I FSK 1961/17

I FSK 1961/17 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2020-01-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2017-12-07
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Hieronim Sęk
Izabela Najda-Ossowska /przewodniczący/
Maja Chodacka /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I SA/Lu 423/17 - Wyrok WSA w Lublinie z 2017-08-23
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
art. 29 ust. 13 i 15
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Izabela Najda-Ossowska, Sędzia NSA Hieronim Sęk, Sędzia del. WSA Maja Chodacka (sprawozdawca), Protokolant Joanna Tararuj-Młynik, po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2020 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej G. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 23 sierpnia 2017 r. sygn. akt I SA/Lu 423/17 w sprawie ze skargi G. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Białej Podlaskiej z dnia 26 września 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od G. P. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie kwotę 3.600 (słownie: trzy tysiące sześćset ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
1. Wyrok Sądu I instancji.
1.1. Wyrokiem z dnia 23 sierpnia 2017r. w sprawie o sygn. akt I SA/Lu 423/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2017r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Białej Podlaskiej z dnia 26 września 2013r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru oddalił skargę. Wymieniony wyrok oraz pozostałe orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w niniejszym uzasadnieniu publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego: orzeczenia.nsa.gov.pl.
1.2. Sąd I instancji stwierdził w uzasadnieniu wyroku, że wartość celna i wysokość cła wynikały z decyzji organu celnego. W sprawie o sygn. akt III SA/Lu 872/13 skarga podatnika na ostateczne rozstrzygnięcie organu celnego została oddalona, a następnie w sprawie sygn. o akt I GSK 168/15 Naczelny Sąd Administracyjny również oddalił skargę kasacyjną podatnika. Wobec tego, wbrew oczekiwaniom podatnika, organ podatkowy nie był uprawniony do weryfikowania zgłoszenia celnego i samodzielnego, ponownego ustalania wartości celnej, a w następstwie cła z tytułu importu towarów. Natomiast zgodnie z obowiązującym prawem przyjął te wielkości za decyzją organu celnego, która stała się ostateczna i prawomocna. Dlatego, co do zasady, organ podatkowy nie mógł naruszyć regulacji WKC czy RWKC, do których podatnik nawiązuje w skardze, gdyż nie stosował tych przepisów. Zatem zarzuty zawarte w skardze dotyczące w istocie decyzji określającej wysokość długu celnego, jako wykraczające poza granice niniejszej sprawy, nie mogły zostać uwzględnione. Tej treści konstatacja organu sformułowana w kontrolowanej decyzji jest w pełni prawidłowa.
Nie stwierdzając zatem, by zaskarżona decyzja naruszała prawo materialne, bądź przepisy postępowania, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r., poz. 718, ze zm., dalej: "ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi") oddalił skargę.
2. Skarga kasacyjna.
2.1. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku pełnomocnik skarżącego zarzucił wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z 123 § 1, art. 151 a i art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017r., poz. 201 ze zm., dalej: "Ordynacja podatkowa"), poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy naruszone prawa strony do udziału w postępowaniu dają podstawy do wznowienia postępowania;
- naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z:
1) art. 5 ust 2 i art. 201 ust. 3 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 roku ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, poprzez przyjęcie, iż skarżący działał jako przedstawiciel pośredni zgłaszającego;
2) art. 121 § 1, art. 122, art. 180, art. 187, art. 188 i art. 191 Ordynacji podatkowej oraz art. 142 ust. 1 lit. d, 151 ust. 4 oraz art. 181 a rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, poprzez uznanie, iż postępowanie celne zostało wszczęte i przeprowadzone prawidłowo w sytuacji, gdy skarżący słusznie zarzucał organowi pominięcie i błędną ocenę zgłoszonych przez niego dowodów oraz nieobiektywną ocenę dowodów zgromadzonych przez organ;
2.2. W trybie art. 174 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zarzucono nadto naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 29 ust. 13 i 15 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (tekst jednolity w dacie powstania obowiązku podatkowego: Dz. U. z 2011r. Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej: "ustawa o podatku od towarów i usług") w związku z naruszeniem art. 29 ust. 1 oraz art. 30 ust. 2 lit. b Wspólnotowego Kodeksu Celnego.
