I FSK 1523/07

I FSK 1523/07 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2008-11-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-10-02
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jacek Niedzielski /sprawozdawca/
Jan Zając /przewodniczący/
Krzysztof Stanik
Symbol z opisem
6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne
Podatek akcyzowy
Sygn. powiązane
I SA/Wr 1267/06 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2007-05-16
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2004 nr 29 poz 257
art. 80 ust. 1 i 2 pkt 2
Ustawa z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Zając, Sędzia WSA del. Jacek Niedzielski (sprawozdawca), Sędzia NSA Krzysztof Stanik, Protokolant Dariusz Rosiak, po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2008 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Z. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 maja 2007 r., sygn. akt I SA/Wr 1267/06 w sprawie ze skargi Z. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia 7 lipca 2006 r., nr (...) w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego 1) uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania, 2) zasądza od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz Z. J. kwotę 881 zł (słownie: osiemset osiemdziesiąt jeden złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 16 maja 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (dalej: "WSA") oddalił skargę skarżącego Z. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia 7 lipca 2006 r. w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego.
Z uzasadnienia wyroku wynikało, że zaskarżona decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego we W. z dnia 10 kwietnia 2006 r. określającą skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodów osobowych marki "Dodge Stratus" i "Chrysler PT Cruiser". Rozstrzygając, czy zakupione przez stronę w USA samochody zgłoszone do odprawy celnej w Niemczech, a następnie przemieszczone z Niemiec na terytorium Polski podlegają podatkowi akcyzowemu w kraju z tytułu wewnatrzwspólnotowego nabycia oraz czy obowiązek ten ma podstawę prawną na gruncie obowiązujących przepisów, organ wskazał na brzmienie art. 3 ust. 3 Dyrektywy Rady 92/12/EWG w sprawie przepisów ogólnych dotyczących wyrobów podlegających opodatkowaniu podatkiem akcyzowym oraz w sprawie składowania, przepływu i nadzorowania takich wyrobów i stwierdził, że państwa członkowskie mają prawo ustanowić grupę towarów akcyzowych niezharmonizowanych, bez potrzeby ich ujednolicenia na terenie całej Wspólnoty, pod warunkiem spełnienia wszystkich zasad wynikających z zasad wolnego rynku, zasad konkurencji i nie dyskryminowania produktów pochodzących spoza kraju, zgodnie z art. 90 TWE. W polskim ustawodawstwie skorzystano z postanowień tego przepisu Dyrektywy i wymieniono w ustawie o podatku akcyzowym grupę wyrobów akcyzowych niezharmonizowanych, do której włączono m. in. samochody osobowe. Organ wskazał również na treść przepisów art. 80 ust. 1, ust. 3 pkt 3, art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 29, poz. 257 ze zm.) i stwierdził, że strona, przez fakt przemieszczenia samochodów osobowych niezarejestrowanych na terenie Polski, stała się podatnikiem podatku akcyzowego. Ponieważ strona nie dopełniła swoich obowiązków w zakresie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodów, niezapłacony podatek stanowi, zgodnie z art. 51 § 1 Ordynacji podatkowej, zaległość podatkową. Wskazując, że przepis art. 90 Traktatu WE zakazuje protekcjonizmu oraz ustanawia zasadę równego traktowania produktów krajowych i pochodzących z państw członkowskich w dziedzinie podatków wewnętrznych, organ stwierdził, że zastosowane w sprawie przepisy prawa materialnego nie pozostają w sprzeczności z zakazem określonym w tym przepisie. Podkreślił również brak orzecznictwa ETS, w którym zostałaby stwierdzona niezgodność przepisów ustawy o podatku akcyzowym z przepisami zawartymi w TWE. Organ wskazał, że ocena spójności prawa krajowego z prawem wspólnotowym nie leży w gestii organów podatkowych, organom podatkowym nie przysługuje prawo odmowy stosowania przepisów krajowych niezgodnych z przepisami prawa wspólnotowego względnie wystosowania pytania prejudycjalnego do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości.
W skardze do WSA skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając naruszenie art. 51 § 1 w zw. z art. 53 § 1 Ordynacji podatkowej przez przyjęcie, że po stronie podatnika wystąpiła zaległość podatkowa w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdów samochodowych; naruszenie art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji przez błędne przyjęcie, że po stronie skarżącego wystąpiło zobowiązanie podatkowe z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodów; art. 120 Ordynacji przez naruszenie zasady legalizmu, zgodnie z którą organy zobowiązane są działać z uwzględnieniem źródeł prawa uregulowanych w art. 87 Konstytucji RP przez niezastosowanie w sprawie art. 23, art. 25 i art. 90 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską; naruszenie art. 7, art. 8 i art. 9 w zw. z art. 87 Konstytucji; art. 80 ust. 1 ust. 2 i ust. 3 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym przez przyjęcie, że na podatniku ciążył obowiązek zapłaty podatku akcyzowego; art. 23, art. 25 i art. 90 Traktatu WE przez ich niezastosowanie, art. 10 TWE przez naruszenie zasady efektywności prawa UE.
Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
WSA motywując oddalenie skargi wskazał, iż przedmiotem postępowania podatkowego było określenie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia przez skarżącego samochodów, zakupionych przez skarżącego w USA, zgłoszonych do odprawy celnej w Niemczech, a następnie przemieszczonych z terytorium Niemiec (Państwa Członkowskiego) na terytorium kraju. Podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy Ordynacji podatkowej w zakresie zobowiązań podatkowych oraz przepisy art. 10 ust. 1 pkt 2, art. 80 ust. 2 pkt 2, art. 80 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. nr 87, poz. 825 ze zm.). WSA stwierdził również, iż stanowisko skarżącego wymagałoby uwzględnienia, gdyby postępowanie podatkowe dotyczące obowiązku w podatku akcyzowym z tytułu wewnatrzwspólnotowego nabycia przez skarżącego samochodów osobowych, odnosiło się do samochodów zakupionych w jednym z państw członkowskich Unii Europejskiej, bowiem przepisy prawa wspólnotowego niosą za sobą bezpośredni skutek, co oznacza, że przyznają one obywatelom Unii prawa podmiotowe (uprawnienia, roszczenia), które powinny być chronione przez sądy państw członkowskich. Sąd podkreślił, że takich stanów faktycznych dotyczą powołane przez skarżącego wyroki ETS, takiej także sytuacji faktycznej dotyczy wyrok ETS z dnia 18 stycznia 2007 r. (sygn. C-313/05), wydany na skutek wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczącego wykładni art. 25 WE, 28 WE i 90 WE oraz art. 3 ust. 1 i 3 dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania (Dz. U. L 76, str. 1). Pytania te zostały przedłożone w ramach sporu zawisłego między M. Brzezińskim a Dyrektorem Izby Celnej w W. w przedmiocie podatku akcyzowego, który został nałożony na skarżącego w związku z nabyciem w Niemczech używanego pojazdu samochodowego celem jego przywiezienia do Polski.
W dziedzinie natomiast opodatkowania używanych samochodów przywożonych zza granicy art. 90 TWE służy zagwarantowaniu całkowitej neutralności podatków wewnętrznych w aspekcie konkurencji pomiędzy produktami znajdującymi się już na rynku krajowym a produktami przywożonymi zza granicy. Art. 90 akapit pierwszy TWE zostaje naruszony, gdy podatek nakładany na produkty przywożone zza granicy i podatek nakładany na podobne produkty krajowe są obliczane w różny sposób i zgodnie z innymi zasadami, co prowadzi - choćby tylko w niektórych przypadkach - do wyższego opodatkowania towaru przywiezionego zza granicy. Zatem zgodnie z tym postanowieniem podatek akcyzowy nie powinien obciążać produktów pochodzących z innych państw członkowskich bardziej niż obciąża on podobne produkty krajowe. W celu zagwarantowania neutralności podatków wewnętrznych w aspekcie konkurencji pomiędzy używanymi samochodami osobowymi znajdującymi się już na rynku krajowym a podobnymi samochodami przywożonymi z państwa członkowskiego innego niż Rzeczypospolita Polska należy więc porównać skutki podatku akcyzowego obciążającego te ostatnie pojazdy ze skutkami rezydualnego podatku akcyzowego obciążającego te pierwsze pojazdy, które zostały już opodatkowane tym podatkiem przy pierwszej ich rejestracji.
Z powyższych rozważań wywiódł WSA, iż art. 90 akapit pierwszy TWE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on podatkowi akcyzowemu w zakresie, w jakim kwota podatku nakładana na pojazdy używane starsze niż dwa lata, nabyte w państwie członkowskim innym niż to, które wprowadziło taki podatek, przewyższa rezydualną kwotę tego podatku zawartą w wartości rynkowej podobnych pojazdów, które zostały zarejestrowane wcześniej w państwie członkowskim, które nałożyło podatek. W istocie dane opodatkowanie można uznać za zgodne z art. 90 TWE tylko wtedy, gdy zostanie wykazane, że jest ono tak skonstruowane, iż wyklucza w każdym przypadku opodatkowanie przywożonych z państw członkowskich produktów w wyższym stopniu niż produktów krajowych, oraz że w związku z tym nie wywołuje ono w żadnym razie dyskryminujących skutków.
