I FSK 13/05

I FSK 13/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2005-07-01
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-01-07
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Bogdan Lubiński /sprawozdawca/
Juliusz Antosik /przewodniczący/
Krzysztof Stanik
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I SA/Po 1370/02 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2004-08-12
Skarżony organ
Izba Skarbowa
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
art. 2 ust. 3 pkt 1, art. 15 ust. 3
Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 183, art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA: Juliusz Antosik Sędziowie NSA: Bogdan Lubiński (spr.) Krzysztof Stanik Protokolant: Iwona Wtulich po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2005 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "P." Spółki z o.o. w T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 sierpnia 2004 r. sygn. akt I SA/Po 1370/02 w sprawie ze skargi "P." Spółki z o.o. w T. na decyzję Izby Skarbowej w P. z dnia 29 marca 2002 r. (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za 2000 r. 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od "P." Spółki z o.o. w T. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w P. kwotę 1.800 zł /jeden tysiąc osiemset złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 12 sierpnia 2004 r. I SA/Po 1370/02 oddalił skargę "P." Spółki z o.o. z siedzibą w T. na decyzje Izby Skarbowej w P. Ośrodek Zamiejscowy w K. z dnia 29 marca 2002 r. (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za 2002 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd napisał, że po przeprowadzeniu postępowania kontrolnego w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczenia i wypłacenia podatków stanowiących dochód budżetu państwa za 2000 r. w Spółce z o.o. "P." w T. Inspektor Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej w P. OZ w K. decyzją z 21 grudnia 2001 r. określił Spółce za miesiące od stycznia do grudnia 2000 r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika w innych niż podatnik deklarował wysokościach, zaległości podatkowe i odsetki od tych zaległości oraz ustalił za ww. miesiące dodatkowe zobowiązanie podatkowe na podstawie art. 27 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym z 8 stycznia 1993 r. /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ w brzmieniu obowiązującym w 2000 r.
W uzasadnieniu decyzji Inspektor stwierdził, że kontrolowana Spółka nie obliczała i nie deklarowała podatku należnego od przekazanych folderów, plakatów i ulotek na potrzeby reklamy, oraz że w okresie objętym kontrolą naruszyła przepisy art. 19 ust. 3 pkt 1 i ust. 3b ustawy VAT w związku z par. 42 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 109 poz. 1245 ze zm./ poprzez obniżenie w miesiącu otrzymania faktury podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur VAT za dostawę usług telekomunikacyjnych, energii cieplnej i zużycia wody. Spółka również niewłaściwie dokonała rozliczenia podatku naliczonego związanego ze sprzedażą zwolnioną i opodatkowaną naruszając przepisy art. 20 ust. 2 i 3 ustawy VAT, a także nieprawidłowo wykazała w deklaracji VAT-7 za miesiąc luty 2000 r. kwotę do zwrotu za zakupioną kasę rejestrującą naruszając postanowienia par. 8 ust. 2 i par. 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z 29 listopada 1999 r. w sprawie kas rejestrujących /Dz.U. nr 98 poz. 1143/.
Od powyższej decyzji odwołała się Spółka i zarzuciła naruszenie podstawowych zasad postępowania podatkowego tj. art. 197 i 210 Ordynacji podatkowej oraz prawa materialnego tj. art. 19 ustawy o podatku od towarów i usług. Spółka w uzasadnieniu odwołania podkreśliła, że wydane klientom materiały w postaci katalogów, plakatów i innych materiałów informacyjnych były zwykłą ofertą zawierającą jedynie prezentację wyrobów firmy kierowaną do potencjalnych klientów i nie są reklamą. Spółka podkreśliła, że nie zakupiła materiałów reklamowych a usługi, co potwierdzają zapisy na fakturach dotyczących wykonania tych prac a zakup usług obcych, nawet przeznaczonych do celów reprezentacji i reklamy nie podlegają podatkowi VAT należnemu.
