I FSK 1478/06

I FSK 1478/06 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2007-11-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-12-14
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Kwiatek
Edmund Łój /przewodniczący/
Maria Dożynkiewicz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I SA/Bk 204/06 - Wyrok WSA w Białymstoku z 2006-08-23
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 174 pkt 1, art. 151, art. 145 § 1 pkt lit. b i c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
art. 240 § 1 pkt  5, 6, art. 180 § 1, art. 194 § 1, art. 209
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
art. 16
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Edmund Łój Sędziowie sędzia NSA Maria Dożynkiewicz (spr.) sędzia NSA Anna Kwiatek Protokolant Dariusz Rosiak po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2007 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. spółki z o. o. w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 23 sierpnia 2006 r. sygn. akt I SA/Bk 204/06 w sprawie ze skargi A. spółki z o. o. w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 30 marca 2006 r. nr (...) w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania w sprawie podatku od towarów i usług za niektóre miesiące 1999 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od A. spółki z o. o. w Ł. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w B. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 23 sierpnia 2006 r., sygn. akt I SA/Bk 204/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę A. Sp. z o.o. w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z 30 marca 2006 r. nr (...) w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania w sprawie podatku od towarów i usług za niektóre miesiące 1999 r.
W uzasadnieniu Sąd ten wskazał, że skarżąca wniosła o wznowienie postępowania zakończonego prawomocną decyzją Izby Skarbowej w B. z 29 stycznia 2003 r. nr (...), w trybie art. 240 § 1 pkt 6 i pkt 5 w związku z art. 240 § 1 pkt 4 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60).
Decyzją z 11 stycznia 2006 r. nr (...) Dyrektor Izby Skarbowej odmówił skarżącej uchylenia ostatecznej decyzji Izby Skarbowej w uzasadnieniu podnosząc, że postępowanie podatkowe w sprawie podatku od towarów i usług zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej i nie stwierdzono, że spółka nie uczestniczyła w tym postępowaniu. Organ ten podkreślił, że nie można mylić postępowania podatkowego z postępowaniem w sprawie rejestracji samochodu. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej nie wystąpiła więc przesłanka wznowienia określona w art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej. Nie wystąpiła też przesłanka określona w art. 240 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej z uwagi na to, że rozstrzygnięcie dotyczące przedmiotowej sprawy nie wymagało stanowiska innego organu. O kwalifikacji pojazdów samochodowych, które były przedmiotem opodatkowania, decydowało świadectwo homologacji, a nie wzmianka w dowodzie rejestracyjnym danego pojazdu. Odnosząc się do przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej wskazano, że spółka nie przedstawiła nowych okoliczności lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, które mogłyby być podstawą wznowienia postępowania. Nie stanowi bowiem nowej okoliczności, ani nowego dowodu fakt, że w innej sprawie sąd administracyjny orzekł na korzyść podatnika, nie stanowi też takiej przesłanki błędna ocena okoliczności faktycznych, jaką zarzucała skarżąca.
Spółka odwołała się od powyższej decyzji, nie zgadzając się z tym, że postępowanie podatkowe i postępowanie dotyczące rejestracji samochodów były dwoma odrębnymi postępowaniami. Stwierdziła, że pozbawienie jej udziału w postępowaniu w sprawie unieważnienia dowodów rejestracyjnych stanowiło przesłankę do wzruszenia ostatecznej decyzji na podstawie art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, gdyż sprawa ta miała znaczenie dla wydania decyzji w sprawie naliczenia spółce podatku. Ponadto wskazała na sprzeczność stanowisk Prokuratury Rejonowej w K. i Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. w kwestii oceny świadectwa homologacji pojazdu.
Dyrektor Izby Skarbowej, działając jako organ drugiej instancji, decyzją z 30 marca 2006 r. utrzymał w mocy decyzję z 11 stycznia 2006 r.
W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy powtórzył argumentację zawartą we wskazanej wyżej decyzji, a także stwierdził, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności dowodów rejestracyjnych było prowadzone przez inny organ administracyjny, a ewentualne zarzuty do tego postępowania nie mogą być kierowane do organów podatkowych. W ocenie organu spółka nie wskazała, jakie istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody wyszły na jaw, które istniały w dniu wydania decyzji, a nie były znane organowi, który wydał decyzję. Natomiast okoliczność nieuczestniczenia podatnika w postępowaniu o stwierdzeniu nieważności dowodów rejestracyjnych była znana organowi i odniósł się on do niej w swojej decyzji.
W skardze na powyższą decyzję spółka wniosła o jej uchylenie, zarzucając jej naruszenie przepisów art. 240 § 1 pkt 4-6 Ordynacji podatkowej poprzez błędne ich zastosowanie oraz niewzięcie pod uwagę istotnych okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy i nieuzasadnioną odmowę wznowienia postępowania. Spółka zarzuciła również naruszenie art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej przez niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieprzeprowadzenie dowodu przeciwko dokumentom urzędowym, jakimi są dowody rejestracyjne pojazdów wydane na rzecz P. S.A.
W uzasadnieniu podniesiono, że w zakres okoliczności faktycznej mogą wchodzić również okoliczności mające wpływ na prawną stronę rozstrzygnięcia, np. gdy jest to nowa wykładnia prawa dokonana przez sąd bądź organ uprawniony do wydawania urzędowych interpretacji, szczególnie gdy odmienna wykładnia była podstawą do dokonanego rozstrzygnięcia. W ocenie spółki taką okolicznością było w przedmiotowej sprawie stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, które zajął w wyroku z 3 listopada 2004 r. (sygn. akt III SA 2793/03) oraz postanowienie Prokuratury Rejonowej w K. wydane w postępowaniu w sprawie o poświadczenie nieprawdy przez funkcjonariusza publicznego.
Spółka podniosła, że zgodnie z poglądem wyrażonym we wspomnianym wyroku WSA w Warszawie, dla oceny charakteru pojazdu jako pojazdu ciężarowego wystarczające jest, aby w stosunku do pojazdu obowiązywała decyzja rejestracyjna (dowód rejestracyjny), w którym pojazd określony był jako ciężarowy. Jednocześnie decyzja taka jest bezwzględnie wiążąca dla organów podatkowych. Zatem zmiana interpretacji prawa w podstawowym dla rozstrzygnięcia zakresie dotyczącym charakteru pojazdu jest podstawą do wznowienia postępowania w trybie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.
Uzasadniając wystąpienie przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej (wydania decyzji bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu) skarżąca podniosła, że w niniejszej sprawie takim stanowiskiem innego organu było uzyskanie przez organy podatkowe unieważnienia decyzji rejestracyjnych, które zostały wydane na rzecz P. S.A., tj. właściciela pojazdów, w okresie którego dotyczyła decyzja organów w przedmiocie podatku od towarów i usług.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i odparł zawarte w niej zarzuty, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za niezasadną.
Zdaniem tego Sądu skoro przedmiotem postępowania wznowieniowego była prawomocna decyzja, od której skargę oddalił Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku wyrokiem z 25 listopada 2003 r. (sygn. akt SA/Bk 323/03), a następnie odrzucona została skarga kasacyjna na tenże wyrok postanowieniem NSA z 5 października 2004 r., sygn. akt FSK 74/04, to zgodnie z doktryną i orzecznictwem decyzja taka może być wzruszona w trybie wznowienia postępowania administracyjnego tylko wówczas, gdy przyczyną wznowienia są okoliczności, które wyszły na jaw po wydaniu decyzji ostatecznej (z wyjątkiem podstawy wymienionej w art. 240 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej). Tylko takie okoliczności pozostawały bowiem poza zakresem kognicji sądu badającego zaskarżoną decyzję. Stąd też Sąd pierwszej instancji uznał, że w przedmiotowej sprawie nie można było skutecznie podnosić jako przesłanki wznowienia postępowania przesłanki wymienionej w art. 240 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej. Na marginesie Sąd ten stwierdził, że żaden przepis prawa materialnego nie nakładał na organy podatkowe obowiązku współdziałania z innymi organami poprzez uzyskanie zgody, opinii czy też stanowiska w innej formie przy wydawaniu decyzji określającej należny podatek od towarów i usług za poszczególne miesiące 1999 r.
W kwestii zarzutu naruszenia art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej Sąd pierwszej instancji wskazał, że postanowienie Prokuratury w Kępnie z 30 grudnia 2005 r. nie może stanowić przesłanki wznowienia z powyższego przepisu, gdyż nie stanowi nowego dowodu istniejącego w dniu wydawania decyzji nieznanego organowi, który wydawał decyzję rozstrzygającą sprawę merytorycznie. Ponadto postanowienie to rozstrzyga o roli dowodu rejestracyjnego, a organy i Naczelny Sąd Administracyjny uznały, że dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy decydujące znaczenie miało świadectwo homologacji pojazdu.
Sąd powołując się na doktrynę i orzecznictwo podkreślił, że nowa wykładnia przepisu prawnego, dokonana przez organ lub sąd, nie jest przesłanką wznowienia postępowania (Sąd wskazał na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 października 1997 r., sygn. akt I SA/Wr 1836/96; z 7 maja 1997 r., sygn. akt SA/Sz 275/96 i z 22 marca 1996 r., sygn. akt SA/Lu 874/95). Dlatego też Sąd stwierdził, że słusznie organy uznały, że odmienna wykładnia przepisów prawa w powoływanym przez spółkę wyroku WSA w Warszawie z 3 listopada 2004 r. (sygn. akt III SA 2793/03) nie stanowi przesłanki wznowienia, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.
Zdaniem Sądu podnoszony przez spółkę fakt, że w dniu stwierdzenia nieważności dowodów rejestracyjnych wystawionych na poprzedniego właściciela nie był on już właścicielem przedmiotowych samochodów, nie stanowi nowej istotnej dla sprawy okoliczności, która mogłaby być przesłanką do wznowienia postępowania. Ta okoliczność bowiem była znana organowi i nie wpływała na zmianę kwalifikacji samochodów z osobowych na ciężarowe, organy i NSA oparły bowiem swoje rozstrzygnięcia na treści świadectw homologacji pojazdu. Z tych samych względów Sąd uznał, że nie może stanowić przesłanki wznowienia postępowania fakt, iż spółka nie dokonywała przeróbek w samochodach.
W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza także przepisów postępowania wskazanych w skardze (art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej) w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Za niezasadny Sąd ten również uznał zarzut naruszenia art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieprzeprowadzenie dowodu przeciwko dokumentom urzędowym, jakimi są dowody rejestracyjne.
Powyższy wyrok skarżąca zaskarżyła w całości i zarzuciła mu w skardze kasacyjnej:
1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 270, ze zm.; dalej p.p.s.a.) na skutek nieuchylenia przez WSA decyzji Dyrektora Izby Skarbowej mimo, że przedmiotowa decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania mającym wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej na skutek nieuzasadnionej odmowy wznowienia postępowania podatkowego mimo, że w niniejszej sprawie zaistniały nowe okoliczności faktyczne, o których mowa w tym przepisie;
b) art. 240 § 1 pkt 6 i art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej na skutek nieuzasadnionej odmowy wznowienia postępowania podatkowego mimo, że w niniejszej sprawie nie zostało uzyskane stanowisko właściwego organu administracji publicznej, którym organ ten unieważniałby decyzje administracyjne (dowody rejestracyjne) wydane na rzecz P. S.A.
W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Zdaniem skarżącej Wojewódzki Sąd Administracyjny błędnie określił rolę i charakter nowej okoliczności w sprawie, jaką było postanowienie prokuratury. Było ono bowiem nową okolicznością, a nie nowym dowodem. Podstawą rozstrzygnięcia organów podatkowych było założenie, że dowody rejestracyjne poświadczały nieprawdę, a wobec tego wydając decyzję w przedmiotowej sprawie, należało oprzeć się na zapisach znajdujących się w świadectwie homologacji. Postanowienie prokuratury zaś przesądziło, iż organ wystawiający dowody rejestracyjne nie popełnił przestępstwa poświadczenia nieprawdy. W ocenie skarżącej okoliczność ta ma przymiot nowości, istniała w dniu wydania decyzji i była nieznana organowi, który decyzję wydał. Miała też wpływ na wynik sprawy i stanowiła przesłankę do wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Zatem Sąd pierwszej instancji naruszył wymienione w petitum skargi kasacyjnej przepisy utrzymując w mocy decyzję, co do której istniały podstawy do jej zmiany w tym trybie nadzwyczajnym.
Dalej skarżąca podniosła, iż WSA nie odniósł się do zarzutu dotyczącego pominięcia przez organy podatkowe decyzji administracyjnych (dowodów rejestracyjnych) i uznał, że nie można wznowić postępowania w przedmiotowej sprawie, bowiem decyzja objęta postępowaniem wznowieniowym jest decyzją prawomocną, która była przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego (sygn. akt. SA/Bk 381/03). Skarżąca podkreśliła, że przedmiotem badania NSA nie była kwestia błędów proceduralnych poprzedzających wydanie decyzji, a Sąd ten stwierdził jedynie, że "kolejne dowody rejestracyjne wydawane na podstawie dowodów, których nieważność stwierdzono, nie mogą być podstawą kwalifikowania tych samochodów jako ciężarowych". Stanowisko takie jest zdaniem skarżącej błędne, co potwierdza wyrok NSA z 28 października 2003 r. (sygn. akt. III SA 27/02), w którym Sąd ten orzekł, iż "w stanie prawnym obowiązującym w 2000 r. dowód rejestracyjny, będący decyzją administracyjną, dopuszczał nie tylko do ruchu określony w nim typ pojazdu, lecz także decydował o jego rodzaju. Treścią takiej decyzji administracyjnej związane zatem były organy podatkowe dopóty, dopóki treść taka nie została zmieniona w trybie przewidzianym prawem".
Autor skargi kasacyjnej wskazał, że zasada trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych oraz norma prawna wyrażona w art. 120 Ordynacji podatkowej przesądzają, że organy podatkowe działają wyłącznie na podstawie przepisów prawa i są związane decyzjami administracyjnymi wydanymi przez inne organy na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Pominięcie zatem przez organy podatkowe w toku postępowania dowodowego ważnych decyzji administracyjnych, jakimi były wystawione dowody rejestracyjne, uznać należy za działania sprzeczne z prawem, powodujące wady postępowania podatkowego. Z tego względu zdaniem skarżącej WSA winien był uchylić decyzję odmawiającą wznowienia postępowania. Przyjęcie założenia, iż unieważnienie pierwszej decyzji administracyjnej wydanej na rzecz określonego podmiotu, powoduje nieważność kolejnych decyzji administracyjnych wydanych na rzecz innych podmiotów, stanowi naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej odparł zawarte w niej zarzuty, wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga kasacyjna w tej sprawie oparta została na podstawie określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., autor skargi zarzucił bowiem WSA obrazę art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt lit.b p.p.s.a. wobec nieuchylenia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z 30 marca 2006 r. , mimo że narusza ona wskazane w skardze kasacyjnej przepisy ustawy Ordynacja podatkowa.
Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla ten akt w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Przedmiotem skargi do WSA była decyzja organu odwoławczego wydana w postępowaniu toczącym się wskutek wznowienia postępowania w sprawie wymiaru podatku od towarów i usług. W postępowaniu tym doszło więc do wznowienia postępowania. W tej sytuacji nie może być mowy o naruszeniu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, skoro takie postępowanie zostało wszczęte i toczyło się. To, że w rezultacie tego postępowania uznano, że brak jest podstaw do uchylenia decyzji będącej przedmiotem tego postępowania, gdyż w sprawie tej nie zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej nie oznacza, że w sprawie tej nie toczyło się postępowanie o wznowienie. WSA nie mógł więc naruszyć w postępowaniu, którego przedmiotem była skarga na decyzję wydana w postępowaniu wznowieniowym art. 145 § 1 pkt. 1 lit.b . Wobec tego, że z dalszych zarzutów skargi wynika, że skarga kasacyjna zarzuca w istocie naruszenie przepisów postępowania związanych z oceną istnienia przesłanek do wznowienia Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wskazanie tego przepisu było oczywistą omyłką i w istocie autorowi skargi kasacyjnej chodziło w tym przypadku o art. 145 p 1 pkt 1 lit.c.
Zarzucając naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa autor skargi podnosi, że WSA błędnie określił rolę i charakter nowej okoliczności w sprawie, jaką było postanowienie Prokuratury Rejonowej w K. z 30 grudnia 2005 r.
Przystępując do oceny tego zarzutu należy wskazać, że przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok Sądu pierwszej instancji wydany w związku ze skargą strony na decyzję organu odwoławczego w postępowaniu wznowieniowym. Postępowanie do należy do trybów nadzwyczajnych wzruszenia ostatecznej decyzji. Postępowanie w tym trybie może być wszczęte i prowadzone w razie zaistnienia przesłanek określonych w przepisach regulujących to postępowanie. Przedmiotem tego postępowanie nie jest więc ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy, a jedynie badanie istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Jedną z przesłanek wznowienia postępowania w myśl art. 240 § 1 okt 5 ustawy Ordynacja podatkowa jest wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydal decyzję. By dana okoliczność, czy dany dowód mógł stanowić przesłankę wznowienia postępowania muszą :
1) cechować się nowością tzn. muszą być nowo odkryte lub po raz pierwszy zgłoszone przez stronę , a więc nie były znane organowi, przed którym toczyło się postępowanie,
2) istnieć w dniu wydania decyzji,
3) być istotne dla sprawy.
Wszystkie wskazane wyżej warunki dotyczące okoliczności, czy dowodu jako przesłanki wznowienia postępowania muszą występować łącznie. Brak cechy nowości, czy brak istnienia w dniu wydania decyzji objętej postępowaniem o wznowienie bądź brak istotności dla sprawy powoduje, że taki dowód, czy okoliczność nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania określonej w pkt 5 art. 240 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Pojęcie dowodu wynika z art. 180 § 1 tej ustawy. Przepis ten tego pojęcia używa w znaczeniu środka dowodowego. Przez okoliczności faktyczne należy rozumieć zdarzenie niezależne od treści przepisów prawa, a tym bardziej od wykładni prawa ( vide M. Jaśkowska, A. Wróbel - Kodeks postępowania administracyjnego- Komentarz, Zakamycze 2000 s. 812).
