I FSK 1449/07

I FSK 1449/07 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2008-12-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-09-24
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jan Zając
Maria Dożynkiewicz /przewodniczący/
Tomasz Kolanowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I SA/Go 1493/06 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 2007-04-26
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
z art. 6 ust. 4
Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
art. 13 ust. 1, art. 42 ust. 3
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
Dz.U. 2004 nr 97 poz 970
§ 41
Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz, Sędzia WSA del. Tomasz Kolanowski (sprawozdawca), Sędzia NSA Jan Zając, Protokolant Katarzyna Golemba, po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "P." sp. z o.o. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 26 kwietnia 2007 r. sygn. akt I SA/Go 1493/06 w sprawie ze skargi "P." sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Z. G. z dnia 29 września 2005 r. nr [...] w przedmiocie interpretacji co do zakresu i zastosowania prawa podatkowego w podatku od towarów i usług oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 26 kwietnia 2007 r., sygn. akt I SA/Go 1493/06, oddalający skargę "P." Sp. z o.o. w Z. z dnia 29 września 2005 r. w przedmiocie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego.
W pierwszej kolejności Sąd I instancji przedstawił stan sprawy wskazując, że pismem z 9 maja 2005r. P. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. zwróciła się o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w trybie art. 14a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). Spółka stwierdziła, że w kwietniu 2004r. wystawiła faktury dokumentujące sprzedaż towarów kontrahentowi .... Faktyczny wywóz towarów do C. nastąpił w maju 2004r. Wywożone towary nie zostały objęte procedurą przez wewnętrzny urząd celny przed 1 maja 2004r. Zdaniem spółki, w wypadku posiadania przez nią dokumentów, o których mowa w art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) - zwanej dalej ustawą o VAT, zdarzenie takie należy uznać za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów i zastosować zerową stawkę podatku VAT.
Postanowieniem z 22 lipca 2005r. Naczelnik Urzędu Skarbowego uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. Zdaniem organu przedstawiona sytuacja nie została uregulowana w przepisach przejściowych. Brak zaliczki w przedmiotowej transakcji wyeliminował z zastosowania art. 149 ustawy o VAT - a tym samym uniemożliwił uznanie jej za eksport towarów. Rozstrzygnięcie zostało zawarte w § 41 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 97, poz. 970 ze zm.), który uprawnia do objęcia transakcji dokonanej na przełomie kwietnia i maja stawką 0% VAT, gdy są spełnione łącznie warunki określone w ust. 1 wskazanego paragrafu. Tylko wtedy, gdy towary zostały objęte procedurą wywozu w wewnętrznym urzędzie celnym przed 1 maja 2004r., wywóz tych towarów z terytorium kraju nastąpił po 30 kwietnia 2004r. oraz gdy podatnik przed złożeniem deklaracji dla podatku od towarów i usług za dany okres rozliczeniowy posiada w swojej dokumentacji określone przepisami dowody, że towary objęte procedurą wywozu zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju - podatnik będzie mógł zastosować stawkę podatku od towarów i usług obniżoną do wysokości 0%. Jeżeli jedna z w/w przesłanek nie zostanie spełniona przed dniem złożenia deklaracji dla podatku od towarów i usług za dany okres rozliczeniowy, podatnik wykazuje opodatkowane czynności jako wykonane na terytorium kraju. Równocześnie organ zwrócił uwagę, że w opisanej sytuacji nie mogą mieć zastosowania przepisy dotyczące eksportu, gdyż od 1 maja 2004r. eksportem towaru mamy do czynienia, gdy wywóz towarów następuje poza terytorium Wspólnoty.
W związku z powyższym, zdaniem organu Spółka winna opisaną transakcję opodatkować stawką 22%.
Nie zgadzając się z interpretacją dokonaną przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, w zażaleniu Spółka wskazała, że przedstawiona sytuacja nie została uregulowana żadnym przepisem a omawianą czynność należy uznać za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Podatnik nie mógł planować swoich zamierzeń gospodarczych, gdyż przynajmniej do dnia ogłoszenia Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004r. (ogłoszonego 1 maja 2004r.) nie była znana jego treść. Zdaniem Spółki zmiana ustawy o VAT nie spowodowała zmiany stawki podatkowej. Za rządów starej jak też po uchwaleniu nowej ustawy, sprzedaż dokonywana na rzecz kontrahentów zagranicznych jest opodatkowana zerową stawką.
Decyzją z 29 września 2005r. Dyrektor Izby Skarbowej w Z. odmówił uchylenia zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu organ powtórzył argumenty zawarte w postanowieniu organu I instancji wskazując ponadto, że przepisy dotyczące transakcji wewnątrzwspólnotowych weszły w życie z dniem 1 maja 2004r., co oznacza, że dopiero od tego dnia wystawiając fakturę dotyczącą sprzedaży towarów kontrahentowi z innego państwa członkowskiego i wysyłając do niego towar będziemy mieli do czynienia z dostawą wewnątrzwspólnotową przy spełnieniu pozostałych warunków ustawowych. Wystawiając fakturę w kwietniu 2004r., podatnik podlegał przepisom ustawy z 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.). Taka faktura nie mogła zawierać elementów niezbędnych do zastosowania stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów, m. in. numeru identyfikacyjnego podatnika z dwuliterowym kodem, stosowanym do transakcji wspólnotowych.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 24 października 2005r. pełnomocnik skarżącej spółki wniósł o uchylenie decyzji II instancji, zarzucając jej:
- naruszenie art. 13 ust. oraz art. 42 ust. 3 ustawy o VAT;
- naruszenie § 41 Rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług;
- niezgodność z prawem Unii Europejskiej tj.: z zasadami ogólnymi, a w szczególności z zasadami neutralności i unikania podwójnego opodatkowania wyprowadzonymi z VI Dyrektywy Rady UE z 17 maja 1977r. w sprawie harmonizacji ustawodawstwa Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EWG).
Pełnomocnik strony skarżącej wskazał, że opisaną we wniosku z 9 maja 2005r. czynność należy uznać za dostawę wewnątrzwspólnotową. Towar opuścił granice Polski, dostawa nastąpiła do innego państwa Unii Europejskiej (na co dostawca dysponuje dowodem odebrania towaru wskazanym w art. 42 ust. 3 ustawy o VAT) a nabywcą towarów jest podmiot wymieniony w art. 13 ust. 2 ustawy o VAT.
Zdaniem pełnomocnika skarżącej Spółki przyjęcie innego rozwiązania narusza przepisy Unii Europejskiej. Celem VI Dyrektywy jest zapobieganie podwójnemu opodatkowaniu podatkiem VAT z tytułu tej samej transakcji dokonywanej pomiędzy kontrahentami z Unii Europejskiej. W każdym wypadku, gdy nabywcą towarów wywożonych do innego kraju Unii Europejskiej jest podatnik VAT, musi on w kraju przeznaczenia rozliczyć podatek z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów. Uniemożliwienie polskiemu dostawcy zastosowania zerowej stawki podatku VAT z tytułu dostawy prowadziłoby do dwukrotnego obciążenia podatkowego jednej czynności co jest sprzeczne z wspomnianą zasadą unikania podwójnego opodatkowania oraz zasadą neutralności.
Z kolei zastosowanie przepisów rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług nie jest możliwe ponieważ zostało uchwalone 27 kwietnia 2004r. a opublikowane 1 maja 2004r. i w tym dniu weszło ono w życie. Skarżący nie mógł znać jego treści ani sprostać jego wymaganiom i tym samym ponosić z tego tytułu ujemnych konsekwencji.
W odpowiedzi na skargę oraz piśmie procesowym z 23 lutego 2006r. Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim skargę oddalił.
Sąd I instancji opisał stan faktyczny i wskazał, że nie mają do niego zastosowania przepisy ustawy z 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług. Ustawa ta weszła w życie w dniu 1 maja 2004r. i dopiero od tego momentu wystawienie faktury dokumentującej sprzedaż towarów kontrahentowi z innego państwa członkowskiego oraz wysyłanie do niego towaru, będzie spełnieniem części przesłanek koniecznych do uznania tej transakcji za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów w rozumieniu wspomnianej ustawy. Do 30 kwietnia 2004r. obowiązywała ustawa z 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym i pod jej rządami nastąpiła sprzedaż towarów. Tym samym nie można uznać aby przedmiotowa transakcja wypełniała przesłanki z art. 13 ustawy o VAT z 11 marca 2004r. (w związku z czym mogła być opodatkowana 0% stawką) a zaskarżona decyzja naruszała przepisy tejże ustawy.
