I FSK 129/05

I FSK 129/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2005-10-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-02-25
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Artur Mudrecki
Juliusz Antosik /przewodniczący/
Sławomir Kozik /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Sygn. powiązane
I SA/Wr 640/03 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2004-10-01
Skarżony organ
Izba Skarbowa
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art.184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Juliusz Antosik, Sędzia NSA Sławomir Kozik ( spr.), Sędzia NSA Artur Mudrecki, Protokolant Jan Jaworski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2005 r. skargi kasacyjnej A. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 1 października 2004 r., sygn. akt I SA/Wr 640/03 w sprawie ze skargi A. C. na decyzję Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia [...] stycznia 2003r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za marzec 2002 r., 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od A. C. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu kwotę 450 (słownie: czterysta pięćdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 1 października 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę A. C. na decyzję Izby Skarbowej we Wrocławiu Ośrodek Zamiejscowy w Legnicy z dnia [...] stycznia 2003 r., utrzymującą w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] października 2002 r., którą określono wobec skarżącego zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym a miesiąc marzec 2002 r., zaległość podatkową w tym podatku oraz odsetki za zwłokę.
W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji przedstawił przebieg postępowania w sprawie podając, iż organ podatkowy pierwszej instancji uzasadnił wydanie decyzji w związku ze stwierdzeniem, iż ww. okresie rozliczeniowym skarżący prowadził sprzedaż gazu płynnego służącego do napędu pojazdów samochodowych wymienionego w załączniku Nr 6 poz. 21 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 z późn.zm.), która zgodnie z art. 34 ust. 1 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT podlegała opodatkowaniu podatkiem akcyzowym. W złożonym odwołaniu skarżący wskazał, iż nie będąc producentem ani też importerem paliw, korzystał ze zwolnienia z podatku akcyzowego oraz niezależnie od tego powołał orzeczenie TK z dnia 6 marca 2002 r. o niezgodności § 16 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 5 stycznia 1998 r. w związku z art. 35 ust. 4 ustawy z 8 stycznia 1993 r. z art. 217 Konstytucji RP. Izba Skarbowa we Wrocławiu Ośrodek Zamiejscowy w Legnicy utrzymała w mocy decyzję organu I instancji jako zgodną z prawem, nie uznając zasadności podniesionych w odwołaniu zarzutów. W uzasadnieniu decyzji odwoławczej podkreślono, iż zgodnie z przepisem § 14 rozporządzenia z dnia 19 grudnia 2001 r. w sprawie podatku akcyzowego (Dz.U. nr 148, poz. 1655 z późn.zm.) a od 26 marca 2002 r. przepisem § 12 rozporządzenia z dnia 22 marca 2002 r. (Dz.U. nr 27, poz. 269) w sprawie podatku akcyzowego Minister Finansów zwolnił z obowiązku podatkowego podatników będących sprzedawcami wyrobów akcyzowych, ale jednak z tego zwolnienia wyłączył przepisem § 14 po zmianie § 12 rozporządzenia podmioty sprzedające gaz płynny w części, w której jest on tankowany do pojazdów samochodowych przystosowanych technicznie do zasilania tym paliwem, co powoduje, iż przedmiotowe zwolnienie nie ma zastosowania w odniesieniu do sprzedaży dokonywanej przez skarżącego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona skarżąca wskazała na naruszenie art. 35 ust. 1 i 4 ustawy o VAT poprzez rozszerzenie katalogu podmiotów zobowiązanych do ponoszenia zobowiązania podatkowego w zakresie akcyzy w zw. z § 16 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 5 stycznia 1998 r. w sprawie podatku akcyzowego oraz naruszenie art. 217 Konstytucji RP poprzez pominięcie zasady ustalania zobowiązania podatkowego na podstawie ustawy i określenie zobowiązania podatkowego na podstawie § 16 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 5 stycznia 1998 r. w sprawie podatku akcyzowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w pełni podzielił stanowisko organów podatkowych uznając, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, mając przede wszystkim na uwadze, iż poza sporem pozostaje, iż w badanym okresie skarżący sprzedawał gaz płynny służący do tankowania pojazdów samochodowych przystosowanych technicznie do zasilania tym paliwem i że tej sprzedaży nie opodatkował. Odnosząc się do głównych zarzutów wniesionej skargi Sąd wskazał jednocześnie, iż w art. 35 ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 października 2001 r. wskazani jako