Postanowienie Prokuratury Rejonowej wskazywane w skardze jak prawidłowo przyjął Sąd pierwszej instancji skoro pochodzi z 30 grudnia 2005 r. to nie istniało w dniu wydania ostatecznej decyzji w sprawie wymiaru podatku od towarów i usług , będacej przedmiotem wznowienia postępowania w tej sprawie. Decyzja ta została bowiem wydana 29 stycznia 2003 r. Już chociażby z tego powodu nie można uznać, by mogło ono stanowić przesłankę wznowienia postępowania określoną w powołanym wyżej przepisie i nie ma przy tym większego znaczenia czy postanowienie to jest dowodem jak to przyjął Sąd pierwszej instancji, czy też okolicznością faktyczną jak twierdzi autor skargi kasacyjnej.
Wyprowadzając z faktu wydania tego postanowienia przez prokuraturę Rejonową o umorzeniu postępowania przeciwko urzędnikowi sporządzającego dowód rejestracyjny wniosek, że dowody rejestracyjne wydane zostały zgodnie z obowiązującym prawem skarga kasacyjna próbuje także podważyć przyjęcie w decyzji wymiarowej jako istotnego dowodu dla oceny prawa do obniżenia podatku należnego przy zakupie samochodu świadectwa homologacji, wskazując przy tym, że inna wykładnia prawa przyjęta w innej sprawie przez Sąd jest nową okolicznością faktyczną. Powoływany na poparcie tego stanowiska pogląd zawarty w Komentarzu do Ordynacji podatkowej pod redakcją W. Modzelewskiego w tym zakresie jest odosobniony. Zarówno w piśmiennictwie jak i w orzecznictwie jak to już wskazał Sąd pierwszej instancji utrwalony jest pogląd, że nowa wykładnia, czy inna wykładnia prawa nie stanowi przesłanki do wznowienia, nie jest bowiem nowym dowodem, ani nową okolicznością ( vide również M. Jaśkowska , A. Wróbel - Kodeks postępowania administracyjnego - Komentarz, Zakamycze 2000 s. 145).
Zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 240 § 1 pkt 5 Ustawy Ordynacja podatkowa w powiązaniu z wskazanymi w niej przepisami p.p.s.a nie jest więc zasadny.
Nie jest też trafny zarzut naruszenia art. 240 § 1 pkt 6 i art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej.
Określona w art. 240 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej przyczyna wznowienia postępowania tj. wydanie decyzji bez wymaganego prawem stanowiska organu dotyczy sytuacji, gdy obowiązek współdziałania ustanowiony został przepisami prawa materialnego. Wynika to wyraźnie z art. 209 ustawy Ordynacja podatkowa. Zgodnie bowiem z § 1 tego przepisu jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ, w tym wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie, decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Następne paragrafy tego przepisu określają tryb realizacji tego współdziałania. Wskazując na pominięcie dowodów rejestracyjnych w decyzjach określających stronie podatek od towarów i usług autor skargi kasacyjnej nie podaje, z którego to przepisu prawa materialnego wynika obowiązek współdziałania organu podatkowego wydającego decyzję określającą wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług z organem wydającym dowody rejestracyjne pojazdów. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że wskazując na narzut naruszenia art. 240 § 1 pklt 6 Ordynacji podatkowej skarga kasacyjna próbuje podważyć stanowisko przyjęte przez Sąd w sprawie wymiarowej, że o typie samochodu dla oceny prawa podatnika do obniżenia podatku przy zakupie tego pojazdu nie decyduje jak to przyjęto w sprawie wymiarowej świadectwo homologacji, a dane wynikające z dowodu rejestracyjnego. Formułując ten zarzut skarga kasacyjna zmierza więc do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy wymiarowej, co w postępowaniu o wznowienie nie jest możliwe.
Wskazywany przez stronę przepis art. 16 k.p.a mówiący o trwałości decyzji administracyjnych jako argument na bezpodstawne zdaniem autora skargi kasacyjnej pominięcie dowodów rejestracyjnych pojazdów, w sprawie o wznowienie postępowania nie ma większego znaczenia. W tym postępowaniu bowiem jako to już wyżej wskazano przedmiotem badania jest istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, a nie ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy.
Nie znajdując więc podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, skargę tę jako niezasadną należało stosownie do treści art. 184 p.p.s.a. oddalić. O kosztach orzeczono na podstawie art.204 pkt 1, art. 205 § 2 i 209 tej ustawy.