I FSK 1347/06

I FSK 1347/06 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2007-10-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-11-08
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Janusz Zubrzycki /przewodniczący/
Maria Dożynkiewicz
Zbigniew Łoboda /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
III SA/Wa 254/06 - Wyrok WSA w Warszawie z 2006-05-09
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
art. 247 § 1 pkt 3
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 141 § 4, art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit.c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Janusz Zubrzycki Sędziowie Sędzia del. WSA Zbigniew Łoboda (spr.) Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz Protokolant K. S. po rozpoznaniu w dniu 9 października 2007 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. B. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 maja 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 254/06 w sprawie ze skargi M. B. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 15 listopada 2005 r., (...) w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnmu w W., 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz M. B. J. kwotę 440 zł (czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9.05.2006 r., sygn. akt. III SA/Wa 254/06, mocą którego oddalona została skarga M. B. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 15.11.2005 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji.
W uzasadnieniu wyroku Sąd przedstawił przebieg sprawy wskazując, że decyzją z dnia 14.07.2003 r. Pierwszy Urząd Skarbowy [...] orzekł o odpowiedzialności M. B. J. jako spadkobiercy zmarłego S. J. za jego zobowiązania podatkowe w podatku od towarów za okres od lipca 1996 r. do września 1997 r.
W wyniku wniesionego odwołania, decyzją z dnia 8.06.2004 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie i umorzył postępowanie w sprawie stwierdzając, że z powodu upływu terminu przedawnienia wygasły ciążące na spadkodawcy zobowiązania podatkowe, co nastąpiło przed wszczęciem postępowania przez organ pierwszej instancji.
Decyzją z dnia 4.07.2005 r. (nr [...]) Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził nieważność swojej decyzji z dnia 8.06.2004 r., albowiem jak się okazało, wskazane wyżej zobowiązania w podatku od towarów i usług za okres od lipca 1996 r. do września 1997 r., zostały zabezpieczone hipoteką na ½ udziału nieruchomości należącym do S. J., a przez to na podstawie art. 70 § 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), nie ulegały przedawnieniu. Uznał przeto organ, że doszło do rażącego naruszenia wskazanego przepisu, co stanowiło przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji, wymienioną w art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji.
W złożonym odwołaniu M. B. J. zarzuciła, że wadliwie przyjęto rażące naruszenie art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej, gdyż w zakresie jej odpowiedzialności, to jest za zaległości podatkowe powstałe przed wejściem w życie tej ustawy, zastosowanie miały poprzednio obowiązujące przepisy ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych (Dz. U. 1993 r., Nr 108, poz. 486
ze zm.), co wynikało z art. 332 Ordynacji.
Po rozpoznaniu odwołania strony, Dyrektor Izby Skarbowej w W.
decyzją z dnia 15.11.2005 r., nr [...], utrzymał swoją decyzję z dnia 4.07.2005 r. w mocy. Organ wskazał, że jakkolwiek błędnie przywołał przepis art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej, to odpowiadał on treści przepisu art. 30 ust. 4 ustawy o zobowiązaniach podatkowych według którego, "nie ulegają przedawnieniu zaległości podatkowe zabezpieczone na nieruchomości; jednakże po upływie terminu określonego w ust. 1 zaległości te mogą być egzekwowane tylko z tej nieruchomości". Skonstatował organ, że zarówno jeden, jak i drugi przepis wskazywały taki sam pięcioletni termin przedawnienia oraz - iż nie ulegają przedawnieniu zaległości zabezpieczone na nieruchomości. Błąd w tym zakresie, polegający na powołaniu art. 70 § 8 Ordynacji, zamiast art. 30 ust. 4 ustawy o zobowiązaniach, nie miał więc wpływu na wynik sprawy.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. B. J. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając naruszenie art. 70 § 8 w związku z art. 332 Ordynacji podatkowej oraz jej art.247 § 1 pkt 3 oraz dalszych przepisów tej ustawy, to jest art. 120, art. 121 § 1 i art. 122, a także art. 77 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2001 r. Nr 124, poz. 1361, ze zm.).
