I FSK 1996/21

I FSK 1996/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2022-01-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-10-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Agnieszka Jakimowicz
Izabela Najda-Ossowska /przewodniczący/
Marek Olejnik /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6111 Podatek akcyzowy
6560
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Podatek akcyzowy
Sygn. powiązane
V SA/Wa 2449/20 - Wyrok WSA w Warszawie z 2021-05-20
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 722
art. 32 ust. 1 pkt 1, art. 32 ust. 2
Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Izabela Najda-Ossowska, Sędzia NSA Marek Olejnik (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Agnieszka Jakimowicz, po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. S.A. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 maja 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 2449/20 w sprawie ze skargi P. S.A. z siedzibą w K. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 21 października 2020 r. nr 0111-KDIB3-3.4013.142.2020.2.MK w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od P. S.A. z siedzibą w K. na rzecz Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
1. Wyrokiem z dnia 20 maja 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 2449/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P. S.A. z siedzibą w K. (dalej jako "Skarżący") na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 21 października 2020 r., nr 0111-KDIB3-3.4013.142.2020.2.MK w przedmiocie pisemnej interpretacji indywidualnej w zakresie podatku akcyzowego.
2. Stanowiska stron w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
2.1. Skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w Warszawie do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Skarżący zaskarżając ten wyrok w całości, zrzekając się przeprowadzenia rozprawy. Sformułował także wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny oraz zaskarżonej interpretacji indywidulanej oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił na podstawie art.174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a.") naruszenie :
1. przepisów prawa procesowego, tj.:
a) art. 3 §2 pkt 4a, art. 141 § 4, art. 131 § 1 p.p.s.a. w zw. art. 14c § 1-2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1540, dalej "o.p.") poprzez brak dokonania należytej, legalnej kontroli działań Organu wydającego zaskarżoną interpretację indywidualną, co w efekcie doprowadziło do oddalenia skargi Spółki i naruszania art. 146 p.p.s.a.
b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) p.p.s.a. w związku z art. 14c w zw. z art. 187 § 1, art. 191 O.p. poprzez przyjęcie, że Organ zasadnie przyjął, że w opisanym zdarzeniu przyszłym paliwo samolotowe będzie wykorzystywane przez Spółkę do celów innych niż komercyjne, co w efekcie przełożyło się na naruszenie art. 32 ust. 1 pkt 1 i art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 722 ze zm., dalej "u.p.a.");
2. przepisów prawa materialnego, tj. art. 32 ust. 1 pkt 1 i art. 32 ust. 2 u.p.a. w zw. z art. 14 Dyrektywy Rady 2003/96/WE z 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz. Urz. UE L 283 z 31.10.2003, s. 51, dalej "Dyrektywa"), przez błędną, zawężającą wykładnię ww. przepisów, w myśl której zwolnieniu od akcyzy podlega paliwo przeznaczone do przewozu pasażerów lub towarów albo świadczenia usług za wynagrodzeniem, w efekcie czego przyjęto, że czynności opisane we wniosku o wydanie interpretacji w zakresie pytania nr 1, tzn. dotyczące wykorzystania śmigłowców na potrzeby oblotów kwartalnych, awaryjnych i w trakcie przygotowywania i nadzoru inwestycji, będzie mieściło się w zakresie "prywatnych rejsów i prywatnych lotów o charakterze rekreacyjnym", o których mowa w art. 32 ust. 2 u.p.a.
Skarżący zwrócił się również do Naczelnego Sądu Administracyjnego o skierowanie, na podstawie art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, pytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: "Trybunał" lub "TSUE") dotyczącego wykładni art. 14 ust. 1 lit. b) Dyrektywy w zakresie tego: "czy art. 14 ust. 1 lit. b) dyrektywy energetycznej należy interpretować w ten sposób, że przewidziane w tym przepisie zwolnienie od podatków energetycznych dostarczanych w celu zastosowania jako paliwo do celów żeglugi powietrznej innej niż prywatne loty niehandlowe może przysługiwać przedsiębiorstwu takiemu jak Spółka, które wykorzystuje flotę powietrzną w celu zapewnienia bezpieczeństwa funkcjonowania sieci energetycznej".
Skarżący stoi na stanowisku, że zaskarżony wyrok nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a. Co prawda uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy, o których mowa w powołanym przepisie, jednakże jego uważna lektura pozwala na postawienie tezy, że stanowisko wyrażone przez Sąd pierwszej instancji w sposób pobieżny odnosiło się do argumentacji Skarżącego przedstawianej zarówno we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej jak i we wniesionej skardze. Nie można, w ocenie Skarżącego uznać za prawidłowe takiego postępowania Sądu pierwszej instancji, które w treści zaskarżonego wyroku pomija w zasadzie argumenty pełnomocnika Spółki, sprowadzając uzasadnienia wyroku swoje stanowisko do akceptacji tez zawartych w wyroku z 22 stycznia 2020r., sygn. akt I GSK 2015/19.
