I FSK 1672/08

I FSK 1672/08 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2010-01-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-09-05
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Arkadiusz Cudak
Beata Cieloch
Jan Zając /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Podatkowe postępowanie
Sygn. powiązane
III SA/Wa 250/08 - Wyrok WSA w Warszawie z 2008-05-30
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
art. 5 ust.1, art. 8 ust.1, art. 41 ust.1
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
art, 121 par 1, art.122, art. 187, art.191, art.199a
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Zając (sprawozdawca), Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, Sędzia WSA (del.) Beata Cieloch, Protokolant Dariusz Rosiak, po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2010 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej W. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 maja 2008 r. sygn. akt III SA/Wa 250/08 w sprawie ze skargi W. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 30 listopada 2007 r. w przedmiocie określenia kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 30 maja 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 250/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę W. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 30 listopada 2007 r., Nr [...] w przedmiocie określenia kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług.
W uzasadnieniu Sąd I instancji przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania. W tych ramach Sąd wskazał, że decyzją z dnia 13 sierpnia 2007 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. określił skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za grudzień 2006 r., styczeń, luty, marzec i kwiecień 2007 r. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że strona za ww. miesiące nie złożyła deklaracji podatkowych VAT-7 oraz nie wpłaciła należnego podatku od towarów i usług, gdy 31 grudnia 2006 r. przekroczyła limit sprzedaży VAT uprawniający do zwolnienia od podatku od towarów i usług. Strona nie dokonała też zgłoszenia rejestracyjnego, zgodnie z art. 96 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), dalej: ustawa o VAT, oraz nie prowadziła ewidencji sprzedaży, o której mowa w art. 109 ust. 3 ww. ustawy. Nie miała więc prawa do korzystania ze zwolnienia w podatku VAT w 2007 r. (art. 113 ust. 1 i 11 ustawy o VAT).
Organ wyjaśnił także, że 17 lipca 2006 r. strona poinformowała o nie rozpoczęciu działalności, mimo odebrania zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej i złożenia 4 września 2006 r. zgłoszenia identyfikacyjnego na formularzu NIP-1, w którym jako datę rozpoczęcia działalności wskazano 1 sierpnia 2006 r. Na podstawie ewidencji przychodów stwierdzono, że strona wystawiła pierwsze dowody sprzedaży usług 31 sierpnia 2006 r.
Organ wyjaśnił, że określając stronie zobowiązanie podatkowe zastosował |22% stawkę podatku VAT z tytułu świadczenia usług w ramach umowy agencyjnej zawartej 1 sierpnia 2006 r. z "A." sp. z o.o. (dalej zwana "spółką"), na podstawie której strona świadczyła usługi przewozu osób w transporcie drogowym, samochodem będącym własnością ww. spółki, w imieniu spółki, za wynagrodzeniem (prowizja). Za wykonane usługi strona wystawiała paragony fiskalne, a na życzenie klientów faktury VAT. Usługi na rzecz klientów były opodatkowane 7% stawką VAT, gdyż kwoty należne dotyczyły Spółki i były dla niej przychodem. U skarżącego kwotą należną, podlegającą opodatkowaniu VAT, było wynagrodzenie (prowizja), które podlegało opodatkowaniu 22% stawką podatku VAT stosownie do art. 41 ust. 1 ustawy o VAT.
Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy odwołując się do treści umowy agencyjnej, łączącej skarżącego ze spółką zaznaczył, że czynności wykonywane przez stronę, w oparciu o umowę agencyjną są usługami pośrednictwa w realizacji usług przewozu osób świadczonych przez spółkę. Strona nie jest podmiotem samodzielnie świadczącym usługi na rzecz własnych klientów, tylko podmiotem wypełniającym swoje zobowiązania wobec zleceniodawcy. Świadczy usługi pośredniczenia na rzecz spółki, przewożąc klientów spółki (oferenta), według potrzeb zgłaszanych bezpośrednio spółce. Usługi nie są świadczone samodzielnie i dowolnym klientom, lecz w ramach umowy agencyjnej dla klientów spółki. Usług tych, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie należało zatem w ocenie organu klasyfikować w grupowaniu wg PKWiU 60.23.14-00.00 (przewozy pasażerskie pozarozkładowe lądowe, pozostałe, gdzie indziej nie sklasyfikowane).
