I FSK 1569/20

I FSK 1569/20 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-05-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-11-12
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Hieronim Sęk
Sylwester Golec /przewodniczący/
Włodzimierz Gurba /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
6560
Sygn. powiązane
I SA/Po 342/20 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2020-08-13
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Sylwester Golec, Sędzia NSA Hieronim Sęk, Sędzia WSA (del.) Włodzimierz Gurba (spr.), Protokolant Jan Żołądź, po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2024 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 sierpnia 2020 r. sygn. akt I SA/Po 342/20 w sprawie ze skargi M. sp. z o.o. z siedzibą w P. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 20 kwietnia 2020 r. nr 0111-KDIB3-1.4012.860.2019.3.MP w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
1.1. Zaskarżonym wyrokiem z 13 sierpnia 2020 r., I SA/Po 342/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej jako "WSA, Sąd pierwszej instancji"), działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), po rozpoznaniu skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w P.(dalej zwana jako "Strona, Wnioskodawca, Skarżąca, Spółka") uchylił postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej jako "Organ, DKIS", "Kasator") z 20 kwietnia 2020 r. w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia oraz uchylił postanowienie je poprzedzające.
1.2. Jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, spółka wniosła o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług, wskazując w stanie faktycznym, że w swojej działalności zajmuje się m.in. następującymi usługami: przygotowaniem miejsca pochówku osoby zmarłej do montażu nagrobka, sprzedażą i montażem oraz wszelkimi pracami związanymi z instalacją nagrobka na cmentarzu, wykonaniem tablic nagrobnych i napisów po kolejnym pochówku, demontażem istniejących nagrobków, ponownym montażem bądź przykryciem grobu płytą kamienną po pogrzebie, renowacją nagrobków. Spółka zaznaczyła, że dla powyższych usług ustaliła numer PKWiU 96.03 i zapytała, czy prawidłowo zakwalifikowała swoje usługi oraz czy powyższe czynności mogą być opodatkowane 8% stawką na podstawie art. 41 ust. 2 w zw. z art. 146a pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r. poz. 2174 ze zm.; dalej: "u.p.t.u.") w zw. z poz. 180 Załącznika nr 3 do ustawy. Jednocześnie skarżąca wskazała, że symbol PKWiU dla swoich usług ustaliła zgodne z treścią pisma Izby Skarbowej w Poznaniu z 2 lipca 2014 r.) i przytoczyła jego treść, zaznaczając że "nie będąc pewną poprawności własnej interpretacji" oparła się dodatkowo na osądach wydanych przez Izby Skarbowe.
Organ uznał, że wnioskodawca, mimo wezwań, nie wskazał jednoznacznie symbolu PKWiU, co nie pozwala przyjąć, iż dopełnił on obowiązku wynikającego z wezwania, tj. jednoznacznego wskazania symbolu PKWiU dla świadczonych przez siebie usług. To z kolei czyni niemożliwym wydanie interpretacji w żądanym przez wnioskodawcę zakresie i na tej podstawie w oparciu o przepisy art. 14b § 1, § 2 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm.; dalej: "O.p.") postanowieniem z 20 lutego 2020 r. pozostawił bez rozpatrzenia wniosek skarżącej. Utrzymując w mocy to postanowienie organ podkreślił, że jednoznaczne wskazanie prawidłowego symbolu PKWiU dla usług świadczonych przez wnioskodawcę stanowi kluczowy i niezbędny element do ustalenia właściwej stawki podatków VAT dla świadczonych przez niego usług.
1.3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uwzględniając skargę spółki uznał, że zbędne było pytanie o pozycję PKWiU właściwą dla opisanych przez nią czynności. Bez względu na odpowiedź strony, obowiązkiem organu było rozstrzygnięcie jej wątpliwości prawnych dotyczących przepisów prawa podatkowego, które powinna zastosować, aby prawidłowo rozliczyć VAT. Skoro przepisy prawa podatkowego nawiązują do pozycji PKWiU to rozstrzygnięcie wątpliwości prawnych wymaga od organu także, jeśli nie przede wszystkim, samodzielnego odniesienia się do tej klasyfikacji. Ustawodawca podatkowy odwołując się w przyjętych unormowaniach do PKWiU uczynił z tej klasyfikacji element normy prawnej. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w kontrolowanej sprawie doszło do naruszenia art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p., a w konsekwencji art. 14g O.p., przez ich niewłaściwe zastosowanie w sprawie. Nadto zaskarżone postanowienia naruszają przepisy art. 14b § 1 i § 3 oraz art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p.