Za bezzasadny uznał również zarzut naruszenia § 41 Ministra Finansów z 27 kwietnia 2004r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Strona skarżąca nie uzasadniła na czym polega naruszenie wspomnianego przepisu ograniczając się jedynie do stwierdzenia, że z uwagi na datę uchwalenia i ogłoszenia tego aktu nie mogła w momencie rozpoczęcia transakcji znać jego treści ani tym bardziej zastosować się do jego przepisów, w związku z czym nie może ponosić z tego tytułu ujemnych konsekwencji. Zwrócił uwagę, że organy podatkowe orzekają na podstawie przepisów powszechnie obowiązujących na dzień rozstrzygania w sprawie i bez znaczenia pozostaje sposób w jaki dane przepisy weszły w życie. Zgodnie z brzmieniem § 41 wspomnianego rozporządzenia obniżona, do wysokości 0% stawkę podatku stosuje się do czynności podlegających opodatkowaniu na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym obowiązujących przed dniem 1 maja 2004r., z wyłączeniem eksportu i importu towarów lub usług w rozumieniu tych przepisów, jeżeli w wyniku tych czynności nastąpił wywóz towarów z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, jeżeli łącznie spełnione zostały następujące warunki:
1. wywożone towary zostały objęte procedurą wywozu przez wewnętrzny urząd celny przed dniem 1 maja 2004r.;
2. wywóz z terytorium kraju nastąpił po 30 kwietnia 2004r.;
3. podatnik przed złożeniem deklaracji dla podatku od towarów i usług za dany okres rozliczeniowy posiada w swojej dokumentacji dowody, o których mowa w art. 42 ust. 3 i 11 ustawy.
Przez skarżącą Spółkę nie został spełniony pierwszy z wymienionych warunków w związku z czym obniżenie stawki podatku przewidziane w tym przepisie nie może zostać zastosowane. Do opisywanej sytuacji nie mogą mieć również zastosowania przepisy dotyczące eksportu towarów, gdyż od 1 maja 2004r. z eksportem mamy do czynienia, gdy wywóz towarów następuje poza terytorium Wspólnoty.
Z uwagi na brak innych uregulowań oraz treść § 41 ust. 2 w/w rozporządzenia opisane czynności należy uznać jak czynności wykonane na terytorium kraju i opodatkowane stawką 22%.
Sąd nie podzielił również argumentów strony skarżącej dotyczących naruszenia przez zaskarżone rozstrzygnięcia przepisów prawa Unii Europejskiej. Nieuprawnionym jest zarzut naruszenia zasady neutralności wyprowadzonej z VI Dyrektywy Rady UE z 17 maja 1977r. oraz naruszenia związanego z nią zakazu podwójnego opodatkowania tej samej czynności.
Po pierwsze omawiana transakcja nie mogła zostać opodatkowana na terenie C. ani z tytułu importu towarów ani z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów. Tą pierwszą możliwość wyklucza termin wywozu towaru i brak z tego względu jakichkolwiek procedur celnych. Drugą, termin wystawienia faktury dokumentującej sprzedaż towarów. Zgodnie z art. 28d Dyrektywy Rady zdarzenie podatkowe powstaje w momencie wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów. Wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów uważa się za dokonane, w momencie uznania za dokonaną dostawy podobnych towarów na terytorium kraju. W odniesieniu do wewnątrzwspólnotowego nabywania towarów podatek staje się wymagalny 15 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło zdarzenie podatkowe. Wystawienie faktury przed upływem tego terminu powoduje powstanie obowiązku podatkowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów z chwilą jej wystawienia. Tym samym obowiązek podatkowy z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów powinien powstać u podatnika ... w kwietniu 2004r., tj. w okresie gdy przepisy regulujące tą instytucję nie obowiązywały. Zasada neutralności podatku od towarów i usług zapewnia podatnikowi możliwość odzyskania podatku naliczonego związanego z jego działalnością opodatkowaną i dopiero pozbawienie podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego, w sytuacji, w której Dyrektywa nie przewiduje takiego ograniczenia, stoi w sprzeczności z jej regulacjami jak i wynikającą z niej zasadą neutralności podatku od towarów i usług (podobnie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 26 lipca 2007 r. sygn. akt I SA/Wr 1452/05). Złożony wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego, nie dotyczył prawa podatnika (zarówno polskiego jak i ...) do odliczenia lub zwrotu podatku VAT. W swoim rozstrzygnięciu, Dyrektor Izby Skarbowej w Z. nie zajmował się tą kwestią. Nie można w takim przypadku przyjąć, że decyzja organu II instancji interpretowała przepisy w sposób uniemożliwiający podatnikowi skorzystanie z w/w uprawnień a tym samym, że naruszała zasadę neutralności.