Skarżący nie podziela w całości stanowiska wyrażonego w wydanej interpretacji, które zaakceptował Sąd pierwszej instancji, sprowadzającego się do uznania, że sposób w jaki zamierza wykorzystać paliwo samolotowe mieści się w celach niehandlowych/rekreacyjnych. Zdaniem Skarżącego specyficzny model prowadzonej przez nią działalności gospodarczej wyklucza w zasadzie możliwość wykorzystania floty powietrznej w celach niekomercyjnych. Podkreśla, że wykładnia literalna interpretowanych przepisów prawa materialnego prowadzi do wniosku, że zwolnieniu nie może podlegać wykorzystywanie statków powietrznych w celach prywatnych, przez które rozumie się cele inne niż gospodarcze. Wolą prawodawcy nie była chęć objęcia zwolnieniem wyłącznie tych dwóch przypadków, tj. przewozu pasażerów lub towarów albo świadczenie usług za wynagrodzeniem albo świadczenia usług na rzecz organów publicznych, co zresztą potwierdza użycie zwrotu "w szczególności", lecz potrzeba wyeliminowania ryzyka wykorzystania statków powietrznych dla celów prywatnych, tj. rekreacyjnych czy niehandlowych.
Skarżący stoi na stanowisku, że prawidłowa wykładnia wskazanych w petitum skargi przepisów ustawy o podatku akcyzowym powinna prowadzić do wniosku, że we wszystkich tych przypadkach, w których "użycie statku lub statku powietrznego przez jego właściciela lub inną osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej, które korzystają z niego na podstawie umowy najmu lub umowy o podobnym charakterze" [...] było dokonywane w celach gospodarczych, a zarazem nie zachodziłoby ryzyko użycia statku powietrznego do prywatnych lotów o charakterze rekreacyjnym, zachodziłyby pełne podstawy do zastosowania zwolnienia, o którym mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1 u.p.a.
W ocenie Skarżącego Sąd pierwszej instancji oparł się w zasadzie na stanowisku prezentowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych na tle spraw dotyczących wykorzystywania przez określone podmioty (w większości spółki prawa handlowego) samolotów do transportu służbowego własnych pracowników. Bardzo często ciężko rozgraniczyć kiedy takie wykorzystanie jest wymuszone sytuacją biznesową a kiedy ma ono de facto charakter jeśli nie rekreacyjny to co najmniej ekstrawagancki biznesowo. Stąd orzecznictwo TSUE oraz krajowych sądów administracyjnych sceptycznie podchodzi do handlowego / gospodarczego wykorzystania statków powietrznych w tego typu przypadkach.
Natomiast zasadniczym i wyłącznym celem wykorzystania przez Skarżącego śmigłowców we wskazanym wyżej zakresie są cele gospodarcze, a w szczególności cele nałożone na Spółkę prawem, tj. zapewnienie bezpieczeństwa funkcjonowania systemu elektroenergetycznego. Mimo że w opisywanym we wniosku zdarzeniu przyszłym nr 1 Skarżący nie zawiera bezpośrednio umów z kontrahentami na wykorzystanie śmigłowców w sposób opisany powyżej, to jednak ich wykorzystywanie łączy się nieodzownie z zasadniczym celem prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej, tj. nieprzerwanego i bezpiecznego przesyłania energii elektrycznej. Koszty przelotów śmigłowcem będą wkalkulowane w bieżące koszty funkcjonowanie Skarżącego i stanowić będą również czynnik cenotwórczy oferowanych przez nią usług. Korzystanie przez Skarżącego ze statków powietrznych w zakresie opisanym we wniosku stanowi niezbędny komponent o charakterze technicznym działalności gospodarczej.
2.2. Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.
3. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, zważył co następuje:
3.1. Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw.
Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 193 zd. drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera jedynie ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w sytuacji, gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zd. pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny może sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań oceniających zarzuty postawione wobec zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji.
3.2. Mimo sformułowania w skardze kasacyjnej szeregu zarzutów naruszenia zarówno przepisów prawa procesowego jak i materialnego istota sporu w przedmiotowej sprawie dotyczy oceny czy podlegają zwolnieniu z podatku akcyzowego paliwa silnikowe zużywane do wewnętrznej działalności gospodarczej podmiotu, czy też tylko takie paliwa, które dotyczą komercyjnej (handlowej) działalności lotniczej w zakresie transportu pasażerów i towarów oraz świadczenia usług dla zewnętrznych podmiotów.
