III SA/WA 1090/21

III SA/Wa 1090/21 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-12-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-05-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Hanna Filipczyk /sprawozdawca/
Jarosław Trelka /przewodniczący/
Włodzimierz Gurba
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
I FSK 906/22 - Postanowienie NSA z 2025-07-17
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1540
art. 223 § 1 i § 2, art. 162 § 1 i § 2 pkt 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Trelka, Sędziowie sędzia WSA Włodzimierz Gurba, sędzia WSA Hanna Filipczyk (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi H. z siedzibą w Wielkiej Brytanii reprezentowanej przez H. sp. z o.o. Oddział w Polsce na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2017 r. oddala skargę
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniesionej przez H. Limited by Shares z siedzibą w Wielkiej Brytanii, prowadzącej w Polsce działalność przez H. Sp. z o.o. Oddział w Polsce (dalej: "Strona", "H. ", "Skarżąca") jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: "DIAS", "organ II instancji", "organ odwoławczy") z dnia [...] lutego 2021 r. odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. (dalej: "organ I instancji", "NUS") z dnia [...] października 2020 r. w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług (dalej także: "VAT") za styczeń i luty 2017 r.
1. Postępowanie przed organami podatkowymi
1.1. Na podstawie upoważnienia z dnia 12 maja 2017 r. przeprowadzono w H. kontrolę podatkową. Pełnomocnik H. wraz z zastrzeżeniami do protokołu kontroli podatkowej złożył odpis pełnomocnictwa z dnia [...] stycznia 2020 r., upoważniającego M.G. i A.S. do działania w imieniu Strony przed organami Krajowej Administracji Skarbowej w sprawie jej rozliczenia z tytułu podatku VAT za styczeń i luty 2017 r., w tym do złożenia zastrzeżeń do protokołu kontroli oraz jej reprezentowania w toku ewentualnego dalszego postępowania. Pełnomocnictwo obejmowało w szczególności upoważnienie do odbioru korespondencji, przeglądania akt, sporządzania z nich kopii, fotokopii, odpisów oraz składania wszelkiego rodzaju pism, wyjaśnień, a także wnoszenia środków zaskarżenia. Ponadto obejmowało ono umocowanie do reprezentowania Skarżącej w sprawie przed sądami administracyjnymi, w tym Naczelnym Sądem Administracyjnym.
NUS postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 r. wszczął wobec Skarżącej postępowanie podatkowe w sprawie VAT za styczeń i luty 2017 r., w związku z kontrolą podatkową przeprowadzoną na podstawie upoważnienia z dnia 12 maja 2017 r.
Postanowienie zostało przesłane za pośrednictwem operatora pocztowego na adres właściwy do doręczeń dla oddziału H. w Polsce. Zgodnie z danymi zawartymi na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, przesyłka została odebrana przez upoważnioną do tego osobę w dniu 25 lutego 2020 r.
Jak wynika z akt sprawy, osoba upoważniona przez Skarżącą odebrała także korespondencję zawierającą postanowienie z dnia [...] czerwca 2020 r. (odebrane w dniu 23 czerwca 2020 r.) i postanowienie z dnia [...] sierpnia 2020 r. (odebrane w dniu 10 sierpnia 2020 r.), a także dwa postanowienia z dnia [...] marca 2020 r. (odebrane w dniu 10 marca 2020 r.), dwa postanowienia z dnia [...] maja 2020 r. (odebrane w dniu 12 maja 2020 r. i dwa postanowienia z dnia [...] sierpnia 2020 r. (odebrane w dniu 10 sierpnia 2020 r.).
NUS decyzją z dnia [...] października 2020 r. określił Skarżącej kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy za styczeń i luty 2017 r. oraz ustalił kwotę dodatkowego zobowiązania w podatku VAT za ten okres.
Decyzja została wysłana za pośrednictwem operatora pocztowego na adres właściwy do doręczeń dla oddziału w Polsce. Pierwsze awizo miało miejsce w dniu 27 października 2020 r. (adnotacja o braku osoby upoważnionej do odbioru), powtórne awizo – w dniu 4 listopada 2020 r. Natomiast w dniu 17 listopada 2020 r. korespondencja zawierająca decyzję została zwrócona do organu podatkowego z adnotacją o zwrocie z uwagi na niepodjęcie w terminie.
W konsekwencji organ podatkowy na podstawie art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm., dalej: "O.p.") uznał, że decyzja została skutecznie doręczona Skarżącej w dniu 10 listopada 2020 r. i pozostawiona w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia.
