I FSK 1321/25

I FSK 1321/25 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2026-06-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-08-18
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Bartosz Wojciechowski /sprawozdawca/
Elżbieta Olechniewicz
Marek Olejnik /przewodniczący/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
III SA/Wa 586/25 - Wyrok WSA w Warszawie z 2025-04-24
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 2174
art. 106j ust. 1, art. 7 ust. 1 i ust. 8
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Olejnik, Sędzia NSA Bartosz Wojciechowski (spr.), Sędzia WSA del. Elżbieta Olechniewicz, Protokolant starszy inspektor sądowy Katarzyna Wojnarska, po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2026 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2025 r., sygn. akt III SA/Wa 586/25 w sprawie ze skargi V. S.A. z siedzibą w W. na interpretacją indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 7 lutego 2020 r., nr 0114-KDIP1-2.4012.671.2019.1.KT w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
1. Wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2025 r., sygn. akt III SA/Wa 586/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekając w sprawie ze skargi V. S.A. z siedzibą w W. (dalej: spółka, skarżąca, strona) uchylił interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 7 lutego 2020 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług w zaskarżonej części oraz orzekł o kosztach postępowania.
We wniosku strona podała, że jest polskim rezydentem podatkowym oraz zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. Skarżąca zaznaczyła, że w podstawowym zakresie jej działalności znajduje się między innymi sprzedaż energii elektrycznej realizowana na podstawie udzielonej przez Prezesa URE koncesji na obrót energią elektryczną (OEE). Prowadząc wskazaną powyżej działalność, Strona w 2010 r. zawarła z E. Limited (dalej Kupujący) umowę ramową (General Agreement) w zakresie obrotu energią elektryczną, opartą na wzorze wypracowanym przez Europejską Organizację Przedsiębiorstw Obrotu (The European Federation of Energy Traders, dalej EFET).
EFET jest organizacją międzynarodową utworzoną w celu poprawy warunków handlu energią w Europie oraz umożliwienia wymiany informacji pomiędzy uczestnikami rynku energii. Jest uzupełnieniem istniejących organizacji branżowych działających w strukturach europejskich, przy czym jest ukierunkowana głównie na zagadnienia powiązane z handlem energią. Opracowana przez EFET umowa ramowa jest standardowym kontraktem na rynku energii w Europie. Po zawarciu umowy ramowej w standardzie EFET w której uregulowane są istotne postanowienia, na potrzeby poszczególnych transakcji strony zawierają kontrakty indywidualne (lndividual Contracts), w których wskazują szczegółowe warunki transakcji, takie jak: cena czy ilość nabywanej hurtowo energii, oraz okresy, w których ta energia jest nabywana.
Kupujący jest spółką prowadzącą działalność gospodarczą w zakresie obrotu energią elektryczną z siedzibą w L. Zgodnie z posiadanymi przez stronę informacjami, Kupujący nie jest podmiotem, o którym mowa w art. 22 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r., poz. 2174 ze zm.; dalej: ustawa o VAT), tj. nabywcą energii elektrycznej, który korzysta z tych towarów i je zużywa, ani też nie ma w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności, do którego dostarczana jest przedmiotowa energia elektryczna.
W opisanym stanie faktycznym strona zawarła z Kupującym kontrakt indywidualny na sprzedaż energii elektrycznej, który w ramach omawianej transakcji nosi nazwę "Transaction Confirmation"'. Zgodnie z tym dokumentem, skarżąca zobowiązuje się do sprzedaży Kupującemu energii elektrycznej, która zgodnie z harmonogramem ma zostać dostarczona w ustalonych miesiącach 2019 i 2020 r.
Strona na mocy powyższego kontraktu zobowiązała się do sprzedaży na rzecz Kupującego określonej ilości energii elektrycznej wskazując daty rozpoczęcia i zakończenia dostaw dla każdego z miesięcznych okresów. W kontrakcie określono również terminy płatności dla powyższych dostaw.
W związku z planowanym opuszczeniem Unii Europejskiej przez Wielką Brytanię i możliwymi konsekwencjami tego zdarzenia, Strona wraz z Kupującym oraz E.1. Limited (z siedzibą w Irlandii) i E.2. Sp. z o.o. z siedzibą w Polsce zawarli porozumienie, na mocy którego Kupujący otrzyma możliwość przekazania swoich praw i obowiązków wynikających z wcześniej zawartych umów ze Stroną na rzecz E.1. Limited, bądź E.2. Sp. z o.o.
