elementów konstrukcyjnych w obiektach budowlanych budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, stanowią usługę modernizacji opodatkowaną według niższej, tj. 8% stawki VAT, określonej w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT w zw. z art. 41 ust. 2 ustawy o VAT, podczas gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów prowadzi do wniosku, że czynności te, jako nie mieszczące się w dyspozycji art. 41 ust. 12 ustawy o VAT opodatkowane są podstawową, tj. 23% stawką VAT.
Organ podatkowy wniósł o uchylenie na podstawie art. 188 ppsa zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, względnie o jego uchylenie na podstawie art. 185 § 1 ppsa i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie od skarżącego na rzecz organu podatkowego kosztów postępowania sądowego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
4.2. Strona przeciwna nie skorzystała z uprawnienia złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
5. Naczelny Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
5.1. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
5.2. W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej ma zastosowanie art. 183 § 1 ppsa, zgodnie z którym Naczelny Sąd Administracyjny jako sąd drugiej instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonymi przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie.
5.3. W sprawie autor skargi kasacyjnej podnosi jedynie zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 12 w zw. z art. 41 ust. 2 ustawy o VAT poprzez ich błędną wykładnię, jak też niewłaściwe zastosowanie w okolicznościach przedmiotowej sprawy. Jak wynika z uzasadnienia tego zarzutu autor skargi kasacyjnej uważa bowiem, że stawka obniżona określona w ww. przepisie nie może mieć zastosowania do zabudowy meblowej, która nie stanowi elementów konstrukcyjnych budynku. Zatem fakt jej przytwierdzenia, np. do ścian, podłoża lub sufitu pozostaje bez znaczenia, bowiem nie następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego budynku (lokalu).
5.4. Stosownie do treści art. 41 ust. 2 ustawy o VAT dla towarów i usług, wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, stawka podatku wynosi 7% , z zastrzeżeniem ust. 12 i art. 114 ust. 1. Zgodnie zaś z treścią art. 146a pkt 2 ustawy o VAT w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r., z zastrzeżeniem art. 146f: stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz w tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%. Stosownie zaś do treści art. 41 ust. 12 ustawy o VAT stawkę podatku, o której mowa w ust. 2, stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym.
5.5. Oceniając przedmiotową kwestię należy odwołać się do uchwały składu siedmiu sędziów NSA wydanej w sprawie sygn. akt I FPS 2/13, publ. CBOSA. W uchwale tej NSA stwierdził, że w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2011 r. świadczenie kompleksowe polegające na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz montażu komponentów w sposób tworzący wraz z elementami konstrukcyjnym obiektu budowlanego lub jego części trwałą zabudowę meblową, wykonywane w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym stanowi usługę modernizacji opodatkowaną stawką obniżoną VAT, na podstawie art. 41 ust. 12 ustawy o VAT w związku z ust. 2 ustawy o VAT. Wyjaśniając pojęcie modernizacji użyte w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, do której to usługi zgodnie z wskazanymi przepisami ustawy o VAT zastosowanie ma 8% stawka VAT. NSA stwierdził, że oznacza ono unowocześnienie, ulepszenie, udoskonalenie, podniesienie standardu obiektu budowlanego lub jego części. NSA wskazał, że obniżona stawka VAT ma zastosowanie, gdy montaż komponentów meblowych następuje z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego. Nie chodzi w tym wypadku o jakiekolwiek wykorzystanie elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu) przy wykonywaniu zabudowy meblowej, lecz jedynie takie, które przez konstrukcyjne połączenie komponentów meblowych i elementów obiektu budowlanego (lokalu) stworzy trwałą zabudowę spełniającą jako całość określoną funkcję użytkową. Stwierdzono, że montaż komponentów meblowych niezależnie od stopnia ich przetworzenia, do którego nie zostaną wykorzystane w sposób istotny elementy konstrukcyjne obiektu budowlanego (lokalu) nie korzysta z obniżonej stawki przewidzianej w tym przepisie.
5.6. W orzecznictwie NSA utrwalony został już pogląd, że wskazana wyżej uchwała nie precyzuje w jakim stopniu przymocowanie owych komponentów meblowych do elementów konstrukcyjnych modernizowanego obiektu może być uznane za "trwałą zabudowę meblową". Jej treść nie wyjaśnia czy za trwałą zabudowę można uznać jedynie taką, która dotyczy wykorzystywanych obecnie technik połączenia komponentów meblowych ze ścianami, podłogami czy sufitami obiektu budowlanego lub jego części w sposób jedynie uniemożliwiający przestawienie takiej zabudowy, czy może chodzi o takie połączenie zabudowy z elementami konstrukcyjnymi budynku (lokalu), które ingeruje w substancję budynku w stopniu uniemożliwiającym demontaż zabudowy meblowej bez uszkodzenia czy to jej komponentów, czy też elementów konstrukcyjnych budynku. W efekcie powyższego w orzecznictwie NSA stwierdzono, że chodzi w tym przypadku o takie połączenie zabudowy z elementami konstrukcyjnymi budynku (lokalu), które ingeruje w substancję budynku w stopniu uniemożliwiającym demontaż zabudowy meblowej bez uszkodzenia czy to komponentów, czy też substancji budynku, gdyż połączenie zabudowy ma się odbywać z istotnym wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych budynku (lokalu) - (por. min. wyroki NSA z dnia: sygn. akt I FSK 321/14; 13 stycznia 2016r. sygn. akt I FSK 1534/15, publ. CBOSA).
5.7. Naczelny Sąd Administracyjny w tym składzie w pełni podziela stanowisko zawarte w powołanych wyżej wyrokach, że z trwałą zabudową meblową, stanowiącą usługę modernizacji w rozumieniu art. 41 ust. 12 ustawy o VAT mamy do czynienia, gdy połączona jest ona konstrukcyjnie z budynkiem (lokalem) w taki sposób, że demontaż jej może spowodować uszkodzenie jej elementów, czy też substancji budynku lub lokalu. Sąd pierwszej instancji opierając się na wyjaśnieniach skarżącej uznał, że nie można dokonać demontażu zabudów meblowych wykonanych przez skarżącą pod konkretny wymiar a następnie ich zamontowania w innym miejscu bez uszczerbku dla ich funkcji użytkowej. W skardze kasacyjnej organ podatkowy w żaden sposób tej oceny Sądu pierwszej instancji nie podważył. Skoro z trwałą zabudową, stanowiącą usługę modernizacji mamy do czynienia, gdy demontaż takiej zabudowy skutkuje uszkodzeniem także elementów meblowych, to wbrew temu co zarzuca się w skardze kasacyjnej nie doszło w tym zakresie przez Sąd pierwszej instancji do błędnej wykładni i w rezultacie błędnego zastosowania art. 41 ust. 12 ustawy o VAT w zw. z art. 41 ust. 2 ustawy o VAT.
5.8. Wobec powyższego, skoro zarzuty skargi kasacyjnej okazały się niezasadne, należało na podstawie art. 184 ppsa oddalić skargę kasacyjną.