Decyzja zawiera istotne sprzeczności w zakresie odliczenia VAT od energii elektrycznej i usług telekomunikacyjnych. Spółka nie uchybiła terminom zapisanym w ust. 3 art. 19 ustawy tylko terminom określonym w rozporządzeniu Ministra Finansów. Przepis dotyczący utraty prawa do odliczenia w związku z niezachowaniem terminów ściśle określonych w ustawie nie może mieć zastosowania do terminów wynikających z innych przepisów. Natomiast przedwczesne odliczenie podatku VAT nie powinno pozbawiać Spółki prawa do odliczenia podatku VAT w terminie, bowiem podatek wynikający z faktur zakupu, przyjęty do rozliczeń w miejscu poprzedzającym miesiąc otrzymania tej faktury a następnie usuniętej z rozliczeń przez urząd kontroli skarbowej, należy uwzględnić w rozliczeniu za miesiąc, w którym podatnik ja otrzymał.
W konsekwencji Spółka domagała się uchylenia decyzji w całości i orzeczenia co do istoty sprawy, ewentualnie uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.
Powyższe odwołanie zostało uwzględnione częściowo, ponieważ Izba Skarbowa w decyzji z 29 marca 2002 r. uchyliła zaskarżoną decyzję w części i określiła za miesiące maj, sierpień i października 2000 r. w innej niż Inspektor nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika, zaległości podatkowe i odsetki od tych zaległości, a także w innej wysokości ustaliła dodatkowe zobowiązanie podatkowe za ww. miesiące na podstawie art. 27 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług. W pozostałym zakresie decyzja organu I instancji została utrzymana w mocy. W uzasadnieniu decyzji Izba Skarbowa stwierdziła, że trzy faktury na kwotę 194,88 zł i VAT 42,87 zł nie naruszyły postanowień par. 42 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów z 29 listopada 1999 r. cyt. powyżej, a zatem nie było podstaw do wyłączenia ich z odliczenia, ponieważ przepis art. 19 ust. 3b nie miał zastosowania. Izba uznała także, że nie było podstaw do opodatkowania podatkiem VAT "Katalogów małych A-5" w kwocie 13.330 zł ponieważ stanowiły tylko ofertę handlową i nie zawierały żadnych przymiotów reklamy.
Odnośnie pozostałych zarzutów Izba podzieliła stanowisko organu I instancji, a w szczególności, że wbrew twierdzeniom zawartym w odwołaniu foldery, katalogi, plakaty i inne materiały informacyjne mają charakter towarów przekazanych na potrzeby reklamy w rozumieniu art. 2 ust. 3 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
Powyższą decyzję zaskarżyła Spółka z o.o. "P." do Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ w Poznaniu. Skargę oparto na zarzucie naruszenia prawa materialnego art. 15 ust. 3 i art. 19 ustawy o podatku od towarów i usług oraz zasad postępowania podatkowego zwłaszcza art. 197 i 210 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Spółki wydawanie klientom katalogów, plakatów i innych materiałów informacyjnych nie upoważnia do stwierdzenia, że są to materiały reklamowe, ponieważ są to zwykłe oferty zawierające jedynie prezentację wyrobów firmy kierowane do potencjalnych klientów.
Stwierdzono również, że nie zakupiła materiałów reklamowych tylko usługi, co potwierdzają zapisy na fakturach dotyczących wykonanie tych prac, a zakup usług obcych nawet przeznaczonych na cele reprezentacji i reklamy nie podlegają podatkowi należnemu VAT. Zarzucono także, że Spółka bezzasadnie została pozbawiona prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktury za dostarczone usługi w zakresie energii elektrycznej, dostarczenia wody i telekomunikacyjnej, ponieważ zakwestionowane faktury określały jakiego okresu rozliczeniowego dotyczą i dlatego nie naruszyły przepisów powołanych w tym zakresie w obu decyzjach. Spółka domagała się uchylenia zaskarżonych decyzji organu I i II instancji.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w P. OZ w K. nie znalazła podstaw do zmiany swego stanowiska i wniosła o oddalenie skargi oraz podkreśliła, że w ocenie Izby Skarbowej w par. 42 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 109 poz. 1245 ze zm./ ustanowiono zasadę zgodnie z którą w stosunku do przypadków wymienionych w par. 6 ust. 1 pkt 1-4, 7, 9, 11 rozporządzenia, a także w przypadku umowy komisu, fakturę wystawia się nie później niż z chwilą powstania obowiązku podatkowego jednak nie wcześniej niż 30 dni przed powstaniem tego obowiązku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę stwierdził, że spór w sprawie sprowadza się do oceny, czy przekazane potencjalnym nabywcom foldery, multimedialne kaset CD, katalogi, plakaty B1, zawieszki na krzesła mają charakter towarów przekazanych na potrzeby reklamy w rozumieniu art. 2 ust. 3 pkt 1 ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./.
Zgodnie z treścią powyższego przepisu opodatkowaniu przedmiotowym podatkiem podlega również świadczenie usług oraz przekazanie lub zużycie towarów na potrzeby reprezentacji albo reklamy. Spółka z o.o. "P." w skardze do Sądu i w odwołaniu do organu II instancji twierdzi, że przedstawione materiały zawierały jedynie "informacje handlowe" a ich celem nie było pozyskanie nowych klientów. Z tego to powodu zdaniem Spółki "informacje handlowe" nie podlegają opodatkowanie i nie zostały one uwzględnione przy ustalaniu zobowiązania podatkowego.
Ustawa o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym nie definiuje pojęcia reklamy i reprezentacji, jednakże Sąd w pełni podziela tezę zawarta w wyroku NSA z 24 września 1998 r. w sprawie I SA/Po 140/98, zgodnie z którą zasadnie można przyjąć w świetle praktyki handlowej, obrotu towarowego i doświadczenia życiowego, że najistotniejszą cecha reklamy jest informacja mająca na celu zachęcenie potencjalnego klienta do nabycia reklamowanego towaru.
Według J. Kamińskiego i W. Marucha za reklamę należy uznać wszystko to, co zawiera dodatkowe informacje, które nie są niezbędne do złożenia oferty czy zawarcia umowy - Ustawa o VAT. Komentarz, wydanie 2, Warszawa 1996, s. 52-53. Natomiast w innym komentarzu autorzy B. Brzeziński i M. Kalinowski, Komentarz do podatku dochodowego od osób prawnych, Warszawa 1996, s. 143-144, uznają za reklamę działania, którym celem jest kształtowanie popytu poprzez poszerzenie wiedzy przyszłych nabywców o towarach bądź usługach, ich cechach i przeznaczeniu w celu zachęcenia ich do nabywania towarów bądź usług od tego właśnie, a nie innego podmiotu gospodarczego.
W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie sporne towary /w postaci folderów, katalogów/ należało uznać za reklamę, a świadczyły o tym opisane cechy towarów zachęcające do kupna i sposób ich rozprowadzania.
Wbrew twierdzeniom Spółki przedstawione do kontroli towary w postaci folderów, katalogów itp. podlegały na mocy art. 2 ust. 3 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Gołosłowny okazał się zarzut podniesiony w skardze wadliwego względnie nie budzącego zaufania prowadzenia przez organy podatkowe postępowania dowodowego, który nie został poparty konkretnymi faktami i jako gołosłowny nie mógł odnieść żądanego skutku.
Zgodnie z przepisami zawartymi w dziale IV Ordynacji podatkowej - ustawie z 29 sierpnia 1997 r. /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ organ prowadzący postępowanie musi dążyć do ustalenia prawdy materialnej i według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekazania ocenić wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne.
Wynika to z art. 191 cyt. ustawy "organ podatkowy ocenia na podstawie zebranego materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona". Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 197 Ordynacji, który wskazuje o możliwości powołania biegłego lub biegłych w celu wydania opinii.
Zgodnie z tym przepisem organ podatkowy jest uprawniony do powołania biegłego tylko wtedy gdy nie posiada wystarczającej wiedzy w spornym zakresie, a w myśl art. 187 par. 3 fakty powszechnie znane nie wymagają dowodu. Z akt podatkowych wynika, że do kontroli spółka przedłożyła konkretne towary w postaci folderów zawierających zdjęcia, katalogów, plakatów B1, zawieszek na krzesła i multimedialnych kaset CD. Cały materiał dowodowy został zebrany w toku postępowania przez organ I instancji, a Izba Skarbowa nie zbierała żadnych nowych dowodów, a jedynie dokonała odmiennej oceny tzn. "Katalogów małych A-5", które jej zdaniem, nie zawierały żadnych przymiotów reklamy.
Zdaniem Sądu organy obu I instancji dołożyły należytej staranności w wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy, a dokonana przez nie ocena była logiczna i nie nosiła cech dowolności.
W toku całego postępowania zapewniony był czynny udział strony, była ona bowiem zapoznana z wynikami postępowania zgodnie z art. 123 par. 1 i art. 200 par. 1 Ordynacji, a uzasadnienie decyzji wbrew zarzutom skargi odpowiada wymogom zawartym w art. 210 par. 4 Ordynacji w zakresie uzasadnienia faktycznego i prawnego.
Niezasadny jest także zarzut, że bezpodstawnie pozbawiono Spółkę prawa do odliczenia podatku wynikającego z faktur dokumentujących usługi w zakresie dostarczania wody i energii cieplnej oraz za usługi telekomunikacyjne. Z akt sprawy wynika, że Spółka sporne faktury rozliczyła w miesiącach ich otrzymania, a nie w miesiącu płatności wbrew postanowieniom zawartym w ustawie o podatku od towarów i usług.
W złożonej skardze kasacyjnej skarżąca Spółka powołując się na treść art. 173 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ wniosła o uchylenie w całości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 12 sierpnia 2004 r. oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Wyrokowi zarzucono rażące naruszenie prawa materialnego poprzez obrazę postanowień art. 15 ust. 3 i art. 19 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym przez co niewłaściwie ustalono podstawy opodatkowania.
Autor skargi podniósł, że kwestią sporną nie była tylko sprawa ustalenia czy przekazane klientom materiały mają charakter reklamowy, jak wskazał to Sąd lecz również w sprawie kwestionowano wysokość ustalonej podstawy opodatkowania.
Zgodnie z treścią art. 2 ustaw o VAT opodatkowaniu podlega świadczenie usług oraz przekazanie lub zużycie towarów na potrzeby reprezentacji i reklamy. Intencją ustawodawcy było zapobieżenie unikania wpłat należności podatku VAT w drodze wydawania towarów zamiast ich sprzedaży. W ocenie autora skargi pomimo powołania się na orzecznictwo nie odróżniono informacji od reklamy. W związku z powyższym bezpodstawnie opodatkowano towary zużyte na cele informacji, a co zostało przeoczone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.
Podniesiono, że kwestie ustalenia podstaw opodatkowania reguluje art. 15 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług. Dokonanie rozszerzającej interpretacji tego przepisy przez organy podatkowe oraz Sąd skutkowało nieuwzględnieniem, iż katalogi, foldery oraz płyty CD występują w obrocie gospodarczym na rynku. Z kolei Izbie Skarbowej znane jest, iż wartość rynkowa jest również "0" lub ma niewielką wartość. Np. wartość płyty CD z nagraniem reklamy jest jedynie równa cenie płyty bez nagrania. Natomiast katalog ma wartość rynkową równą cenie skoroszytu.
Dodano, że zaliczenie kosztów poniesionych na wykonanie np. płyty z informacjami o produktach wyłącznie na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, jeśli ustala się wartość nieodpłatnych świadczeń. Natomiast tej instytucji z ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie można przenosić do ustawy o VAT.
Cytując treść art. 19 tej ustawy podniesiono, że protokół z kontroli oraz decyzja organów podatkowych nie wskazują, żeby odliczenia z otrzymanych faktur nastąpiło w innym miesiącu niż w miesiącu otrzymania faktury.
Reasumując wskazano, iż rozpatrzenia skargi na decyzję izby Skarbowej dokonano powierzchownie, bez oceny całości przedstawionych zarzutów oraz z naruszeniem art. 15 ust. 3 i art. 19 ustawy o VAT.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w P. nie zgadzając się z jej argumentacją wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Postawiony w skardze kasacyjnej "P." Spółki z o.o. w T. zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 3 i art. 19 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym nie mógł zostać uwzględniony.
Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1. naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
2. naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarżąca Spółka powołała się na naruszenie prawa materialnego przez co niewłaściwie ustalono podstawy opodatkowania, czyli na podstawę kasacyjną przewidzianą w art. 174 pkt 1 powołanej ustawy.
Przypomnieć należy, iż charakter prawny skargi kasacyjnej jest odmienny zarówno w porównaniu ze skargą wnoszoną do sądu administracyjnego, jak i funkcjonującą do 31 grudnia 2003 r. rewizją nadzwyczajną. Istotną cechą postępowania wszczętego na skutek wniesienia skargi kasacyjnej jest związanie sądu II instancji granicami skargi kasacyjnej, o czym stanowi art. 183 cyt. ustawy.
Zgodnie z tym przepisem poza niewystępującymi w rozpatrywanej sprawie przypadkami nieważności postępowania sądowego, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Oznacza to, że nie może badać zgodności zaskarżonego wyroku z przepisami prawa niewymienionymi we wniesionej skardze. Zasada wynikająca z art. 183 ustawy wyznacza kierunki badania zaskarżonego orzeczenia przytoczonymi podstawami.
Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 sierpnia 2004 r. oddala skargę Spółki m.in. z powodu niestwierdzenia naruszenia art. 187 par. 3 ; art. 191; art. 197 oraz art. 210 par. 4 Ordynacji podatkowej i wbrew twierdzeniom podatniczki przedstawione do kontroli towary w postaci folderów, katalogów itp. podlegały na mocy art. 2 ust. 3 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług opodatkowaniu. Sąd takie rozstrzygnięcie podjął po dokonaniu oceny ustaleń faktycznych dokonanych przez organy podatkowe.
Autor skargi nie zakwestionował ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd. Jednakże treść skargi kasacyjnej zdaje się wskazywać, że dąży ona do podważenia ustalonego przez Sąd faktu, że przekazane klientom towary nie miały charakteru reklamy w rozumieniu art. 2 ust. 3 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Tak rozumiany zarzut jednak nie może doprowadzić do skutku zamierzonego przez stronę skarżącą.
Uznanie konkretnego towaru dla potrzeb reprezentacji i reklamy, które podlegają na mocy ww. art. 2 ust. 3 pkt 1 opodatkowaniu, mieści się w sferze ustaleń faktycznych. Z kolei stosownie do treści cyt. art. 183 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie może badać trafności ustaleń faktycznych dokonanych w zaskarżonym wyroku, jeżeli skarżąca skutecznie nie zarzuciła w ramach podstawy kasacyjnej, o której mowa w art. 174 pkt 2 tej ustawy, że przy dokonywaniu klasyfikacji towarów doszło do naruszenia przepisów postępowania.
Jednocześnie należy zaznaczyć, iż w przypadku przeznaczenia przez podatnika określonych towarów, zakupionych od innych podmiotów, przekazanie takie jest równoznaczne ze sprzedażą towarów. Wymaga więc opodatkowania od wartości tych towarów i usług na podstawie art. 15 ust. 3 powołanej ustawy o podatku od towarów i usług.
W związku z powyższym skoro w oparciu o niezakwestionowany stan faktyczny ustalono, że zakupione towary w postaci folderów katalogów należało uznać za reklamę o czym świadczyły cechy tych towarów i podlegały one opodatkowaniu na mocy art. 2 ust. 3 pkt 1 ustawy oraz za ich wartość przyjęto koszt ich wytworzenia, to zarzut naruszenia art. 15 ust. 3 ustawy należało uznać za nietrafny.
Odnośnie zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 19 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym w brzmieniu obowiązującym w 2000 r. trzeba przede wszystkim zwrócić uwagę, iż przepis ten dzielił się jeszcze na ustępy i punkty. Tymczasem autor skargi nie sprecyzował jakiego konkretnego przepisu zarzut skargi dotyczy. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie naruszył ww. art. 19 ustawy, skoro przyjął, że Spółka sporne faktury rozliczyła w miesiącu ich otrzymania, a nie w miesiącu płatności wbrew postanowieniom zawartym w ustawie o podatku od towarów i usług.
Z wyżej podanych względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego postanowiono zgodnie z art. 204 pkt 1 ustawy.