W uzasadnieniu skarżąca ponownie wskazała, że nie miał do niej zastosowania art. 70 § 8 Ordynacji, a nadto, że zasada jawności ksiąg wieczystych, nie pozwalała organowi podatkowemu powoływać się na nieznane wcześniej okoliczności w postaci ustanowienia zabezpieczenia hipotecznego. Wskazała także, że po upływie przedawnienia, zobowiązania mogły być jedynie egzekwowane z przedmiotu hipoteki, natomiast nie uprawniało to organów do prowadzenia postępowania w sprawie odpowiedzialności spadkobiercy.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazanym na wstępie wyrokiem z dnia 9.05.20006 r., sygn. akt III SA/Wa 254/06, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", oddalił skargę.
Sąd pierwszej instancji w motywach rozstrzygnięcia podkreślił, że w odniesieniu do decyzji wydanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, bada się jedynie istnienie (nieistnienie) którejś z wad decyzji, wymienionych w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. Dlatego też dla rozstrzygnięcia o prawidłowości zaskarżonej decyzji istotne było to, czy decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 8.06.2004 r. dotknięta była kwalifikowaną wadą prawną, to jest wymienioną w art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji.
W dalszej kolejności, powołując się na akta sprawy podatkowej Sąd stwierdził, że skoro zaległości podatkowe zmarłego S. J. zostały zabezpieczone hipoteką przymusową na ½ udziału nieruchomości, to tak zabezpieczone nie ulegały przedawnieniu, stosownie do art. 30 ust. 4 ustawy o zobowiązaniach podatkowych, zaś decyzja Dyrektora Izby Skarbowej uchylająca rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i umarzająca postępowanie w sprawie odpowiedzialności spadkobiercy M. B. J., z tej przyczyny, że zaległości jako przedawnione wygasły, pozostawała w oczywistej sprzeczności z treścią tego przepisu, co pozwalało uznać, że doszło do rażącego naruszenia prawa i spełniona została przesłanka z art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej.
Sąd wskazał, że zarzucana wadliwość, mająca miejsce w postępowaniu pierwszoinstancyjnym (w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji), polegająca na powołaniu art. 70 § 8 Ordynacji, zamiast art. 30 ust. 4 ustawy o zobowiązaniach, nie miała wpływu na wynik sprawy, albowiem nie zachodzi brak podstawy prawnej w sytuacji, gdy ta faktycznie istnieje, a tylko błędnie ją przywołano, a nawet gdyby w ogóle jej nie powołano. Stwierdził także Sąd, iż w toku postępowania podatkowego nie doszło do naruszenia art. 120, art. 121 § 1, art. 122 Ordynacji podatkowej, a także art. 77 ustawy o księgach wieczystych i hipotece.
Powyższy wyrok zaskarżony został skargą kasacyjną, złożoną przez adwokata - pełnomocnika M. B. J., który wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, zarzucił naruszenie:
1. przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), to jest:
- art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej w związku z art. 30 ust. 4 ustawy o
zobowiązaniach podatkowych poprzez niewłaściwą ich wykładnię polegającą na
na przyjęciu, że doszło do rażącego naruszenia prawa, to jest art. 30 ust. 4
ustawy o zobowiązaniach, dlatego, że zobowiązanie podatkowe zabezpieczone
hipoteką nie uległo przedawnieniu, podczas gdy zaległości podatkowe
zabezpieczone hipoteką, po upływie terminu przedawnienia, mogą być
egzekwowane tylko i wyłącznie z nieruchomości (przedmiotu hipoteki).
2. przepisów prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), to jest:
- art. 1 § 2 oraz art. 3 § 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych,
polegającym na wadliwej kontroli decyzji podatkowej pod względem zgodności z
prawem, a mianowicie niewłaściwej wykładni art. 30 ust. 4 ustawy o
zobowiązaniach podatkowych, a w konsekwencji przyjęciu, że doszło do
rażącego naruszenia tego przepisu, poprzez przyjęcie, że zobowiązanie
podatkowe zabezpieczone hipoteka nie uległo przedawnieniu,
- art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 247 § 1
pkt 3 Ordynacji podatkowej, polegającym na oddaleniu skargi w sytuacji, gdy nie
doszło do rażącego naruszenia prawa przez Dyrektora Izby Skarbowej, co
powinno skutkować uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny decyzji
podatkowej,
- art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez dokonanie niewłaściwego i niewystarczającego
wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia w uzasadnieniu wyroku, a w
konsekwencji ogólne przyjęcie, że doszło do rażącego naruszenia art. 30 ust. 4
ustawy o zobowiązaniach podatkowych, w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3
Ordynacji, co skutkowało naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.,
- art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na niewłaściwej ocenie materiału dowodowego
zgromadzonego w aktach sprawy poprzez pominięcie i nieustosunkowanie się do
zasady jawności ksiąg wieczystych, którą organy podatkowe zobligowane są
stosować oraz innych zasad wynikających z ustawy o księgach wieczystych i
hipotece.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu, a rozstrzygnięciem objętym jego treścią, czyli że chodzi o dający się łatwo zauważyć fakt wadliwego rozstrzygnięcia decyzyjnego poprzez proste zestawienie przepisów prawa. Wskazano dalej, że stanowisko Sądu pierwszej instancji sprowadzające się do
stwierdzenia, że decyzja organu, której nieważność stwierdzono, pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu art. 30 ust. 4 ustawy o zobowiązaniach, gdyż zaległości podatkowe zostały zabezpieczone hipoteką – nie było wystarczające, a to mając na względzie regulację prawną ustawy o księgach wieczystych i hipotece, a także szczególny tryb postępowania, jakim jest stwierdzenie nieważności decyzji. Należało mieć na względzie, że na podstawie art. 65 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece, wierzycielowi hipotecznemu przysługują dwa uprawnienia, to jest pierwszeństwo zaspokojenia w stosunku do wierzycieli osobistych, a także skuteczność hipoteki wobec każdoczesnego właściciela nieruchomości. Dalej autor skargi kasacyjnej przytoczył treść art. 77 ustawy o księgach wieczystych i hipotece zauważając, że jest ona (treść) zbliżona do regulacji art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej oraz art. 30 ust. 4 ustawy o zobowiązaniach, jak również powołał art. 74 ustawy o księgach wieczystych i hipotece, wyjaśniając, że pozwala on na usunięcie kolizji pomiędzy pełną odpowiedzialnością hipoteczną a ograniczoną odpowiedzialnością spadkobiercy. Stwierdził dalej, że wykładnia art. 30 ust. 4 ustawy o zobowiązaniach winna uwzględniać przepisy o księgach wieczystych i hipotece i że po upływie 5-letniego okresu przedawnienia odpowiedzialność podatnika staje się odpowiedzialnością rzeczową ograniczoną do nieruchomości, na której utrzymuje się zabezpieczenie. Oznacza to, że wierzyciel podatkowy może egzekwować zaległość tylko z tej nieruchomości, natomiast po upływie przedawnienia nie można wszczynać i prowadzić postępowania w celu przeniesienia odpowiedzialności za zobowiązanie podatnika.
Wojewódzki Sąd Administracyjny nie odniósł się również do zaniedbań, jakie były zarzucane Dyrektorowi Izby Skarbowej, a mianowicie, że nie był mu znany fakt ustanowienia hipoteki, co świadczyło tylko i wyłącznie o pobieżnym przez organ przeanalizowaniu sprawy, a więc o naruszeniu podstawowych zasad postępowania podatkowego.
Wskazał dalej autor skargi kasacyjnej, że pobieżna ocena prawna przepisu art. 30 ust. 4 ustawy o zobowiązaniach podatkowych w aspekcie rażącego naruszenia prawa (art. 274 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej) doprowadziła do wadliwego zastosowania art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, podczas gdy w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) winna powodować uchylenie zaskarżonej do Sądu pierwszej instancji decyzji. Podniesiono także, iż Sąd zobligowany był do przeprowadzenia dogłębnej i rzeczowej analizy stanu faktycznego, który ma źródło w merytorycznym postępowaniu o przeniesieniu odpowiedzialności za zaległości podatkowe, zaś ogólnikowe i pobieżne dokonanie tej oceny naruszało art. 141 § 4 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie.
Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się do oceny wystąpienia przesłanki rażącego naruszenia prawa, jako podstawy stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 8.06.2004 r., podjętej w przedmiocie umorzenia postępowania podatkowego w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności spadkobiercy - M. B. J. za zobowiązania podatkowe spadkodawcy.
Stosownie do art. 247 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), zwanej dalej "op", organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa.
Pojęcie "rażącego naruszenia prawa" jest pojęciem niedookreślonym i nieostrym. Taki stan rzeczy powodował zarówno w doktrynie jak i (w pewnej mierze) w orzecznictwie, określone rozbieżności w rozumieniu tego terminu. Rozbieżności te, w kontekście procedury ogólnoadministracyjnej, zbieżnej w przedstawianym tu zakresie z Ordynacją podatkową, omawia między innymi J. Borkowski w komentarzu do Kodeksu postępowania administracyjnego (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2004 r., s. 715 i nast.). W większości jednak orzeczeń sądów administracyjnych wyrażane jest stanowisko, że rażące naruszenie prawa jako odrębna podstawa stwierdzenia nieważności decyzji, odnosi się do oczywistej sprzeczności pomiędzy treścią przepisu prawa a rozstrzygnięciem objętym decyzją (m.in. wyrok NSA z dnia 28.11.1997 r., sygn. akt III SA 1134/96, publ. ONSA nr 3/1998, poz. 101, wyrok NSA z dnia 27.04.1998 r., sygn. akt II SA 1379/97, niepubl., wyrok NSA z dnia 10.05.2000 r., sygn. akt III SA 1524/99, niepubl., wyrok NSA z dnia 29.06.2000 r., sygn. akt III SA 3279/99, niepubl., wyrok NSA z dnia 8.12.2005 r., sygn. akt II FSK 27/05, niepubl., wyrok NSA z dnia 20.10.2006 r., sygn. akt II FSK 113/06, niepubl.).
Tak więc, ażeby stwierdzić, że decyzja rażąco narusza prawo, jej treść musi pozostawać w sprzeczności z obowiązującymi przepisami prawa w sposób nie budzący wątpliwości. W literaturze, odnośnie "rażącego naruszenia prawa" podkreśla się przy tym, że pojęcie prawa nie będzie dotyczyć tylko przepisów wymienionych w decyzji jako jej podstawa prawna, lecz również tych przepisów, które zgodnie z ich treścią i mocą tworzą rzeczywisty stan prawny (J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz 2006, Wrocław 2006 r., s. 909). Należy zatem stwierdzić, że rażące naruszenie prawa odnosić się może także do przepisów, które wprawdzie nie zostały w sprawie bezpośrednio zastosowane, ale stanowiły proste, oczywiste następstwo ustalonego stanu faktycznego.
W niniejszej sprawie organ podatkowy, a w ślad za nim Wojewódzki Sąd
Administracyjny w Warszawie, stanęli na stanowisku, że doszło do rażącego naruszenia art. 30 ust. 4 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych (Dz. U. Nr 108, poz. 486 ze zm.), według którego, nie ulegają przedawnieniu zaległości podatkowe zabezpieczone na nieruchomości. Jednakże po upływie terminu określonego w ust. 1 (5-letniego, liczonego od końca roku, w którym upłynął termin płatności podatku – przypis) zaległości te mogą być egzekwowane tylko z tej nieruchomości.
Należy po pierwsze zaznaczyć, że jakkolwiek przytoczony przepis nie był stosowany przez organ podatkowy w trakcie postępowania w przedmiocie odpowiedzialności M. B. J., to zgodnie z przestawionym obok twierdzeniem, z tego tylko powodu, nie można by wykluczyć jego rażącego naruszenia. Jednakże warunkiem koniecznym w tym zakresie (do przyjęcia tej podstawy stwierdzenia nieważności decyzji), byłoby uznanie, że norma wyrażona w art. 30 ust. 4 ustawy o zobowiązaniach miała bezpośrednie zastosowanie w świetle stanu faktycznego sprawy. Tymczasem na podstawie akt sprawy do takiego wniosku dojść się nie da. Należy bowiem zaznaczyć, że z treści uzasadnienia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 4.07.2005 r. wynika, iż o ustanowieniu zabezpieczenia hipotecznego, organ ten dowiedział się w toku odrębnego postępowania, już po wydaniu decyzji z dnia 8.06.2004 r. (umarzającej postępowanie w sprawie odpowiedzialności M. B. J.). Podobnie Dyrektor Izby Skarbowej argumentował w odpowiedzi na skargę. Także analiza uzasadnienia decyzji z dnia 14.07.2003 r. Pierwszego Urzędu Skarbowego [...] (orzekającej o odpowiedzialności osoby trzeciej) nie pozwala na stwierdzenie, że zabezpieczenie hipoteczne, dokonane nota bene na wniosek innego organu podatkowego, stanowiło okoliczność ujawnioną w tym postępowaniu. Jeżeli zatem stan faktyczny sprawy nie uzasadniał zastosowania określonej normy, to nie można w tym zakresie upatrywać rażącego naruszenia prawa.
Przedstawiony wniosek znajduje wsparcie w uregulowaniu systemu wzruszania decyzji ostatecznych. W odniesieniu do decyzji wadliwych Ordynacja podatkowa (podobnie jak i Kodeks postępowania administracyjnego), przewiduje dwa tryby, a mianowicie wznowienie postępowania (art. 240–246) oraz stwierdzenia nieważności decyzji (art. 247-249). Dla każdego z wymienionych trybów nadzwyczajnych przewidziane zostały osobne podstawy ich zastosowania. Analiza tych postaw prowadzi do wniosku, że o ile stwierdzenie nieważności decyzji służy zasadniczo weryfikacji wad materialnoprawnych, o tyle dla usuwania wadliwości proceduralnych, przewidziana jest instytucja wznowienia postępowania. Tak więc wadliwość ustaleń faktycznych może być ewentualnie uwzględniona w ramach podstaw wznowienia postępowania, w tym w zakresie art. 240 § 1 pkt 5 op, natomiast nie jako przyczyna stwierdzenia nieważności decyzji, o której mowa w art. 247 § 1 pkt 3 op.
Ze względu na powyższe uzasadniony był zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej.
Trafnie też zarzucono w skardze kasacyjnej naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. Według tego przepisu, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Pośród wymienionych elementów uzasadnienia wyroku szczególne miejsce przypada wskazaniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia sądowego oraz jej wyjaśnienie. W literaturze zwrócono uwagę, że "samo przytoczenie przepisów prawnych lub powołanie się na ich literalne brzmienie nie jest wystarczające. W uzasadnieniu powinno się znaleźć ustalenie, jaka norma obowiązuje i jakie jest jej znaczenie. W uzasadnieniu winna zostać również uwidoczniona operacja logiczna, którą przeprowadził sąd, stosując określone normy prawne w rozstrzyganej sprawie (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Wraszawa 2004 r., s. 302).
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził jedynie, że decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 8.06.2004 r., została wydana z rażącym naruszeniem prawa, gdyż jej treść pozostawała w wyraźnej sprzeczności z treścią przepisu prawa (art. 30 ust. 4 ustawy o zobowiązaniach podatkowych). Takie w istocie zdawkowe przytoczenie powodu rozstrzygnięcia, nie może być uznane za odpowiadające wymogom, o którym mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a. W szczególności trudno w przedstawionym stwierdzeniu Sądu doszukać się procesu myślowego, który by połączył dokonane ustalenia faktyczne z treścią zastosowanych przepisów prawa. Jak można przypuszczać, właśnie poprzestanie na stwierdzeniu oczywistości naruszenia prawa, bez jego odniesienia do okoliczności indywidualizujących niniejszą sprawę, stanowiło przyczynę (co najmniej tę), podjęcia w konsekwencji wadliwego rozstrzygnięcia.
Uznanie przez Naczelny Sąd Administracyjny, że nie dochodzi do rażącego naruszenia przepisu w sytuacji jego nie zastosowania ze względu na brak ustaleń faktycznych, czyniło bezprzedmiotowym roztrząsanie dalszych zarzutów, dotyczących wykładni wskazanych w skardze przepisów materialnoprawnych.
Z przedstawionych powyżej powodów, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie należało uchylić i sprawę przekazać temu Sądowi do ponownego rozpoznania. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a