I SA/Gl 287/20

I SA/Gl 287/20 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2020-09-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-02-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Barbara Orzepowska-Kyć /sprawozdawca/
Krzysztof Wujek /przewodniczący/
Małgorzata Herman
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I FSK 411/21 - Wyrok NSA z 2024-10-18
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 106
art. 41 ust. 3, art. 42 ust. 1, 3, 4
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Małgorzata Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2020 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. Sp.k. w O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za kolejne miesiące od lipca do grudnia 2014 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach decyzją z [...] nr [...], po rozpoznaniu odwołania A Sp. z o.o. (dalej: Spółka) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z [...] nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od lipca do grudnia 2014 r., na mocy której tamtejszy organ określił Spółce za lipiec 2014 r.: nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości [...] zł.
W podstawie prawnej organ przywołał art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej: O.p.) oraz przepisy ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2433 ze zm., dalej: ustawa VAT), powołane w uzasadnieniu prawnym.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że organ pierwszoinstancyjny zakwestionował prawo Spółki do zastosowania preferencyjnej stawki VAT 0 % w związku z wewnątrzwspólnotowymi dostawami towarów (oleje silnikowe) z podmiotami:
1) B s.r.o., (lipiec, sierpień i wrzesień 2014 r.) - 6 faktur opisanych na stronie 7 decyzji organu pierwszej instancji na łączną kwotę netto [...] zł, VAT 0 zł;
2) Z.M., (lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2014 r.) - 30 faktur opisanych na stronach 16-17 decyzji organu pierwszej instancji na łączną kwotę netto [...] zł, VAT 0 zł.
Powyższe spowodowało, że Spółka:
- zawyżyła wartości wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów o kwotę [...] zł poprzez wystawienie faktur ze stawką VAT 0 % mimo niespełnienia warunków uprawniających do skutecznego skorzystania z preferencyjnej stawki VAT 0 %,
- zaniżyła wysokość dostaw krajowych opodatkowanych według stawki VAT 23 % o [...] zł oraz kwotę podatku należnego o wartość [...] zł w wyniku uznania, że niespełniające warunków uprawniających do skutecznego skorzystania z preferencyjnej stawki VAT 0 % dostawy podlegają opodatkowaniu według stawki podatku właściwej dla dostawy krajowej.
W zakresie podatku naliczonego, w ewidencji nabyć za sierpień 2014 r. Spółka zaewidencjonowała wartości: netto [...] zł i VAT [...] zł wynikające z całości z faktury nr [...] z 8 sierpnia 2014 r. wystawionej przez C SA za przesyłki paletowe, tymczasem, wartości wynikające z ww. faktury w pozycjach Ip. 25-29 - netto [...] zł i VAT [...] zł, dotyczą dostawy sprzedanych towarów z innej firmy. Zatem Spółce nie przysługiwało uprawnienie do obniżenia w deklaracji VAT-7 za sierpień 2014 r. podatku należnego o podatek naliczony wynikający z tej faktury w części dotyczącej tych pozycji. Powyższe spowodowało zawyżenie podatku naliczonego za sierpień 2014 r. o kwotę [...] zł, poprzez odliczenie podatku naliczonego z faktury VAT stwierdzającej usługi które zostały wykonane dla innego podmiotu, czym naruszono art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy VAT.
Wobec powyższego organ pierwszoinstancyjny decyzją z [...] określił Spółce za okresy od lipca do grudnia 2014 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokościach odmiennych niż wskazane w składanych deklaracjach podatkowych.
W odwołaniu od tej decyzji Spółka wniosła o jej uchylenie, zarzucając naruszenie:
1. przepisów prawa procesowego: art. 187 § 1, art. 122, art. 188, art. 121 § 1, art. 123 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 O.p.;
2. przepisów prawa materialnego: art. 13 ust. 1 i art. 42 ust. 1 w zw. z art. 42 ust. 3 i ust. 11 ustawy VAT.
Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne.
W ocenie organu odwoławczego, zasadnie organ pierwszoinstancyjny stwierdził, że Spółka nie miała prawa do zastosowania preferencyjnej stawki VAT 0 % z tytułu wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów z podmiotami B s.r.o. (Słowacja) i Z.M. (Czechy), gdyż transakcje te nie spełniały warunków pozwalających na uznanie ich za wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów, zatem winny być uznane za sprzedaż krajową opodatkowaną 23% stawką podatku VAT.
Organ przywołał wyjaśnienia Spółki udzielone do protokołu kontroli podatkowej, z których wynika, że Spółka zajmuje się sprzedażą olejów silnikowych oraz prowadzi działalność w zakresie klubu sportowego. Działalność związana z obrotem olejami prowadzona jest w godzinach 7.00 - 15.00. Spółka nie posiada strony internetowej dotyczącej działalności związanej ze sprzedażą olejów silnikowych. W 2014 r. zatrudniała 9 osób, lecz według wyjaśnień nie było osoby zajmującej się pozyskiwaniem kontrahentów - ta sama osoba zajmowała się sprzedażą i zakupami. Kontrahenci sami zgłaszają się do Spółki w celu zakupu towaru. Natomiast odnośnie dostawców, Spółka wiedzę pozyskuje poprzez Internet. Dostawca musi być dealerem koncernów olejowych i oferować dobrą cenę na oleje silnikowe. Umowy o współpracy sporządzano w sporadycznych przypadkach. Zamawianiem towaru zajmował się wspólnik, transport towaru organizował pracownik lub wspólnik, koszty transportu były ponoszone według ustaleń. Zazwyczaj klienci zamawiają towar osobiście w siedzibie Spółki, ale także zamówienia składano mailowo bądź faksem. Cena jest ustalana dla każdego odbiorcy indywidualnie i jest uzależniona od ilości zakupionego towaru oraz rabatów udzielonych przez lokalnych dealerów. Faktury do Spółki są dostarczane pocztą bądź razem z dostawą towaru. Klienci dokonywali także zapłaty za towar gotówką, zapłata następowała zgodnie z dokumentami kasowymi - potwierdzeniem zapłaty należności był dokument KP wystawiony przez wspólnika lub pracownika. Jeżeli chodzi o sposób nawiązania współpracy z kontrahentami, na rzecz których zadeklarowano wewnątrzwspólnotowe dostawy (B s.r.o. i Z.M.), to według wyjaśnień złożonych do protokołu kontroli, kontrahenci ci sami zgłosili się do Spółki w celu zakupu towaru. Zostali sprawdzeni za pośrednictwem VIES. Nikt ze Spółki nie był w miejscach prowadzenia działalności tych firm.
