I FSK 157/05

I SA/Łd 462/24 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2024-10-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-07-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Bożena Kasprzak /przewodniczący/
Paweł Kowalski
Tomasz Furmanek /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 775
art. 7, art. 77 par 1, art. 80, art. 107 par 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 2383
art. 150
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 2505
art. 18, art. 33 par 1 i 2, par 4-5
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Bożena Kasprzak, Sędziowie Sędzia WSA Paweł Kowalski, Asesor WSA Tomasz Furmanek (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Przemysław Cieślarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2024 r. sprawy ze skargi Ł. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 9 maja 2024 r. nr SKO.418.16.2024 w przedmiocie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej oddala skargę.
Uzasadnienie
I SA/Łd 462/24
UZASADNIENIE
Pismem z dnia 18 września 2023 r. Ł. K. (dalej: skarżący, zobowiązany, strona) wniósł zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej. W treści zarzutu pełnomocnik zobowiązanego wskazał na następujące tytuły wykonawcze:
1 [...] [...]
2 [...] [...]
3 [...] [...]
4 [...] [...]
5 [...] [...]
6 [...] [...]
7 [...] [...]
8 [...] [...]
9 [...] [...]
10 [...] [...]
11 [...] [...]
12 [...], [...]
13 [...] [...]
14 [...] [...]
15 [...] [...]
16 [...] [...]
17 [...] [...]
18 [...] [...]
Do powyższego pisma załączono kserokopię decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 2 czerwca 20[...] r. o umorzeniu postępowania w sprawie o wymeldowanie Ł. K. z pobyty stałego w lokalu [...] przy ul. [...] w Ł..
Postanowieniem z dnia 15 lutego 2024 r. Prezydent Miasta Łodzi, na podstawie art. 105 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm. – dalej k.p.a) w związku z art. 17 § 1, art. 18, art. 29 § 1 pkt 9, art. 33 § 1, art. 34 § 4 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w brzmieniu obowiązującym do 29 lipca 2020 r. (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1438 z późn. zm. – dalej e.p.u.a.), w związku z art. 13 ust. 1 ustawy z 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2070) umorzył jako bezprzedmiotowe - z uwagi na uchybienie terminowi do wniesienia zarzutów - postępowanie w sprawie zarzutów podniesionych wobec egzekucji administracyjnej prowadzonej przez Prezydenta Miasta Łodzi w stosunku na podstawie tytułów wykonawczych z dnia:
– [...] [...]
– [...] [...]
– [...] [...]
– [...] [...]
– [...] [...]
– [...] [...]
– [...] [...]
Jednocześnie wyjaśniono, że zarzuty w sprawie pozostałych postępowań staną się przedmiotem odrębnego rozstrzygnięcia.
Od powyższego postanowienia skarżący wniósł zażalenie.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi postanowieniem z dnia 9 maja 2024 r. utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 15 lutego 2024 r. w przedmiocie zarzutów wniesionych przez zobowiązanego w sprawie egzekucji administracyjnej
Organ odwoławczy w pierwszej kolejności wskazał, że wszystkie postępowania będące przedmiotem niniejszego rozstrzygnięcia zostały wszczęte przed dniem 30 lipca 2020 r. i organ I instancji prawidłowo przywołał przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020 r.
Następnie wskazując na treść art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. wyjaśniono, że tytuł wykonawczy zawiera pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Zdarzeniem, od którego należy liczyć ten termin jest doręczenie zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego zawierającego wskazane pouczenie.
SKO wyjaśniło następnie, że odpisy tytułów wykonawczych doręczono zobowiązanemu na adres miejsca zamieszkania w Ł. przy ul. [...] m. [...]. W ocenie organu, adres przy ul. [...] m. [...] był właściwy, aż do dnia 30 października 2023 r. kiedy to wskazano nowy adres (data wpływu pisma z dnia 23 października 2023 r. "Wykonanie wezwania"). W ocenie organu twierdzenie, że adres przy ul. [...] był niewłaściwy oparte jest jedynie na gołosłownym oświadczeniu, któremu przeczą dane znajdujące się w publicznych ewidencjach.
Organ podkreślił, że odpisy tytułów wykonawczych zostały skutecznie doręczone w trybie art. 44 k.p.a.