W skardze kasacyjnej pełnomocnik Spółki "P." wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości jako naruszającego prawo oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego:
1) art. 13 ust. 1 oraz art. 42 ust. 3 ustawy o VAT z 2004 r.,
2) § 41 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. (Dz. U. Nr 97, poz. 970),
Przez ich błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie, co spowodowało uszczerbek majątkowy po stronie skarżącego, gdyż nie mógł on zastosować stawki 0% VAT,
3) niezgodność z prawem Unii Europejskiej tj. z zasadami ogólnymi, a w szczególności z zasadami: neutralności i unikania podwójnego opodatkowania wyprowadzonymi z VI Dyrektywy Rady UE z 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EWG) poprzez dokonanie podwójnego opodatkowania podatkiem VAT jednej transakcji.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniósł m.in., że dostawca dysponuje dowodem odebrania towaru przez kontrahenta z innego państwa UE i dokument ten winien być wystarczający do zastosowania 0% stawki VAT.
Nie sporządzono odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Rozpatrując sprawę na skutek skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny związany jest jej granicami, tj. treścią przytoczonych w niej podstaw kasacyjnych oraz treścią i zakresem zawartego w niej wniosku, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania - art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w dalszej części P.p.s.a. Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza zatem, że zakres kontroli orzeczenia wydanego w pierwszej instancji wyznacza sama strona wnosząca ten środek zaskarżenia.
Autor skargi kasacyjnej sformułował zarzuty odnoszące się wyłącznie do prawa materialnego. W związku z tym stan faktyczny przyjęty przy wyrokowaniu przez Sąd I instancji nie został zakwestionowany. Przypomnieć należy, że Sąd I instancji przyjął do wyrokowania następujący stan faktyczny:
1. w kwietniu 2004r. skarżąca spółka wystawiła faktury dokumentujące sprzedaż towaru do kraju będącego od 1 maja 2004r. członkiem Unii Europejskiej;
2. wywóz towarów z kraju nastąpił w maju 2004r.;
3. skarżąca spółka nie posiada dokumentu SAD a wywożony towar nie został objęty procedurą wywozu przez wewnętrzny urząd celny;
4. spółka posiada dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju.
W tak ustalonym stanie faktycznym, nie kwestionowanym w skardze kasacyjnej (brak zarzutów naruszenia przepisów procesowych), zasadne jest stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, że w rozpoznawanej sprawie nie mają zastosowania przepisy ustawy z 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Ustawa ta weszła w życie w dniu 1 maja 2004r. Natomiast obowiązek podatkowy z tytułu transakcji powstał w kwietniu 2004 r. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 6 ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11 poz. 50 ze zm.) jeżeli sprzedaż towaru lub wykonanie usługi powinny być potwierdzone fakturą, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury, nie później jednak niż w 7 dniu od dnia wydania towaru lub wykonania usługi. Skoro faktura została wystawiona w kwietniu 2004 r., to oznacza, że obowiązek podatkowy powstał z chwilą wystawienia faktury, czyli w kwietniu 2004 r.
Moment powstania obowiązku podatkowego z tytułu danej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT może być tylko jeden i jego prawidłowe ustalenie determinuje określenie stanu prawnego jaki należy przyjąć dla oceny skutków podatkowych tej czynności. W rozpoznawanej sprawie obowiązek podatkowy powstał w kwietniu 2004 r. i czynności muszą zostać poddane ocenie na gruncie obowiązującej wówczas ustawy o VAT z 1993 r.
Skoro Sąd I instancji zasadnie przyjął, że w rozpoznawanej sprawie nie znajdują zastosowania przepisy ustawy o VAT z 2004 r., to zarzut naruszenia przepisów art. 13 ust. 1 oraz art. 42 ust. 3 ustawy o VAT z 2004 r. jest niezasadny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim nie mógł stosować tych przepisów skoro uznał, że obowiązek podatkowy powstał w czasie obowiązywania ustawy o VAT z 1993r. Nie dokonywał w związku z tym wykładni tych przepisów.
Nieuzasadniony jest także niezgodność zaskarżonego wyroku z prawem Unii Europejskiej tj. z zasadami neutralności i unikania podwójnego opodatkowania wyprowadzonymi z VI Dyrektywy.