Na mocy tego porozumienia, Kupujący zobowiązał się dokonać przedpłaty za energię elektryczną, która ma być dostarczona w okresie uzgodnionym we wskazanym powyżej kontrakcie indywidualnym (Transaction Confirmation). Przedpłata będzie obejmowała całość należności za dostawy energii elektrycznej, które zostaną dokonane w latach 2019-2020. Cena, którą zapłacił Kupujący w formie przedpłaty, nie będzie podlegała zmianie we wskazanym okresie.
W dniu 25 września 2019 r. strona wystawiła fakturę dokumentującą sprzedaż energii elektrycznej na rzecz Kupującego. Na przedmiotowej fakturze wskazano, że sprzedaż nie podlega opodatkowaniu VAT na terytorium kraju. Faktura zawierała słowa "odwrotne obciążenie" oraz wskazywała jakich okresów dotyczy dostawa energii elektrycznej. Należność wynikająca z powyższej faktury została w całości uregulowana przez Kupującego w dniu 27 września 2019 r.
Sprzedaż energii elektrycznej przez stronę następuje w systemie elektroenergetycznym.
W związku z powyższym opisem strona zadała następujące pytanie:
1) Czy w przedstawionym stanie faktycznym strona prawidłowo rozpoznała obowiązek podatkowy w momencie wystawienia faktury oraz uznała, że miejscem opodatkowania dostawy energii elektrycznej udokumentowanej wystawioną przez Skarżącą fakturą jest terytorium Wielkiej Brytanii?
2) Czy w przypadku cesji umowy pomiędzy Kupującym a E.2. Sp. z o.o. Skarżąca będzie zobowiązana do skorygowania faktury wystawionej na rzecz Kupującego i opodatkowania transakcji stawką właściwą dla sprzedaży krajowej od momentu cesji umowy sprzedaży energii na podmiot polski?
Strona przedstawiając własne stanowisko w zakresie pytania pierwszego stwierdziła, że w opisanym stanie faktycznym obowiązek podatkowy w VAT z tytułu sprzedaży energii elektrycznej powstał w momencie wystawienia przez spółkę faktury na rzecz Kupującego. Miejscem dostawy energii elektrycznej udokumentowanej wystawioną przez stronę fakturą jest terytorium Wielkiej Brytanii.
Natomiast w zakresie pytania drugiego, Skarżąca uznała, że w przypadku dokonania w przyszłości przez Kupującego oraz E.2. Sp. z o.o. cesji praw i obowiązków wynikających z umów ze stroną, brak jest przesłanek zobowiązujących Skarżącą do wystawienia faktury korygującej oraz uznania przedmiotowego zdarzenia za dostawę towarów na terytorium kraju i opodatkowania tej dostawy podatkiem VAT w Polsce w całości lub części od momentu podpisania stosownej cesji.
W zaskarżonej interpretacji indywidualnej z 7 lutego 2020 r., wydanej na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej O.p.), DKIS uznał stanowisko strony za prawidłowe w części dotyczącej miejsca opodatkowania dostawy energii elektrycznej na rzecz zagranicznego kontrahenta (pytanie pierwsze), natomiast za nieprawidłowe w części dotyczącej obowiązku korekty faktury wystawionej na rzecz zagranicznego kontrahenta w przypadku cesji umowy na podmiot polski (pytanie drugie).
Dalej, w stanie faktycznym sprawy Sąd przypomniał, że wyrokiem z 9 marca 2021 r., III SA/Wa 814/20 WSA w Warszawie uchylił ww. interpretację w zaskarżonej części, stwierdzając, że organ powinien odnieść się precyzyjnie do pytania i argumentacji ubiegającego się o udzielenie interpretacji indywidualnej. Ustalenie przez organ odmiennego stanu faktycznego od wskazanego we wniosku o interpretację powoduje, że nie spełnia ona funkcji, dla której została ustanowiona.
Wyrokiem z 16 stycznia 2025 r., I FSK 1361/21 NSA uchylił wyrok WSA w Warszawie i przekazał sprawę temu sądowi do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem NSA, Sąd I instancji, stwierdzając w zaskarżonym wyroku, że art. 14c O.p. został przez organ naruszony w rozpoznawanej sprawie, w sposób nieuprawniony wykroczył poza granice rozpoznania skargi na interpretację indywidualną. NSA uznał ponadto, że uzasadnienie wyroku uchylającego interpretację indywidualną zostało tak sformułowane, iż pozbawia stronę informacji o przesłankach rozstrzygnięcia, a organ wskazówek co do kierunku dalszego postępowania, co narusza prawo w sposób mający istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia sprawy. Początkowo bowiem WSA merytorycznie oceniał legalność zaskarżonej interpretacji, oceniając prawidłowość zastosowania przepisów prawa materialnego. Następnie jednak stwierdził, że wydana interpretacja indywidualna nie spełnia wymogów procesowych, naruszając art. 14c Op. W konsekwencji wskazano, że: "Stwierdzenie uchybienia w postaci naruszenia przepisu art. 14c O.p. czyni przedwczesnym odnoszenie się do sformułowanych w skardze zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego".
Rozstrzygając sprawę ponownie, WSA uznał, że zaistniała w opisanym we wniosku zdarzeniu przyszłym sytuacja nie stanowi żadnej z przesłanek korekty faktury pierwotnej (art. 106j ust. 1 ustawy o VAT).
Nadmienić bowiem trzeba, że Kupujący nabył towar w postaci energii elektrycznej od skarżącej. Zapłacił z góry za towar, który miał być mu dostarczony. W sprawie nie doszło do udzielenia rabatu, upustu lub obniżki ceny. Cena, z którą sprzedano towar pozostała niezmieniona. Nie nastąpił zwrot towaru ani zwrot zapłaty. Kontrahenci nie umówili się również na podwyższenie ceny. Z opisu zawartego we wniosku nie wynika ponadto, aby faktura pierwotna była dotknięta jakąkolwiek pomyłką lub błędem.
Następnie w wyniku cesji prawa do nabytej energii elektrycznej towar miał trafić zostać do "nowego" nabywcy, czyli Odbiorcy Krajowego. Ów drugi w kolejności nabywca nie miał obowiązku płacić skarżącej za towar. Z kolei skarżąca nie miała obowiązku zwracać Kupującemu uprzednio uiszczonej zapłaty. Tym samym poza sferą zainteresowania skarżącej pozostawało jak między Kupującym a Odbiorcą krajowym zostanie rozliczone przekazanie prawa do nabytej od niej energii elektrycznej.
Doszło zatem de facto do dwóch odrębnych transakcji polegających na przeniesieniu prawa do rozporządzania towarem jak właściciel, tj. umowy sprzedaży energii między stroną a Kupującym oraz cesji prawa do odbioru zakupionej energii elektrycznej między Kupującym a Odbiorcą Krajowym. Nie nastąpiła w konsekwencji zmiana stron pierwotnej umowy, a jedynie modyfikacja miejsca dostawy towaru, w tym wskazanie nowego podmiotu, który będzie tę energię zużywał. Tym samym rola Kupującego zmieniła się tylko w ten sposób, że pierwotnie nabywał energię we własnym imieniu i na swoją rzecz, a następnie, jako swoisty pośrednik, we własnym imieniu, ale na rzecz Odbiorcy Krajowego. Z tego też względu faktura wystawiona przez skarżącą na Kupującego od rozpoczęcia do zakończenia dostaw zawierałaby dane jak najbardziej zgodne z rzeczywistością, czyli sprzedaż określonego towaru po określonej cenie wskazanemu w jej treści podmiotowi. Z puntu widzenia treści rzeczonej faktury nieistotne było natomiast to, w jaki sposób nabytym towarem ów podmiot następnie rozporządzał, a konkretnie czy sam zużywał tę energię, czy też scedował to prawo na Odbiorcę Krajowego.
Zdaniem Sądu, nie można uznać, że pierwotna umowa nie doszła do skutku. Gdyby tak było, to Kupujący nie mógłby scedować prawa od odbioru energii na kolejny podmiot. Kupujący prawo do rozporządzania towarem jednak nabył i mógł je skutecznie przenieść na Odbiorcę Krajowego. Nie doszło zatem do zawarcia umowy sprzedaży i następnie jej anulowania. Doszło do dwóch odrębnych transakcji, których skutkiem było dwukrotne przeniesienia prawa do rozporządzania towarem jak właściciel, czyli w myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, do dwóch kolejnych dostaw tego samego towaru. Zawarcie drugiej w kolejności nie wywarło takiego skutku, aby konieczne było korygowanie faktury pierwotnej wystawionej przez skarżącą na Kupującego.
Zdaniem Sądu, przepisy ustawy o VAT nie dają podstaw do skorygowania faktury z uwagi na to, że pierwotny kupujący przeniósł prawo do rozporządzania towarem jak właściciel na kolejnego nabywcę. Nie doszło bowiem do zmiany strony umowy zawartej między pierwszymi dwoma podmiotami, lecz de facto do zawarcia kolejnej umowy dotyczącej odrębnej dostawy towaru pomiędzy drugim i trzecim podmiotem. Przepisom ustawy o VAT nie jest natomiast obca instytucja dostawy łańcuchowej, w ramach której dochodzi do więcej niż jednej dostawy towarów, zaś towar jest wydawany przez pierwszego dostawcę ostatniemu w kolejności nabywcy. Zgodnie bowiem z art. 7 ust. 8 ustawy o VAT, w przypadku gdy kilka podmiotów dokonuje dostawy tego samego towaru w ten sposób, że pierwszy z nich wydaje ten towar bezpośrednio ostatniemu w kolejności nabywcy, uznaje się, że dostawy towarów dokonał każdy z podmiotów biorących udział w tych czynnościach.
Zdaniem Sądu, wystawiona faktura obejmująca otrzymaną przedpłatę wystawiona na rzecz klienta odzwierciedla stan faktyczny istniejący na datę jej wystawienia, tj. dokumentuje uiszczenie przez Kupującego, na poczet przyszłej dostawy energii, do której uiszczenia klient zobowiązał się na podstawie zawartego kontraktu indywidualnego na sprzedaż energii elektrycznej (w ramach "Transaction Confirmation"). Nie można zatem mówić o popełnieniu pomyłki w jakiejkolwiek pozycji faktury, w dacie jej wystawienia. Ustawa o VAT, nie daje podstawy, a tym bardziej nie kreuje obowiązku korygowania faktury w sytuacji, w której po uiszczeniu przedpłaty zmieniła się jedynie osoba ostatecznego nabywcy. Faktura podlegałaby skorygowaniu do zera, gdyby Kupujący i strona wycofali się z zawartej uprzednio umowy, zaś skarżąca zawarła nową umowę na dostawę energii elektrycznej z Odbiorcą Krajowym. Taka sytuacja jednak nie nastąpiła, bowiem Kupujący jedynie scedował na Odbiorcę Krajowego prawo do nabytej od skarżącej energii elektrycznej.
Wobec powyższych wywodów, Sąd uznał za zasadny zarzut naruszenia art. 106j ust. 1 oraz art. 29a ust. 10 pkt 2 ustawy o VAT.
Sąd nie podzielił natomiast podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów postępowania. DKIS nie jest związany innymi wydawanymi interpretacjami indywidualnymi, choćby dotyczyły one tego samego zagadnienia prawnego i zbliżonego stanu faktycznego. Mają one bowiem charakter indywidualny i znajdują zastosowanie w konkretnych sprawach i wobec konkretnych podmiotów, które o ich wydanie wnioskowały.
2. Powyższy wyrok został w całości zaskarżony przez organ, który zarzucił mu naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 106j ust. 1 pkt 3 oraz art. 29a ust. 10 pkt 2 ustawy o VAT - poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu przez Sąd I instancji, iż skarżąca w okolicznościach podanych we wniosku w związku z dokonaną cesją praw i obowiązków z zawartej umowy nie jest zobowiązana do wystawienia faktury korygującej / obniżenia podstawy opodatkowania, w sytuacji gdy prawidłowa wykładnia winna skutkować odmiennym wnioskiem, albowiem wraz z cesją dochodzi do zmiany kontrahenta z terytorium Wielkiej Brytanii na kontrahenta z terytorium Polski i tym samym do zmiany miejsca świadczenia (opodatkowania), co winno skutkować wystawieniem faktury korygującej.