W konsekwencji przyjęto, że zobowiązany uchybił terminowi do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Odpisy tytułów wykonawczych zawierały prawidłowe pouczenie o trybie zaskarżania. Odnosząc się do zarzutów zażalenie wskazano, że z uwagi na charakterystykę postępowania egzekucyjnego zasada czynnego udziału strony w tym postępowaniu nie znajduje zastosowania.
Na postanowienie z dnia 9 maja 2024 roku Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi wniesiono skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono:
– naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:
a) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego rozstrzygnięcia, podczas gdy organ II Instancji winien uchylić postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji w całości;
b) art. 6, 7, 10 k.p.a. poprzez brak umożliwienia skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, podczas gdy organ II instancji powinien to skarżącemu umożliwić zawiadamiając go o takiej możliwości przed wydaniem orzeczenia;
c) art. 6, 7, 8, 9, 77, 80, 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszelkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i przyjęcia, iż dochodziło do prawidłowych doręczeń do skarżącego, podczas gdy w postępowaniu o wymeldowanie Prezydent Miasta Łodzi poczynił ustalenia przeciwne;
– naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 33 § 2 pkt 1, 4, 6 lit. c ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez ich błędne zastosowanie i uznanie, że doszło do uprzedniego doręczenia skarżącemu upomnienia.
Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi II instancji i zasądzenie na kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie. Wskutek takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone, jeśli sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).
W przypadku kwalifikowanego naruszenia prawa sąd stwierdza nieważność postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, które to zastrzeżenie nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Przedmiotem skargi - w niniejszym postępowaniu - jest postanowienie o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego (wydane na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.) wobec braku zachowania terminu do wniesienia zarzutów podniesionych wobec egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych od 19 stycznia 2018 r. do 27 maja 2020 r.
Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia 18 września 2023 r. pełnomocnik skarżącego (wskazując na zawiadomienie o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej z dnia 30 sierpnia 2023 r.) wniósł zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej powołując art. 33 § 1 § 4 i § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (przywołane w brzmieniu przepisów u.p.e.a., które ma zastosowanie do postępowań wszczętych najwcześniej 30 lipca 2020 r.).
W uzasadnieniu zarzutu wskazano, że zobowiązanemu nie doręczono odpisów tytułów wykonawczych, a nadto przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego zobowiązany nie otrzymał pisemnego upomnienia wierzyciela. Wyjaśniono także, że adres, na który kierowana była korespondencja przy ul. [...] m. [...] w Ł. był nieprawidłowy, bo zobowiązany od wielu lat tam nie mieszka. W związku z czym, w ocenie wnoszącego, nie można uznać za skuteczne doręczenia korespondencji kierowanej na ten adres. Brak doręczenia decyzji oznacza – w ocenie strony - że nie weszła ona do obrotu prawnego, a więc nie powstał obowiązek, który miał nią zostać ustalony.
Zdaniem Sądu treść powyższego pisma nie budzi wątpliwości co do intencji wnioskodawcy i organ prawidłowo zidentyfikował jego treść jako zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej.
Mając na uwadze powyższe w pierwszej kolejności należy zauważyć, ze ustawą z 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2070 z późn. zm.; dalej zwana nowelizacją u.p.e.a. z 11.09.2019) wprowadzono zmiany w ustawie o postępowaniu egzekucyjnych w administracji. Ustawa ta weszła w życie 30 lipca 2020 r. i dokonała szeregu zmian w regulacjach dotyczących środków zaskarżenia przewidzianych w u.p.e.a. Wprowadzony nią stan prawy obowiązuje w pełni w postępowaniach egzekucyjnych wszczętych nie wcześniej niż w dacie jej wejścia w życie (art. 13 ust. 1 nowelizacji u.p.e.a.). Wśród wyjątków, w których przepisy przejściowe przewidują stosowanie nowych przepisów do wcześniejszych postępowań nie znalazły się zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej. W stanie prawnym obowiązującym do 20 lutego 2021 r. (data wejścia w życie kolejnej zmiany u.p.e.a., wprowadzonej ustawą z 04 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw; Dz. U. poz. 1553 z późn. zm., która dodała § 3a do art. 26 u.p.e.a.) u.p.e.a. nie regulowała daty wszczęcia postępowania egzekucyjnego w przypadku tożsamości organu egzekucyjnego i wierzyciela (tak jak w niniejszej sprawie, w obu rolach występuje Prezydent Miasta Łodzi).