podatnicy podatku akcyzowego byli wyłącznie producent i importer wyrobów akcyzowych. Pozostałe kategorie podmiotów, na których ciążył obowiązek zapłaty akcyzy, określał Minister Finansów w drodze rozporządzenia. Ze względu na treść art. 217 Konstytucji RP, z którego wynika zasada wyłączności ustawowej regulacji dotyczącej nakładania podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych (...) ustawodawca zmienił treść art. 35 ustawy o VAT, ustawą z dnia 18 września 2001 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 122, poz. 1324), rozszerzając zakres podmiotowy tego artykułu i jako podatnicy zostali określeni nie tylko producenci i importerzy wyrobów akcyzowych, lecz także sprzedawcy tych wyrobów. Zmiana ta zaczęła obowiązywać po siedmiu dniach od dnia jej ogłoszenia czyli od 31 października 2001 r. W związku z powyższym w ocenie Sądu pierwszej instancji przytoczony przez skarżącego wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 marca 2000 r. dotyczący stanu prawnego przed 31 października 2001 r., który zapadł już po zmianie niekonstytucyjnych przepisów, nie może stanowić okoliczności uzasadniającej inne rozstrzygniecie niż przyjęte przez organy podatkowe, gdyż wyrok dotyczył przepisów obowiązujących przed zmianą dokonaną ustawą z dnia 18 września 2001 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu A. C. wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, podtrzymując uprzednio podniesione zarzuty tj. naruszenie prawa materialnego - art. 35 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż po stronie skarżącego powstało zobowiązanie podatkowe w zakresie podaku akcyzowego oraz naruszenie art. 217 Konstytucji RP poprzez niezastosowanie zasady ustalania zobowiązania podatkowego na podstawie ustawy i określenie tegoż zobowiązania zgodnie z treścią § 16 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 5 stycznia 1998 r. w sprawie podatku akcyzowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna wniesiona przez A. C. jest niezasadna.
Skarżący swoją skargę oparł na podstawie opisanej w art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270), zarzucając zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego.
Naczelny Sąd Administracyjny będąc z mocy art. 183 § 1 p.p.s.a. związanym granicami skargi kasacyjnej stwierdza, że w sprawie niniejszej Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopuścił się zarzucanego w skardze kasacyjnej naruszenia przepisów prawa materialnego. W szczególności wskazać należy, że Sąd pierwszej instancji zastosował właściwe przepisy prawa materialnego obowiązujące w marcu 2002 r. Całkowicie chybiony jest zarzut skargi kasacyjnej co do naruszenia art. 35 ust. 4 ustawy o VAT, gdyż Sąd nie stosował tego przepisu, ponieważ w przedmiotowym okresie przepis ten już nie obowiązywał, bowiem skreślony został przez art. 1 pkt 3 lit. b) ustawy z dnia 18 września 2001 r. (Dz.U. nr 122, poz. 1324) zmieniającej ustawę o podatku VAT z dniem 31 października 2001 r. Również zarzucane w skardze kasacyjnej naruszenie przez Sąd pierwszej instancji § 16 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 5 stycznia 1998 r. w sprawie podatku akcyzowego z tej samej przyczyny nie mogło mieć miejsca, gdyż Sąd nie stosował tego przepisu, ponieważ on także przedmiotowym okresie już nie obowiązywał.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest także trafny zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 217 Konstytucji RP poprzez nie zastosowanie zasady ustalania zobowiązania na podstawie ustawy, gdyż jak wskazano wyżej, Sąd ten nie stosował zawierającego delegację dla Ministra Finansów do określenia w drodze rozporządzenia przypadków, gdy podatnikami akcyzy są osoby lub jednostki inne niż producent lub importer wyrobów akcyzowych art. 35 ust 4 ustawy o VAT oraz § 16 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 5 stycznia 1998 r. w sprawie podatku akcyzowego, ponieważ przepisy te już nie obowiązywały. W sprawie zobowiązania skarżącego w podatku akcyzowym za marzec 2002 r. Sąd pierwszej instancji prawidłowo zastosował obowiązujące wówczas przepisy prawa materialnego - art. 34 ust. 1 i 35 ust 1 pkt 4 ustawy o VAT oraz § 14 rozporządzenia z dnia 19 grudnia 2001 r. w sprawie podatku akcyzowego, a od 26 marca 2002 r. przepisem § 12 rozporządzenia z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie podatku akcyzowego i uznał prawidłowość rozstrzygnięcia Izby Skarbowej we Wrocławiu Ośrodek Zamiejscowy w Legnicy w ww. przedmiocie. Sąd ten właściwie wskazał, że przedmiotowym okresie obowiązek podatkowy w zakresie akcyzy nałożony został w drodze ustawy.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego oparto na art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 i art. 209 ww. ustawy.