Kasator wniósł o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez oddalenie skargi; rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie; zasądzenie od skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
3.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
3.2. Istota sporu w sprawie dotyczyła tego, czy w opisanym we wniosku stanie faktycznych (zdarzeniu przyszłym) występuje konieczność skorygowania faktury wystawionej przez Skarżącą na rzecz Kupującego z siedzibą w Wielkiej Brytanii, dotycząca sprzedaży energii elektrycznej, za którą dokonała ona przedpłaty, w sytuacji gdy dojdzie do cesji umowy sprzedaży na rzecz kolejnego podmiotu E.2. (Odbiorca Krajowy).
Zdaniem kasatora, wraz z cesją dochodzi do zmiany kontrahenta z terytorium Wielkiej Brytanii na kontrahenta z terytorium Polski i tym samym do zmiany miejsca świadczenia (opodatkowania), co winno skutkować wystawieniem faktury korygującej.
Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko wyrażone w sprawie przez Sąd I instancji, że zaistniała w opisanym we wniosku zdarzeniu przyszłym sytuacja nie stanowi żadnej z przesłanek korekty faktury pierwotnej (zgodnie z art. 106j ust. 1 ustawy o VAT, w brzmieniu obowiązującym w sprawie, podatnik wystawia fakturę korygującą w przypadku gdy po wystawieniu faktury: udzielono obniżki ceny w formie rabatu, o której mowa w art. 29a ust. 7 pkt 1; udzielono opustów i obniżek cen, o których mowa w art. 29a ust. 10 pkt 1; dokonano zwrotu podatnikowi towarów i opakowań; dokonano zwrotu nabywcy całości lub części zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4; podwyższono cenę lub stwierdzono pomyłkę w cenie, stawce, kwocie podatku lub w jakiejkolwiek innej pozycji faktury).
Niewątpliwie, Kupujący nabył towar w postaci energii elektrycznej od Skarżącej. Zapłacił z góry za towar, który miał być mu dostarczony. W sprawie nie doszło do udzielenia rabatu, upustu lub obniżki ceny. Cena, z którą sprzedano towar pozostała niezmieniona. Nie nastąpił zwrot towaru ani zwrot zapłaty. Kontrahenci nie umówili się również na podwyższenie ceny. Z opisu zawartego we wniosku nie wynika ponadto, aby faktura pierwotna była dotknięta jakąkolwiek pomyłką lub błędem.
Następnie w wyniku cesji prawa do nabytej energii elektrycznej towar miał trafić zostać do "nowego" nabywcy, czyli Odbiorcy Krajowego. Drugi w kolejności nabywca nie miał obowiązku płacić Skarżącej za towar. Z kolei Skarżąca nie miała obowiązku zwracać Kupującemu uprzednio uiszczonej zapłaty. Tym samym poza sferą zainteresowania Skarżącej pozostawało, jak między Kupującym a Odbiorcą krajowym zostanie rozliczone przekazanie prawa do nabytej od niej energii elektrycznej.
Jak słusznie zauważył Sąd I instancji, doszło zatem w istocie do dwóch odrębnych transakcji polegających na przeniesieniu prawa do rozporządzania towarem jak właściciel, tj. umowy sprzedaży energii między Stroną a Kupującym oraz cesji prawa do odbioru zakupionej energii elektrycznej między Kupującym a Odbiorcą Krajowym. Nie nastąpiła w konsekwencji zmiana stron pierwotnej umowy, a jedynie modyfikacja miejsca dostawy towaru, w tym wskazanie nowego podmiotu, który będzie tę energię zużywał. Tym samym rola Kupującego zmieniła się tylko w ten sposób, że pierwotnie nabywał energię we własnym imieniu i na swoją rzecz, a następnie, jako swoisty pośrednik, we własnym imieniu, ale na rzecz Odbiorcy Krajowego. Z tego też względu faktura wystawiona przez Skarżącą na Kupującego od rozpoczęcia do zakończenia dostaw zawierałaby dane jak najbardziej zgodne z rzeczywistością, czyli sprzedaż określonego towaru po określonej cenie wskazanemu w jej treści podmiotowi. Z puntu widzenia treści rzeczonej faktury nieistotne było natomiast to w jaki sposób nabytym towarem ów podmiot następnie rozporządzał, a konkretnie czy sam zużywał tę energię, czy też scedował to prawo na Odbiorcę Krajowego.