2.3. W związku z powołanymi wyżej naruszeniami wniesiono o wyznaczenie rozprawy i rozpoznanie skargi na rozprawie, o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych.
2.4. W odpowiedzi na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie i zasądzenie kosztów według norm przepisanych.
3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
3.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 40)
Skarga kasacyjna została zatem zbadana według reguły związania zarzutami w niej zawartymi (art. 183 § 1 ab initio ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W tym zakresie okazała się niezasadna i dlatego podlegała oddaleniu.
3.2. Przystępując do rozważań na tle podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia należało wspomnieć, że według art. 193 zdanie drugie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015r., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku Sądu pierwszej instancji.
3.3. Przy ocenie zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej istotne znaczenie mają wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego wydane w sprawach skarżącego dotyczących podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru za inne okresy rozliczeniowe z dnia 6 września 2019r. sygn. akt I FSK 1159/17 oraz I FSK 1240/17 oraz wyrok z dnia 14 marca 2017r. sygn. akt I GSK 168/15 dotyczący określenia kwoty długu celnego.
3.4. W dwóch pierwszych orzeczeniach przywołanych powyżej zarzuty sformułowane w skargach kasacyjnych były identyczne, jak w niniejszej sprawie. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny przyjmuje za własną i wskazuje na ocenę sprawy przedstawioną w uzasadnieniach tych wyroków.
Otóż w rozpatrywanej skardze kasacyjnej skarżący zarzucił naruszenie zarówno przepisów postępowania, jak i prawa materialnego. Zarzuty te w całości zmierzają do podważenia prawidłowości ustaleń organów w zakresie wartości celnej towarów oraz prawidłowości ustalenia wysokości cła. Tymczasem - jak trafnie argumentował Sąd I instancji - przedmiotem postępowania poddanego kontroli tego Sądu, było określenie w prawidłowej wysokości podatku od towarów i usług z tytułu importu. Postępowanie to zostało poprzedzone odrębnym postępowaniem w przedmiocie ustalenia długu celnego, zakończonym decyzją ostateczną z 26 września 2013r., którą Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 23 października 2014 r. (III SA/Lu 872/13) uznał za zgodną z prawem. Z oceną tą zgodził się Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z 14 marca 2017r. (I GSK 168/15) oddalił skargę kasacyjną skarżącego od powyższego wyroku.
Tym samym ostatecznie zakończony został proces określania wysokości długu celnego. Okoliczność ta ma istotne znaczenie z punktu widzenia oceny zasadności sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów, gdyż te (o czym była już mowa) dotyczą w zasadzie wyłącznie postępowania w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe, które to – jak wskazano wyżej - zostało zakończone ostateczną decyzją administracyjną, zweryfikowaną prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego. W efekcie wymykają się spod kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego postawione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące zarówno sfery procesowej, jak i materialnej. Zarzuty te stanowią de facto powtórzenie zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w przedmiocie długu celnego, a zatem dotyczą kwestii już rozstrzygniętej w odrębnym postępowaniu.
Tymczasem niniejsza sprawa - co jeszcze raz trzeba podkreślić - dotyczy wyłącznie kontroli sądowoadministracyjnej decyzji określającej skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów. W przypadku, gdy wymiar tego cła został określony ostateczną decyzją organu celnego i decyzja ta nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego, wynikające z niej ustalenia dotyczące wartości niezbędnych do ustalenia podstawy opodatkowania, takie jak: wartość celna towaru, klasyfikacja taryfowa czy cło, nie mogą być weryfikowane w postępowaniu podatkowym dla potrzeb prawidłowego określenia należnych podatków z tytułu importu towarów. Stanowisko to jest ugruntowane w orzecznictwie (por. wyrok NSA z 18 lipca 2019 r., I FSK 1026/19 i przywołane tam orzeczenia). W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 marca 2017r. sygn. akt I GSK 168/15 podzielił ocenę Sądu I instancji, uznając, że przy ustalaniu wartości celnej metodą towarów podobnych wykazano w postępowaniu celnym zbieżność opisu towarów w zgłoszeniu celnym z opisami zawartymi w innych zgłoszeniach i zawsze porównywano towar zgłoszony z innymi zgłoszeniami towarów podobnych o jakości B lub C bez gwarancji. Za trafne też uznano wyjaśnienie Sądu I instancji, że zgodnie z art. 142 ust. 1 lit. d Rozporządzenia Rady ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny towary podobne oznaczają towary wyprodukowane w tym samym kraju, które nie będąc podobnymi pod każdym względem, posiadają podobne cechy i podobny skład materiałowy, co pozwala im pełnić te same funkcje i być towarami handlowo zamiennymi. Za nietrafny uznano argument podniesiony przez skarżącego kasacyjnie, iż przy analizie porównawczej należy brać pod uwagę zgłoszenia celne z różnych krajów, gdyż czynnikiem kształtującym wartość podobnych towarów jest rynek docelowy, czyli ten, na który te towary są przeznaczone.