W Spółce znani są właściciele ww. firm. Z. M. oraz właściciele B s.r.o. przyjeżdżali do Spółki po towar. Z firmy B s.r.o. znany Spółce jest D.J., który przyjeżdżał po towar.
O nawiązaniu współpracy z ww. podmiotami decydowała dobra cena oleju silnikowego. Cena ustalana była indywidualnie i uzależniona była od kursu euro, ilości zakupionego towaru i rabatów udzielanych przez lokalnych dealerów. Faktury zagranicznym odbiorcom dostarczane są pocztą lub razem z dostawą towaru, klienci również osobiście odbierali faktury. Dokument CMR wystawia przewoźnik w momencie załadunku towaru, odbiór towaru potwierdza wspólnik, dokument doręczany jest razem z dostawą towaru.
Płatności dokonywane gotówką przez S. M. następowały zgodnie z dokumentami w dniu dokonania transakcji, gotówkę przyjmował wspólnik bądź pracownik, zapłata następowała w walucie widocznej na dokumentach KP.
Nikt ze Spółki nie był obecny przy rozładunku. Spółka nie posiada informacji dotyczących okoliczności rozładunku towarów nabytych przez ww. pomioty, tj. kto i kiedy podejmował decyzje o rozładunku towaru, z kim się kontaktowano.
Z uwagi na fakt, że dany rodzaj towaru Spółka kupuje od wielu dostawców, nie jest w stanie powiedzieć, który karton oleju do jakiego kontrahenta trafił, ponieważ jest wielu odbiorców danego towaru.
Na str. od 5-14 uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ przedstawił ustalenia dotyczące poszczególnych nabywców.
Odnośnie firmy B s.r.o. organ wskazał, że:
W lipcu, sierpniu i wrześniu 2014 r. Spółka wystawiła na jej rzecz 6 faktur na łączną kwotę netto [...] zł, VAT 0 zł. Do tych faktur przedłożyła: dokumenty wydania towaru WZ, dokumenty transportowe oraz CMR, potwierdzenia sprawdzenia Nr VAT (VIES) z 8 i 23 lipca 2014 r.
Z dokumentów CMR wynika, że nadawcą towaru była Spółka, odbiorcą B s.r.o. [...], towarem oleje silnikowe, przewoźnikiem D.J., pojazdami Mercedes Sprinter nr rej. [...]. Na dokumentach brak jest wagi towaru.
Na potwierdzeniach odbioru ww. faktur była pieczątka odbiorcy, brak było jednak daty i podpisu odbiorcy.
Z nadesłanej 10 lipca 2017 r. odpowiedzi słowackiej administracji podatkowej, uzyskano informację, że B s.r.o. w złożonej deklaracji wykazała wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, jednak ze względu na brak dokumentów administracja słowacka nie jest w stanie potwierdzić, czy towary zostały nabyte od Spółki. Nabyte towary zostały sprzedane polskim podmiotom. Obecny przedstawiciel B s.r.o. oświadczył, że dokumenty z 2014 r. nie zostały mu przekazane, natomiast były przedstawiciel (do 4 października 2016 r.) O. B. jest nieosiągalny, nie reaguje na telefony i maile. Towary zostały sprzedane do Polski do firm: E oraz E sp. z o.o. (obie z miejscowości O.), w której funkcję prezesa zarządu pełni O.B..
Organ przytoczył zeznania przewoźnika D. J., przesłuchanego w charakterze świadka [...], który zeznał, że podmiot B s.r.o. ze Słowacji jest mu znany. Nie zawierał umowy z tą firmą, ale wykonywał na jej rzecz różnego rodzaju prace: poszukiwanie magazynu, kontakt z księgowością, zakup sprzętu i oprogramowania. Dokonał pięciu przewozów towaru na trasie O. – K. na zlecenia O. B. - firma "E", dwoma samochodami dostawczymi marki MERCEDES Sprinter o ładowności do 3,5 tony (numerów rejestracyjnych nie pamiętał), które były własnością O. B.. Towarem przewożonym był olej silnikowy, ilość zgodna ze specyfikacją, którą sprawdzał przy odbiorze ze Spółki. Towar przywoził do K., czasem zostawiał samochód załadowany na ul. [...] w K., towar odbierali pracownicy sklepu lub pozostawał na samochodzie. Nie wie, jaki był dalszy los przywożonego towaru - towaru załadowanego w O. nigdy nie przewoził przez granicę do S.. Towar był tylko liczony (nie był mierzony, ważony). Nie brał udziału w rozliczeniach - nie pobierał ani nie przekazywał żadnej gotówki. Odbierał faktury, specyfikację i CMR i razem z samochodem przekazywał w K. pracownikom firmy E.
Pismem z 30 listopada 2016 r. zwrócono się do O. B. o informacje dotyczące transportu towaru. Jednakże organ nie otrzymał odpowiedzi na to pismo.
Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w P. przesłał informację, że O. B. nie przedłożył żadnej dokumentacji oraz ksiąg podatkowych, oświadczając, że nie jest w jej posiadaniu. Z inicjatywy organu pozyskano niekompletną dokumentacje źródłową (m.in. z Prokuratury Okręgowej w K.), analiza której nie wykazała m.in. w okresie od października do grudnia 2014 r. transakcji dotyczących obrotu olejami samochodowymi w ramach transakcji unijnych ze skarżącą Spółką, w tym dokumentacji wskazującej na świadczenie usług transportowych pojazdem marki Mercedes nr rej. [...], w zakresie wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów do podmiotu B. Organ poinformował też, że E sp. z o.o. dokonywała wewnątrzwspólnotowych nabyć od podmiotu słowackiego B s.r.o., a także przekazała na rzecz ww. podmiotu środki z rachunku bankowego.