Organ stwierdził, że usługi przewozowe -sklasyfikowane w PKWiU 60.23.14-00.00 na rzecz swoich usługobiorców świadczyła spółka, która miała do tego stosowne uprawnienia wynikające z licencji na ich wykonywanie. O świadczeniu usług w tym grupowaniu, można mówić, gdy strona wykonywała usługi samodzielnie i bezpośrednio na rzecz usługobiorców tych usług, ponosząc przy tym koszty związane z ich wykonaniem.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący zarzucił organom naruszenie art. 41 ust. 1 ustawy o VAT przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, gdyż w ocenie skarżącego zastosować należało art. 41 ust. 2 ustawy o VAT, zgodnie z pozycją 143 załącznika nr 3 do ustawy. Skarżący wskazał również na naruszenie szeregu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), tj. art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 180 § 1 i 2, art. 187 § 1 i 3, art. 191 i art. 194 § 1 i 2 i art. 199a § 1 co stanowi naruszenie art. 2 i art. 7 Konstytucji RP, gdyż w ocenie skarżącego organy władzy publicznej, mimo konstytucyjnego obowiązku działania na podstawie i w granicach prawa, nie działały w ten sposób. Nie zebrały całego materiału dowodowego i nie rozpatrzyły go w sposób wyczerpujący.
W uzasadnieniu skargi strona podniosła m.in., że jej usługi są pomocnicze w stosunku do świadczonej przez spółkę usługi wynajmu samochodu osobowego z kierowcą, sklasyfikowanej wg PKWiU 60.22. Razem tworzą tzw. usługę złożoną (kompleksową). Usługa kierowcy nie ma samoistnego bytu ekonomicznego i takich usług nie wolno sztucznie dzielić do fiskalnych celów. Obie usługi obejmują z ekonomicznego punktu widzenia jedną usługę. Rzeczywisty charakter czynności determinuje jej kwalifikowanie w PKWiU, a tym samym ustala właściwą stawkę VAT. Opodatkowanie poszczególnych usług, z usługą złożoną (kompleksową) powinno odbywać się według stawki VAT przewidzianej dla usługi głównej. Ustawodawca nie ogranicza opodatkowania stawką 7% VAT tylko do usług sklasyfikowanych w PKWiU 60.22 i 60.23, poz. 143 i 14 załącznika nr 3 do ustawy o VAT. Nie stosuje bowiem przy tych symbolach ograniczenia przez użycie wyróżnika "ex". W ocenie skarżącego błędnie przypisano zatem świadczonej przez niego usłudze stosowanie stawki 22% VAT, z art. 41 ust 1 ustawy o VAT.
Wojewódzki Sąd Administracyjny po zbadaniu skargi uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie i rację należało przyznać organom skarbowym, iż skarżący nie świadczy usług przewozu osób, lecz wykonuje usługi polegające na stałym pośredniczeniu za wynagrodzeniem przy realizacji usług przewozu osób w transporcie drogowym, na podstawie umowy agencyjnej. W konsekwencji usługi te podlegają opodatkowaniu 22% stawką podatku VAT zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o VAT.
Sąd I instancji podkreślił, że zasadnym jest odniesienie się do umowy agencyjnej, w ramach której skarżący świadczył usługi i w której określono sposób wzajemnych świadczeń i ich charakterystykę. Sąd wskazał, że zgodnie z § 1 ww. umowy zawartej przez stronę skarżącą ze spółką, na rzecz której świadczy usługi, nazwanej umową agencyjną, agent (skarżący) w zakresie działalności swojego przedsiębiorstwa zobowiązuje się do stałego pośredniczenia za wynagrodzeniem (prowizją) przy realizacji usług przewozu osób w transporcie drogowym na rzecz zleceniodawcy. W § 2 stwierdzono natomiast, że stałe pośrednictwo, o którym mowa w § 1, ma polegać na tworzeniu sposobności do realizacji usług przewozów osób pojazdami samochodowymi, których prawnym użytkownikiem jest zleceniodawca.
