I FSK 1852/18

I FSK 1852/18 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2023-09-01
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-09-18
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Izabela Najda-Ossowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
III SA/Wa 2557/17 - Wyrok WSA w Warszawie z 2018-04-26
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Odmówiono uzupełnienia wyroku
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 157 par. 1 , art. 158
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Dnia 1 września 2023 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Izabela Najda-Ossowska po rozpoznaniu w dniu 1 września 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosków K. C. o uzupełnienie oraz o wykładnię wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2023 r. sygn. akt I FSK 1852/18 sprawy ze skargi kasacyjnej K. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 2557/17 w sprawie ze skargi K. C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 7 czerwca 2017 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień 2008 r. postanawia: 1) odmówić uwzględnienia wniosku o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2023 r. sygn. akt I FSK 1852/18; 2) odmówić dokonania wykładni wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2023 r. sygn. akt I FSK 1852/18.
Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 10 lutego 2023 r., sygn. akt I FSK 1852/18 oddalił skargę kasacyjną K. C. (dalej: Skarżący/Strona) złożoną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 kwietnia 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 2557/17 na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 7 czerwca 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień 2008 r.
Pismem z 26 kwietnia 2023 r. Skarżący zwrócił się z wnioskiem o wyjaśnienie i uzupełnienie ww. wyroku. Uzasadniając wniosek wskazał, że NSA przedstawiając stan sprawy "pominął kluczowe dowody i fakty oraz ograniczył się jedynie do tego co uważał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie; nie rozpatrzył w żaden sposób kluczowych dla sprawy czynności zarzutów Skarżącego; nie odniósł się w jakikolwiek sposób do kluczowych dowodów i argumentów Skarżącego a ograniczył się do przepisania stanowiska Sądu I instancji, z pominięciem kluczowych faktów oraz z rażącymi błędami logicznymi."
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Wniosek o uzupełnienie wyroku nie podlega uwzględnieniu.
Wskazać należy, że zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2022 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm. dalej: dalej: P.p.s.a.) strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.
Użyte w przytoczonym przepisie pojęcie "całości skargi" określa zakres zawisłości prawnej, o którym, po pierwsze, decydują wnioski skargi określające przedmiot zaskarżenia, stanowiący podstawowy element kształtujący zakres kontroli zaskarżonego orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny i po drugie, dodatkowe orzeczenia, na przykład rozstrzygnięcia o kosztach postępowania, które według przepisów ustawy sąd powinien zamieścić w wyroku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 marca 2013 r. sygn. akt I GSK 1288/11). Ponadto zauważyć należy, iż nie można żądać uzupełnienia uzasadnienia wyroku, poprzez zamieszczenie w nim określonych wypowiedzi, ponieważ takie działanie w istocie zmierza nie do uzupełnienia, lecz do zmiany uzasadnienia, poprzez zamieszczenie w nim wskazanych przez stronę stwierdzeń (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2013 r. sygn. akt II GZ 476/13, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 sierpnia 2012 r. sygn. akt II GSK 465/11). W doktrynie oraz orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że w oparciu o art. 157 § 1 P.p.s.a. uzupełnić można jedynie wyrok, a nie jego uzasadnienie. Wniosek złożony na podstawie art. 157 § 1 P.p.s.a. może dotyczyć wyłącznie samego rozstrzygnięcia, a więc sentencji wyroku, a nie jego uzasadnienia (por.: B. Dauter (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2009 r., s. 421 oraz powołane tam orzecznictwo, jak również postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 27 maja 2011 r. sygn. akt II FSK 2067/09, 6 marca 2008 r. sygn. akt I OSK 1664/06; 12 stycznia 2010 r. sygn. akt II OSK 80/07, 22 października 2008 r. sygn. akt II OSK 27/08, 20 lipca 2005 r. sygn. akt II OZ 608/05 i 28 października 2010 r. sygn. akt II FSK 735/09).
Przenosząc powyższe rozważania ogólne na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, iż wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 lutego 2023 r. sygn. akt I FSK 1852/18 jest kompletny w zakresie rozstrzygnięcia i zawiera wszystkie elementy wymagane prawem. Orzeczono w nim o całości skargi kasacyjnej Skarżącego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 kwietnia 2018 r. sygn. akt III SA/Wa 2557/17 poprzez jej oddalenie oraz w sposób prawidłowy rozstrzygnięto o kosztach postępowania kasacyjnego.
Analiza wniosku Skarżącego o uzupełnienie ww. wyroku prowadzi do stwierdzenia, iż w istocie zmierza on do zmiany merytorycznej orzeczenia, względnie do zmodyfikowania jego uzasadnienia w sposób oczekiwany przez Stronę, co wykracza poza ramy instytucji uregulowanej w art. 157 § 1 P.p.s.a. Z tego względu wniosek ten nie mógł zostać uwzględniony.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 157 § 1 w związku z art. 193 P.p.s.a., orzekł, jak w pkt 1 sentencji postanowienia.
Na uwzględnienie nie zasługuje również wniosek o wykładnię wyroku.
Zgodnie z art. 158 zd. pierwsze P.p.s.a., sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści.
Wskazać należy, iż uwzględnienie wniosku o wykładnię wyroku może nastąpić tylko wówczas, gdy istnieje rzeczywista wątpliwość co do stanowiska sądu zawarta w rozstrzygnięciu lub uzasadnieniu, ewentualnie gdy treść orzeczenia jest niejasna. To na stronie wnioskującej o wykładnię orzeczenia spoczywa obowiązek wykazania, które konkretne elementy tego orzeczenia są dla niej niezrozumiałe, bądź nasuwają określone wątpliwości i dlaczego. Wyjaśnienie wątpliwości nie może przy tym prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. Wniosek o wykładnię wyroku nie może także zmierzać do polemiki ze stanowiskiem sądu, czy wyjaśniania znaczenia użytych w uzasadnieniu orzeczenia słów. Konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi zatem wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew twierdzeniu Skarżącego, zarówno wyrok z 10 lutego 2023 r., jak i jego uzasadnienie nie nasuwają żadnych wątpliwości, zatem nie zachodzi potrzeba dokonania wykładni wyroku. Skarżący składając niniejszy wniosek próbuje po raz kolejny podważyć okoliczności, które zostały prawomocnie przesądzone w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 kwietnia 2015 r., sygn. akt I FSK 1388/13 i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 września 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 1928/15. Naczelny Sąd Administracyjny w swoim uzasadnieniu karta 4-6, podkreślił, że w obydwu tych wyrokach zostało przesądzone, że doszło do niebezpieczeństwa uszczuplenia wpływów podatkowych w wyniku wystawienia faktur VAT niedokumentujących rzeczywistych transakcji. W sprawie niniejszej zatem jedyną kwestią jaką mógł zbadać Sąd, było to, czy Skarżący we właściwym czasie wyeliminował to ryzyko i do tego sprowadzała się istota sprawy na tym etapie procedowania.
Tymczasem Skarżący w uzasadnieniu wniosku dalszym ciągu podnosi, że art. 108 ustawy o VAT w ogóle nie powinien być stosowany, ponieważ nie doszło w sprawie do naruszenia wpływów do budżetu Państwa w związku z uszczupleniem w podatku VAT. W tym zakresie argumentacja Skarżącego zmierza w istocie do zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia wyroku oraz polemiki z wyrażonym w nim stanowiskiem, co nie może stanowić podstawy do pozytywnego rozpatrzenia jego wniosku. Co więcej takie działanie nie mieści się w pojęciu wykładni i jest niedopuszczalne.
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 158 w zw. z art. 193 P.p.s.a. orzekł, jak w pkt 2 sentencji.