Ponadto organ pierwszej instancji na podstawie danych wynikających z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców ustalił, że samochód Mercedes Sprinter o nr rej. [...], którym D.J. przewoził towar posiada ładowność 660 kg, w związku z czym wagi towaru znacznie przewyższały ładowność ww. samochodu wskazanego na dokumentach transportowych dokumentujących dostawy olejów silnikowych.
Wobec zgromadzonego materiału dowodowego organ odwoławczy uznał, że towar fizycznie istniał i został wydany. Spółka nie wykazała jednak spełnienia przesłanek z art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy VAT, uprawniających ją do skutecznego skorzystania z preferencyjnej stawki podatku 0 %, a spełnienie tych przesłanek powinno zostać udokumentowane w sposób wyraźny i jednoznaczny.
Dokumenty przedstawione przez Spółkę w kontekście całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie potwierdzają jednoznacznie, że w przypadku olejów silnikowych stanowiących przedmiot transakcji nastąpił jego wywóz do innego kraju Wspólnoty. Zatem dostawa towarów wyrażona w fakturach wystawionych na rzecz B s.r.o. podlega opodatkowaniu zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy VAT według stawki podatku właściwej dla dostawy krajowej, tj. 23 %.
Przedstawiając ustalenia odnośnie dostaw na rzecz firmy Z.M., organ wyjaśnił, że w lipcu, sierpniu, wrześniu, październiku, listopadzie i grudniu 2014 r. Spółka wystawiła na rzecz ww. firmy 30 faktur na łączną kwotę netto [...] zł, VAT 0 zł. Faktury te wraz z dokumentami WZ, dokumentami transportu, potwierdzeniami nr VAT (VIES) z 1,13,18,28 i 29 sierpnia 2014 r. zostały szczegółowo opisane na str. 9-11 uzasadnienia zaskarżonej decyzji.
Z dokumentów tych wynika, że towar został wydany. W miejscach potwierdzenia odbioru towaru widniała pieczątka nabywcy, podpis był nieczytelny. Faktury zostały zapłacone gotówką - do faktur przedłożono dokumenty KP.
Z nadesłanej 18 kwietnia 2017 r. odpowiedzi czeskiej administracji podatkowej VAT, wynika, że podatnik Z. M. zakończył prowadzenie działalności gospodarczej w Republice Czeskiej [...] i został wyrejestrowany z VAT. Czeski organ podatkowy nie może skontaktować się z podatnikiem. Za III i lV kwartał 2014 r. podatnik złożył deklaracje VAT "0". W grudniu 2015 r. złożył deklaracje uzupełniające VAT za podany okres, w których zadeklarował wewnątrzwspólnotowe nabycia z innych państw członkowskich UE w III i lV kwartale 2014 r., przy czym wartość całości zadeklarowanych nabyć jest niższa, niż ta która miała być zrealizowana na jego rzecz przez skarżącą Spółkę za podany okres.
Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. nie przeprowadził w drodze pomocy prawnej dowodu z przesłuchania w charakterze świadka Z. S. M., gdyż adresat nie podjął wezwań oraz nie stawił się w wyznaczonych terminach.
Organ wskazał też, że na większości dokumentów transportowych dołączonych do faktur sprzedaży wystawionych na rzecz Z. S. M. wskazano środek transportu nabywcy - samochód FIAT DOBLO nr rej. [...]. Towar miał przewozić Z. M.. Ustalono, że właścicielem ww. samochodu jest J. K., który poinformował, że jego firma F nie prowadzi działalności w zakresie usług transportowych i nie wykonywała żadnych usług transportowych, których nadawcą miałaby być skarżąca Spółka. Firma ta nie jest mu znana. Samochód FIAT Doblo wykorzystywany jest do potrzeb zaopatrzeniowych firmy i został powierzony pracownikowi M. K. (jego synowi). W wyniku przeprowadzonej rozmowy z pracownikiem ustalił, że po godzinach pracy - prywatnie, bez wiedzy firmy M. K. wykonywał przysługę wujkowi kolegi przewożąc tym samochodem z M. jakieś towary.
Organ przytoczył zeznania M. K., z których wynika, że nie zna skarżącej Spółki i nie był w firmie A. Był w O., ale nie wie jak się nazywała ta firma. Kolega M. B. z C. poprosił go, żeby wyświadczył przysługę wujkowi jego małżonki i przewiózł towar ponieważ miał zepsuty samochód. Była to koleżeńska przysługa wykonana po godzinach pracy. Świadek nie podał danych tej osoby, pamiętał jedynie, że miał na imię Z. i mieszkał chyba w J. w Czechach gdzie prowadził sklep internetowy. Nie otrzymywał żadnych dokumentów w momencie załadunku towaru, nie pobierał i nie przekazywał pieniędzy, nie odbierał faktur.
Organ uznał, że zeznania świadka są niewiarygodne, gdyż zeznał on, że przewoził towar do miejscowości M., natomiast zgodnie z informacją przesłaną przez administrację czeską Z.M. do [...] prowadził działalność gospodarczą pod adresem: F i na spornych fakturach widnieje adres: [...].
Świadek nie potrafił wskazać miejsca i czasu załadunku towaru. Zeznał, że było to między 17.00 a 20.00, po godzinach jego pracy, czasem zależało to od warunków na drodze. Nikt mu nic nie płacił za wykonane transporty, nie jest w stanie powiedzieć, ile łącznie czasu na przejazdy poświęcił.
Organ zauważył, że według przesłanej przez Spółkę informacji działalność związana z obrotem olejami prowadzona jest w godzinach 7:00 - 15:00.
Zgodnie z przedłożonymi dokumentami (KP) zapłata za dostarczone towary następowała w formie gotówki, w dniach wystawienia faktury (wyjątek stanowi zapłata za fakturę Nr [...] z 18 listopada 2014 r. kiedy to płatności gotówką dokonano w 20 listopada 2014 r.). Organ wskazał, że ta forma regulowania należności jest odmienna w porównaniu do dostaw na rzecz pozostałych podmiotów unijnych.
Organ wyjaśnił też, że na jednym dokumencie transportowym dołączonym do faktury sprzedaży wystawionej na rzecz Z. S. M. wskazano środek transportu nabywcy - samochód FIAT DUCATO o nr rej. [...], towar przewoził: Z. M.. Ustalono, że samochód w kontrolowanym okresie był przedmiotem umowy leasingu operacyjnego zawartej z P. D.. Pomimo skierowanych do niej pism o informację dotyczącą świadczonych usług transportu z wykorzystaniem tego samochodu organ nie uzyskał odpowiedzi.
W ocenie organu skarżąca Spółka nie przedłożyła dokumentów dotyczących dostaw na rzecz kontrahenta unijnego Z. M., które jednoznacznie potwierdzałyby, że towary będące przedmiotem WDT zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. Na okazanych przez Spółkę w toku kontroli dokumentach transportowych znajdowały się co prawda podpisy ze strony odbiorcy towaru i adnotacja "towar został przewieziony środkiem transportu nabywcy" czy też "Firma: Z.M./Czechy potwierdza odbiór towarów wyszczególnionych w niniejszym dokumencie transportowym", nie sposób jednak na tej podstawie uznać, że w odniesieniu do transakcji z ww. podmiotem nastąpił wywóz i dostarczenie towarów do nabywcy w innym państwie członkowskim.
W przypadku wewnątrzwspólnotowych dostaw dokonywanych przez Spółkę na rzecz innych podmiotów np. z Chorwacji dokument transportowy zawiera zapis, że "towar został przewieziony środkiem transportu nabywcy" oraz, że "następujący towar dostarczono do magazynu firmy G Chorwacja". Natomiast w przypadku dostaw na rzecz Z. M. posiadane przez Spółkę międzynarodowe listy przewozowe CMR nie potwierdzają, że towar opuścił granice Polski. Dokumenty CMR były niekompletne - co mogło wzbudzić podejrzenia Spółki wobec kontrahenta, ponadto na dokumentach towarzyszących fakturom zastosowano adnotację "towar został odebrany przez firmę", co nie jest jednoznaczne z tym, że towar opuścił granice Polski.
Zdaniem organu towar fizycznie istniał i został przez odwołującą wydany. Spółka nie wykazała jednak spełnienia przesłanek z art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy VAT. Zatem na podstawie art. 29a ust. 1 ustawy VAT organ wyliczył wartość podatku należnego z tytułu dostawy towarów udokumentowanej ww. fakturami według stawki VAT 23 %.
Organ podkreślił, że działalność gospodarcza jest działalnością profesjonalną, a podatnik odpowiada za wszelkie czynności podejmowane w jej ramach i sam ponosi ryzyko gospodarcze, które jest tym większe, im mniejsza jest ostrożność w kontaktach z kontrahentami.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odniósł się też do zarzutów procesowych podnoszonych w odwołaniu, uznając je za bezzasadne.
W skardze do sądu administracyjnego Spółka wniosła o uchylenie decyzji drugoinstancyjnej, zarzucając naruszenie:
1) art. 13 ust. 1 i art. 42 ust. 1 w związku z art. 42 ust. 3 i ust. 11 ustawy VAT, poprzez błędnie uznanie, iż skarżąca nie dokonała wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów oraz nie miała prawa do zastosowania stawki VAT 0%;
2) art. 187 § 1, art. 122, art. 188, art. 121 § 1, art. 123 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 ustawy VAT, poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego z naruszeniem ww. przepisów oraz dokonanie wadliwej oceny zgromadzonych dowodów.
W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Spółki powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu. Zaznaczył, że dowody przedstawione przez skarżącą są wystarczające w świetle obowiązujących przepisów prawa do uznania, iż do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów doszło. Transport został wykonany, co potwierdza zarówno dokumentacja przewozowa, jak i podpis osoby odbierającej towar pod dokumentem WZ. Zatem wymogi formalne określone w art. 42 ust. 3 ustawy VAT zostały spełnione, gdyż skarżąca przedłożyła dokumenty przewozowe oraz kopie faktur zawierające określenie zbywanego asortymentu, a także dokumenty dodatkowe potwierdzające, że nastąpiła wewnątrzwspólnotową dostawa towarów (dowód zapłaty za towar, dowód dokumentujący przyjęcie towaru przez nabywcę). Strona podkreśliła też, że organ podatkowy nie kwestionuje istnienia przedmiotowych towarów. Zatem skarżąca miała pełne prawo uznać, iż przedmiotowe towary zostały wywiezione przez B i Z. M. poza terytorium Polski. Okoliczności tej nie zmieniają drobne wadliwości w postaci braku numeru rejestracyjnego pojazdu na dokumencie transportowym w przypadku jednej dostawy. Sytuacji tej nie zmienia również powołana przez organ podatkowy treść adnotacji na części dokumentów transportowych: "towar został odebrany przez firmę", która w opinii organu nie jest jednoznaczna z tym, że towar opuścił granice Polski. Strona przyznała, że treść ww. adnotacji nie jest jednoznaczna, ale w kontekście całego dokumentu transportowego wskazującego odbiorcę, jego adres poza granicami Polski itp. treść ta nie mogła budzić wątpliwości, iż towar został wywieziony poza granice Polski. Okoliczność, iż w przypadku innej transakcji (na rzecz podmiotu chorwackiego) zastosowano inną treść adnotacji musi z przyczyn oczywistych pozostawać bez znaczenia. W tej sytuacji z zebranego materiału dowodowego nie można wywodzić, iż skarżąca mogła mieć świadomość nieprawidłowości w zakresie wywozu towarów poza granice Polski. Spółka podkreśliła, że miała możliwości pozyskania takich informacji w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
Odnosząc się do zakwestionowania transakcji z B, Spółka zarzuciła, że stanowisko swoje organ podatkowy opiera wyłącznie na zeznaniach świadka D. J.. Spółka przyznała, że z zeznań tych nie wynika, aby towar został wywieziony poza granice Polski, jednakże organ winien uzyskać kolejne dowody wskazujące na dalsze losy towaru. Możliwa jest zmiana środka transportu, przeładunek towarów itp. Jednakże organy tych okoliczności nie ustaliły. To stanowi naruszenie art. art. 122, art. 187 § 1, art. 121 § 1 i art. 191 O.p.
Strona pokreśliła, że z zebranego materiału dowodowego wynika, iż B zadeklarowała w Republice Słowacji wewnątrzwspółnotowe nabycie towarów od skarżącej oraz sprzedaż towarów na rzecz podmiotów z terytorium Polski. Organy nie przeprowadziły postępowania dowodowego celem ustalenia tych transakcji. Nie uwzględniły wniosku dowodowego Strony o przesłuchanie świadka O. B., co ma kluczowe znaczenie dla wykazania wewnątrzwspólnotowej dostawy.
Brak przeprowadzenia ww. dowodu narusza art. 123 § 1 i art. 188 O.p., prowadząc z kolei do naruszenia art. 122, art. 187 § 1, art. 121 § 1 i art. 191 O.p.
Jako nieuzasadnione Strona uznała wywody organu dotyczące wagi towarów i ładowności środka transportu, którym przewożono towar, argumentując, że nie był kwestionowany sam fakt przewozu towarów tym środkiem transportu, lecz jego wywóz poza granice Polski.
Strona zarzuciła też, że organ zakwestionował transakcje ze Z. M. wyłącznie w oparciu o zeznania M. K., którym nie dał wiary. Tymczasem z zeznań tych wynika, że świadek potwierdził wywóz spornych towarów na terytorium Republiki Czeskiej. Nie ma przy tym znaczenia, że świadek przewoził towary do innej miejscowości niż ta, gdzie Z. M. prowadził działalność gospodarczą, gdyż przewóz towarów nie musi odbywać się do miejsca prowadzenia działalności gospodarczej przez ich nabywcę. Ponadto pełnomocnik podniósł, że Spółka dokonywała załadunku towarów również po godz. 15.
Czeskie organy podatkowe nie dokonały żadnych ustaleń co do faktycznego prowadzenia działalności przez Z. M., prowadzenia magazynu, sklepu, otrzymywania towarów od strony czy też ich dalszej odsprzedaży.
Nie uzyskano żadnych informacji dotyczących transportu przedmiotowych towarów od P. D., będącej posiadaczką (umowa leasingu) pojazdu Fiat Ducato nr rej. [...], wskazanego na jednym dokumencie przewozowym. Nie wyjaśniono też trzech przewozów pojazdem Citroen Dumper nr rej. [...] (czeski numer rejestracyjny) wskazanym w dokumentach przedstawionych przez skarżącą.
Odmówiono również przeprowadzenia dowodu z przesłuchania w charakterze świadka Z. M. na okoliczność transakcji ze Spółką, przewozu towarów na terytorium Republiki Czeskiej i ich dalszej odsprzedaży. Tymczasem przesłuchanie tego świadka jest czynnością zasadniczą dla sprawy, gdyż osoba ta posiada pełną wiedzę na temat opisanych wyżej okoliczności.
Zdaniem Spółki wskazane okoliczności skutkują naruszeniem art. 123 § 1 i art. 188 O.p., prowadząc z kolei do naruszenia art. 122, art. 187 § 1, art. 121 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 O.p.
W ocenie Strony skutkiem wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem wskazanych przepisów prawa procesowego było naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 13 ust. 1 i art. 42 ust. 1 w zw. z art. 42 ust. 3 i ust. 11 ustawy VAT.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.
Tylko zatem stwierdzenie, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c) P.p.s.a.).
Oceniając pod tym kątem zaskarżoną decyzję, Sąd stwierdził, że nie narusza ona prawa.
Istota sporu sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy Spółka dokonując spornych dostaw spełniła warunki uprawniające ją do skorzystania z preferencyjnej stawki podatku od towarów i usług (0%) przewidzianej dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów (dalej także WDT).
Zdaniem organów podatkowych skarżąca Spółka bezpodstawnie skorzystała ze stawki podatku VAT 0%, gdyż nie spełniła warunków określonych w art. 42 ust. 1 ustawy VAT. W szczególności nie wykazała jednoznacznie dokonania wewnątrzwspólnotowej dostawy, tj. wywiezienia towaru z kraju i wydania go nabywcy słowackiej firmie B s.r.o., co wynikało z 6 faktur VAT w łącznej kwocie netto [...] zł oraz firmie czeskiej Z.M., widniejącej na 30 fakturach w łącznej kwocie netto [...] zł.
Natomiast według skarżącej Spółki doszło do wykonania przez nią WDT, o czym świadczą posiadane dokumenty, w związku z czym zasadne było opodatkowanie spornych transakcji stawką 0% podatku VAT.
W tym miejscu przypomnieć trzeba, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy VAT opodatkowaniu podatkiem VAT podlega wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
Stosownie do treści art. 13 ust. 1 ustawy VAT przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju (...).
Stosownie do art. 42 ust. 1 ustawy VAT wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki podatku 0%, pod warunkiem że:
1) podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, i podał ten numer oraz swój numer, o którym mowa w art. 97 ust. 10, na fakturze stwierdzającej dostawę towarów;
2) podatnik przed złożeniem deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, o którym mowa w art. 99, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju.
W rozumieniu ust. 3 ww. przepisu dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, są następujące dokumenty, jeżeli łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju:
1) dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju - w przypadku gdy przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi),
2) kopia faktury,
3) specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku.
Stosownie do treści ust. 4 tego przepisu, w przypadku wywozu towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów bezpośrednio przez podatnika dokonującego takiej dostawy lub przez ich nabywcę, przy użyciu własnego środka transportu podatnika lub nabywcy, podatnik oprócz dokumentu, o którym mowa w ust. 3 pkt 3, powinien posiadać dokument zawierający co najmniej:
1) imię i nazwisko lub nazwę oraz adres siedziby działalności gospodarczej lub miejsca zamieszkania podatnika dokonującego wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz nabywcy tych towarów;
2) adres, pod który są przewożone towary, w przypadku gdy jest inny niż adres siedziby działalności gospodarczej lub miejsca zamieszkania nabywcy;
3) określenie towarów i ich ilości;
4) potwierdzenie przyjęcia towarów przez nabywcę do miejsca, o którym mowa w pkt 1 lub 2, znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;
5) rodzaj oraz numer rejestracyjny środka transportu, którym są wywożone towary, lub numer lotu - w przypadku gdy towary przewożone są środkami transportu lotniczego.
W sytuacji, gdy dokumenty, o których mowa powyżej, nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju towarów, dowodami na potwierdzenie tej okoliczności mogą być - w myśl art. 42 ust. 11 ustawy VAT - również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotową, w szczególności:
1) korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie;
2) dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu;
3) dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim przypadku - dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania;
4) dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.
Zatem z treści art. 42 ust. 3 i 4 ustawy VAT wynika podstawowy katalog dokumentów potwierdzających dokonanie wywozu towarów i ich dostawę na terytorium innego państwa członkowskiego, który może być uzupełniony dodatkowymi dokumentami określonymi w art. 42 ust. 11 ustawy VAT.
Przepisy te określają rodzaje dokumentów, których posiadanie powinno gwarantować podatnikom stosowanie stawki preferencyjnej w WDT, jednak nie samo formalne posiadanie dokumentów upoważnia do zastosowania stawki 0%, najważniejszą okolicznością jest jednak faktyczne dostarczenie towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju.
Zdaniem Sądu, zasadniczym elementem, który musi wystąpić, aby uznać daną czynność za WDT, jest wywóz towaru z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego do konkretnego nabywcy.
W kwestii tej wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny, który w składzie 7 sędziów podjął uchwałę z 11 października 2010 r. sygn. akt I FPS 1/10 (publ.: nsa.orzeczenia.gov.pl) zgodnie z którą w świetle art. 42 ust. 1, 3 i 11 ustawy z 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.) dla zastosowania stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów wystarczającym jest, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3 ustawy, uzupełnione dokumentami, wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy lub innymi dowodami w formie dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), o ile łącznie potwierdzają fakt wywiezienia i dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny opowiedział się za otwartym katalogiem dowodów, którymi można wykazywać spełnienie przesłanki z art. 42 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u., tj. że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny nie przesądził, jakimi dowodami w formie dokumentów - oprócz enumeratywnie wymienionych w art. 42 ust. 3, 4 i 11 u.p.t.u. - podatnik może wykazywać tę przesłankę, gdyż każdorazowo zależy to od konkretnych okoliczności danej sprawy.
Z powyższego wynika, że to na podatniku, który chce skorzystać z preferencyjnej stawki podatku od towarów i usług w związku z dokonaniem WDT ciąży obowiązek wykazania spełnienia przesłanek wynikających z powołanych wyżej przepisów.
Przechodząc do oceny, czy w rozpoznawanej sprawie organy podatkowe prawidłowo przyjęły, że zakwestionowane dostawy nie stanowiły WDT, stwierdzić należy, że stanowisko organów podatkowych jest prawidłowe. W poprawnie ustalonym stanie faktycznym (przyjętym przez Sąd za własny) organy wykazały, że Spółka nie przedstawiła wystarczających dowodów, że doszło do wywiezienia towarów z terytorium kraju i dostarczenia do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju.
Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji, w pierwszej kolejności należy rozważyć zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, w oparciu o które nastąpiło ustalenie stanu faktycznego sprawy, ponieważ jedynie prawidłowo ustalony stan faktyczny daje podstawę do zastosowania właściwego dla tego stanu faktycznego przepisu podatkowego prawa materialnego, jako normy stanowiącej o treści rozstrzygnięcia.
Oceniając przeprowadzone postępowanie należy zatem wskazać, że to na organy został nałożony obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, czemu towarzyszy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 122 i 187 § 1 O.p.). Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy jest nie tylko zebranie wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, ale również ich prawidłowa ocena. Oceny tej organ powinien dokonać na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a o jej prawidłowości decyduje to, czy wyciągnięte przez organ wnioski mają logiczne uzasadnienie (art. 191 O.p.). Dowodem jest wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 O.p.). Pamiętać przy tym trzeba, że organ podatkowy jest zobowiązany do zgromadzenia dowodów, ale w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do ustalenia stanu faktycznego. Zgodnie z art. 188 O.p., żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Wymieniona regulacja jest urzeczywistnieniem zasady czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym i daje stronie możliwość aktywnego udziału w odtwarzaniu stanu faktycznego sprawy. Organy podatkowe nie mają jednak obowiązku dopuszczania każdego dowodu proponowanego przez stronę, jeżeli dla prawidłowego ustalenia - procesowego odtworzenia stanu faktycznego - adekwatne i wystarczające są inne dowody. Jeżeli organ podatkowy, na podstawie zebranych w toku postępowania dowodów, może dokonać niebudzącego wątpliwości ustalenia stanu faktycznego, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne (zob. wyrok NSA z 20 stycznia 2010 r. sygn. II FSK 1313/08, dostępny w CBOSA).
W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organy zgromadziły dowody umożliwiające ustalenie pełnego stanu faktycznego, tak więc nieprzeprowadzenie wnioskowanych przez stronę dowodów należy uznać za uzasadnione. Skarżąca Spółka miała możliwość składania wniosków dowodowych (art. 188 O.p.) oraz wypowiadania się co do przeprowadzonych dowodów (art. 192 O.p.). Nie uwzględniając jej wniosków, organ rzetelnie przedstawił powody takiego rozstrzygnięcia, czyniąc to w sposób sformalizowany, w drodze postanowień. Działanie organów było zgodne z prawem (art. 120 O.p.) i zostało przeprowadzone w sposób budzący zaufanie (art. 121 O.p.) – staranny, obiektywny i poprawny merytorycznie. W szczególności wskazać należy, że organy w uzasadnieniach obu decyzji szczegółowo wskazały, dlaczego przesłuchanie w charakterze świadka O. B. oraz Z. M. było niecelowe. Podkreślić należy, że inne zgromadzone w sprawie dowody, w szczególności informacje otrzymane od słowackich i czeskich organów podatkowych, zeznania świadków D. J. i M. K., przedstawione przez Spółkę dokumenty, wskazują, że okoliczności transakcji zostały dostatecznie stwierdzone i wyjaśnione innymi dowodami, a zatem nie było konieczności przeprowadzania wnioskowanych przez skarżącą dowodów.