Należy przypomnieć, że Trybunał Sprawiedliwości w uzasadnieniu postanowienia z dnia 6 marca 2007r., C-168/06, publ. Dz. U. UE C 2007/96/22, Ceramika Paradyż sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Łodzi, stwierdził (w pkt 22), że Trybunał jest właściwy do dokonywania wykładni prawa wspólnotowego jedynie w zakresie, w jakim dotyczy to jego stosowania w nowym państwie członkowskim od momentu przystąpienia tego państwa do Unii Europejskiej. Przywołał również swoje wcześniejsze wyroki: z dnia 15 czerwca 1999r., w sprawie C-321/97 Andersson i Wåkerås-Andersson, Rec. str. I-3551, pkt 31 oraz z dnia 10 stycznia 2006 r. w sprawie C-302/04 Ynos, publ. Zb. Orz. str. I-371, pkt 36. Trybunał (w kolejnym pkt 23 postanowienia z dnia 6 marca 2007 r.) podkreślił, że nie jest właściwy w zakresie wykładni dyrektyw wspólnotowych dotyczących podatku VAT, jeśli chodzi o okres rozliczeniowy, dotyczący podatków będących przedmiotem sprawy przed sądem krajowym, sprzed przystąpienia państwa członkowskiego do Unii Europejskiej. Przywołał w tym miejscu także postanowienie z dnia 9 lutego 2006 r., w sprawie C-261 Lakép i in., niepubl., pkt 20.
Z powyższego jednoznacznie wynika brak możliwości stosowania do rozpoznawanej sprawy przepisów VI Dyrektywy VAT. Przedmiotowa sprawa dotyczy bowiem sytuacji, w której obowiązek podatkowy powstał przed przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej.
Stanowisko powyższe zostało już wyrażone przez Naczelny Sad Administracyjny, który w wyroku z dnia 4 stycznia 2006 r., sygn. akt I FSK 959/05, publ. PP 2006/5/54, stwierdził, że do stanów faktycznych powodujących powstanie obowiązku podatkowego w dodatkowym zobowiązaniu podatkowym, zaistniałych przed przystąpieniem Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej, a konkretyzowanych w decyzjach ustalających wysokość zobowiązania podatkowego po 30 kwietnia 2004 r., nie znajduje zastosowania VI Dyrektywa VAT. W uzasadnieniu powołanego wyroku NSA wskazał, że "unormowania TA (Traktatu Akcesyjnego) wraz z Aktem i Załącznikiem nr 12 jednoznacznie wskazują, że VI Dyrektywa ustalająca wspólny system podatku od wartości dodanej wiąże Polskę od dnia akcesji i od tej daty zgodnie z art. 54 Aktu Rzeczpospolita Polska była zobowiązana do wprowadzenia w życie środków niezbędnych do przestrzegania tej dyrektywy. W wykonaniu tego obowiązku weszła w życie nowa ustawa o VAT. Ustawa ta wdrożyła w życie postanowienia Dyrektywy osiągając cele nakreślone przez Radę. Przyjęto rozwiązania, które były niezbędne dla funkcjonowania polskiego podatku, jako elementu wspólnego systemu podatku od wartości dodanej".
Nie jest także zasadny zarzut naruszenia § 41 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. (Dz. U. Nr 97, poz. 970). Zgodnie z § 41 ust. 1 powołanego rozporządzenia obniżoną do wysokości 0 % stawkę podatku stosuje się do czynności podlegających opodatkowaniu na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym obowiązujących przed dniem 1 maja 2004 r., z wyłączeniem eksportu i importu towarów lub usług w rozumieniu tych przepisów, jeżeli w wyniku tych czynności nastąpił wywóz towarów z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, jeżeli łącznie spełnione zostały następujące warunki:
1) wywożone towary zostały objęte procedurą wywozu przez wewnętrzny urząd celny przed dniem 1 maja 2004 r.;
2) wywóz z terytorium kraju nastąpił po dniu 30 kwietnia 2004 r.;
3) podatnik przed złożeniem deklaracji podatkowej dla podatku od towarów i usług za dany okres rozliczeniowy posiada w swojej dokumentacji dowody, o których mowa w art. 42 ust. 3 i 11 ustawy.
Jak słusznie zauważył Sąd I instancji Spółka nie spełniła pierwszego z wymienionych warunków, w związku z czym obniżenie stawki podatku przewidziane w tym przepisie nie mogło zostać zastosowane. Z kolei z ust. 2 wynika, że jeżeli warunki, o których mowa w ust. 1, nie zostały spełnione przed dniem złożenia deklaracji podatkowej dla podatku od towarów i usług za dany okres rozliczeniowy, podatnik wykazuje te czynności jako czynności wykonane na terytorium kraju. Fakt, iż rozporządzenie to weszło w życie dopiero z dniem 1 maja 2004 r. nie czyni zarzutu naruszenia tego przepisu zasadnym.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.