W dniu 9 grudnia 2020 r. do NUS wpłynęło pismo złożone w imieniu Skarżącej przez M.G., z którego wynikało, że zostało ono sporządzone w związku z powzięciem wiedzy o wydaniu przez NUS postanowienia z dnia [...] lutego 2020 r. o wszczęciu wobec Skarżącej postępowania podatkowego w zakresie VAT za styczeń i luty 2017 r. w związku z kontrolą podatkową przeprowadzoną na podstawie upoważnienia z dnia 12 maja 2017 r.
W opinii pełnomocnika Skarżącej odpis pełnomocnictwa z dnia 13 stycznia 2020 r. został przedłożony NUS wraz z zastrzeżeniami do protokołu kontroli podatkowej, a z posiadanego przez organ I instancji dokumentu pełnomocnictwa jednoznacznie wynikało jego umocowanie do reprezentowania Skarżącej także w toku postępowania podatkowego. Pomimo tego faktu, ani postanowienie o wszczęciu postępowania podatkowego, ani też późniejsza korespondencja w sprawie nie została doręczona pełnomocnikowi.
Biorąc pod uwagę powyższe, pełnomocnik Skarżącej zwrócił się o udzielenie informacji na temat dotychczasowego przebiegu postępowania oraz jego aktualnego statusu (stanu).
Do pisma z dnia 9 grudnia 2020 r. pełnomocnik Skarżącej załączył odpis pełnomocnictwa z dnia 13 stycznia 2020 r.
W odpowiedzi na to pismo NUS wskazał, że w jego ocenie pełnomocnictwo nie wywołuje skutków prawnych w toku postępowania podatkowego oraz że postępowanie podatkowe w sprawie jest już zakończone.
1.2. Pismem z dnia 21 stycznia 2021 r. pełnomocnik Skarżącej wniósł m.in. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, wraz z wnioskiem składając odwołanie.
W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik Skarżącej podniósł, że postępowanie podatkowe było prowadzone z pominięciem pełnomocnika, mimo jego wcześniejszego ustanowienia w sprawie na etapie zgłaszania zastrzeżeń do protokołu kontroli.
Pełnomocnik wskazał, że niezależnie od oceny stanowiska organu co do honorowania w toku postępowania podatkowego (pokontrolnego) pełnomocnictw przedłożonych na etapie kontroli, nie został poinformowany przez NUS o wszczęciu postępowania, w związku z tym do momentu uzyskania informacji o toczącym się postepowaniu podatkowym od Skarżącej nie miał wiedzy o jego wszczęciu i przebiegu, co nie pozwoliło mu na wcześniejszą reakcję.
Ponadto pełnomocnik Skarżącej podniósł, że nie została ona w postanowieniu o wszczęciu postępowania, czy innej (późniejszej) korespondencji choćby pouczona, że ustanowiony i zgłoszony wcześniej do sprawy pełnomocnik nie jest i nie będzie w toku postępowania honorowany przez organ, w związku z czym do czasu jego ewentualnego ponownego zgłoszenia cała korespondencja w sprawie będzie kierowana bezpośrednio do Skarżącej jako strony postępowania.
Wniosek o przywrócenie terminu umotywowano także faktem, że Skarżąca jest podmiotem zagranicznym o ograniczonej obecności w Polsce (jako oddział). W okresie październik–listopad 2020 r. miała miejsce reorganizacja jej polskiego oddziału, która miała przełożenie na zdolność odbioru i reakcji na korespondencję przychodzącą do niej.
Zdaniem Skarżącej sytuacja związana z pandemia w dużej mierze ograniczyła kontakty międzyludzkie, jak i publiczne z organami, co miało również wpływ na zaistniałą sytuację.
1.3. DIAS postanowieniem z dnia [...] lutego 2021 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
W uzasadnieniu postanowienia DIAS uznał, że nie zaistniała podstawa, aby przyjąć, że Skarżąca bez własnej winy nie brała udziału w końcowym etapie postępowania prowadzonego przez organ I instancji. W ocenie DIAS przesyłki kierowane były na właściwy adres Skarżącej oraz do właściwego podmiotu. Korespondencja wcześniejsza była regularnie odbierana przez upoważnioną do tego osobę, a do akt sprawy nie zostały złożone informacje o zmianie adresu siedziby oddziału Skarżącej w Polsce.