Zdaniem Sądu, z dowodów zgromadzonych w sprawie wynika, że strona skarżąca nie wykazała, że zakwestionowane transakcje spełniają warunki pozwalające na uznanie ich za wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów.
Sąd nie ma wątpliwości co do tego, że organy podjęły wszelkie niezbędne działania i zebrały dowody pozwalające na ustalenie stanu faktycznego w sprawie. Zgromadzony materiał dowodowy jest spójny i kompletny, a uzasadnienie decyzji zawiera wskazanie dowodów, które organ wziął pod uwagę, oraz okoliczności, którym nie dał wiary. Tym samym nie można uwzględnić zarzutów naruszenia art. 122, 187 § 1 i 191 O.p. Znaczące jest przy tym, że ocena poszczególnych dowodów nie może następować w oderwaniu od całokształtu materiału dowodowego. Istotnie, nie zawsze poszczególne elementy stanu faktycznego, rozpatrywane w odosobnieniu, będą jednoznacznie przemawiały na niekorzyść skarżącego. Nie może przy tym jednak umknąć uwadze, że dopiero dogłębne przeanalizowanie materiału dowodowego i zestawienie ze sobą poszczególnych jego składowych mogą dać obraz zakwestionowanych transakcji.
Organy podatkowe dowiodły, że Spółka nie przedłożyła w toku postępowania przed organem I instancji, ani w postępowaniu odwoławczym dokumentów potwierdzających wywóz i dostarczenie towarów do nabywcy na terytorium innego państwa członkowskiego. Zakup i wydanie towarów dotyczących tych transakcji nie był kwestionowany przez organy podatkowe, natomiast wskazać należy, że restrykcyjne sformułowanie warunków dokumentacyjnych, uprawniających do zastosowania 0% stawki VAT, jest uzasadnione względami ochrony budżetu państwa przed ewentualnymi nadużyciami polegającymi na wykazywaniu dostaw krajowych czy też dostaw, które faktycznie nie zostały nigdy dokonane, jako transakcji wewnątrzwspólnotowych objętych stawką 0%. Istotą tych transakcji jest bowiem przemieszczenie towaru z kraju do innego państwa członkowskiego i efektywne opodatkowanie tej czynności w kraju konsumpcji. Organy słusznie wskazały, że dla udowodnienia (wykazania) jej dokonania nie są wystarczające dokumenty nieobrazujące jednoznacznie samego wywozu towaru z kraju, a wskazujące jedynie na fakt zawarcia transakcji i wydania towaru. Posiadanie przez podatnika wymaganych przepisami prawa dokumentów pozwala, co do zasady, na stwierdzenie nie tylko jaki towar był przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, ale także, że towar ten został wywieziony z terytorium Polski do innego kraju członkowskiego Unii Europejskiej. Z powyższego jasno wynika, że to na podatniku, chcącym skorzystać z preferencyjnej stawki podatku VAT 0%, ciąży obowiązek udowodnienia, że towar został wywieziony i dostarczony do nabywcy.
Przedłożone przez skarżącego dowody nie potwierdzają jednak, że towary widniejące na kwestionowanych fakturach opuściły terytorium kraju i zostały dostarczone nabywcy na terytorium innego państwa członkowskiego. Spółka nie interesowała się transportem ani nie posiadała informacji dotyczących rozładunku towaru.
Wskazać przede wszystkim należy, w zakresie transakcji z B s.r.o., że na dzień sporządzenia i złożenia deklaracji VAT-7 za miesiące: lipiec, sierpień i wrzesień 2014 r. Spółka nie posiadała wymaganej dokumentacji, potwierdzającej fakt wywiezienia towaru z terytorium kraju i dostarczenia go do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. Na okazanych przez podatnika w toku kontroli dokumentach przewozowych CMR znajdowały się bowiem wyłącznie podpisy osób działających w imieniu nadawcy towaru oraz przewoźnika; brak natomiast potwierdzenia ich otrzymania przez odbiorcę. To zaś w powiązaniu z zeznaniami świadka – D. J., który oświadczył, że dokonał przewozu olejów samochodowych jedynie na trasie O.-K., natomiast towaru pobranego w O. nigdy nie przewoził przez granicę do siedziby kontrahenta słowackiego w S., wskazuje, że stanowisko organu jest słuszne. O słuszności stanowiska organu świadczą także inne dowody. Z informacji słowackiej administracji podatkowej wynika, że B s.r.o., której przedstawicielem był O. B., w złożonej deklaracji wykazała wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, jednak ze względu na brak dokumentów administracja słowacka nie jest w stanie potwierdzić, czy towary zostały nabyte od polskiego dostawcy A sp. z o.o. sp. k. Nabyte towary zostały sprzedane polskim podmiotom: D. i E Sp. z o.o. (obie z miejscowości O.), w której funkcję prezesa pełnił O. B..
Strona nie przedłożyła także kompletnych dokumentów CMR- brak na nich daty i podpisu osoby potwierdzającej odbiór dostawy towaru, a także wagi towaru, ilości i sposobu pakowania. Nie przedłożyła także innych dokumentów świadczących o faktycznym wywozie towarów z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego. Wbrew temu co twierdzi Strona skarżąca, słuszna jest teza organu o braku spełnienia przesłanki wywiezienia towaru poza terytorium kraju w sposób przedstawiony przez Stronę wobec wyniku porównania ładowności samochodu Mercedes Sprinter o nr rej. [...] (którym miały być przewożone oleje będące przedmiotem transakcji), wynoszącej 660 ton, z łączną szacunkową wagą tych olejów, która znacznie przekracza dopuszczalną ładowność ww. samochodu.
