I FSK 177/22

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną D.S. od wyroku WSA w Kielcach, który oddalił skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Kielcach odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku od towarów i usług za luty 2007 r. Postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem o wznowienie postępowania, opartym na wyroku TSUE C-189/18. Skarżący zarzucił Sądowi pierwszej instancji nieważność postępowania z powodu udziału sędziów, którzy wcześniej orzekali w sprawie zakończonej innym wyrokiem WSA, co miało naruszać art. 18 § 1 pkt 6a p.p.s.a. Ponadto, zarzucono naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z przepisami Ordynacji podatkowej i art. 47 Karty praw podstawowych UE, twierdząc, że wyrok TSUE miał wpływ na decyzję ostateczną, a jej wydanie oparto na fragmentarycznym materiale dowodowym, co naruszało prawo do obrony. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Sąd uznał, że zarzut nieważności postępowania jest niezasadny, ponieważ wyrok WSA przywołany przez skarżącego nie kończył postępowania w sprawie podatku VAT w rozumieniu art. 18 § 1 pkt 6a p.p.s.a. Odnosząc się do drugiego zarzutu, NSA wyjaśnił, że wyrok TSUE C-189/18 dotyczył specyfiki prawa węgierskiego i nie miał wpływu na decyzję ostateczną wydaną na gruncie polskiej Ordynacji podatkowej, która zapewnia odmienne gwarancje procesowe i dopuszcza wykorzystanie dowodów z innych postępowań w sposób zgodny z prawem krajowym. Sąd podkreślił, że polskie prawo nie nakłada na organy obowiązku gromadzenia wszystkich dowodów z powiązanych postępowań, a strona ma prawo do wnioskowania o przeprowadzenie dowodów i kwestionowania materiału dowodowego. W związku z tym, Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił, że wyrok TSUE nie miał wpływu na treść decyzji ostatecznej, a tym samym nie było podstaw do jej uchylenia w trybie wznowienia postępowania.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający