I FSK 1564/09

I FSK 1564/09 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2010-10-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2009-08-27
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Adam Bącal /przewodniczący/
Jan Zając /sprawozdawca/
Krzysztof Stanik
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Podatkowe postępowanie
Sygn. powiązane
I SA/Wr 33/09 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2009-05-28
Skarżony organ
Minister Finansów
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
art.14d, art.14o par 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art.269 par 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Adam Bącal, Sędzia NSA Krzysztof Stanik, Sędzia NSA Jan Zając (sprawozdawca), Protokolant Marek Kleszczyński, po rozpoznaniu w dniu 19 października 2010 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Ministra Finansów ( organ upoważniony – Dyrektor Izby Skarbowej w P. ) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 maja 2009 r. sygn. akt I SA/Wr 33/09 w sprawie ze skargi M. B. L. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością we W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 16 września 2008 r. nr [...] w przedmiocie interpretacji indywidualnej w przedmiocie podatku od towarów i usług w zakresie wysokości stawki podatku od sprzedaży lokalu mieszkalnego wraz z miejscem postojowym 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu, 2) odstępuje od zasądzenia od M. B. L. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością we W. kosztów postępowania kasacyjnego w całości.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 28 maja 2009 r., sygn. akt I SA/Wr 33/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, po rozpoznaniu skargi M.B. L. spółki z o.o. we W. uchylił interpretację indywidualną Ministra Finansów z 16 września 2008 r., Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług, stwierdził, że zaskarżony akt nie podlega wykonaniu oraz orzekł o zwrocie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania. Sąd wskazał, że w dniu 16 czerwca 2008 r. (data wpływu do Dyrektora Izby Skarbowej w P. – organu upoważnionego przez Ministra Finansów) skarżąca spółka wniosła o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie wysokości stawki podatku od sprzedaży lokalu mieszkalnego wraz z miejscem postojowym. We wniosku spółka przedstawiła własne stanowisko w spornej kwestii.
W interpretacji indywidualnej wydanej w dniu 16 września 2008 r. Minister Finansów uznał stanowisko spółki za nieprawidłowe, a po rozpatrzeniu wezwania spółki do usunięcia naruszenia prawa organ ten w dniu 3 listopada 2008 r. stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej w przedmiotowej sprawie.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu spółka zarzuciła organowi wydanie interpretacji indywidualnej z naruszeniem przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz art. 41 ust. 12-12c ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) oraz przepisu § 5 ust. 1a rozporządzenia Ministra Finansów z 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 97, poz. 970 ze zm.) poprzez błędną wykładnię oraz niewłaściwe ich zastosowanie w sprawie, jak również naruszenie przepisów prawa procesowego, w szczególności art. 14c § 2, art. 120 i 12 w zw. z art. 14h, art. 14d ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.).
Po rozpoznaniu skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zasługuje ona na uwzględnienie, jednakże z przyczyn innych, niż zostały podniesione przez stronę skarżącą.
Sąd I instancji stwierdził, że Minister Finansów, wydając zaskarżoną interpretację naruszył wymóg procesowy, określony w art. 14d Ordynacji podatkowej. Sąd zauważył, że w myśl powołanego przepisu interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego wydaje się bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku. Do tego terminu nie wlicza się terminów i okresów, o których mowa w art. 139 § 4 Ordynacji podatkowej. Z kolei skutkiem niewydania interpretacji w powyższym terminie jest, stosownie do art. 14o Ordynacji podatkowej, uznanie, że w dniu następującym po dniu, w którym upłynął termin wydania interpretacji, została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie. Sąd pokreślił, że niewydanie interpretacji w terminie określonym przepisem art. 14d Ordynacji podatkowej oznacza zatem przyjęcie tzw. "milczącej interpretacji".
Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny powołał się na treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 listopada 2008 r., sygn. akt I FPS 2/08, w której uznano, że w stanie prawnym obowiązującym w 2005 r., pojęcie "niewydanie postanowienia" użyte w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej oznacza brak jego doręczenia w terminie 3 miesięcy, liczonym od dnia otrzymania wniosku, o którym stanowi przepis § 1 powołanego artykułu. Sąd zwrócił uwagę, że co prawda uchwała powyższa podjęta została na tle stanu prawnego obowiązującego w roku 2005 r., jednak jest ona w pełni aktualna w obecnym stanie prawnym, tj. na tle aktualnego brzmienia art. 14d Ordynacji podatkowej. Sąd I instancji przytoczył fragmenty uzasadnienia przedmiotowej uchwały i podkreślił, że w pełni podziela zawarte w niej twierdzenia, iż wydanie przez organ administracji publicznej interpretacji indywidualnej wiąże się zarówno z jej sporządzeniem, jak i doręczeniem wnioskodawcy w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważył, że jak wynika z akt sprawy, wniosek skarżącej spółki wpłynął do organu w dniu 16 czerwca 2008 r., zaś interpretacja datowana na dzień 16 września 2008 r. została doręczona skarżącej w dniu 19 września 2008 r., co potwierdzają adnotacje umieszczone na dokumencie zwrotnego potwierdzenia jej odbioru. W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę brzmienie art. 14d Ordynacji podatkowej, doszło do jego naruszenia, co czyni bezprzedmiotowym ustosunkowywanie się do zarzutów merytorycznych zawartych w skardze.