W opisie zdarzenia przyszłego Skarżąca podała, że jest operatorem systemu przesyłowego (OSP) - zdefiniowanym w ustawie Prawo energetyczne - jako przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem energii elektrycznej. Jako OSP odpowiada za: - ruch sieciowy w systemie przesyłowym elektroenergetycznym; - bieżące i długookresowe bezpieczeństwo funkcjonowania tego systemu; - eksploatację, konserwację i remonty oraz niezbędną rozbudowę sieci przesyłowej, w tym połączeń z innymi systemami elektroenergetycznymi. Jest zatem z mocy prawa zobowiązana do zapewnienia bezpieczeństwa funkcjonowania systemu elektroenergetycznego i odpowiedniej zdolności przesyłowej w sieci przesyłowej elektroenergetycznej oraz odpowiada za eksploatację, konserwację i remonty sieci, instalacji i urządzeń, wraz z połączeniami z innymi systemami elektroenergetycznymi, w sposób gwarantujący niezawodność funkcjonowania systemu elektroenergetycznego.
W przyszłości planuje dokonać oględzin stanu technicznego linii przesyłowych poprzez kwartalne obloty własnym śmigłowcem wzdłuż trasy linii i dokonanie bezpośredniej oceny stanu linii przez obserwatora lub/i rejestrację materiału z oblotu w formie elektronicznej (filmy, dane skaningu laserowego, termowizja, ulot) a następnie jego późniejszą obróbkę i weryfikację. Tego rodzaju kwartalne obloty (na trasie wzdłuż linii przesyłowych liczącej 12.000 km) będą stanowić uzupełnienie oględzin pieszych, zwłaszcza w miejscach trudno dostępnych, przy wysokich konstrukcjach wsporczych, dla odcinków linii wybudowanych jako nadleśne, jak również oględziny na terenach zalewowych, podmokłych oraz terenach górskich (w szczególności zimą i wczesną wiosną).
W ocenie Skarżącego w związku z opisanym w zdarzeniu przyszłym sposobem planowanego wykorzystywania śmigłowców, paliwo przez nie używane korzystać będzie ze zwolnienia, o którym mowa art. 32 ust. 1 pkt 1 u.p.a., przy założeniu spełnienia warunków określonych w art. 32 ust. 5-6b, 12 i 13 u.p.a.
Organ oraz Sąd pierwszej instancji uznały natomiast, że sporne zwolnienie dotyczy działalności gospodarczej, która jest świadczona na zewnątrz, a nie jest skierowane do wewnętrznej działalności gospodarczej podmiotu, który wykorzystuje statek powietrzny do zaspokojenia własnych potrzeb gospodarczych. Zatem działalność ta ma dotyczyć komercyjnej (handlowej) działalności lotniczej w zakresie transportu pasażerów i towarów oraz świadczenia usług.
3.3. Dalsze uwagi należy poprzedzić jeszcze spostrzeżeniem, że Naczelny Sąd Administracyjny wypowiadał się już w sprawach podobnych do tej, która stanowi obecnie przedmiot jego oceny m.in. w wyrokach z dnia : 22 stycznia 2020 r. sygn. akt I GSK 2015/19; z dnia 7 marca 2017 r., sygn. akt I GSK 1440/15, z dnia 7 września 2017 r., sygn. akt I GSK 1225/15. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie pragnie podziela pogląd przedstawiony w wyrokach i odpowiednio korzysta z przedstawionej tam argumentacji, oczywiście, mając na uwadze i uwzględniając rozbieżności między ww. orzeczeniami a sprawą niniejszą.
3.4. W myśl art.32 ust.1 pkt 1 u.p.a., w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania interpretacji, zwalnia się od akcyzy ze względu na przeznaczenie następujące wyroby akcyzowe używane do statków powietrznych: benzyny lotnicze o kodzie CN 2710 12 31, paliwo typu benzyny do silników odrzutowych o kodzie CN 2710 12 70 oraz paliwo do silników odrzutowych o kodzie CN 2710 19 21, oleje smarowe do silników lotniczych oraz preparaty smarowe do silników lotniczych - w przypadkach, o których mowa w ust. 3, jeżeli są spełnione warunki, o których mowa w ust. 5 pkt 1, 2 i 2a oraz w ust. 6, 12 i 13. Natomiast zgodnie z art.32 ust.2 u.p.a., zwolnienia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, nie stosuje się w przypadku prywatnych rejsów i prywatnych lotów o charakterze rekreacyjnym, za które uważa się użycie statku lub statku powietrznego przez jego właściciela lub inną osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej, które korzystają z niego na podstawie umowy najmu lub umowy o podobnym charakterze, w celach innych niż gospodarcze, w szczególności innych niż przewóz pasażerów lub towarów albo świadczenie usług za wynagrodzeniem lub usług na rzecz organów publicznych.