W ocenie Sądu z powyższych postanowień umownych wynikało zatem, iż celem zawarcia umowy pomiędzy skarżącym a spółką było zobowiązanie się skarżącego do wykonywania usług pośrednictwa, polegającego na tworzeniu sposobności do realizacji usług przewozów osób pojazdami samochodowymi. Z treści umowy wynika również, że jeśli strona przewoziła osoby, czyniła to w imieniu i na rzecz spółki, z którą łączyła ją umowa agencyjna. Strona skarżąca wykonując sporną działalność podejmowała się wyłącznie czynności wynikających z ww. umowy i w ramach tej umowy nie zawierała samodzielnie umów przewozu osób z klientami. Sąd zaznaczył ponadto, że wynagrodzenie za wykonaną usługę przewozu było płacone przez pasażera, nie stronie skarżącej, lecz spółce, choć za pośrednictwem strony skarżącej, a ponadto, choć strona skarżąca przewoziła pasażera samochodem należącym do spółki, z pasażerem nie łączyła ją więź prawna identyczna do tej, która łączyła spółkę z pasażerem. Umowy przewozu zawierane były przez spółkę ze zgłaszającymi się do tej firmy klientami i tego rodzaju usługi podlegały opodatkowaniu 7% stawką VAT.
W ocenie Sądu skarżący decydując się na ukształtowanie swojej sytuacji prawnej w drodze zawarcia umowy agencyjnej uczynił to ze wszystkimi wynikającymi z tego faktu konsekwencjami, również w zakresie skutków dotyczących zobowiązań podatkowych. Skutki te są natomiast takie, iż nie można go uznać za świadczącego usługi przewozu osób opodatkowane obniżoną stawką VAT. Podatnik nie może powoływać się na to, iż jeżeli inaczej skonstruowałby tę umowę, usługi przez niego świadczone podlegałyby opodatkowaniu 7% stawką VAT. W tym zakresie Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania ustaleń dokonanych przez organy podatkowe oraz uznał, że przyjęta przez nie ocena okoliczności faktycznych, będących przedmiotem sporu w sprawie mieści się w dyspozycji art. 191 Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu rację ma Dyrektor Izby Skarbowej, że pisma organów podatkowych powoływane przez stronę w odwołaniu, jak również powoływane w nich opinie organów statystycznych mogłyby ewentualnie mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia tej sprawy, gdyby opisany w nich stan faktyczny był tożsamy. Skoro jednak skarżący nie świadczył bezpośrednio, a więc na swoją rzecz i we własnym imieniu usług przewozu osób, lecz wykonywał to na rzecz i w imieniu spółki, z którą łączyła go cywilnoprawna umowa agencyjna, nie można było do niego stosować wprost rozwiązań prawnych wynikających ze świadczenia usług we własnym imieniu i na własną rzecz.