W ocenie Sądu zasadnie organy podnoszą, że takim przypadku za datę wszczęcia postępowania egzekucyjnego uznaje się datę wystawienia tytułu wykonawczego, a ponieważ wszystkie tytuły objęte niniejszym postępowaniem zostały wystawione przed 30 lipca 2020 r. to mają do nich zastosowanie przepisy w sprawie zarzutów w brzmieniu obowiązującym przed tą datą.
Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym w sprawie podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:
1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;
2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;
3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;
4) błąd co do osoby zobowiązanego;
5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;
6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;
7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;
8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;
9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;
10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy.
Podstawą zarzutów mają być nieistnienie obowiązku (pkt 1), brak uprzedniego doręczenia upomnienia (pkt 7) i brak wymagalności roszczenia (pkt 2).
Zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym do 29 lipca 2020 r.) tytuł wykonawczy zawiera pouczenie o przysługującym zobowiązanemu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Doręczenie odpisów tytułów wykonawczych otwiera termin na wniesienie zarzutów w sprawach wszczętych przed 30 lipca 2020 r.
Z powyższych przepisów wynika, że zobowiązany ma prawo wnieść zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego do organu egzekucyjnego w ściśle określonym - siedmiodniowym terminie. Termin ten upływa z upływem siódmego dnia od doręczenia odpisu tytułu wykonawczego.
Termin ten należy do kategorii terminów zawitych, a więc takich, których niezachowanie powoduje dla strony niekorzystne skutki procesowe i każde, choćby nieznaczne jego przekroczenie stanowi jego uchybienie.
Obowiązkiem organu badającego podanie zawierającego zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej, przed jego merytoryczną oceną, jest zbadanie zachowanie terminu do wniesienia zarzutu.
W niniejszej sprawie organ dokonał prawidłowej i zgodnej z zebranym materiałem dowodowym oceny, że zarzuty zostały wniesione z uchybieniem terminu.
Z akt sprawy wynika, że wszystkie odpisy tytułów wykonawczych zostały przesłane na adres zobowiązanego w Ł. przy ul. [...] m. [...]. Niewątpliwe zasady ich doręczeń, na podstawie odesłania wynikającego z art 18 u.p.e.a. kształtują odpoiwednie regulacje k.p.a.
Odpisy tytułów wykonawczych nr [...] i [...] doręczono bezpośrednio do rąk zobowiązanego 26.02.2018 r. Zobowiązany i doręczający pracownik Poczty Polskiej potwierdzili to składając podpisy na zwrotnym potwierdzeniu doręczania. Siedmiodniowy termin na podniesienie zarzutów upłynął więc 05.03.2018 r.
Odpisy pozostałych tytułów wykonawczych objętych niniejszym postępowaniem doręczono zobowiązanemu w trybie tzw. fikcji doręczenia regulowanej w art. 44 k.p.a.
Dnia 23.08.2018 r. listonosz podjął próbę doręczenia przesyłki zawierającej m.in. odpis tytułu wykonawczego nr [...]. Z uwagi na nieobecności adresata i brak możliwości doręcza, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu przesyłka została pozostawiono na okres 14 dni w Urzędzie Pocztowym (art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a.). W oddawczej skrzynce pocztowej umieszczono zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie 7 dni (art. 44 § 2 k.p.a.). Z uwagi na niepodjęcie pisma w tym terminie, 31.08.2018 r. pozostawiono powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.). W tym terminie przesyłka nie zostało odebrania, dlatego też Poczta 07.09.2018 r. podjęła decyzję o zwrocie przesyłki organowi. Zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia 14-dniowego okresu przechowywania przesyłki, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Okres ten upłynął 06.09.2018 r., a więc odpis uznawany jest za doręczony tego dnia.
Dnia 12.04.2019 r. listonosz podjął próbę doręczenia przesyłki zawierającej m.in. odpisy tytułów wykonawczych nr [...] i [...]. Z uwagi na nieobecności adresata i brak możliwości doręcza, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu przesyłka została pozostawiono na okres 14 dni w Urzędzie Pocztowym (art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a.). W oddawczej skrzynce pocztowej umieszczono zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie 7 dni (art. 44 § 2 k.p.a.). Z uwagi na niepodjęcie pisma w tym terminie, 23.04.2019 r. pozostawiono powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.). W tym terminie przesyłka nie zostało odebrania, dlatego też Poczta 29.04.2019 r. podjęła decyzję o zwrocie przesyłki organowi. Zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia 14-dniowego okresu przechowywania przesyłki, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Okres ten upłynął 26.04. 2019 r., a więc odpisy uznawane są za doręczone tego dnia.