Zaskarżony wyrok i inne orzeczenia sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej zwanej też CBOSA, pod adresem "orzeczenia.nsa.gov.pl".
2. 1. Organ wnosząc skargę kasacyjną zaskarżył wyrok WSA w całości. Wniósł o uchylenie w całości, na zasadzie art. 188 P.p.s.a., zaskarżonego orzeczenia, rozpoznanie skargi skarżącej i jej oddalenie, ewentualnie, jeżeli NSA uzna, że istota sprawy nie jest dostatecznie wyjaśniona. Organ wniósł o uchylenie w całości, na zasadzie art. 185 § 1 P.p.s.a., zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu. Organ zawnioskował też o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych i rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
Sądowi pierwszej instancji na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a., zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- art. 146 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. art. 135 i art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 1 i § 3 oraz art. 14c § 1 O.p. - poprzez błędne uwzględnienie skargi skarżącej, uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia go poprzedzającego oraz bezpodstawne przyjęcie przez Sąd, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie zaistniały przesłanki do wydania postanowienia o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej, bowiem zdaniem Sądu organ nie mógł wymagać od skarżącej wskazania pozycji klasyfikacji statystycznej świadczonych usług, jak warunku sine qua non udzielenia interpretacji i sam powinien dokonać takiego przyporządkowania; przyjmowane przez przepisy prawa klasyfikacje statystyczne są elementem normy prawnej określającej sposób opodatkowania i także podlegają procesowi wykładni przez organy podatkowe;
- art. 146 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. art. 135 i art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 1 i § 3 oraz w zw. z art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p. - poprzez błędne uwzględnienie skargi skarżącej, uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia go poprzedzającego oraz bezpodstawne przyjęcie przez Sąd, że brak było podstaw do żądania przez organ w trybie art. 169 w zw. z art. 14h O.p., aby dla wskazanych we wniosku usług skarżąca podała odpowiedni symbol PKWiU;
- art. 146 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. art. 135 i art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 120 i art 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. - poprzez błędne uwzględnienie skargi skarżącej, uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia go poprzedzającego oraz bezpodstawne przyjęcie przez Sąd, że organ wydając zaskarżone postanowienia naruszył wskazane przepisy procesowe.
W ocenie organu w niniejszej sprawie istniały prawne przesłanki do pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej, gdyż skarżąca nie dopełniła obowiązku wynikającego z wezwania, tj. nie wskazała jednoznacznie symbolu PKWiU dla świadczonych przez siebie usług, co z kolei czyni niemożliwym wydanie interpretacji w żądanym przez skarżącą zakresie, gdyż wniosek skarżącej nie spełniał wymogów określonych w art. 14b § 3 O.p. Zatem uchybienia, których dopuścił się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w zaskarżonym wyroku doprowadziły do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Gdyby Sąd nie naruszył przepisów postępowania wydałby natomiast wyrok oddalający skargę skarżącej na podstawie art. 151 P.p.s.a. i tym samym rozstrzygnął sprawę w sposób korzystny dla organu.
2.2. W piśmie procesowym z 30 października 2020 r. spółka wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej organu oraz o zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
3. 1. Zgodnie z art. 183 § 1 zdanie pierwsze P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, określone w § 2 powołanego przepisu, co pozwoliło na rozpoznanie sprawy w zakresie wyznaczonym zarzutami skargi kasacyjnej i stosownie do art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. – przedstawienie w odniesieniu do tych zarzutów motywów rozstrzygnięcia. Skarga kasacyjna została zatem zbadana według reguły związania zarzutami w niej zawartymi (art. 183 § 1 ab initio P.p.s.a.).
