I FSK 1483/20

I FSK 1483/20 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-05-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-10-30
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Danuta Oleś /sprawozdawca/
Roman Wiatrowski /przewodniczący/
Ryszard Pęk
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Sygn. powiązane
III SA/Wa 2425/19 - Wyrok WSA w Warszawie z 2020-08-11
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 900
art. 14c § 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Wiatrowski, Sędzia NSA Ryszard Pęk, Sędzia NSA Danuta Oleś (spr.), Protokolant Jan Żołądź, po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2024 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 sierpnia 2020 r. sygn. akt III SA/Wa 2425/19 w sprawie ze skargi E. S.A. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 23 sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz E. S.A. z siedzibą w W. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 11 sierpnia 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 2425/19, uchylił zaskarżoną przez E. S.A. z siedzibą w Warszawie (dalej: "spółka" lub "skarżąca") interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 23 sierpnia 2019 r. wydaną w przedmiocie podatku od towarów i usług - w części uznającej stanowisko spółki za nieprawidłowe.
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wywiódł skargę kasacyjną, w której wyrok zaskarżył w całości, zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego w sposób mający istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy tj. art. 146 § 1 i art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") w zw. z art. 14c § 1 i 2 oraz art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r. poz. 900 ze zm., dalej: "Ordynacja podatkowa") przez uwzględnienie skargi strony skarżącej i uchylenie indywidualnej interpretacji w wyniku przyjęcia że w postępowaniu w przedmiocie wydania pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego organ podatkowy naruszył przepisy postępowania w ten sposób, że przez nieuzasadnienie/niedostateczne uzasadnienie stanowiska w interpretacji, mimo że organ dokonał kompletnej oceny zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku, a zaskarżona interpretacja spełnia wszystkie wymogi określone w art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, gdyż zawiera negatywną ocenę stanowiska wnioskodawcy oraz wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z pełnym uzasadnieniem prawnym zatem Sąd powinien dokonać rozpoznania materialnoprawnych zarzutów skargi.
Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną spółka wniosła o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych zarzutów i z tego powodu podlega oddaleniu.
Niniejsza sprawa zapoczątkowana została wnioskiem o interpretację indywidualną, w którym spółka wskazała, iż prowadzi sprzedaż internetową za pośrednictwem strony [...]. Transakcje przebiegają w ten sposób, że klient zamawia towar na stronie internetowej, najczęściej płacąc za pośrednictwem operatora płatności (m.in. PAYU, DOTPAY), a sprzedaż jest rejestrowana na kasie fiskalnej. W przeważającej większości przypadków (ponad 90% - 95%) klient otrzymuje fakturę w wersji elektronicznej, zawierającej numer paragonu fiskalnego potwierdzającego sprzedaż danego towaru. Klient paragonu papierowego już nie otrzymuje, są one drukowane i następnie archiwizowane w formie papierowej. Spółka posiada elektroniczne kopie tych paragonów. Część klientów domaga się faktur w formie papierowej - i też je otrzymuje, a spółka zachowuje wydrukowany paragon oraz drugi egzemplarz faktury - ale wyłącznie w formie elektronicznej (mimo wysłania klientowi faktury papierowej). Posiada drukarki fiskalne oraz kasy samoobsługowe z elektroniczną kopią danych.
Wszystkie kopie dokumentów zapisywane są elektronicznie na karcie microSD po zamknięciu doby fiskalnej. Spółka, drukuje paragon, ale nie przesyła go w formie papierowej do klienta. Klient otrzymuje elektroniczną fakturę. Urządzenia umożliwiają wykonywanie kopii danych zapisanych na nośniku microSD, na którym zapisują się również dobowe raporty fiskalne oraz miesięczne raporty fiskalne.
Kasy fiskalne stosowane przez spółkę mają funkcje pozwalające na wydruk faktur i na zapis elektroniczny kopii na kartach microSD, przy czym faktury w formie elektronicznej są zapisywane w systemie CREX (jest to system informatyczny stosowany przez spółkę) – niezależnie od tego, czy klient otrzyma fakturę wyłącznie w formie elektronicznej (wówczas jest ona elektronicznie wysyłana klientowi z tego systemu), czy w formie papierowej.
