I FSK 1905/22

I FSK 1905/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-11-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-11-24
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Arkadiusz Cudak /przewodniczący sprawozdawca/
Dominik Mączyński
Marek Kołaczek
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
6563
Hasła tematyczne
Wiążące informacje stawkowe
Sygn. powiązane
III SA/Wa 812/22 - Wyrok WSA w Warszawie z 2022-08-22
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 685
art. 42b ust. 5 pkt 1
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Arkadiusz Cudak (sprawozdawca), Sędzia NSA Marek Kołaczek, Sędzia WSA del. Dominik Mączyński, Protokolant Bartłomiej Deptuła, po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 sierpnia 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 812/22 w sprawie ze skargi T. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 4 lutego 2022 r., nr 0110-KSI2-1.441.78.2021.3.IK w przedmiocie odmowy wydania wiążącej informacji stawkowej na potrzeby opodatkowania podatkiem od towarów i usług oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
1. Wyrokiem z 22 sierpnia 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 812/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, ze zm.), dalej "p.p.s.a.", uwzględnił skargę T. sp. z o.o. (dalej "spółka" lub "skarżąca") na decyzję Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej "organ") z 4 lutego 2022 r. w przedmiocie odmowy wydania wiążącej informacji stawkowej i uchylił zaskarżoną decyzję wraz z poprzedzającą ją decyzją organu z 8 listopada 2021 r. wydaną w pierwszej instancji.
Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, sąd pierwszej instancji przychylił się do stanowiska skarżącej, że w wniosek o wydanie wiążącej informacji stawkowej (dalej "WIS") obejmował jedną usługę w zakresie mycia wiat przystankowych i wygrodzeń z wypełnieniem. Zdaniem sądu organ nie wykazał podstaw do uznania, że w sprawie mamy do czynienia z co najmniej dwiema usługami.
2. Skarga kasacyjna
Powyższy wyrok został zaskarżony przez organ w całości, a w skardze kasacyjnej na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy praz przepisów prawa materialnego, tj.:
1) art. 141 § 4 w zw. z art. 153 p.p.s.a. polegające na niezamieszczeniu w uzasadnieniu wyjaśnienia co do jakich elementów stanu faktycznego organ zaniechał obowiązku wyjaśnienia stanu faktycznego, co w rezultacie miało doprowadzić do wadliwego ustalenia stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji skutkowało błędną decyzją organu. Sąd nie zaakcentował w uzasadnieniu okoliczności, które uznał za determinujące o jednorodności usługi, czym naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak możliwości poznania przez organ pełnych przesłanek, którymi kierował się sąd, a tym samym wprowadził utrudnienie, w jaki sposób ponownie rozpoznać sprawę;
2) art. 42b ust. 5 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1, art. 42g ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r. poz. 685, ze zm.), dalej "ustawa o VAT", w zw. z art. 187 § 1 i 3 i art. 191 oraz art. 207, a także art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. — Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540, ze zm.), dalej "o.p.", przez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwą ocenę możliwości zastosowania ich w skarżonej sprawie, polegające na uznaniu przez sąd, że doszło do naruszenia dyrektyw postępowania dowodowego, w szczególności obowiązku wyjaśnienia stanu faktycznego i rozpatrzenia całości materiału dowodowego, w rezultacie przez dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego, wadliwe ustalenie stanu faktycznego, co skutkowało błędnym uznaniem, że wniosek skarżącej dotyczył co najmniej dwóch usług, w sytuacji gdy we wniosku została opisana jedna usługa mycia wiat i wygrodzeń z wypełnieniem zlokalizowanych na przystankach tramwajowych na terenie [...]. Tym samym sąd niezasadnie uznał, że z opisu stanu faktycznego oraz zebranych dodatkowo na wezwanie organu kompletnych wyjaśnień dotyczących postępowań przetargowych organizowanych przez skarżącą na mycie wiat i wygrodzeń z wypełnieniem zlokalizowanych na przystankach tramwajowych nie można przyjąć, że złożony wniosek dotyczy więcej niż jednej usługi albo jednego świadczenia złożonego, gdy tymczasem usługi stanowiące przedmiot wniosku mają różny zakres, są przedmiotem odrębnej sprzedaży i mogłyby być wykonywane przez różne podmioty.
W kontekście tak sformułowanych zarzutów organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
3.1. Zarzuty skargi kasacyjnej nie są zasadne, a zatem rozpoznawany środek odwoławczy podlega oddaleniu.
3.2. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 153 p.p.s.a. Zdaniem autora skargi kasacyjnej naruszenie powyższych przepisów opiera się na dwóch płaszczyznach. Po pierwsze, polega na niezamieszczeniu w uzasadnieniu wyjaśnienia co do jakich elementów stanu faktycznego organ zaniechał obowiązku wyjaśnienia stanu faktycznego, co w rezultacie miało doprowadzić do wadliwego ustalenia stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji skutkowało błędną decyzją organu. Po drugie, Sąd nie zaakcentował w uzasadnieniu okoliczności, które uznał za determinujące o jednorodności usługi, czym naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak możliwości poznania przez organ pełnych przesłanek, którymi kierował się sąd, a tym samym wprowadził utrudnienie, w jaki sposób ponownie rozpoznać sprawę.