Dnia 20.07.2020 r. listonosz podjął próbę doręczenia przesyłki zawierającej m.in. odpisy tytułów wykonawczych nr [...] i [...]. Z uwagi na nieobecności adresata i brak możliwości doręcza, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu przesyłka została pozostawiono na okres 14 dni w Urzędzie Pocztowym (art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a.). W oddawczej skrzynce pocztowej umieszczono zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie 7 dni (art. 44 § 2 k.p.a.). Z uwagi na niepodjęcie pisma w tym terminie, 28.07.2020 r. pozostawiono powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.). W tym terminie przesyłka nie zostało odebrania, dlatego też Poczta 04.08.2020 r. podjęła decyzję o zwrocie przesyłki organowi. Zgodnie z art. 44 § 4 Kpa doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia 14-dniowego okresu przechowywania przesyłki, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Okres ten upłynął 03.08. 2020 r., a więc odpisy uznawane są za doręczone tego dnia.
Każdy z odpisów tytułów zawierał pouczenie o prawie i terminie na wniesienie zarzutów. W zależności od daty doręczenia odpisów poszczególnych tytułów terminy na podniesienie zarzutów upłynął w 2018, 2019 albo 2020 r.
Mając na uwadze powyższe, prawidłowa jest ocena organów, że zarzuty dotyczące egzekucji objętych niniejszym postępowaniem zostały wniesione po terminie, a zobowiązany podniósł je wiele lat po upływie 7-dniowego terminu na ich podniesienie.
W stanie prawnym obowiązującym dla postępowań egzekucyjnych wszczętych przed 30 lipca 2020 r. u.p.e.a. nie zawiera podstawy prawnej działania organu w przypadku uchybienie terminu do wniesienia skargi. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że uchybienie terminowi do wniesienia zarzutów powoduje bezskuteczność dokonanej przez stronę czynności procesowej, co prowadzić może do zamknięcia drogi dalszego postępowania. W takiej sytuacji właściwa byłaby podstawa z art. 61a § 1 k.p.a. o odmowie wszczęcia postępowania z innych uzasadnionych przyczyn, gdyż w ten sposób rozstrzygnięcie organu najpełniej wyraża konsekwencje w postaci bezskuteczności dokonanej przez stronę czynności procesowej.
Jednakże, co prawidłowo podkreślają organy, przepis ten nie mógł być zastosowany w niniejszej sprawie. Prezydent Miasta Łodzi w następstwie wniesionego zarzutu podjął czynności w sprawie majce na celu ustalenie prawidłowości adresu, na który kierowane były dokumenty do zobowiązanego, wystawione w toku egzekucji. W sytuacji, gdy wszczęte postępowanie nie powinno się toczyć, organ powinien umorzyć je jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 105 § 1 k.p.a – zgodnie z którym, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części.
Analizując zarówno treść zarzutów skargi jak również zażalenia i pisma inicjującego postępowanie w spawie zarzutu należy wskazać, że w przeważającej mierze koncentrują się one wokół niewyjaśnienie wszelkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i błędne przyjęcia, iż dochodziło do prawidłowych doręczeń do skarżącego.
W ocenie Sądu przeprowadzone postępowania wyjaśniające dowiodło, że adres przy ul. [...] był właściwy, a kluczowe do wysnucia tego wniosku były dwie okoliczności: po pierwsze - o obowiązku (i konsekwencjach jego niewykonania) zawiadomienia organu egzekucyjnego o każdej zmianie swojego adresu zobowiązany został pouczony w zawiadomieniu (o zajęciu wierzytelności pieniężnych, wraz z którym doręczono odpisy tytułów wykonawczych nr [...] i [...]) z dnia [...] r. (które odebrał osobiście w dniu 26 lutego 2018 r.), po drugie - dopiero w dniu 30 października 2023 r. zobowiązany wskazał nowy adres.
Rację mają organy, że adres zameldowania nie jest jednoznaczny z adresem zamieszkania, rozumianym jako adres właściwy do kierowania do zobowiązanego pism w toku postępowań administracyjnych prowadzonych przez tutejszy organ. Organ powinien dokonać oceny właściwego adresu na podstawie posiadanych danych i dostępnych ewidencji.