Sąd podkreślił jednak, iż w rozpoznawanej sprawie "przedmiot opodatkowania" stanowią samochody sprowadzone z poza terenu Unii Europejskiej, które z momentem ich sprowadzenia na terytorium państwa członkowskiego (Niemiec) i przemieszczenia z terytorium tego państwa na terytorium kraju, objęte są pojęciem nabycia wewnątrzwspólnotowego. Nie skutkuje to - w ocenie WSA - powstaniem identycznej sytuacji jaka ma miejsce przy nabyciu wewnątrzwspólnotowym samochodu osobowego pochodzącego z jakiegokolwiek kraju członkowskiego. Nakaz równego traktowania przez wszystkie kraje Unii Europejskiej towarów pochodzących z jakichkolwiek krajów członkowskich oznacza, że nie powinno się stosować w sferze podatkowej różnych zasad w odniesieniu do porównywalnych sytuacji lub porównywalnych towarów. Powołując się na orzecznictwo ETS WSA stwierdził, że importowany towar staje się produktem krajowym w momencie jego wejścia do swobodnego obrotu na terenie kraju bez względu na miejsce wytworzenia (wyrok z dnia 11 grudnia 1990 r. w sprawie C-47/88 Komisja Wspólnot Europejskich v. Królestwo Danii [ECR 1990/11/I-04509]). Jednakże ETS w wyroku z dnia 7.5.1987 r. w sprawie Cooperativa Co-Frutta Srl. v. Amministrazione delle finanse dello Stato (193/85) zaznaczył, że zakaz dyskryminacyjnego i protekcjonistycznego opodatkowania wewnętrznego wyrażony w art. 90 Traktatu nie jest ograniczony, pomimo literalnej wykładni tego przepisu, wyłącznie do produktów pochodzących z innych Państw Członkowskich, lecz może obejmować także produkty importowane z państw trzecich, gdy wkraczają one i pozostają w swobodnym obrocie wewnątrz Wspólnoty.
Ostatecznie WSA stwierdził, iż dopiero wprowadzony na terytorium Wspólnoty Europejskiej z terytorium państw trzecich towar, uczestnicząc w swobodnym obrocie wewnątrz Wspólnoty, podlega reżimom zawartym w art. 90 TWE.
Dalej Sąd wskazał, iż przepis art. 3 Dyrektywy Rady z dnia 25 lutego 1992 r. 92/12/EWG, zezwala na autonomię państw członkowskich w zakresie opodatkowania akcyzą produktów niezharmonizowanych, do jakich należą samochody osobowe. Nie zwalnia to jednak państw członkowskich od przestrzegania zasad zawartych w TWE, w tym w pierwszym rzędzie, zasady niedyskryminacji podatkowej produktów spoza rynku krajowego. W sytuacji jednak towaru nabytego w państwie trzecim, zasada wyrażona w art. 90 TWE zawierająca zakaz dyskryminacyjnego i protekcjonistycznego opodatkowania wewnętrznego będzie miała zastosowanie dopiero, gdy towar ten będzie podlegał swobodnemu obrotowi na terenie Wspólnoty. Stąd też za prawidłowe uznał Sąd I instancji stanowisko organów celnych uznające, że przedmiotowe samochody, na podstawie art. 80 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy akcyzowej, podlegają opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, co czyni wniosek skarżącego o stwierdzenie nadpłaty w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego tych samochodów, nieuzasadnionym.
Sąd stwierdził, iż choć organy celne swoje rozstrzygnięcie oparły na nieco innych przesłankach, bowiem ich rozważania wskazują, "że umknęła uwadze organów celnych okoliczność, iż przedmiotowe samochody nie zostały nabyte na obszarze Wspólnoty, co miało zasadniczy wpływ na rozstrzygnięcie sprawy".
Sąd uznał jednak, iż w analizowanej sprawie pominięta okoliczność nie miała wpływu na ostateczną treść rozstrzygnięcia, Sąd, w oparciu o przepis art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) dalej P.p.s.a. uznał skargę za bezzasadną.