Ze względu na uchybienie przez Ministra Finansów terminowi do wydania zaskarżonej interpretacji Sąd I instancji uznał, że w dniu 19 września 2008 r. zaczęła obowiązywać tzw. "milcząca interpretacja", uznająca stanowisko wnioskodawcy za prawidłowe w pełnym zakresie. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł Minister Finansów działający przez organ upoważniony – Dyrektora Izby Skarbowej w P. Wyrok zaskarżono w całości zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., polegające na dokonaniu niewłaściwej kontroli interpretacji Ministra Finansów poprzez przyjęcie, że organ podatkowy naruszył art. 14d Ordynacji podatkowej,
- art. 146 § 1 p.p.s.a. polegające na uchyleniu interpretacji, pomimo że Minister Finansów nie naruszył art. 14d Ordynacji podatkowej.
Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu oraz zasądzenie od strony skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania według norm przepisanych.
W obszernym uzasadnieniu podstaw kasacyjnych Minister Finansów argumentował, że pojęcia "wydania" interpretacji na gruncie obecnie obowiązujących przepisów Ordynacji podatkowej nie można utożsamiać z "doręczeniem", skoro są to różne pojęcia normatywne, a odwołanie się przez Sąd I instancji do stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartego w uchwale z 4 listopada 2008 r., dotyczącego tzw. "starych" interpretacji", nie gwarantuje jednolitości orzecznictwa sądowego w świetle obecnie obowiązujących przepisów Ordynacji podatkowej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
Sporne zagadnienie, czy w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 lipca 2007 r. pojęcie "niewydanie interpretacji" użyte w art. 14o § 1 Ordynacji podatkowej oznacza brak jej doręczenia w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku, o którym to terminie mowa jest w art. 14d powoływanej ustawy, stało się przedmiotem rozstrzygnięcia uchwały Izby Finansowej NSA z dnia 14 grudnia 2009 r., w sprawie o sygn. akt II FPS 7/09, w której stwierdzono, że "W stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 lipca 2007 r. pojęcie "niewydanie interpretacji" użyte w art. 14o § 1 Ordynacji podatkowej nie oznacza braku jej doręczenia w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku, o którym mowa w art. 14d powołanej ustawy."
Powyższa uchwała z dnia 14 grudnia 2009 r., w sprawie o sygn. akt II FPS 7/09, jest tzw. uchwałą abstrakcyjną, bowiem podjęta została w następstwie wystąpienia przez Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o podjęcie uchwały w składzie całej Izby NSA. Uchwały abstrakcyjne podejmowane są w celu wyjaśnienia przepisów prawnych, których stosowanie wywołało rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych. Ich przedmiotem są więc wątpliwości prawne, które nie mają bezpośredniego związku z postępowaniem toczącym się w indywidualnej sprawie sądowoadministracyjnej (por. A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie II, Zakamycze 2006, str. 48). Uchwały abstrakcyjne posiadają w innych sprawach sądowoadministracyjnych także ogólną moc wiążącą, na co wskazuje art. 269 p.p.s.a. Stosownie do powołanego przepisu, jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przepis art. 187 § 1 i 2 stosuje się odpowiednio. Ogólna moc wiążąca uchwały powoduje, iż wiąże ona sądy administracyjne we wszystkich sprawach, w których miałby być stosowany interpretowany przepis (por. A. Skoczylas "Działalność uchwałodawcza Naczelnego Sądu Administracyjnego" C. H. Beck Warszawa 2004, s. 221 i nast.).
Uwzględniając zatem art. 269 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie akceptuje poglądy wyrażone w powyższej uchwale, które znajdują zastosowanie również na tle stanu faktycznego niniejszej sprawy. Powoduje to konieczność uwzględnienia skargi kasacyjnej w zakresie sformułowanych w niej zarzutów, gdyż jak wynika z powyższej uchwały, doszło do naruszenia przepisów wskazanych w podstawach kasacyjnych.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznając, iż przedmiotowa skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, na podstawie art. 185 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Z uwagi natomiast na charakter analizowanego zagadnienia, na podstawie art. 207 § 2 tej ustawy odstąpiono od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.