I FSK 2021/19

I FSK 2021/19 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-01-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-10-24
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Agnieszka Jakimowicz
Izabela Najda-Ossowska /przewodniczący sprawozdawca/
Marek Olejnik
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Sygn. powiązane
I SA/Po 261/19 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2019-06-19
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 1221
art. 2 pkt 14, art. 43 ust. 1 pkt 10, art. 46 ust. 1 pkt 10
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Izabela Najda-Ossowska (spr.), Sędzia NSA Marek Olejnik, Sędzia WSA (del.) Agnieszka Jakimowicz, , po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 czerwca 2019 r. sygn. akt I SA/Po 261/19 w sprawie ze skargi S. w K. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 16 stycznia 2019 r. nr 0112-KDIL1-1.4012.706.2018.3.RW w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 19 czerwca 2019 r., sygn. akt I SA/Po 261/19, uchylił interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: Organ) z 16 stycznia 2019 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług, w sprawie ze skargi S. w K.. (dalej Skarżący/Strona).
2. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Organ, zaskarżając wyrok w całości zarzucił, w oparciu o art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) naruszenie przepisów:
I. prawa procesowego, tj.:
- art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 57a P.p.s.a. i art. 146 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. przez uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej interpretacji w wyniku wyjścia i wydania orzeczenia przez Sąd pierwszej instancji poza granice przedmiotowej sprawy, zakreślonej zarzutem podniesionym przez Skarżącego, którym Sąd był związany. Sąd miał obowiązek orzec wyłącznie w tym zakresie, tj. w granicach skargi oraz podniesionego tam zarzutu naruszenia "przepisów prawa materialnego tj. art. 2 pkt 14, art, 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatku od towarów i usług", podczas gdy Sąd w sposób nieuprawniony samodzielnie zmodyfikował (uzupełnił) zarzut, stwierdzając, że "spór między s. a Dyrektorem KIS nie dotyczy prawidłowej wykładni art. 46 (powinno być: "43") ust. 1 pkt 10 w zw. z art. 2 pkt 14 u.p.t.u." uznając tym samym, że Organ "naruszył ww. przepisy w zw. z art. 217 Konstytucji RP i art. 288 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej",
- art. 14c § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2018 r. poz. 800 ze zm. dalej: O.p.) w zw. z art. 2 pkt 14 i art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r., poz. 2174 z późn. zm.; dalej: ustawa o VAT) przez błędne przyjęcie, iż Organ nie odniósł się do sytuacji, w jakiej znalazł się Skarżący stosując do dokonanej przez siebie sprzedaży spornego budynku stawkę podstawową a nie zwolnienie podatkowe; zdaniem Sądu "W kontrolowanej sprawie treść zadanego przez [...] pytania umknęła organowi, który skupił się na prounijnej wykładni przepisów znajdujących zastosowanie w sprawie", podczas gdy Organ dokonał oceny stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny, a w konsekwencji udzielił odpowiedzi na zadane przez Stronę pytanie;
II. prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 2 pkt 14 i art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT i przyjęcie, że na gruncie niniejszej sprawy dostawa hali magazynowej o pow. 860,40 m2 powinna być opodatkowana stawką VAT w wysokości 23%, bowiem nie spełnia warunków do skorzystania ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT, a zatem sprzedaż nieruchomości odbyła się w ramach pierwszego zasiedlenia, podczas gdy sprzedaż budynku hali magazynowej korzysta ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT, ponieważ sprzedaż ww. nieruchomości nie odbyła się w ramach pierwszego zasiedlenia, a od pierwszego zasiedlenia do sprzedaży nieruchomości upłynął okres dłuższy niż 2 lata.
3. W oparciu o powyższe zarzuty Organ wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia, rozpoznanie skargi i jej oddalenie ewentualnie uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał orzeczenie, domagając się przy tym zasądzenia zwrotu kosztów postępowania.
4. Strona nie wniosła odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
5. Na wstępie należy wskazać, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art.15zzs4 ust 3 i ust 1 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020, poz. 374 ze zm., uCOVID-19), o czym poinformowano strony o możliwości przedstawienia na piśmie stanowiska w sprawie.