W skardze kasacyjnej wniesionej przez skarżącego ( reprezentowaną przez pełnomocnika – doradcę podatkowego ) zaskarżono wyrok WSA w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania:
- art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. poprzez błędne rozstrzygnięcie sprawy, podczas, gdy wobec bezprzedmiotowości postępowania, jaka nastąpiła wobec oświadczenia pełnomocnika o uchyleniu zaskarżonej decyzji, winno zostać wydane postanowienie o umorzeniu postępowania, a nie - jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie - wydanie wyroku oddalającego skargę;
- art. 141 § 4 oraz art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" P.p.s.a. w zw. z art. 23, art. 25 i art. 90 Traktatu ustanawiającego wspólnotę europejską w zw. z art. 80 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 oraz art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku akcyzowym w szczególności poprzez niedostrzeżenie przez Sąd I instancji, że organ podatkowy naruszył powyższe przepisy, co wyrażało się w błędnym określeniu przez organ podatkowy podstawy prawnej rozstrzygnięcia, bowiem organ podatkowy rozstrzygnął sprawę na gruncie ustalenia, że podatnik dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego, natomiast Sąd I instancji wyraźnie podkreślił, że przesłanki na podstawie, których organ podatkowy oparł wydane rozstrzygnięcie były błędne, a w konsekwencji pomimo uznania za błędną przywołana podstawę prawną rozstrzygnięcia przez organ podatkowy, nie uchylił zaskarżonej decyzji;
- art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez niewyjście poza granice zarzutów skargi, mimo, iż w danej sprawie powinien to uczynić, a także uwzględnić okoliczność, że błędne określenie przesłanek rozstrzygnięcia i podstawy prawnej rozstrzygnięcia przez organ podatkowy wpływa w sposób istotny na skutki podatkowe rozliczenia podatnika w zakresie podatku od towarów i usług.
Wskazując na przytoczone podstawy kasacyjne wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że WSA w uzasadnieniu wyroku nie odniósł się do stwierdzenia sformułowanego na rozprawie przez pełnomocnika Dyrektora Izby Celnej o uchyleniu decyzji organów obydwu instancji, co implikować winno umorzenie postępowania. Niedopuszczalne było w tej sytuacji - zdaniem autora skargi kasacyjnej - merytoryczne orzeczenie o oddaleniu skargi.
W zakresie drugiego z podniesionych zarzutów wskazano na niekonsekwencję WSA, który stwierdzając wydanie zaskarżonej decyzji w oparciu o błędną podstawę prawną, nie uchylił tego rozstrzygnięcia i to w sytuacji, gdy błąd organu rzutował na treść rozstrzygnięcia.
Nieuwzględnienie w orzeczeniu faktu oparcia rozstrzygnięcia podatkowego na błędnym ustaleniu pochodzenia importowanych samochodów, a ograniczenie się przez Sąd do zbadania zaskarżonej decyzji jedynie pod kątem zarzutów podniesionych w skardze, stanowić natomiast miało o naruszeniu przez WSA art. 134 § 1 P.p.s.a.
Dyrektor Izby Skarbowej w W. nie skorzystał z prawa złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sad Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
Przede wszystkim podkreślić należy, że zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.
Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 ww. ustawy, zatem rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogły uwzględniać jedynie naruszenie wskazanych w skardze przepisów postępowania.
W ocenie Naczelnego Sadu Administracyjnego zasadny okazał się zarzut naruszenia przepisów postępowania - art. 141 § 4 P.p.s.a. , a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.
Szczególne miejsce w uzasadnieniu wyroku zajmuje wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Powinno ono mieć charakter zwięzły, ale pozwalający na skontrolowanie przez strony postępowania i ewentualnie przez sąd wyższej instancji, czy sąd orzekający nie popełnił w swoim rozumowaniu błędów. Samo więc przytoczenie przepisów prawnych lub powołanie się na ich literalne brzmienie nie jest wystarczające. W uzasadnieniu powinno się znaleźć ustalenie, jaka norma obowiązuje i jakie jest jej znaczenie, a więc uzasadnienie powinno zawierać interpretację przepisów w odniesieniu do określonej sprawy.
W uzasadnieniu powinna zostać uwidoczniona operacja logiczna, którą przeprowadził sąd stosując określone normy prawne w rozstrzyganej sprawie.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, że uzasadnienie wyroku nie spełnia wskazanych kryteriów. Uzasadnienie zawiera wewnętrzne sprzeczności, co uniemożliwia odtworzenie operacji logicznych, których dokonał sąd stosując określone normy prawne w rozstrzyganej sprawie. Sąd pierwszej instancji wskazał w rozważaniach, że przedmiotem postępowania podatkowego było określenie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia przez skarżącego samochodów, zakupionych przez skarżącego w USA, zgłoszonych do odprawy celnej w Niemczech, a następnie przemieszczonych z terytorium Niemiec (Państwa Członkowskiego) na terytorium kraju.