W powyższym zakresie organy zgromadziły materiał dowodowy, z którego wynika, że zobowiązany ujawnił w księgach wieczystych swoje prawa do nieruchomości położonych w Ł. przy ul. [...] ( ) i ul. [...] ([...]). Dnia [...] r. zobowiązany złożył w Sądzie Rejonowym dla Ł. -Ś. w Ł. wniosek o jego wpisanie w miejsce zmarłego współwłaściciela. W obu wnioskach jako swój adres zamieszkania i do korespondencji zobowiązany wskazał ul. [...] lok. [...] w Ł.. Uprzednio złożone [...].08.2016 r. do Ksiąg wieczystych zawiadomienie notariusza Z. L. o zmianie właściciela nieruchomości zawierało wskazanie ww. adresu jako miejsca zamieszkania zobowiązanego. Z dokumentów znajdujących się w Księgach wieczystych wynika, że na adres ten do zobowiązanego była kierowana korespondencja dotycząca spraw wieczystoksięgowych jeszcze w sierpniu i październiku [...] r. Adres ten został również ujawniony w Ewidencji Gruntów i Budynków, jako adres zamieszkania zobowiązanego. Na adres ten skierowano też decyzje podatkowe. Dwie z nich, za 2017 i 2018 r., zobowiązany odebrał osobiście. Dokumenty wydane w toku postępowania egzekucyjnego również były kierowane na ten adres.
Organu ustaliły także, że adres przy ul. [...], jako adres zameldowania lub zamieszkania zobowiązanego, został wskazany przez ZUS w znajdujących się w aktach sprawy pismach z 20 i 24.05. 2021 r., 27.03. i 14.09.2023 r. Adres ten widniej również w piśmie Komornika Sądowego A. G. z 31.08. 20[...] r. (Km [...]), którym przesłano obwieszenie o licytacji prawa do nieruchomości.
Organy wystąpił również do Naczelników Urzędów Skarbowych Łódź-Górna i Łódź-Widzew z zapytaniami o historie adresu zobowiązanego w ewidencjach prowadzonych na potrzeby podatku dochodowego. W piśmie z 15.01.2024 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Łódź-Widzew wskazał, że adres przy ul. [...] lok. [...] był adresem zobowiązanego od 23.07.2011 r. do 11.04.2023 r. Dopiero od 12.04.2023 r. jako adres zobowiązanego figuruje ul. [...] . W aktach są też wcześniejsze pisma Naczelnika z 10.08. i 15.12.2021 r., gdzie jako adres zobowiązanego wskazano ul. [...] lok. [...].
Odnośnie decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 2 czerwca 20[...] r. o umorzeniu postępowania w sprawie o wymeldowanie Ł. K. z pobyty stałego w lokalu [...] przy ul. [...] w Łodzi Sąd wskazuje, że w decyzji tej nie rozstrzygnięto o wymeldowaniu lub jego braku - stwierdza ona jedynie bezprzedmiotowość postępowania (a w konsekwencji jego umorzenie), z uwagi na samodzielne wymeldowanie się przez zobowiązanego. Rację mają organy, że rozstrzygnięcie to nie jest dowodem stwierdzającym czy i ewentualnie w jakim okresie zobowiązany mieszkał albo nie mieszkał pod tym adresem (uwagi na samodzielne wymeldowanie się przez zobowiązanego umorzono postępowanie nie prowadząc uprzednio postępowania zmierzającego do pełnego zgromadzenia i oceny dowodów).
Tym samym – decyzji tej nie można przypisywać takiej wartości dowodowej na jaką wskazuje pełnomocnik skarżącego, a jako zasadną należy postrzegać tezę organów, zgodnie z którą brak jest merytorycznego aktu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie wymeldowania, który potwierdzałby twierdzenie, że od wielu lat adres ten był niewłaściwy do kierowania korespondencji do zobowiązanego w sprawie toczących się egzekucji.
Na marginesie Sąd zauważa również sprzeczność twierdzeń skarżącego dotyczących wymeldowania i prawidłowości adresu do doręczeń, z faktem osobistego odbioru w dniu 13 września 2023 r zawiadomienia z 30 sierpnia 2023 r. nr [...] w lokalu [...] przy ul. [...], a więc przeszło trzy miesiące po wymeldowaniu i pod adresem, który, w ocenie zobowiązanego, nie był właściwym adresem od 2015 r.