DIAS wskazał również, że sama Skarżąca w toku postępowania nie informowała organu o zmianie adresu, nie dokonała także aktualizacji danych rejestracyjnych w tym zakresie. Także z informacji zawartych na kopertach przekazanych przez operatora pocztowego wynikało, że adres do doręczeń Skarżącej nie uległ zmianie, gdyż powodem niemożności doręczenia był jedynie brak osób upoważnionych do odbioru korespondencji.
DIAS podniósł również, że Skarżąca – mimo, że w postanowieniu o wszczęciu postępowania została pouczona o możliwości działania w toku postępowania przez pełnomocnika – nie ujawniła woli, aby w toku tego postępowania była reprezentowana przez pełnomocnika, nie zgłaszała żadnych problemów z odbiorem korespondencji, ani też żadnych innych problemów z jej funkcjonowaniem w obrocie gospodarczym.
Żadnej aktywności w tym zakresie nie przejawiał również pełnomocnik Skarżącej ustanowiony w kontroli podatkowej. Kontakt z pracownikiem organu nastąpił w grudniu 2020 r. w sytuacji, kiedy zastrzeżenia do protokołu kontroli zostały złożone w styczniu 2020 r. Jak odnotował DIAS, z powyższego wynika, że pełnomocnik Skarżącej przez prawie rok nie nawiązywał kontaktu z organem, aby dowiedzieć się, na jakim etapie jest postępowanie.
Natomiast w kontekście art. 165b § 1 O.p. DIAS stwierdził, że można się spodziewać, iż osoba, która uważała się za skutecznie ustanowionego pełnomocnika zasięgnie informacji o stanie sprawy po upływie sześciomiesięcznego terminu od zakończenia kontroli podatkowej na wszczęcie postępowania podatkowego w sprawie, która była przedmiotem tej kontroli. DIAS wskazał również, że można się spodziewać, iż Skarżąca otrzymując korespondencję w sprawie skontaktuje się osobą, która ma reprezentować jej interesy w postępowaniu podatkowym.
W świetle powyższych faktów organowi odwoławczemu trudno było dopatrzeć się usprawiedliwienia dla braku jakiejkolwiek reakcji w sprawie ze strony zarówno Skarżącej, jak i jej pełnomocnika.
W ocenie DIAS Skarżąca przy zachowaniu należytej staranności powinna wiedzieć, że w sprawie nie jest reprezentowana przez pełnomocnika, co wynika wprost z treści postanowień, które odbierała upoważniona przez nią osoba. Natomiast zawodowy pełnomocnik, przy zachowaniu należytej staranności, od momentu zakończenia kontroli, w wyniku której stwierdzono nieprawidłowości w rozliczeniach Skarżącej za badane okresy – co obligowało organ podatkowy do wszczęcia postępowania podatkowego za kontrolowane okresy – miał możliwość ustalenia z organem pierwszej instancji stanowiska co do skuteczności złożonego pełnomocnictwa, daty wszczęcia, czy daty zakończenia postępowania.
Natomiast jeśli chodzi o kwestię dotyczącą utrudnienia kontaktów z organem z uwagi na ogłoszenie stanu epidemii, DIAS zauważył, że zarówno pełnomocnik Skarżącej, jak i sama Skarżąca nie przedstawili żadnych dowodów na poparcie problemów dotyczących kontaktów z pracownikami organu podatkowego, ani z pracownikami P. S.A. Z tych względów w rozpatrywanej sprawcie nie można było zdaniem organu odwoławczego uznać, by Skarżąca uczyniła zadość wymaganiom staranności i ostrożności w prowadzeniu swych spraw.
DIAS zauważył przy tym, że doręczenie postanowienia z dnia [...] lutego 2020 r. o wszczęciu postępowania podatkowego miało miejsce jeszcze przed wprowadzeniem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanu pandemii.
2. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji
2.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Strona wniosła o uchylenie w całości postanowienia DIAS – na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), a także zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego – na podstawie art. 200 i art. 205 p.p.s.a.
Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła:
1) art. 162 § 1 O.p., poprzez jego błędną wykładnię i wadliwą subsumcję w okolicznościach tej sprawy, których wynikiem była odmowa jego zastosowania, a przez to również
2) art. 120 O.p. i wynikającej z niego zasady legalizmu oraz art. 121 § 1 O.p., obligującego organy podatkowe do działania w sposób budzący do nich zaufanie, także zasady prawdy obiektywnej, wnikliwości i dwuinstancyjności postępowania - określonych odpowiednio w art. 122, art. 125 § 1 i 127 O.p.