Sąd I instancji nie dopatrzył się również naruszenia przez organy podatkowe przepisów postępowania wskazanych w skardze, za niezasadne uznał również argumenty odnoszące się do kompleksowego charakteru usługi świadczonej przez skarżącego. Sąd zaznaczył, że wbrew twierdzeniom skarżącego w sprawie nie mamy do czynienia z kompleksowym charakterem usługi, spółka świadczy bowiem usługi wynajmu samochodu wraz z kierowcą na rzecz swoich klientów, skarżący swoje usługi świadczy natomiast na rzecz spółki. Z usług spółki korzystają zatem klienci (pasażerowie), z usług skarżącego korzysta natomiast spółka. Nie występuje tutaj więc sytuacja jednego klienta i jednego usługodawcy. Usługi świadczone przez spółkę oraz te wykonywane przez skarżącego stanowią dwie odrębne kategorie usług, które powinny być oceniane dla celów podatkowych odrębnie. W konsekwencji - choć niewątpliwie usługi świadczone przez skarżącego posiadają pewien związek z usługami wykonywanymi przez spółkę - to jednak nie można ich uznać za usługi pomocnicze do usług spółki, co skutkuje tym, iż nie mogą one korzystać z takiej samej stawki podatku.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku pełnomocnik skarżącego, działając na podstawie art. 173 § 1, art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. zarzucił Sądowi I instancji:
1. Naruszenie przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy a mianowicie:
- art. 145 § 1 pk.1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a., poprzez oddalenie przez WSA skargi "Podatnika", w sytuacji gdy decyzja dyrektora Izby Skarbowej została wydana z naruszeniem art. 121 §1, 122, 187, 191 i 199a Ordynacji podatkowej, uzasadniającym jej uchylenie ze względu na istotne naruszenie przepisów postępowania w szczególności, polegające na błędnym ustaleniu przez organy podatkowe stanu faktycznego w sprawie, przez co wypełniona została dyspozycja art. 174 pkt. 2 p.p.s.a.
- art. 145 § 1 pk.1 lit. c) p.p.s.a. z uwagi na art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a., poprzez oddalenie przez WSA skargi "Podatnika", w ten sposób że WSA pomija istotne dla sprawy przepisy prawa materialnego art. 5 ust 1 i art. 8 ust.1 ustawy o VAT usankcjonował tym samym zgodność z prawem rozstrzygnięcia opartego na niezgodnym z rzeczywistością stanem faktycznym przez co wypełniona została dyspozycja art. 174 pkt. 2 p.p.s.a.
2. Naruszenie przepisów prawa procesowego polegającego na obrazie art. 135 p.p.s.a., w związku z art. 145 § 1 pk.1 lit. a) p.p.s.a., z uwagi na art. 5 ust 1, art. 8 ust 1 i art. 41 ust.1 ustawy o VAT, polegające na utrzymaniu przez WSA stanu sprzecznego z regulacjami ustawowymi, tym samym wypełniona została dyspozycja art. 174 pkt.1 p.p.s.a.,
3. Naruszenie przepisów prawa materialnego art. 41 ust.1 ustawy o VAT poprzez jego niewłaściwe zastosowanie do usługi nie stanowiącej w istocie usługi agencyjnej, a będącą usługą przewozu osób samochodem osobowym na zlecenie, dla której zastosowanie znajduje art. 41 ust 2 w zw. z poz.143 i 144 załącznika nr 3 do ustawy o VAT, tym samym wypełniona została dyspozycja art. 174 pkt 1 p.p.s.a.
4. Naruszenie przepisów prawa materialnego art. 5 ust.1 ustawy o VAT poprzez zarówno brak odniesienia się przez WSA się do tego przepisu oraz jak się wydaje błędne jego zastosowanie z uwagi na przedmiot rozpatrywanego zagadnienia. Wydaje się to niezmiernie istotnym i ważnym dla właściwej oceny stanu faktycznego, gdyż przepis art. 5 ust 1 ustawy o VAT, pozwala na łączne opodatkowanie w tym przypadku usługi pomocniczej "Podatnika" jako usługi złożonej (kompleksowej), jedną stawką podatku VAT właściwą dla usługi głównej, tym samym wypełniona została również dyspozycja art. 174 pkt.1 p.p.s.a.