Podsumowując wątek zarzutów koncentrujących się wokół niewyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy (pkt. 2c skargi) Sąd stwierdza, że organy nie naruszyły art. 7 k.p.a., w myśl którego w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis ten formułuje trzy istotne zasady. Przede wszystkim nakazuje organom administracji stanie na straży praworządności. Po drugie, nakazuje też organom administracji podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (zasada prawdy obiektywnej). I po trzecie, przepis ten nakazuje załatwienie sprawy w sposób uwzględniający interes społeczny i słuszny interes obywateli (zob. P. M. Przybysz (w:) Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2024, art. 7). Zauważyć należy, że organy nie mogły pominąć ustalonych przez siebie okoliczności. Wbrew zapatrywaniom skarżącego, to właśnie zignorowanie tych okoliczności przez organy stanowiłoby naruszenie wskazanych w pkt 2c skargi unormowań.
W ocenie Sądu zaskarżone postanowienia zostało wydane z poszanowaniem przepisów postępowania, w tym art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. W sposób wyczerpujący został zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, przy przeprowadzeniu koniecznych czynności wyjaśniających, zaś ocena okoliczności sprawy wyrażona w zaskarżonej decyzji została sformułowana zgodnie z wymogiem art. 107 § 3 k.p.a.
Odnośnie zarzutu pozbawienia stroimy możliwości wypowiedzenia się skarżącemu co do zebranych dowodów (pkt. 2b skargi) podkreślić należy, że doktryna i orzecznictwo przyjmują, iż z uwagi na tę specyfikę egzekucji nie wszystkie zasady ogólne znajdą zastosowanie, że względu na cel tego postępowania. Postępowanie egzekucyjne toczy się bowiem w celu realizacji stwierdzonego już obowiązku i musi zmierzać do jak najszybszego zaspokojenia wierzyciela. Stąd uznaje się, że tak postawione postępowaniu egzekucyjnemu cele determinują zakres inkorporacji zasad ogólnych postępowania administracyjnego (art. 6-16 k.p.a.), w tym też zasady czynnego udziału stron w postępowaniu przewidzianej w art. 10 K.p.a. do podstępowania egzekucyjnego. W praktyce oznacza to, że treść cytowanego powyżej art. 18 u.p.e.a., należy rozumieć w ten sposób, że tylko niektóre zasady postępowania administracyjnego można przenieść na grunt postępowania egzekucyjnego nie zmieniając ich brzmienia, inne należy stosować odpowiednio, jeszcze innych nie stosuje się w ogóle. W oparciu o powyższe podnosi się więc, że w postępowaniu egzekucyjnym stosuje się odpowiednio następujące zasady: wynikającą z art. 6 k.p.a. zasadę praworządności, wynikającą z art. 7 k.p.a. zasadę prawdy obiektywnej, określoną w art. 8 k.p.a. zasadę zaufania, zasadę udzielania informacji (art. 9 k.p.a.), zasadę przekonywania (art. 11 k.p.a.), zasadę szybkości i prostoty postępowania (art. 12. k.p.a.) oraz zasadę pisemnego załatwienia sprawy (art. 14 § 1 k.p.a.). W postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie znajduje natomiast zastosowania określona w art. 10 k.p.a. zasada czynnego udziału strony w postępowaniu (por.: D. Jankowiak w Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Oficyna Wydawnicza "Unimex", Wrocław 2005, s. 184-185, M. Szubiakowski, Zasady ogólne administracyjnego postępowania egzekucyjnego, (System egzekucji administracyjnej, C.H. Beck 2004, s. 119 i nast.), R. Hauser, A. Skoczylas, Odpowiednie stosowanie Kodeksu postępowania administracyjnego w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (System egzekucji administracyjnej, C.H. Beck 2004, s. 204 i nast.), wyrok NSA z dnia 13 października 2005 r.; sygn. akt I FSK 157/05, wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2005 r.; sygn. akt III SA 3483/03).
Sąd uznając wszystkie zarzuty skargi (zarówno te o charakterze procesowym jak i materialnym) za niezasadne, a jednocześnie nie znajdując innych uchybień prawa skutkujących potrzebą uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.
P.C.