2.2. DIAS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, uznając argumenty skargi za nieuzasadnione i podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
3.1. Skarga okazała się niezasadna.
3.2. Przedmiotem sporu jest zgodność z prawem odmowy przywrócenia na wniosek Strony terminu do wniesienia odwołania od decyzji w zakresie podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2017 r.
3.3. Zgodnie z art. 223 § 1 i § 2 pkt 1 O.p. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie.
Na podstawie art. 162 § 1 i § 2 pkt 1 O.p. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli ten uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin.
Przepis art. 162 § 1 i § 2 O.p. ustanawia cztery przesłanki przywrócenia terminu, które muszą wystąpić łącznie:
- po pierwsze, uchybienie terminowi do wniesienia środka zaskarżenia,
- po drugie, wniesienie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi,
- po trzecie, uprawdopodobnienie przez zainteresowanego braku swojej winy w uchybieniu terminowi,
- po czwarte, dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony przywracany termin, np. – jak w rozpatrywanym przypadku – wniesienie odwołania.
3.4. Nie ulega wątpliwości, że w sprawie uchybiono terminowi do wniesienia środka zaskarżenia. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2021 r. DIAS stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2017 r. Skargę na to postanowienie to Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił wyrokiem z dnia 17 grudnia 2021 r. sygn., akt III SA/Wa 1089/21 – uznając, że zgodnie z prawem decyzja ta została doręczona (w trybie art. 150 O.p.) samej Stronie, nie zaś jej pełnomocnikowi, ponieważ do akt postępowania podatkowego nie złożono pełnomocnictwa.
Niesporne jest, że Skarżąca wniosła o przywrócenie terminu z jednoczesnym dokonaniem czynności, dla której był ustanowiony termin: wniesieniem odwołania w terminie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi. W zaskarżonym postanowieniu wskazano, że okoliczności, które spowodowały uchybienie terminowi do wniesienia odwołania, ustały w dniu 21 stycznia 2021 r., a wniosek o jego przywrócenie został złożony w tym samym dniu.
Przedmiotem sporu jest natomiast to, czy Strona uprawdopodobniła brak swojej winy w uchybieniu terminowi.
3.5. Zdaniem Sądu przesłanka ta nie została w sprawie spełniona.
W toku postępowania administracyjnego oraz w skardze Strona powołuje się na: ograniczoną obecność H. w Polsce (działającej na terytorium RP przez oddział), perturbacje w działalności tego oddziału związane z jego reorganizacją, pandemię SARS-CoV-2 i jej wpływ na "funkcjonowanie firm" oraz (w skardze) na "turbulencje związane z wychodzeniem Wielkiej Brytanii (na terytorium której znajduje się siedziba Spółki) z Unii Europejskiej" (s. 9 skargi).
Twierdzenia te są ogólnej natury, nie dostarczają żadnych konkretnych informacji na temat trudności, które – bez jej winy – uniemożliwiły Spółce wniesienie odwołania w terminie.
W szczególności, chociaż "perturbacje" w funkcjonowaniu oddziału w Polsce hipotetycznie mogłyby uzasadniać tezę o braku winy Strony w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania, to w sprawie okoliczność ta nie została przez Skarżącą w żaden sposób uprawdopodobniona. Z tego, że H. nie odebrała korespondencji zawierającej decyzję organu pierwszej instancji, nie można bowiem wnosić ani o tym, że w działalności jej oddziału wystąpiły "perturbacje", ani tym bardziej, że świadoma tych "perturbacji" i świadoma prowadzonego wobec niej postępowania podatkowego, nie mogła ustrzec się przed uchybieniem terminowi do wniesienia odwołania przez dołożenie staranności, aby poczta do niej dochodziła (przez wskazanie innego adresu do doręczeń, przez ustanowienie pełnomocnika itd.).
3.6. Należy przyznać rację Skarżącej, że organ plasuje niezwykle (i nadmiernie) wysoko poprzeczkę "uprawdopodobnienia" (jak stanowi ustawa) braku winy strony w uchybieniu terminowi, wskazując na konieczność wystąpienia nieusuwalnych przeszkód w dochowaniu terminu do wniesienia środka zaskarżenia oraz uznając za wykluczone, by przesłanka "braku winy" wystąpiła przy najmniejszym nawet niedbalstwie podatnika. Jednak nawet przy przyjęciu mniej wymagającego standardu (jak to zdaniem Sądu należy uczynić) nie można stwierdzić, że Strona rzeczywiście standard ten osiągnęła: że w jakikolwiek sposób uprawdopodobniła brak swojej winy w uchybieniu terminowi. Deklaratywne i ogólnikowe jej tezy, do tego odnoszące się w dużej mierze do okoliczności niezwiązanych bezpośrednio z sytuacją H. i do sytuacji tych nieodniesionych (jak pandemia czy [...] ) nie mogą służyć jako takie uprawdopodobnienie.