5. Naruszenie przepisów prawa materialnego art. 8 ust.1 ustawy o VAT, poprzez zarówno brak odniesienia się przez WSA do tego przepisu oraz jak się wydaje błędną jego wykładnię z uwagi na przedmiot rozpatrywanego zagadnienia. Wydaje się to niezmiernie istotnym i ważnym dla właściwej oceny stanu faktycznego. Chcąc właściwe sklasyfikować usługę, zgodnie z przepisem art. 8 ust 1 ustawy o VAT należy tego dokonywać w pierwszej kolejności na podstawie wykładni językowej, a nie jak to czyni WSA, na podstawie tytułu umowy, opierając się przy tym na klasyfikacji statystycznej, tym samym wypełniona została również dyspozycja art. 174 pkt 1 p.p.s.a.
6. Naruszenie prawa procesowego polegającego na obrazie art. 7 Konstytucji RP. Wpływ tego naruszenia na wynik postępowania polega na tym, że nie stosując środków przewidzianych w art. 135 p.p.s.a., WSA wydał orzeczenie sprzeczne z prawem, tym samym wypełniona została również dyspozycja art. 174 pkt.2 p.p.s.a.
W związku z powyższym wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku, a także o zasądzenie na rzecz strony kosztów postępowania, zgodnie z obowiązującymi przepisami.
Odpowiedź na skargę kasacyjną nie wpłynęła.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega ostatnio wymieniony zarzut.
Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo, że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego.
Pierwszy zarzut procesowy odwołuje się do naruszenia art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. W myśl tego przepisu: postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.
Nigdzie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie uzasadniono tego zarzutu. Dlatego nie może być uwzględniony.
W tym samy zarzucie zarzucono naruszenie art. 122 Ordynacji podatkowej. Przepis ten brzmi: w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym.
Jedynym uzasadnieniem tego zarzutu jest stwierdzenie na stronie 6 skargi kasacyjnej, że nie przeprowadzono żadnych dodatkowych dowodów (np. dowodów zeznań świadków) zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego, o których pełnomocnik informował organy podatkowe.
Nie wiadomo o jakich świadków chodzi i na jakie okoliczności, nie znane organom podatkowym, mieliby zeznawać.
Dlatego nie można uznać zasadności tego zarzutu.
Kolejny przepis, który zdaniem strony skarżącej został naruszony to art. 187 Ordynacji podatkowej:
§ 1. Organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy.
§ 2. Organ podatkowy może w każdym stadium postępowania zmienić, uzupełnić lub uchylić swoje postanowienie dotyczące przeprowadzenia dowodu.
§ 3. Fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi podatkowemu z urzędu nie wymagają dowodu. Fakty znane organowi podatkowemu z urzędu należy zakomunikować stronie.
Jak z powyższego wynika przepis ten zawiera trzy jednostki redakcyjne.
Nie wiadomo ze skargi, o który paragraf chodzi stronie skarżącej. Odnosząc się do całego art. 187 Ordynacji podatkowej Sąd zauważa, że strona skarżąca w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wskazała:
- jakiej części materiału dowodowego nie zebrały organy podatkowe,
- jakiej części materiału dowodowego nie rozpatrzyły,
- jakiego postanowienia dotyczącego przeprowadzenia dowodu nie zmieniły, uzupełniły lub uchyliły,
- jakich faktów znanych organom podatkowym z urzędu nie zakomunikowano stronie.
Jest to więc zarzut gołosłowny.
Następny zarzut to zarzut naruszenia art. 191 Ordynacji podatkowej: organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wskazano jaka okoliczność nie została udowodniona na podstawie całego zebranego materiału dowodowego. Dlatego zarzut i ten zarzut jest gołosłowny.
Kolejny zarzut to zarzut naruszenia art. 199a Ordynacji podatkowej:
§ 1. Organ podatkowy dokonując ustalenia treści czynności prawnej, uwzględnia zgodny zamiar stron i cel czynności, a nie tylko dosłowne brzmienie oświadczeń woli złożonych przez strony czynności.
§ 2. Jeżeli pod pozorem dokonania czynności prawnej dokonano innej czynności prawnej, skutki podatkowe wywodzi się z tej ukrytej czynności prawnej.