3.2. Wspomnieć należy, że według art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Mając na uwadze tę szczególną regulację w stosunku do art. 141 § 4 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny, orzekając o oddaleniu skargi kasacyjnej, mógł zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź tylko do rozważań mających znaczenie dla oceny postawionych zarzutów.
4. Skarga kasacyjna okazała się niezasadna i dlatego podlegała oddaleniu. Sąd pierwszej instancji nie naruszył bowiem przepisów prawa wskazanych w zarzutach skargi kasacyjnej.
5.1. Zgodnie z art. 14b § 1 O.p. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego (art. 14b c § 3 O.p.). Stosownie zaś do art. 14c § 1 i 2 O.p. interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym.
5.2. Z treści przywołanych przepisów wynika, że specyfiką postępowania wywołanego wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej jest obowiązek wnioskodawcy wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego (art. 14b § 3 O.p.). Ten podany stan faktyczny jest "wiążący" dla organu interpretacyjnego. Nie można bowiem dokonywać weryfikacji podanych okoliczności faktycznych ani ich w jakikolwiek sposób modyfikować. Specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega więc m.in. na tym, że organ wydający interpretację niejako "porusza się" wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej. Zadanie organu interpretacyjnego zawężone jest do analizy okoliczności podanych we wniosku. Organ wydający interpretację jest niejako związany zakresem problemu prawnego, jaki strona przedłoży we wniosku. W konsekwencji opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego zawarty we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej jest wiążący zarówno dla organu interpretacyjnego, jak i dla sądu administracyjnego kontrolującego taki akt administracyjny.
6.1. Odnosząc powyższe uwagi ogólne do stanu sprawy wskazać należy, że skarżąca we wniosku, opisała zakres, rodzaj i specyfikę świadczonych usług, wskazała przepisy prawa podatkowego mające być przedmiotem interpretacji indywidualnej. Przedstawiła także swoje stanowisko wskazując, że w jej ocenie, usługi świadczone przez spółkę na podstawie umowy z klientem biznesowym podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług według 8% stawki. Spółka podała jednocześnie PKWiU właściwy dla świadczonych usług, ale zastrzegła, że nie jest pewna jego poprawności i to jest właśnie istotą problemu prawnego, w którym spółka oczekuje wydania interpretacji indywidualnej. W ocenie organu niejednoznaczne podanie przez spółkę symbolu PKWiU, przewidzianego dla wskazanych usług, które wykonuje sprawiło, że wniosek obarczony był istotnym brakiem formalnym, którego spółka nie usunęła, mimo że była do tego wzywana przez organ.
6.2. Argumentacja, która legła u podstaw wydania zaskarżonego postanowienia dowodzi, że "rozbieżność" i "sprzeczność" uzasadniające pozostawienie wniosku bez rozpoznania dotyczyła nie tyle przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, lecz oceny prawnej opisanych świadczeń. Zastrzeżenia organu interpretacyjnego zostały wywołane wyłącznie niejednoznacznym, niekategorycznym wskazaniem kodu PKWiU.
6.3. Jak trafnie przyjął Sąd pierwszej instancji zastrzeżenia organu interpretacyjnego dotyczące niekategorycznego wskazania przez spółkę kwalifikacji jej zobowiązań do symbolu PKWiU nie mogło w realiach rozpoznawanej sprawy stanowić podstawy do pozostawienia wniosku bez rozpoznania, skoro przedstawiony we wniosku opis usług świadczonych przez spółkę na podstawie zawartej umowy był wystarczający.