Celem spółki jest zutylizowanie papierowych paragonów, wydrukowanych (lecz nie dostarczonych klientom, gdyż otrzymują oni fakturę elektroniczną lub w zdecydowanej mniejszości przypadków fakturę papierową) oraz zaprzestanie drukowania paragonów dla klientów, gdyż klient i tak nie otrzymuje paragonu, lecz fakturę (elektroniczną lub w formie papierowej) z numerem paragonu fiskalnego, który pozostaje u sprzedawcy, zaś paragon ten będzie automatycznie zapisany elektronicznie na karcie pamięci kasy fiskalnej w sposób umożliwiający jego wydruk na każde żądanie organów podatkowych. Analogicznie faktura – mimo wysłania jej papierowego egzemplarza klientowi, jeśli tego zażąda – jest przechowywana elektronicznie w sposób umożliwiający jej natychmiastowe odnalezienie i wydruk.
Przedstawiono również drugi stan faktyczny, gdzie wskazano, że spółka prowadzi sprzedaż także w sklepach stacjonarnych, ewidencjonując transakcje w kasach fiskalnych, wydając paragony nabywcom lub wydając na ich żądanie faktury – i wtedy paragon zachowuje spółka, a faktura zawiera numer paragonu fiskalnego. Faktury te mają oddzielną numerację niż faktury na [...] i wystawiane są w innym systemie, tj. [...]. Faktury nie są archiwizowane w pamięci drukarek fiskalnych i są archiwizowane w formie papierowej, pomimo ich elektronicznego zapisu w [...]). Kopie paragonów fiskalnych, dobowe raporty fiskalne oraz miesięczne raporty fiskalne, analogicznie jak w stanie faktycznym, są zapisywane w każdej kasie fiskalnej, posiadającej taką możliwość, na jej karcie microSD po zamknięciu doby fiskalnej. W wykonaniu sprzedaży w sklepie stacjonarnym spółka wydaje wydrukowany paragon fiskalny klientowi – nie drukując już dla siebie drugiego egzemplarza paragonu, gdyż ten jest zapisywany na karcie microSD. Natomiast jeśli klient zażąda faktury, to paragon, który został wydrukowany, spółka zachowuje w formie papierowej wraz z drugim egzemplarzem (również w formie papierowej) faktury wydanej klientowi – czyli w takiej sytuacji spółka zachowuje dwa dokumenty papierowe, tj. paragon i fakturę, a ponadto wydrukowuje i archiwizuje w formie papierowej dobowe oraz miesięczne raporty fiskalne każdej kasy z każdego sklepu stacjonarnego. W niektórych salonach E. są również drukarki samoobsługowe. Drukarki te mają elektroniczną kopię danych zapisanych na karcie microSD. Wszystkie kasy z salonów, analogicznie jak w stanie faktycznym 1, są podłączone do systemu CREJ, dzięki czemu na ekranie komputera możliwe jest wyświetlenie widoku paragonu czy dobowego raportu fiskalnego tak, jakby był wydrukowany. Również w tym przypadku celem spółki jest wydrukowywanie wyłącznie jednego egzemplarza paragonu, gdy ma on być wydany klientowi (jego kopia zapisuje się na karcie microSD) albo wydrukowywanie wyłącznie faktury (gdy klient tego zażąda) – wówczas ani drugi egzemplarz faktury, ani paragon pozostający u sprzedawcy, nie będą drukowane, lecz archiwizowane elektronicznie w sposób opisany wyżej. W ten sposób spółka nie będzie dysponowała żadnym dokumentem papierowym. Taki dokument otrzyma wyłącznie klient w salonie (tj. paragon w formie papierowej - gdy nie jest wystawiana faktura albo fakturę w formie papierowej, gdy klient jej zażąda). Spółka nie będzie dysponowała papierowym wydrukiem dobowych ani miesięcznych raportów fiskalnych, lecz ich zapisem elektronicznym.
W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:
- do stanu faktycznego 1 (pytanie nr 1 i 3 wniosku):
1. Czy spółka może zaprzestać drukowania paragonów z tytułu sprzedaży klientom w sklepie internetowym, nie drukując równocześnie ich kopii i archiwizować wyłącznie elektronicznie paragony jak i faktury wystawiane klientom?
2. Czy spółka może nie drukować dobowych ani miesięcznych raportów fiskalnych lecz archiwizować je wyłącznie elektronicznie?
- biorąc pod uwagę, że numery paragonów są umieszczone na fakturach elektronicznych wysłanych klientom oraz na fakturach papierowych wysyłanych klientom, a system zapisów na kartach pamięci oraz w systemie CREX i CREJ pozwala na sprawne odnalezienie i wydrukowanie każdego pojedynczego paragonu do każdej faktury (elektronicznej i papierowej), raportów fiskalnych dobowych i miesięcznych oraz wydruk faktur wysłanych klientom w formie elektronicznej i papierowej?
- do stanu faktycznego 2 (pytanie nr 1 i 2 wniosku):
1. Czy spółka może zaprzestać drukowania paragonów z tytułu sprzedaży klientom w sklepie stacjonarnym – w przypadku wydania faktury klientowi - oraz nie drukować drugiego egzemplarza faktury (w przypadku wydania faktury klientowi) i archiwizować wyłącznie elektronicznie te dokumenty, które nie są wydawane klientowi, drukując jedynie dokumenty wydawane klientowi (tj. paragon albo fakturę)?
2. Czy spółka może zaprzestać drukowania dobowych raportów fiskalnych oraz miesięcznych raportów fiskalnych i archiwizować te dokumenty wyłącznie elektronicznie?
- biorąc pod uwagę, że system zapisów na kartach pamięci, system CREX i CREJ, pozwala na sprawne odnalezienie i wydrukowanie każdego pojedynczego paragonu do każdej faktury, każdej faktury, każdego raportu dobowego i miesięcznego, a ponadto numery paragonów fiskalnych umieszczone są na fakturach wydawanych klientom.
Przedstawiając własne stanowisko dotyczące stanu faktycznego 1, spółka uznała, iż nie istnieje potrzeba drukowania paragonów, ani ich kopii, ani faktur wysyłanych klientowi nabywającemu towary w sklepie internetowym (chyba że klient zażąda wysyłki faktury papierowej), lecz dokumenty te mogą mieć postać wyłącznie elektroniczną, a spółka może zaprzestać drukowania dokumentów innych, niż wydawane klientowi w formie papierowej. Zdaniem spółki nie musi ona drukować paragonów, skoro będzie wystawiać nabywcy fakturę zawierającą m.in. numer paragonu fiskalnego, który będzie automatycznie archiwizowany elektronicznie na elektronicznym nośniku (karcie pamięci), w sposób zapewniający – zarówno w przypadku paragonów jak i faktur – integralność, autentyczność pochodzenia i w sposób umożliwiający sprawne odnalezienie i wydrukowanie każdego z tych dokumentów.
Spółka może nie drukować dobowych ani miesięcznych raportów fiskalnych lecz archiwizować je wyłącznie elektronicznie. Również bowiem te dokumenty, ze względu na rodzaj kas fiskalnych z kartą pamięci SD oraz systemów CREX i CREJ, mogą być nie tylko archiwizowane elektronicznie, lecz także będą mogły być wydrukowane w dowolnym momencie (np. na żądanie kontroli).
W odniesieniu do stanu faktycznego 2 spółka uznała, że w przypadku wydania w sklepie stacjonarnym faktury klientowi, może zaprzestać drukowania paragonów z tytułu sprzedaży klientom oraz nie drukować drugiego egzemplarza faktury wydanej klientowi i archiwizować wyłącznie elektronicznie te dokumenty, które nie są wydawane klientowi, drukując jedynie dokumenty wydawane klientowi (tj. paragon albo fakturę). Klient i tak otrzyma papierowy dokument, jakim będzie faktura, zaś nie otrzyma (w jakiejkolwiek formie) paragonu fiskalnego ani drugiego egzemplarza faktury, gdyż te dokumenty pozostają u sprzedawcy, czyli u spółki. Wobec tego dokumenty, które i tak zostają u spółki, mogą mieć formę wyłącznie elektroniczną. Również bowiem w tym przypadku faktura przybiera najpierw formę elektroniczną, stworzoną w systemie CSM, z tego systemu jest drukowana i wydawana klientowi i w tym systemie automatycznie się zapisuje.
Analogicznie jak w stanie faktycznym 1, również w stanie faktycznym 2 spółka może zaprzestać drukowania dobowych raportów fiskalnych oraz miesięcznych raportów fiskalnych i archiwizować te dokumenty wyłącznie elektronicznie, skoro dokumenty te będą możliwe do wydrukowania w każdej chwili z kart pamięci zapisu elektronicznego i z CREJ. Spółka może też zutylizować już wydrukowane paragony (zachowane przez spółkę w zw. z wydaniem klientowi faktury) oraz dobowe i miesięczne raporty fiskalne i drugie egzemplarze faktur papierowych wydanych klientom, bez konieczności ich zdigitalizowania (tj. bez kopiowania i przechowywania np. w formacie PDF) – skoro i te dokumenty już zostały automatycznie zarchiwizowane elektronicznie na karcie pamięci, w CREJ czy w CSM, jeszcze przed ich wydrukowaniem.