Powyższe przepisy stanowią implementację art.14 ust.1 lit. b Dyrektywy, zgodnie z którym Państwa Członkowskie zwalniają od podatku produkty energetyczne dostarczane w celu zastosowania jako paliwo do celów żeglugi powietrznej innej niż prywatne loty niehandlowe.
Przepisy o zwolnieniu od akcyzy wyrobów energetycznych należy interpretować z uwzględnieniem celu regulacji wprowadzającej zwolnienie, przy czym, jak wszystkie przepisy dotyczące zwolnień podatkowych, nie mogą być one interpretowane rozszerzająco. Potwierdzają to chociażby przeczenia TSUE wydane na tle omawianych przepisów (np. orzeczenia w sprawach C-391/05 J. N. , C-505/10 S. i C-79/10 S. GmbH v. Hauptzollamt N.). W pierwszym z powołanych wyroków TSUE wskazał też, że fakultatywne uprawnienie do zwolnienia przyznane państwom członkowskim nie ma wpływu na wykładnię przepisów dotyczących zwolnień obligatoryjnych.
3.5. Ponadto obowiązkiem państwa członkowskiego jest dokonywanie prowspólnotowej wykładni prawa krajowego, która ma służyć zarówno ujednoliceniu całego prawodawstwa w danym kraju, jak i zapewnić prawu wspólnotowemu należytą efektywność. Jest ona ściśle związana z bezpośrednim stosowaniem i obowiązywaniem prawa wspólnotowego, a w praktyce potwierdza obowiązek organów stosujących prawo do interpretacji przepisów prawa krajowego zgodnie z dyrektywami oraz całym systemem prawa wspólnotowego. Należy zaznaczyć, że w przypadku rozbieżności lub niejasności, organy krajowe stosujące przepisy polskiej ustawy są obowiązane w pierwszej kolejności interpretować je zgodnie z celem i brzmieniem odpowiednich regulacji unijnych (M. Kałka, U. Ksieniewicz, Podatek akcyzowy. Leksykon, Unimex 2013, s. 30). Zasada prowspólnotowej wykładni norm krajowych ma swoje oparcie w orzecznictwie ETS (sprawy: I. [...] C-111/75, C. C-14/83, H. C-79/83, K. C-80/86, M. C-157/86, M. C-106/89) i art. 10 TWE. Chodzi tu o nadanie przepisom prawa krajowego przez organy danego państwa stosujące prawo - organy administracji, w tym organy podatkowe i sądy - takiego sensu, przy którym wystąpi zgodność z normami prawa wspólnotowego (zob. S. Biernat, Wykładnia prawa krajowego zgodnie z prawem Wspólnot Europejskich, Toruń 1998, s.131). Obowiązek wykładni zgodnej może mieć także znaczenie dla legislatora krajowego, przede wszystkim prawodawcy wykonawczego, w szczególności, gdy wykonuje akty unijne (C. Mik, Wykładnia zgodna prawa krajowego z prawem Unii Europejskiej (w:) S. Wronkowska, Polska kultura prawna a proces integracji europejskiej, Kraków - Zakamycze 2005, s. 130).
Art.32 ust.2 u.p.a. stanowi, że zwolnienia, o którym mowa w ust.1 pkt 1 i 2, nie stosuje się w przypadku prywatnych rejsów i prywatnych lotów o charakterze rekreacyjnym, za które uważa się użycie statku lub statku powietrznego przez jego właściciela lub inną osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej, które korzystają z niego na podstawie umowy najmu lub umowy o podobnym charakterze, w celach innych niż gospodarcze, w szczególności innych niż przewóz pasażerów lub towarów albo świadczenie usług za wynagrodzeniem lub usług na rzecz organów publicznych.
Powyższy przepis wyłącza zatem zwolnienia wyrobów akcyzowych, o których mowa m.in. w art.32 ust.1 pkt 1, w sytuacji użycia statku powietrznego do celów innych niż gospodarcze, lecz użycie przez ustawodawcę w art.32 ust.2 zwrotu "w szczególności" nie oznacza, że każde gospodarcze wykorzystanie tego statku będzie uprawniało do zwolnienia.