Skoro zatem wartość celna towarów oraz należne cło nie mogą być przedmiotem weryfikacji w postępowaniu o wymiar podatku od towarów i usług, to wszelkie zarzuty skargi kasacyjnej sformułowane w tym przedmiocie, uznać należy za chybione.
3.5. Odnosi się to także do zarzutu naruszenia art. 29 ust. 13 i 15 ustawy o podatku od towarów i usług w związku z naruszeniem art. 29 ust. 1 oraz art. 30 ust. 2 lit. b Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Jego ocena była również w całości determinowana oceną postępowania prowadzonego w zakresie ustalenia prawidłowej wartości celnej towarów. Zgodnie bowiem z art. 29 ust. 13 zdanie pierwsze ustawy o podatku od towarów i usług podstawą opodatkowania w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło.
Zasadnie zatem argumentował Sąd I instancji, że decyzja w sprawie należności celnych miała dla organów podatkowych charakter przesądzający. Trafnie także Sąd ten ocenił, że nie doszło w sprawie do naruszenia zasad postępowania podatkowego, sposobu gromadzenia i oceny dowodów, gdyż organy te nie prowadziły własnych ustaleń faktycznych co do wartości celnej importowanego towaru.
Z tej przyczyny nie mogły zostać uznane za zasadne postawione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 121 § 1, art. 122, art. 180, art. 187, art. 188 i art. 191 Ordynacji podatkowej oraz przepisów Rozporządzenia.
3.6. Z analogicznych względów na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia przepisów Wspólnotowego Kodeksu Celnego, gdyż w niniejszym postępowaniu przepisów tych nie stosowały ani organy podatkowe, ani też Sąd I instancji.
3.7. Odnosząc się do zarzutów związanych z kwestią rodzaju przedstawicielstwa wykonywanego przez skarżącego należy ponownie wskazać na przywołany wyżej wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2017r. sygn. akt I GSK 168/15. W wyroku tym Sąd ten wypowiedział się także w kwestii udziału w postępowaniu o wymiar cła spółki [...]. W tym zakresie skarżący usprawiedliwiając pierwszy z podniesionych zarzutów naruszenia przepisów postępowania w skardze kasacyjnej zawarł twierdzenie, że spółka [...], solidarnie odpowiedzialna za dług celny ze stroną skarżącą, nie brała udziału w sprawie bez własnej winy, gdyż organy, poza zawiadomieniem o wszczęciu postępowania, które zostało pozostawione w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia, nie doręczyły spółce żadnych pism w sprawie. Zwłaszcza organ I instancji nie podjął próby doręczenia postanowienia o wszczęciu postępowania pełnomocnikowi spółki, który dopiero w późniejszym czasie wypowiedział pełnomocnictwo. Zaznaczono w skardze kasacyjnej, że art. 151a Ordynacji podatkowej upoważnia organ do złożenia pisma, ze skutkiem doręczenia, do akt sprawy, jeżeli ustali, że podany przez stronę adres nie istnieje lub jest niezgodny z ujawnionym w rejestrze (KRS).