Organ interpretacyjny wydając zaskarżone postanowienie błędnie przyjął, że wskazanie przez spółkę symbolu PKWiU było elementem stanu faktycznego. Użyte w treści art. 14b § 3 O.p. zwroty "zaistniały stan faktyczny" czy "zdarzenie przyszłe" należy rozumieć, jako wyczerpujące przedstawienie przez wnioskodawcę danego zdarzenia, faktu lub czynności, które mają istotne znaczenie dla oceny możliwości zastosowania prawa podatkowego. Od przedstawienia tych zdarzeń, faktów lub czynności odróżnić trzeba ich kwalifikację prawną. Taką kwalifikacją (oceną) jest także ich zaklasyfikowanie z punktu widzenia PKWiU. Dlatego nie jest uprawnione stanowisko, że taka klasyfikacja powinna zostać przedstawiona we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej nie jako stanowisko własne wnioskodawcy, lecz wyłącznie w opisie zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Ponieważ symbol PKWiU ma wpływ na sposób opodatkowania, to nie można przyjąć, że stanowi on jedynie element stanu faktycznego wniosku o interpretację, z pominięciem jego normatywnego charakteru.
Jest bowiem na gruncie rozpoznawanej sprawy oczywiste, że w postępowaniu interpretacyjnym zarówno organ jak i sąd administracyjny są ściśle związane przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego), a wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Gdyby zatem przyjąć punkt widzenia prezentowany w sprawie przez organ, tj. że podana we wniosku klasyfikacja statystyczna (symbol PKWiU) towaru lub usługi stanowi jedynie element stanu faktycznego, to konsekwencją tego byłoby związanie taką kwalifikacją organu wydającego interpretację oraz sądu administracyjnego oceniającego zgodność z prawem wydanej na tle tego stanu faktycznego interpretacji indywidualnej. Takie stanowisko, tj. wydanie indywidualnej interpretacji tylko pod warunkiem wskazania przez stronę numeru PKWiU świadczonych usług mijałoby się z celem i w praktyce ograniczało się do prostego odczytania treści przepisu.
7.1. Odwołując się do utrwalonego orzecznictwa sądowego podkreślić należy, że przyjęta przez podatnika klasyfikacja towaru lub usługi będących przedmiotem czynności, o których stanowi art. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r., poz. 2174 z późn. zm. dalej: u.p.t.u.) podlega ocenie merytorycznej przez organ interpretacyjny. Jeżeli zatem organ stwierdzałby, że podany przez podatnika opis czynności pozostaje w oczywistej sprzeczności z podanym przez niego symbolem statystycznym PKWiU klasyfikującym tę czynność, a od tego zależy określenie sposobu opodatkowania, to organ powinien był w tym zakresie wskazać nieprawidłowość podanej klasyfikacji statystycznej, a co za tym idzie podanej klasyfikacji stawkowej.
7.2. Podzielić zatem należy stanowisko Sądu pierwszej instancji wyrażone w kwestionowanym wyroku. Przyjęcie, że symbol PKWiU stanowi element jedynie stanu faktycznego wniosku o interpretację, z pominięciem jego również normatywnego charakteru, gdy dana norma prawa podatkowego odwołuje się do tegoż symbolu, skutkowałoby związaniem organu interpretacyjnego wskazaniem wnioskodawcy w tym zakresie, co w istocie przekreślałoby w niektórych przypadkach sens interpretacji, bowiem organ interpretacyjny, nie mogąc wskazać prawidłowej klasyfikacji statystycznej opisanej we wniosku usługi (towaru), musiałby podzielić stanowisko wnioskodawcy w tej kwestii, a co za tym idzie w kwestii sposobu opodatkowania oraz stawki podatku (zob. wyrok NSA z 26 kwietnia 2018 r., sygn. akt I FSK 938/16).
7.3. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma uzasadnionych podstaw prawnych, aby także klasyfikacja statystyczna, przez którą identyfikowany jest obowiązek podatkowy wyłączona była z przedmiotu interpretacji wydawanej na podstawie art. 14b O.p. Zakwalifikowanie towaru albo usługi do konkretnego grupowania PKWiU może być w związku z tym przedmiotem indywidualnej interpretacji podatkowej. Stanowisko takie dominuje w orzecznictwie sądów administracyjnych i podziela je także Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający skargę kasacyjną w niniejszej sprawie (por. przywołany wyżej wyrok NSA z 26 kwietnia 2018 r., sygn. akt I FSK 938/16 oraz wyroki z 13 czerwca 2019 r., sygn. akt I FSK 1077/17, z 9 stycznia 2019 r. sygn. akt I GSK 829/16, z 5 grudnia 2018 r. sygn. akt I FSK 1917/16, z 26 kwietnia 2018 r. sygn. akt I FSK 938/16, z 29 listopada 2011r. sygn. akt I FSK 179/16, z 21 października 2020 r., I FSK 150/18, z 2 grudnia 2022r., I FSK 1393/19, z 25 sierpnia 2022 r., I FSK 552/19, z 30 listopada 2022 r., I FSK 910/19).