Nadto w ocenie Sądu rację miałby skarżący, gdyby postępowanie podatkowe dotyczące obowiązku w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia przez skarżącego samochodów osobowych odnosiło się do samochodów zakupionych w jednym z państw członkowskich Unii Europejskiej. W dalszej części uzasadnienia sąd przeprowadził analizę przepisów wspólnotowych w zakresie nakładania dyskryminujących podatków wewnętrznych na towary pochodzące z innych państw członkowskich oraz orzecznictwa ETS w tym zakresie. Konkludując sad stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie przedmiot opodatkowania stanowią samochody sprowadzone z poza Unii Europejskiej, które z momentem ich sprowadzenia na terytorium państwa członkowskiego ( Niemcy ) i przemieszczenia z terytorium tego państwa na terytorium kraju, objęte są pojęciem nabycia wewnątrzwspólnotowego. Sąd podkreślił, że nie skutkuje to powstaniem identycznej sytuacji jaka miała miejsce przy nabyciu wewnątrzwspólnotowym samochodu osobowego pochodzącego z jakiegokolwiek kraju członkowskiego.
Wskazana argumentacja jest niekonsekwentna. Sąd raz stwierdza, że przedmiotem postępowania podatkowego było określenie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodów. Następnym razem stwierdza, że rację miałby skarżący, gdyby sprawa dotyczyła podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspółnotowego nabycia samochodu. Dalej wskazuje, że w przedmiotowej sprawie mamy odczynienia tylko z "objęciem pojęciem wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodów", ale nie skutkuje to powstaniem sytuacji identycznej jaka miała miejsce przy nabyciu wewnątrzwspólnotowym.
Rodzi się więc pytanie z jakim stanem faktycznym i prawnym mamy doczynienia w sprawie. Czy doszło do wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru jakim jest samochód? Czy tylko czynność ta została przez Sąd zrównana w skutkach podatkowych z wewnątrzwspólnotowym nabyciem, a jeżeli tak, to na jakiej podstawie prawnej? Te okoliczności nie zostały wyjaśnione przez Sąd w sposób jasny, przekonywujący i logiczny.
W dalszej części uzasadnienia Sąd wskazał, że za trafne uznać należy stanowisko organów celnych, iż przedmiotowe samochody, na podstawie art. 80 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy akcyzowej, podlegają opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, co czyni wniosek skarżącego o stwierdzenie nadpłaty w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego tych samochodów, nieuzasadnionym.
Sąd podkreślił jednak, że "co prawda organy celne swoje rozstrzygnięcie oparły na nieco innych przesłankach, bowiem powyższe rozważania wskazują, że umknęła uwadze organów celnych okoliczność, iż przedmiotowe samochody nie zostały nabyte na obszarze Wspólnoty, co miało zasadniczy wpływ na rozstrzygnięcie".
Ta część uzasadnienia nasuwa najwięcej wątpliwości. Skoro bowiem Sąd uznał, że rozstrzygniecie organów podatkowych zapadło na "nieco innych przesłankach", co "miało zasadniczy wpływ na rozstrzygnięcie", to w konsekwencji powinien był uchylić zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.
Zgodnie bowiem ze wskazanym przepisem sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.
Wskazana wątpliwość czyni nieuzasadnionym twierdzenie Sądu o prawidłowym zastosowaniu przez organy celne wskazanych przepisów ustawy o podatku akcyzowym.
Wobec stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy sąd ten nie mógł uznać, jak uczynił to w uzasadnieniu, że naruszenie to, nie miało wpływu na wynik sprawy i oddalić skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a. ponieważ taka konstatacja jest oczywiście sprzeczna z brzmieniem art. 145 § 1 pkt 1 lit.a.
Podniesiony przez autora skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Sąd uznał za niezasadny. Z protokołu rozprawy z 11 maja 2007 r. wynika, że pełnomocnik organu wniósł "o uchylenie decyzji obu instancji stwierdzając, że nabyte wewnątrzwspólnotowe samochody były starsze niż samochody dwuletnie".
Wbrew twierdzeniom skarżącego pełnomocnik organu nie złożył zatem oświadczenia o uchyleniu zaskarżonej decyzji przez organ, tym samym nie zachodziła wskazana w art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. okoliczność uzasadniająca umorzenie postępowania.
Podkreślić jednak należy, że stosownie do art. 141 § 4 P.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać m. in. wskazanie stanowiska pozostałych stron, czego w uzasadnieniu wyroku, we wskazanym zakresie zabrakło.
Rozpoznając sprawę ponownie rolą Sądu będzie uwzględnienie wskazanych powyżej uwag w zakresie stwierdzonych naruszeń przepisów postępowania.
Wobec tego, że zaskarżony wyrok zawiera opisane wyżej wadliwości Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 i art. 203 pkt 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.