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż stosownie do art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zatem podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania strona skarżąca kasacyjnie jest zobowiązana podnosząc zarzuty procesowe wykazać, że naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej nie wykazał zaś, że naruszenie przepisów w zakresie doręczeń w postępowaniu administracyjnym mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Niezależnie od powyższego podkreślono w przywołanym wyroku, że jak wynika z akt administracyjnych sprawy wraz z pismem z dnia 15 marca 2012r. strona przedłożyła pełnomocnictwo z dnia 6 marca 2012r. udzielone przez spółkę [...] radcy prawnemu A.S. do reprezentowania spółki w toczącym się postępowaniu. Postanowieniem z dnia 5 marca 2013r. Naczelnik Urzędu Celnego w [...] "z urzędu" wszczął postępowanie w sprawie długu celnego. Postanowienie zostało skierowane do firmy "[...] oraz do firmy [...] na adres: [...]. Organ I instancji nie skierował ww. postanowienia do pełnomocnika wyznaczonego wcześniej przez stronę.
Podkreślono nadto, że w trakcie prowadzonego postępowania organ I instancji skierował do radcy prawnego A.S. korespondencję, która dotyczyła postępowania zabezpieczającego. Również pismem z dnia 2 kwietnia 2013r. organ celny skierował zapytanie do radcy prawnego, czy złożone do akt pełnomocnictwo jest nadal aktualne. Pełnomocnik złożył oświadczenie, w którym poinformował, że nadal działa jako pełnomocnik spółki. W związku z tym wyznaczono mu jako pełnomocnikowi 7-dniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie. W odpowiedzi pełnomocnik złożył wniosek o włączenie do materiału szeregu zgłoszeń celnych dokonanych w Niemczech. Tak więc do momentu cofnięcia pełnomocnictwa, radca prawny miał zapewniony czynny udział w postępowaniu. Następnie radca prawny złożył oświadczenie z dnia 17 kwietnia 2013r. o wypowiedzeniu pełnomocnictwa udzielonego przez spółkę. Zatem w momencie wydawania decyzji przez organ I instancji z dnia 14 maja 2013r., spółka nie miała już pełnomocnika.
Zatem okoliczność pominięcia pełnomocnika przy doręczeniu postanowienia o wszczęciu postępowania nie stanowi spełnienia przesłanki wznowienia postępowania w trybie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.
Decyzja organu I instancji została doręczona firmie [...] w trybie zastępczym zgodnie art. 151a Ordynacji podatkowej, poprzez pozostawienie w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. Zgodnie z ww. przepisem - jeżeli podany przez osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej adres jej siedziby nie istnieje lub jest niezgodny z odpowiednim rejestrem i nie można ustalić miejsca prowadzenia działalności, pismo pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia.
W niniejszej sprawie Naczelnik Urzędu Celnego w [...] podjął szereg działań mających na celu ustalenie rzeczywistego adresu siedziby i adresu prowadzenia działalności ww. spółki. Potwierdzają to pisma skierowane do Komendy Miejskiej Policji w [...], do Urzędu Skarbowego w [...], Urzędu Kontroli Skarbowej w Lublinie oraz Sądu Rejonowego w [...]. Z uzyskanych informacji wynika, iż w świetle rejestrów wymienionych urzędów, siedziba spółki znajduje się w [...]. Jest to adres zgodny z widniejącym w Krajowym Rejestrze Sądowym. Natomiast z pism otrzymanych z Komisariatu Policji w [...]wynika, że spółka pod wskazanym adresem nigdy nie prowadziła działalności i nie zdołano ustalić faktycznego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej przez [...]. Organy celne miał podstawy by stwierdzić, że adres siedziby [...] Sp. z o.o. wynikający z KRS jest fikcyjny (nie istnieje), a przeprowadzone postępowanie wykazało brak danych o miejscu prowadzenia działalności i nie ma możliwości podjęcia czynności doręczenia. W takim przypadku Naczelnik Urzędu Celnego w [...] decyzję pozostawił w aktach sprawy ze skutkiem prawnym jego doręczenia w trybie art. 151a Ordynacji podatkowej.