7.4. Organ wskazuje, że historycznie istniała w orzecznictwie rozbieżność poglądów w analizowanej kwestii; uwidacznia to też argumentacja organu. W części orzecznictwo sądowoadministracyjne wskazywało, że jedynie organy statystyczne, powołane są do dokonywania ocen i interpretacji w zakresie klasyfikacji statystycznych, a organy podatkowe nie mogą ich w tym wyręczać (tak np. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 marca 2016 r., I FSK 1031/14, z 15 czerwca 2010 r., I FSK 1021/09, z 6 sierpnia 2014 r., I FSK 1298/13; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 marca 2016 r., III SA/Wa 1868/15, z 25 stycznia 2011 r., III SA/Wa 1177/10 oraz z 21 stycznia 2015 r., III SA/Wa 1275/14; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 21 stycznia 2011r., I SA/Wr 1343/10; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 19 lutego 2014 r., I SA/Kr 1803/13). Ten kierunek orzeczniczy został jednak słusznie – w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w niniejszej sprawie – zarzucony w późniejszym orzecznictwie, co też uważnie wychwycił Sąd pierwszej instancji orzekający w niniejszej sprawie.
8.1. Reasumując, niekategoryczne podanie przez spółkę w uzupełnieniu wniosku o wydanie interpretacji symbolu PKWiU dla świadczonych przez nią usług nie dawało podstaw do przyjęcia, że w przedstawionym przez spółkę stanie faktycznym występują sprzeczności uzasadniające pozostawienie wniosku bez rozpoznania. W tej sytuacji organ interpretacyjny powinien ocenić stanowisko własne spółki co do przyjętej przez nią klasyfikacji w wydanej interpretacji. Nie może natomiast kwestionować przyjętej przez spółki klasyfikacji na etapie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji.
8.2. Zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 146 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 135 i art. 151 P.p.s.a., a także w związku z art. 14b § 1 i 3, art. 14g § 1, art. 14c § 1 oraz art. 169 § 1 w zw. z art. 14h § 1 O.p. należało zatem uznać za chybiony.
Skoro Sąd pierwszej instancji doszedł do prawidłowego wniosku, że nie było podstaw do zastosowania art. 169 § 1 i § 4 O.p. to naruszono też art. 121 § 1 O.p. oraz art. 120 O.p. w związku z art. 14h O.p. niezasadnie i bez usprawiedliwionej podstawy prawnej blokując spółce dostępność do instrumentu zmierzającego do uzyskania ochrony prawnej w zakresie ustalenia statusu prawnopodatkowego czynności wykonywanych przez stronę.
Niezasadność wskazanych zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących przepisów O.p. przekłada się też wynikowo na nieskuteczność zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 P.p.s.a. Wobec wadliwości postanowień organu należało je uchylić, co zasadnie uczynił Sąd pierwszej instancji dokonując w ten sposób prawidłowej kontroli legalności skarżonych postanowień.
9. Z podanych wyżej przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną jako bezzasadną.
10. O kosztach postępowania kasacyjnego nie orzeczono z tego względu, że wniosek o zasądzenie kosztów spółka sformułowała w piśmie procesowym wniesionym po terminie wskazanym w art. 179 P.p.s.a., a zatem wniosek ten nie jest prawnie skuteczny.
Włodzimierz Gurba Sylwester Golec Hieronim Sęk
Sędzia WSA (del.) Sędzia NSA Sędzia NSA
[pic][pic]