§ 3. Jeżeli z dowodów zgromadzonych w toku postępowania, w szczególności zeznań strony, chyba że strona odmawia składania zeznań, wynikają wątpliwości co do istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, z którym związane są skutki podatkowe, organ podatkowy występuje do sądu powszechnego o ustalenie istnienia lub nieistnienia tego stosunku prawnego lub prawa.
Jak z powyższego wynika przepis ten zawiera trzy jednostki redakcyjne. Nie wiadomo ze skargi, o który paragraf chodzi stronie skarżącej. Odnosząc się do całego art. 199a Ordynacji podatkowej Sąd zauważa, że strona skarżąca w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wykazała jaki zgodny zamiar stron i cel czynności wynika zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów z zebranego materiału dowodowego. W szczególności na czym polega niezgodność z zasadami poprawnego rozumowania, doświadczenia życiowego czy współczesnej wiedzy wnioskowanie organów podatkowych.
Uzasadnienie skargi kasacyjnej w ogóle nie odnosi się do materii regulowanej w paragrafie drugim i trzecim wyżej przytoczonego przepisu, dlatego nie wymaga ustosunkowania się.
Strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w ten sposób, że pominięto istotne dla sprawy przepisy prawa materialnego art. 5 ust. 1 i art. 8 ust. 1 ustawy o VAT. Art. 5 ust. 1 ustawy o VAT ma brzmienie: Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej "podatkiem", podlegają:
1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
2) eksport towarów;
3) import towarów;
4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
Strona skarżąca nie wskazała konkretnej naruszonej normy, a nie jest rzeczą Naczelnego Sądu Administracyjnego domyślać się co miał na myśli autor skargi kasacyjnej.
W odniesieniu do art. 8 ust. 1 należy stwierdzić, że nieprawdziwe jest twierdzenie o pominięciu tego przepisu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, gdyż całe rozważania tego Sądu odnoszą się do usług w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług.
Zarzut naruszenia art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest niezasadny gdyż przepis ten Sąd stosuje tylko w przypadku gdy stwierdzi naruszenie prawa w sprawie będącej przedmiotem skargi, a taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zaszła. Sąd wydałby orzeczenie sprzeczne z prawem gdyby nie zastosował tego przepisu w odniesieniu do innych postępowań, prowadzonych w granicach sprawy, a było to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Z tego też względu zarzut naruszeni art. 7 Konstytucji RP jest bezzasadny.
Rozważania dotyczące zarzutów procesowych prowadzą do wniosku, że brak jest podstaw do ich uwzględnienia, co rodzi tą konsekwencję, że stan faktyczny przyjęty przez Wojewódzki Sąd Administracyjny musi być podstawą oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego.
Wyżej zamieszczone uwagi odnoszące się do zarzutu naruszeni art. 5 ust. 1 ustawy o VAT są aktualne także w tym miejscu, gdyż autor skargi kasacyjnej nie wskazał konkretnej normy prawnej, spośród kilku zawartych w tym przepisie, która miała zostać naruszona.
Co się zaś tyczy naruszenia art. 8 ust. 1 ustawy o VAT poprzez jego błędną wykładnię, to skarga kasacyjna nie zawiera porównania wykładni zastosowanej przez organy podatkowe z wykładnią dokonaną przez stronę skarżącą. Strona skarżącą na stronie 20 skargi kasacyjnej wyraźnie stwierdza, że naruszenie art. 8 ust. 1 ustawy o VAT jest konsekwencją błędnie ustalonego stanu faktycznego...
Jak wyżej wykazano Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi i stanem faktycznym przyjętym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Nie ma więc podstaw do uznania za trafny zarzutu błędnej wykładni wymienionego przepisu.
W świetle przyjętego stanu faktycznego bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 41 ust. 1 ustawy o VAT, gdyż przepis ten określa podstawową stawkę opodatkowania a brak jest przesłanek do zastosowania stawki obniżonej.
Rozważania powyższe prowadzą do wniosku, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw w rozumieniu art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wobec stwierdzenia, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 oraz art. 204 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.