6. Skarga kasacyjna rozpoznana w granicach wyznaczonych przez art. 183 § 1 P.p.s.a. nie ma uzasadnionych podstaw. Oparta została na obu podstawach kasacyjnych wyznaczonych w art. 174 P.p.s.a. W ramach zarzutów naruszenia prawa procesowego Organ podniósł przede wszystkim naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 134 § 1 w związku z art. 57a P.p.s.a. w powiązaniu z art. 146 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Dwa ostatnie powołane przepisy odzwierciedlały jedynie skutek podjętego przez Sąd pierwszej instancji merytorycznego rozstrzygnięcia. W odniesieniu natomiast do dwóch pierwszych przepisów, Organ podniósł, że stanowisko wyrażone w zaskarżonym skutkowało wyjściem przez Sąd pierwszej instancji "poza granice przedmiotowej sprawy, zakreślonej zarzutem podniesionym przez Skarżącą".
7. Zgodnie z art. 57a P.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisów prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że rozpoznając skargę na interpretację indywidualną prawa podatkowego wojewódzki sąd administracyjny nie może uwzględnić naruszeń prawa innych, niż wskazane w tejże skardze, nawet jeżeli takie naruszenia dostrzeże.
8. W skardze do Sądu pierwszej instancji Skarżący podniósł naruszenie prawa materialnego w postaci art. 2 pkt 14 i art. 43 ust 1 pkt 10 ustawy o VAT "przez odmowę zastosowania definicji ustawowej wynikającej z u.p.t.u. i nakazanie stosowania przepisu w zgodzie z przepisami ustawowymi". Organ naruszenia wskazanych przepisów postępowania upatrywał w tym, że Sąd pierwszej instancji zaprezentował stanowisko o naruszeniu zaskarżoną interpretacją art. 217 Konstytucji RP oraz art. 288 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej.
9. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, aczkolwiek rację ma Organ, że Sąd pierwszej instancji stwierdził naruszenie powyższych przepisów (str. 12 wyroku), mimo braku takiego zarzutu w skardze i w tym zakresie wyszedł poza jej granice, to jednak ocena ta nie miała wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Wskazane przepisy nie stanowiły bowiem podstawy do uchylenia interpretacji i zakwestionowania stanowiska Organu. Istotą bowiem stanowiska Sądu pierwszej instancji było uznanie, że ocena zastosowania art. 43 ust 1 pkt 10 w związku z art. 2 pkt 14 ustawy o VAT zaprezentowana w zaskarżonej interpretacji nie była prawidłowa albowiem pomijała brzmienie językowe powołanych przepisów, uwzględniając interpretację zgodną z intencją dyrektywy VAT.
10. W tym kontekście Sąd pierwszej instancji zasadnie stwierdził, że spór pomiędzy Organem a Skarżącym nie dotyczył prawidłowości wykładni art. 43 ust 1 pkt 10 w związku z art. 2 pkt 14 ustawy o VAT, której Organ dokonał z uwzględnieniem stanowiska zawartego w wyroku TSUE z 16 listopada 2017 r. C-308/16. Z tego tytułu zarzut kasacyjny błędnej wykładni art. 2 pkt 14 i art. 43 ust 1 pkt 10 ustawy o VAT nie miał uzasadnienia. Sąd pierwszej instancji uchylił zaskarżoną interpretację albowiem zabrakło w niej oceny stanowiska Skarżącego chcącego zastosować się do literalnego brzmienia wskazanych przepisów, wbrew dokonanej, prawidłowej wykładni przepisów przez Organ, i opodatkować sprzedaż hali magazynowej o pow. 860,40 m² 23% stawką VAT.
11. W kontekście takiej istoty problemu we wniosku o interpretację niezasadny pozostawał zarzut naruszenia zaskarżoną interpretacją art. 14c § 1 O.p. z uwagi na brak dokonania oceny takiego stanowiska Skarżącego.
12. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi kasacyjnej za niezasadne i oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 P.p.s.a. Z uwagi na brak wniosku na podstawie art. 209 P.p.s.a. w wyroku nie zawarto rozstrzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego.
Sędzia NSA Sędzia NSA (spr) Sędzia WSA (del)
Marek Olejnik Izabela Najda-Ossowska Agnieszka Jakimowicz