Co istotne, nie można uznać, że pierwotna umowa nie doszła do skutku. Gdyby tak było, to Kupujący nie mógłby scedować prawa od odbioru energii na kolejny podmiot. Kupujący prawo do rozporządzania towarem jednak nabył i mógł je skutecznie przenieść na Odbiorcę Krajowego. Nie doszło zatem do zawarcia umowy sprzedaży i następnie jej anulowania. Doszło do dwóch odrębnych transakcji, których skutkiem było dwukrotne przeniesienia prawa do rozporządzania towarem jak właściciel, czyli w myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, do dwóch kolejnych dostaw tego samego towaru. Zawarcie drugiej w kolejności nie wywarło takiego skutku, aby konieczne było korygowanie faktury pierwotnej wystawionej przez Skarżącą na Kupującego.
Należy zgodzić się z Sądem wojewódzkim, że przepisy ustawy o VAT nie dają podstaw do skorygowania faktury z uwagi na to, że pierwotny kupujący przeniósł prawo do rozporządzania towarem jak właściciel na kolejnego nabywcę. Nie doszło bowiem do zmiany strony umowy zawartej między pierwszymi dwoma podmiotami, lecz de facto do zawarcia kolejnej umowy dotyczącej odrębnej dostawy towaru pomiędzy drugim i trzecim podmiotem. Przepisom ustawy o VAT nie jest natomiast obca instytucja dostawy łańcuchowej, w ramach której dochodzi do więcej niż jednej dostawy towarów, zaś towar jest wydawany przez pierwszego dostawcę ostatniemu w kolejności nabywcy. Zgodnie bowiem z art. 7 ust. 8 ustawy o VAT, w przypadku gdy kilka podmiotów dokonuje dostawy tego samego towaru w ten sposób, że pierwszy z nich wydaje ten towar bezpośrednio ostatniemu w kolejności nabywcy, uznaje się, że dostawy towarów dokonał każdy z podmiotów biorących udział w tych czynnościach.
W rezultacie, zdaniem NSA, wystawiona faktura obejmująca otrzymaną przedpłatę wystawiona na rzecz klienta odzwierciedla stan faktyczny istniejący na datę jej wystawienia, tj. dokumentuje uiszczenie przez Kupującego, na poczet przyszłej dostawy energii, do której uiszczenia klient zobowiązał się na podstawie zawartego kontraktu indywidualnego na sprzedaż energii elektrycznej (w ramach "Transaction Confirmation"). Nie można zatem mówić o popełnieniu pomyłki w jakiejkolwiek pozycji faktury, w dacie jej wystawienia. Ustawa o VAT, nie daje podstawy, a tym bardziej nie kreuje obowiązku korygowania faktury w sytuacji, w której po uiszczeniu przedpłaty zmieniła się jedynie osoba ostatecznego nabywcy. Faktura podlegałaby skorygowaniu do zera, gdyby Kupujący i Strona wycofali się z zawartej uprzednio umowy, zaś Skarżąca zawarła nową umowę na dostawę energii elektrycznej z Odbiorcą Krajowym. Taka sytuacja jednak nie nastąpiła, bowiem Kupujący jedynie scedował na Odbiorcę Krajowego prawo do nabytej od Skarżącej energii elektrycznej.
Podsumowując, słusznie, Sąd I instancji uznał za zasadny zarzut naruszenia art. 106j ust. 1 oraz art. 29a ust. 10 pkt 2 ustawy o VAT, który odzwierciedla autonomiczne rozumienie określonych instytucji prawnych i wolę stron na gruncie prawa cywilnego i podatku VAT.
3.3. Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143) oddalił skargę kasacyjną organu jako niezasadną.
sędzia WSA (del.) sędzia NSA sędzia NSA (spr.)
Elżbieta Olechniewicz Marek Olejnik Bartosz Wojciechowski