W zaskarżonej interpretacji indywidualnej z 23 sierpnia 2019 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał stanowisko spółki za nieprawidłowe w zakresie zaprzestania drukowania paragonów i miesięcznych raportów fiskalnych, oraz za prawidłowe w zakresie zaprzestania drukowania drugiego egzemplarza faktury, kopii paragonów i dobowych raportów fiskalnych, oraz archiwizowania wyłącznie elektronicznie paragonów, dobowych i miesięcznych raportów fiskalnych oraz drugiego egzemplarza faktur wystawianych klientom.
Spółka w skardze do sądu administracyjnego, zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, wnosząc o uchylenie przedmiotowej interpretacji w części uznającej jej stanowisko za nieprawidłowe oraz o potwierdzenie prawidłowości jej stanowiska w pełnym zakresie opisanym we wniosku o wydanie interpretacji.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zasadny okazał się zarzut naruszenia przepisów postępowania - zaskarżona interpretacja nie spełniała bowiem wymogów określonych art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrując skargę kasacyjną wniesioną przez organ podatkowy uznał, iż nie zasługują na uwzględnienie sformułowane w niej zarzuty naruszenia art. 146 § 1 i art. 151 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 14c § 1 i 2 oraz art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej.
W myśl art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 2).
Odwołując się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego zasadnie Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę na dwie funkcje instytucji interpretacji podatkowych wydawanych w indywidualnych sprawach, tj. gwarancyjną (rozumianą jako formę ochrony prawnej udzielonej podatnikowi, który zastosował się do wykładni przepisów prawa przedstawionej w wydanej – na jego wniosek – interpretacji podatkowej) oraz informacyjną (związaną z obowiązkiem organu podatkowego udzielenia podatnikowi składającemu wniosek informacji o tym, czy prawidłowo postrzega – na gruncie prawa podatkowego – skutki prawne przedstawionego przez niego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, a w przypadku błędnego stanowiska wnioskodawcy, informacji o prawidłowej ocenie podatkowoprawnego stanu faktycznego wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny).
Dalej Sąd ten zwrócił uwagę, że uzasadnienie prawne interpretacji powinno zawierać nie tylko argumentację prawną na poparcie stanowiska organu w sprawie, ale również wskazywać, przy użyciu argumentów prawnych, dlaczego stanowisko wnioskodawcy zostało uznane za nieprawidłowe. Brak przy tym uzasadnienia prawnego, w rozumieniu art. 14c Ordynacji podatkowej, może polegać nie tylko na całkowitym braku argumentacji prawnej, ale również na przytoczeniu w interpretacji jedynie ogólnych tez dotyczących wykładni analizowanego przepisu, a także na braku stanowiska co do całości przedstawionego we wniosku problemu. W takim przypadku to na sąd orzekający w sprawie przerzucony zostałby ciężar uzasadnienia prawidłowości przyjętego przez organ stanowiska, czy też zajęcia stanowiska w określonym zakresie.
Naczelny Sąd Administracyjny w pełni akceptuje stanowisko Sądu pierwszej instancji, zgodnie z którym zaskarżona interpretacja, w części mającej stanowić uzasadnienie rozstrzygnięcia, sprowadza się jedynie do przytoczenia, po raz kolejny, stanów faktycznych opisanych we wniosku o interpretację oraz zacytowania przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2018 r., poz. 2174 ze zm., dalej: "ustawa o VAT"), rozporządzenia wykonawczego oraz ustawy o rachunkowości. Jest to szczególnie widocznie w części, w której organ podatkowy za nieprawidłowe uznał stanowisko skarżącej spółki. Interpretacja w istocie nie została uzasadniona, gdyż organ interpretacyjny poprzestał na odwołaniu się do treści art. 111 ust. 3a pkt 1 oraz § 29 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 kwietnia 2019 r. w sprawie kas rejestrujących (Dz.U. z 2019 r., poz. 816). Nie wyjaśnił natomiast dlaczego, w jego ocenie, w stanach faktycznych opisanych we wniosku, z przepisów prawa każdorazowo wynika obowiązek drukowania przez skarżącą paragonów (niewydawanych klientom) i miesięcznych raportów fiskalnych oraz z jakiego powodu skarżąca nie może zaprzestać drukowania tych dokumentów, mimo że wszystkie te dokumenty są automatycznie zapisywane na karcie pamięci kasy fiskalnej w sposób umożliwiający ich wydruk na każde żądnie organu podatkowego. Co istotne i co zarzucała spółka, Dyrektor KIS w żaden sposób nie odniósł się również do jej argumentacji przedstawionej we wniosku o interpretację indywidualną.