3.7. Zgodnie z przytoczonym przepisem art. 162 § 2 O.p. to na zainteresowanym spoczywa ciężar uprawdopodobnienia braku swojej winy w uchybieniu terminowi. Dlatego nie można podzielić poglądu Strony, że – wobec blankietowych tez Skarżącej – DIAS powinien wezwać ją do "uzupełnienia/uszczegółowienia Wniosku" w zakresie braku jej winy (por. s. 9 skargi). Strona, reprezentowana już przez profesjonalnego pełnomocnika, z pewnością była świadoma konieczności dostarczenia organowi odwoławczemu przekonujących i konkretnych informacji na temat okoliczności uniemożliwiających jej dochowanie terminu do wniesienia odwołania.
3.8. Ma też rację organ odwoławczy, że "nie jest możliwe wskazywanie braku skutecznego doręczenia decyzji jako okoliczności uprawdopodobniającej brak winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania. Jeżeli decyzja nie zostałaby doręczona, to nie rozpocząłby biegu termin do wniesienia odwołania" (s. 5 postanowienia). Dlatego wszelkie zarzuty dotyczące nieprawidłowego, a przez to bezskutecznego, doręczenia decyzji organu pierwszej instancji mogą być kierowane tylko przeciw (odrębnie wydanemu i odrębnie zaskarżonemu) postanowieniu stwierdzającemu uchybienie terminowi do wniesienia odwołania; Sądowi jest zresztą wiadome z urzędu, że zarzuty takie Strona rzeczywiście postawiła w odrębnym postępowaniu sądowoadministracyjnym i zostały one (w ramach rozpoznawania odrębnej sprawy) przez Sąd rozważone.
3.9. Organ I instancji nie wprowadził Strony w żaden sposób w błąd co do tego, czy w postępowaniu podatkowym działa przez pełnomocnika, czy też nie. Postanowienie o wszczęciu tego postępowania doręczono samej Stronie – w jego treści zawarto pouczenie o możliwości złożenia do akt sprawy pełnomocnictwa. Następnie organ pierwszej instancji konsekwentnie doręczał dalsze pisma Stronie, ta zaś pisma te odbierała.
3.10. DIAS zwraca uwagę także na brak działania profesjonalnego pełnomocnika Strony – "pełnomocnik przez prawie rok czasu nie nawiązywał kontaktu z organem, aby dowiedzieć się na jakim etapie jest przedmiotowe postępowanie"; mimo że z art. 165b § 1 O.p. wynika sześciomiesięczny termin do wszczęcia postępowania podatkowego po kontroli podatkowej (s. 8 postanowienia); pełnomocnik nie dowiadywał się także od Skarżącej, jaki jest status jej sprawy.
Bierność pełnomocnika, jakkolwiek niewątpliwie miała miejsce, nie może mieć znaczenia dla sprawy – skoro organ odwoławczy (słusznie) twierdzi, że Strona w postępowaniu podatkowym nie działała przez pełnomocnika – z tego właśnie powodu decyzję organu I instancji doręczono samej Stronie.
Należy natomiast zgodzić się, że mimo odebrania szeregu pism w postępowaniu podatkowym i upływu wielu miesięcy sama Strona najwyraźniej nie poinformowała pełnomocnika o prowadzonym już wobec niej postępowaniu podatkowym. W kontekście późniejszego doręczenia jej decyzji podatkowej w trybie art. 150 O.p. należy to kwalifikować jako zaniedbanie, to znaczy brak dostatecznej dbałości o własne interesy procesowe.
3.11. Z tych powodów Sąd uznaje zaskarżone postanowienie za zgodne z prawem.
3.12. Konsekwencją powyższego jest oddalenie skargi w całości na podstawie art. 151 p.p.s.a.
3.13. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.
Zgodnie z treścią § 23 ust. 3 rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 5 sierpnia 2015 r. - Regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1177) sprawa ta była prowadzona w referacie jednego sędziego ze sprawą o sygn. akt III SA/Wa 1089/21 – ponieważ obie sprawy pozostają ze sobą w związku.