3.6. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego niewątpliwie zwrot "w szczególności" w art. 32 ust. 2 u.p.a. dotyczy jedynie przykładów działalności gospodarczej, a więc nie stanowi katalogu zamkniętego, co jednak nie oznacza, że może być to jakakolwiek działalność gospodarcza, w której wykorzystywany jest statek powietrzny. Ustawodawca konstruując to zwolnienie, zdecydował się bowiem – na wzór prawodawcy unijnego – dookreślić jakich to celów gospodarczych omawiane zwolnienie dotyczy. Ze zwrotu "przewóz pasażerów lub towarów albo świadczenie usług za wynagrodzeniem lub usług na rzecz organów publicznych" jednoznacznie wynika, że działalność ta ma mieć charakter działalności wobec podmiotów trzecich, wymieniany jest przy tym element wynagrodzenia. Oznacza to, że sporne zwolnienie dotyczy działalności gospodarczej, która jest świadczona na zewnątrz, a nie jest skierowane do wewnętrznej działalności gospodarczej podmiotu, który wykorzystuje statek powietrzny do zaspokojenia własnych potrzeb gospodarczych. Zatem działalność ta ma dotyczyć komercyjnej (handlowej) działalności lotniczej w zakresie transportu pasażerów i towarów oraz świadczenia usług (...). Przykładów takich rodzajów działalności gospodarczej, w zakresie której przysługiwało będzie zwolnienie paliwa lotniczego z podatku akcyzowego jest wiele i należy ich poszukiwać w prawie lotniczym, które definiuje pojęcie działalności gospodarczej zarówno w zakresie przewozu lotniczego, jak i usług lotniczych. I tak – działalność gospodarcza w zakresie przewozu lotniczego jest to lot lub seria lotów, w których przewozi się pasażerów, towary, bagaż lub pocztę, za wynagrodzeniem, w tym na podstawie umowy o czasowym oddaniu statku powietrznego do używania (art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze – Dz. U. z 2006 r. Nr 100, poz. 696). Z powyższego wynika więc, że tych celów gospodarczych, co do których będzie przysługiwało zwolnienie paliwa lotniczego z prawa podatkowego jest wiele. Istotnym jednakże jest to, że ta działalność gospodarcza musi mieć (...) charakter w istocie komercyjny, co oznacza, że przedsiębiorca powinien świadczyć odpłatne usługi lotnicze.
Skoro intencją i celem ustawodawcy krajowego - w ślad za prawodawcą unijnym - było podniesienie poziomu konkurencyjności przewoźników unijnych na rynku usług lotniczych, to prowadzi to do logicznego wniosku, że zwolnienie jest skierowane do podmiotów prowadzących działalność gospodarczą w zakresie przewozu i usług lotniczych.
3.7. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej wykorzystanie statków powietrznych jako środka transportu np. dla kadry zarządzającej nie jest zupełnie inną sytuacją niż ta przedstawiona we wniosku o udzielenie interpretacji. Sądy podnosiły bowiem, analogicznie jak w przedmiotowej sprawie, że zwolnienie jest skierowane do podmiotów prowadzących działalność gospodarczą w zakresie przewozu i usług lotniczych.
W świetle powyższego niezasadne są zarzuty naruszenia art. 32 ust. 1 pkt 1 i art. 32 ust. 2 u.p.a. w zw. z art. 14 Dyrektywy oraz art. 14c o.p. Jeżeli natomiast chodzi o sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art.187 §1 oraz art.191 o.p. to mając na względzie regulację art.57a p.p.s.a. należy uznać je za bezprzedmiotowe, ponieważ nie zostały podniesione w skardze do WSA.
3.8. Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił sformułowanego w skardze kasacyjnej wniosku o wystąpienie do Trybunału Sprawiedliwości UE z pytaniem prejudycjalnym. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem TSUE, ocena potrzeby wystąpienia z pytaniem prejudycjalnym dotyczącym wykładni aktu prawa unijnego należy do sądu krajowego. Z art. 267 TFUE wynika obowiązek Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawienia Trybunałowi pytania prawnego w przypadku, gdy do rozstrzygnięcia sprawy konieczna jest wykładnia aktów przyjętych przez instytucje unijne. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w zaistniałym sporze nie powstała wątpliwość co do interpretacji przepisów prawa Unii w stopniu, który wymagałby zaangażowania TSUE. Wniosek o pytanie stanowi jedynie wyraz polemiki ze stanowiskiem jednolicie prezentowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych.
4. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną jako niezasadną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art.204 pkt 1 p.p.s.a.
A. Jakimowicz I. Najda-Ossowska M. Olejnik