Słuszne jest twierdzenie Sądu pierwszej instancji, iż organ podatkowy nie tylko nie odniósł się od argumentów i twierdzeń skarżącej, ale przede wszystkim, w ogóle nie wyjaśnił motywów uznania jej stanowiska za nieprawidłowe. W tej sytuacji ograniczenie się do ogólnikowych (cytowanych przez Sąd stwierdzeń), nie spełnia wymogów uzasadnienia, o których mowa w art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej.
Zaakceptować również należy, ocenę tego Sądu, iż "uzasadnienie prawne nie może być bowiem utożsamiane jedynie z przytoczeniem przepisów prawa. Rzeczą organu jest wskazać, dlaczego w świetle tych przepisów pogląd wnioskodawcy jest wadliwy i wymaga to odniesienia się do istoty argumentacji wnioskodawcy. Zdaniem Sądu, zaskarżona interpretacja uzasadnienia takiego nie zawiera" (str. 14 uzasadnienia wyroku).
Uzasadnienie prawne interpretacji indywidualnej, spełniające wymagania wynikające z art. 14c Ordynacji podatkowej , powinno zawierać nie tylko przytoczenie przepisów prawa, na których organ oparł swoje stanowisko, ale również wyjaśnienie znaczenia tych przepisów w kontekście podanego przez stronę stanu faktycznego, ze wskazaniem jego istotnych znamion. Z uzasadnienia prawnego interpretacji powinien wynikać tok rozumowania organu interpretacyjnego, który doprowadził z jednej strony do zanegowania stanowiska wnioskodawcy, a z drugiej strony do przyjęcia przez organ stanowiska odmiennego. Uzasadnienie prawne musi bowiem stanowić rzetelną informację dla wnioskodawcy, dlaczego w jego sprawie określone przepisy znajdują zastosowanie, a także dlaczego wyrażony przez niego pogląd nie zasługuje na uwzględnienie (tak wyrok NSA z 11 października 2018 r., sygn. akt II FSK 2817/16 - dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z uwagi na wskazane powyżej okoliczności, Sąd pierwszej instancji miał wszelkie podstawy aby uznać, iż w sprawie doszło do naruszenia art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, a zaskarżona interpretacja indywidualna nie rozstrzyga wątpliwości przedstawionych przez skarżącą we wniosku o interpretację, niwecząc tym samym podstawowy cel tej instytucji. Wskazane naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy i musiało skutkować uchyleniem interpretacji w zaskarżonej części.
Powyższa ocena Sądu pierwszej instancji w żadnej mierze nie została podważona zarzutami oraz uzasadnieniem skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny orzekając w niniejszej sprawie stwierdził daleko posuniętą ogólnikowość oraz polemiczny charakter przedstawionego przez jej autora uzasadnienia zarzutów. Odwoływanie się do specyfiki postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej czy stwierdzenie, że "przedmiotowa interpretacja, w zakresie okoliczności w niej przedstawionych, została wydana na podstawie obowiązujących przepisów prawa" (str. 4 skargi kasacyjnej) lub "w uchylonej interpretacji indywidualnej organ wskazał przepisy prawa w zakresie właściwym dla przedmiotowej sprawy, na podstawie których dokonał oceny stanowiska strony, a następnie analizy przytoczonych przepisów uzasadnił swoje stanowisko w odniesieniu do przedstawionego zdarzenia przyszłego"(str. 5 skargi kasacyjnej) nie mogą zastąpić rzetelnej, wyczerpującej argumentacji mogącej skutecznie podważyć stanowisko przedstawione w zaskarżonym wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
Z uwagi na związanie wynikające z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną jedynie w jej granicach, nie mając uprawnień do uzupełniania bądź precyzowania zarzutów podnoszonych przez stronę, czy formułowanej na ich poparcie argumentacji.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga kasacyjna wniesiona w imieniu organu podatkowego nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 w związku z art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a.
Sędzia NSA Sędzia NSA Sędzia NSA
Danuta Oleś (spr.) Roman Wiatrowski Ryszard Pęk