Również niesłuszne są stwierdzenia skarżącego zawarte w skardze kasacyjnej, iż organ odwoławczy nie podjął próby doręczania pism firmie [...]. Jak wynika z akt sprawy w trakcie postępowania odwoławczego wszelka korespondencja była kierowana do: firmy "[...] oraz na adres firmy [...] Sp. z o.o. ul. [...] (pismo z dnia 26.06.2013r., postanowienia wydane w trybie art. 200 Ordynacji podatkowej, postanowienie odmawiające wstrzymania wykonania decyzji, postanowienie wydane w trybie art. 140 Ordynacji podatkowej, decyzja). Przesyłki zostały uznane za doręczone w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej.
Odpowiadając na zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 5 ust. 2 i art. 201 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, polegającego na przyjęciu przez organy celne, że skarżący kasacyjnie działał jako przedstawiciel pośredni zgłaszającego, należy przywołać okoliczności ustalone przez organy i przyjęte przez Sąd I instancji.
Zasadniczym i niepodważonym w niniejszej sprawie jest fakt, że w polu 14 dokumentu SAD wpisano kod 3. Zgodnie z instrukcją wypełniania tego dokumentu urzędowego oznacza to przedstawicielstwo pośrednie. Strona skarżąca kasacyjnie jako profesjonalna agencja celna w żadnym momencie toczącego się postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego wpisu tego skutecznie nie podważyła, również w skardze kasacyjnej tego nie uczyniono. Fakt wpisu kodu 3 w dokumencie SAD ma niewątpliwie znaczenie przesądzające co do charakteru przedstawicielstwa jako pośredniego. Uzupełniająco można dodać, że zgłoszenia dokonano w formie uproszczonej. W takim przypadku wymagane jest pozwolenie Dyrektora Izby Celnej (art. 76 WKC). W zgłoszeniu celnym powołano pozwolenie o nr [...] z dnia 30 grudnia 2010r. W załączniku nr 5 do tego pozwolenia wymieniono podmioty, w stosunku do których skarżący kasacyjnie mógł dokonywać zgłoszeń w procedurze uproszczonej w ramach przedstawicielstwa bezpośredniego. W wykazie tym nie figuruje [...]. Trzecim argumentem podanym przez Sąd I instancji świadczącym o pośrednim charakterze przedstawicielstwa strony skarżącej kasacyjnie w niniejszej sprawie jest fakt, że na upoważnieniu bezpośrednim z dnia 10 października 2011r. widnieje oświadczenie agenta celnego [...]z dnia 10 października 2012r. i tę ostatnią datę należy przyjąć jako oświadczenie woli agenta celnego o przyjęciu pełnomocnictwa. Ważnym argumentem w kwestii spornego przedstawicielstwa strony skarżącej jest okoliczność podniesiona przez Sąd I instancji, mianowicie fakt, że charakter przedstawicielstwa nie budził wątpliwości na etapie zgłoszenia celnego, czemu dano wyraz w dokumencie SAD poprzez wpisanie kodu 3. Wpis ten, jak zaznaczono powyżej, nie został podważony jako zgodny z faktycznie posiadanym przedstawicielstwem pośrednim. Strona skarżąca kasacyjnie twierdzi, że upoważnienie do działania jako przedstawiciel pośredni zostało odwołane 10.10.2011r. Zgłoszenie celne w niniejszej sprawie pochodzi z 25 października 2011r. i dokument SAD dotyczący tego zgłoszenia został wypełniony z zastosowaniem kodu 3 oznaczającego przedstawicielstwo pośrednie. Strona skarżąca nie wyjaśniła dlaczego, mimo jak twierdzi wycofania upoważnienia do przedstawicielstwa pośredniego, w dokumencie SAD pochodzącym z późniejszej daty niż odwołanie przedstawicielstwa pośredniego wpisano kod 3.
Za chybione uznać więc należało zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 123 § 1, art. 151a i art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
3.8. W związku z powyższym uznając, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 i art. 209 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zasądzając kwotę 3.600 zł jako 100 % stawki minimalnej w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji. Koszty zasądzono na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie bowiem na podstawie art. 206 ust. 4 ustawy z dnia 16 listopada 2016r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016r. poz. 1948) prawa i obowiązki dyrektora izby celnej przejął właściwy dyrektor izby administracji skarbowej.