Z kolei odnośnie transakcji ze S. Z. M., Strona także na dzień sporządzenia i złożenia deklaracji VAT-7 za miesiące: od lipca do grudnia 2014 r. nie posiadała wymaganej dokumentacji, jednoznacznie potwierdzającej fakt wywiezienia towaru z terytorium kraju i dostarczenia go do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. Słusznie wskazał organ, że na okazanych przez Spółkę, w toku kontroli dokumentach transportowych znajdowały się podpisy odbiorcy towaru i adnotacja "towar został przewieziony środkiem transportu nabywcy" czy też "Firma: Z.M./Czechy potwierdza odbiór towarów wyszczególnionych w niniejszym dokumencie transportowym", jednakże w powiązaniu z innymi dowodami nie można uznać, że są one wystarczające. Tym bardziej, że z informacji pozyskanej od administracji czeskiej ustalono, że podatnik ten za trzeci i czwarty kwartał 2014 r. złożył deklaracje VAT tzw. "zerowe". Następnie w grudniu 2015 r. złożył deklaracje uzupełniające VAT za podany okres, w których zadeklarował wewnątrzwspólnotowe nabycia towarów z innych państw członkowskich UE, przy czym wartość całości zadeklarowanych nabyć jest niższa, aniżeli ta, która miała być zrealizowana na jego rzecz przez skarżącą Spółkę za podany okres. Na większości dokumentów transportowych dołączonych do faktur sprzedaży jako środek transportu wskazano samochód FIAT Doblo nr rej. [...], stanowiący własność osoby fizycznej – J. K., zaś jako osobę wykonującą transport – Z. M.. Z wyjaśnień J. K. wynika, że transport wykonywał jego syn. M. K. zeznał, że transport wykonywał prywatnie, na prośbę kolegi, pomagał jego wujkowi bez żadnego zlecenia. Słusznie organ nie dał wiary zeznaniom tego świadka, w sytuacji gdy potwierdzają one jedynie dokonywanie przewozu niesprecyzowanego towaru i dostarczenie go w bliżej nieoznaczone miejsce (określone przez świadka jako garaż prywatnego domu, bez oznaczeń prowadzonej działalności, w okolicy innych domów jednorodzinnych, którego adresu świadek nie pamiętał). Stosownie do wymogów art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy VAT towar winien być dostarczony do zidentyfikowanego nabywcy na terytorium innego państwa - na adres wskazany na fakturze. W tym miejscu zauważyć trzeba, że słusznie wskazuje Strona skarżąca, że towar można dostarczyć w inne miejsce niż adres działalności gospodarczej, jednak zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy VAT, miejsce takie musi być odzwierciedlone w dokumentach przewozowych.
Zdaniem Sądu prawidłowe są wnioski organów podatkowych, że przedstawione przez Spółkę dokumenty, uzupełnione innymi dowodami zebranymi przez organy podatkowe ocenione łącznie i w powiązaniu nie potwierdzają faktu wywiezienia i dostarczenia towarów będących przedmiotem WDT do nabywcy znajdującego się na terytorium Czech i dlatego nie został spełniony warunek określony w art. 42 ust. 3 ustawy VAT. W tej sytuacji zbędnym było przeprowadzenie dowodu z przesłuchania w charakterze świadka Z. M. na okoliczność transakcji ze Spółką, przewozu towarów na terytorium Czech i dalszej odprzedaży spornego towaru. Po pierwsze dlatego, że organ nie kwestionował samej transakcji, twierdząc, że towar istniał i został wydany. Po drugie organ stwierdził na podstawie wystarczających dowodów, że Spółka na dzień złożenia deklaracji VAT nie posiadała dokumentów uprawniających ją do zastosowania stawki VAT 0%. Po trzecie dalsza odprzedaż przez Z. M. na nabytego od Spółki towaru nie ma znaczenia dla ustalenia stanu faktycznego w sprawie.
Również wobec faktu, że:
- Spółka nie posiadała wymaganej dokumentacji, jednoznacznie potwierdzającej fakt wywiezienia towaru z terytorium kraju i dostarczenia go do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju,
- z informacji administracji czeskiej wynikało, że deklaracje uzupełniające VAT za podany okres, wskazują na zadeklarowanie wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów z innych państw członkowskich UE, przy czym wartość całości zadeklarowanych nabyć jest niższa, aniżeli ta, która miała być zrealizowana na jego rzecz przez skarżącą Spółkę za podany okres,
- na większości dokumentów transportowych dołączonych do faktur sprzedaży jako środek transportu wskazano samochód FIAT Doblo nr rej. [...],
organ nie miał obowiązku przesłuchania P. D., która dokonała tylko jednego przewozu.
Zdaniem Sądu nie ma też znaczenia w sprawie poszukiwanie właściciela samochodu Citroen Dumper (czeski nr rejestracyjny), dokonującego 3 przewozów wykonanych 26 września, 2 października, 9 października 2014 r. udokumentowanych fakturami nr [...], nr [...], nr [...], z uwagi na fakt, że do tych faktur Spółka nie przedstawiła wystarczających dokumentów potwierdzających wywóz towaru poza granice Polski. Ponadto zapłata za towar odpowiednio w kwotach: [...] zł, [...] zł, [...] zł uiszczona została gotówką, co nie jest praktyką powszechnie stosowaną w obrocie gospodarczym. Tym bardziej, że zapłata w formie przelewu pozwoliłaby zweryfikować, czy środki pochodzą rzeczywiście od firmy S. M.. Ta uwaga również dotyczy płatności gotówkowych od firmy B s.r.o.
Reasumując Sąd w tym zakresie w pełni podzielił ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i nie podzielił zarzutu naruszenia przepisów procesowych powołanych w skardze. W konsekwencji niezasadnym okazał się zarzut naruszenia art. 42 ust. 1 ustawy VAT poprzez pozbawienie skarżącej Spółki prawa do zastosowania 0% stawki opodatkowania z tytułu dokonania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Zdaniem Sądu nie można podzielić stanowiska Strony skarżącej, że spełnienie wymogów formalnych z art. 42 ust. 1-3 ustawy VAT jest wystarczającą przesłanką do nabycia uprawnienia w zakresie stawki preferencyjnej w sytuacji, gdy organy wykazały, że dokumenty będące w posiadaniu Spółki w tym faktury VAT i listy przewozowe (CMR), które miały potwierdzać dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej nie są poprawne pod względem materialnym, nie dokumentują zdarzeń, które faktycznie miały miejsce. Ustalenia dowodowe wskazują, bowiem, że towar zadeklarowany jako dostawa wewnątrzwspólnotowa nie został dostarczony do firm B s.r.o. i Z.M..
Mając na uwadze powyższe w oparciu o art. 151 P.p.s.a. Sąd oddalił skargę.