3.3. Pierwszy argument podniesiony w ramach powyższego zarzutu jest niewątpliwie wynikiem lektury 3 akapitu ostatniej strony uzasadnienia. Wskazano w nim, że zasadny jest zarzut skargi naruszenia art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 o.p. Uzasadnienie należy jednak czytać w całości. Z kontekstu pełnych pisemnych motywów sądu pierwszej instancji wynika, że ocenę charakteru usługi organ dokonał w oparciu o treść wniosku oraz przedłożonych przez stronę dokumentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie podzielił tej oceny. Uznał, że wadliwie organ ocenił stan faktyczny zaprezentowany we wniosku oraz w przedłożonych dokumentach. Nie wykazał bowiem w oparciu o ten materiał dowodowy, że we wniosku wskazano dwie usługi a nie jedną.
3.4. Odnosząc się do drugiej kwestii, wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, sąd pierwszej instancji wskazał w uzasadnieniu okoliczności przemawiające za uchyleniem zaskarżonego wyroku. We wniosku o wydanie wiążącej informacji stawkowej strona wskazała jedną usługę. Organ wydając decyzję odmowną, podniósł szereg okoliczności, które przemawiają za przyjęciem tezy, że wniosek dotyczy dwóch odrębnych ustaw. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podniósł wiele argumentów potwierdzających tezę, że wniosek nie obejmuje dwóch usług.
Wprawdzie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku brak jest jednoznacznych wskazań co do dalszego postępowania. Jednakże ocena prawna sądu pierwszej instancji, zawarta w pisemnych motywach, jest jednoznaczna.
3.5. Z uwagi na powyższe zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. zw. z art. 153 p.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku bowiem spełnia przesłanki ustawowe i brak jest błędów podniesionych w skardze kasacyjnej
3.6. Nie jest także trafny zarzut naruszenia art. 42b ust. 5 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1, art. 42g ust. 2 ustawy o VAT w zw. z art. 187 § 1 i 3 i art. 191 oraz art. 207, a także art. 122 o.p. Zdaniem autora skargi kasacyjnej usługi stanowiące przedmiot wniosku mają różny zakres, są przedmiotem odrębnej sprzedaży i mogłyby być wykonywane przez różne podmioty. Stanowią więc dwie odrębne usługi, a nie jedną, jak przyjął sąd pierwszej instancji.
Z powyższym stanowiskiem organu nie sposób się zgodzić. Wnioskodawca wystąpił z wnioskiem o wydanie wiążącej informacji stawkowej myciu wiat przystankowych zlokalizowanych na przystankach miejskich tj. myciu całej konstrukcji wiaty, w szczególności elementów szklanych, ławek i pozostałych jej elementów, myciu wygrodzeń (barierek) z wypełnieniem zlokalizowanych na przystankach miejskich. Zatem w obu przypadkach chodzi o usługę mycia różnych elementów przystanków komunikacji miejskiej. Za uznaniem tych czynności za dwie odrębne usługi nie może przecież przemawiać nieco inne składniki przystanków podlegające myciu. Oczywiście rodzaj mytych powierzchni wpływa na konieczność użycia innego sprzętu, innych środków myjących. Jednakże sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że podniesione w zaskarżonej decyzji argumenty nie są wystarczające dla przyjęcia odmienności tych usług. To, że usługę mycia może dokonywać inny podmiot nie oznacza, że mamy do czynienia z odrębnym rodzajem usługi. Również czynnikiem determinującym rozdzielenie tych czynności na dwie usługi nie może być to, że stanowi to przedmiot odrębnej sprzedaży.
Należy się więc zgodzić z sądem pierwszej instancji, że we wniosku została opisana jedna usługa mycia wiat i wygrodzeń z wypełnieniem zlokalizowanych na przystankach tramwajowych na terenie [...]. Tym samym sąd zasadnie uznał, że z opisu stanu faktycznego oraz zebranych dodatkowo na wezwanie organu kompletnych wyjaśnień dotyczących postępowań przetargowych organizowanych przez skarżącą na mycie wiat i wygrodzeń z wypełnieniem zlokalizowanych na przystankach tramwajowych można przyjąć, że złożony wniosek dotyczy jednej usługi.
3.7. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną uzasadnionych podstaw.
Dominik Mączyński Arkadiusz Cudak Marek Kołaczek