I FSK 1254/10

I FSK 1254/10 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2011-08-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2010-09-06
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Danuta Oleś /sprawozdawca/
Grażyna Jarmasz /przewodniczący/
Janusz Zubrzycki
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
III SA/Gl 1525/09 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2010-04-16
Skarżony organ
Minister Finansów
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
art. 29 ust. 4
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Jarmasz, Sędzia NSA Janusz Zubrzycki, Sędzia WSA (del.) Danuta Oleś (sprawozdawca), Protokolant Dariusz Rosiak, po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 kwietnia 2010 r. sygn. akt III SA/Gl 1525/09 w sprawie ze skargi U. H. E. E.-P. Sp. z o. o. w C. na interpretację Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Ministra Finansów na rzecz U. H. E. E.-P. Sp. z o. o. w C. kwotę 120 zł (słownie: sto dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Skargą kasacyjną wniesioną przez Ministra Finansów zaskarżony został wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 kwietnia 2010 r., sygn. akt III SA/Gl 1525/09, którym uwzględniono skargę U. H. E. "E.-P." spółka z o.o. z siedzibą w C. i uchylono indywidualną interpretację Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 2009 r. wydaną w przedmiocie podatku od towarów usług.
Z przedstawionego przez Sąd I instancji stanu faktycznego wynika, iż U. H. E. "E.-P." spółka z o.o. z siedzibą w C. (dalej zwana "Spółką") wystąpiła z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług. We wniosku tym Spółka stwierdziła, iż ma zawartą umowę o współpracy handlowej ze spółką L. P. spółka z o.o. z siedzibą w Z. S.. Do umowy w formie załącznika dodano "warunki szczegółowe" określające między innymi zasady przyznawania i wysokość premii pieniężnych. Strony ustaliły pięć rodzajów premii pieniężnych.
Wartość premii pieniężnej ustalona została przez strony umowy poprzez uzależnienie jej procentowej wysokości od zrealizowanych obrotów kwartalnie lub - w przypadku gwarantowanej premii pieniężnej - od zrealizowanych obrotów rocznie. Jedynym warunkiem, który decyduje o uzyskaniu każdego z pięciu rodzajów premii pieniężnej jest zrealizowanie przez wnioskodawcę zakupów wg ściśle określonych progów ich wartości. Opisane w przedstawionym stanie faktycznym premie pieniężne nie są powiązane z konkretnymi dostawami.
Odnosząc się do pytań zawartych w wezwaniu organu z 10 sierpnia 2009 r., Spółka wyjaśniła, że nie świadczy na rzecz kontrahenta usługi zwiększania (intensyfikacji) poziomu sprzedaży jego towarów ani jakiejkolwiek innej usługi, tym samym nie można wskazać symbolu PKWiU usługi. Wnioskodawca dokonuje w L. P. spółka z o.o. zakupów towaru. Jeśli wartość zakupionych towarów w okresie obejmującym kwartał lub rok osiągnie pewien pułap kupujący tj. wnioskodawca otrzyma premię pieniężną. L. P. ustala wysokość obrotów uprawniających do otrzymania premii. Ustalenie to jest dokonywane na podstawie obrotu wynikającego z konkretnych faktur za okres obejmujący kwartał (rok).
Ponadto wnioskodawca wyjaśnił, iż pomiędzy nim a kontrahentem jest zawarta umowa, na podstawie której wnioskodawca nabywa prawo do otrzymania premii pieniężnych, jeśli w określonym czasie dokona nabycia towaru o określonej wartości. Umowa łącząca strony nie uzależnia otrzymania premii pieniężnej od podejmowania przez wnioskodawcę jakichkolwiek działań o charakterze marketingowym świadczonych na rzecz kontrahenta takich jak np. odpowiednie eksponowanie towarów kontrahenta, posiadanie pełnego asortymentu jego towarów czy ich reklama itp. Premiowany jest jedynie zakup towarów osiągający pewien pułap wartości.
W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym zadano pytanie: czy zrealizowanie przez wnioskodawcę określonej wartości zakupów kwartalnych u kontrahenta można uznać za wykonanie przez wnioskodawcę usługi w myśl art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm. - dalej jako "ustawa o VAT"), a w konsekwencji czy wymienionych pięć rodzajów premii pieniężnych podlega opodatkowaniu podatkiem VAT?
Zdaniem Spółki zrealizowanie przez nią określonej wartości zakupów kwartalnych u jej kontrahenta nie można uznać za wykonanie usługi w myśl art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, a zatem każdy z pięciu rodzajów premii pieniężnych nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Na potwierdzenie swojego stanowiska Spółka powołała orzecznictwo sądów administracyjnych.
Dyrektor Izby Skarbowej w K., działając w imieniu Ministra Finansów, w interpretacji z dnia 24 sierpnia 2009 r., stwierdził, że stanowisko Spółki jest prawidłowe.
Organ przytoczył treść art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1 i art. art. 29 ust. 1 i 4 ustawy o VAT. Dalej stwierdził, że mając na uwadze przedstawiony przez wnioskodawcę stan faktyczny oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy, należy uznać, iż otrzymanie przez wnioskodawcę premii pieniężnych nie jest związane z jakimkolwiek świadczeniem usług na rzecz dostawcy. Opisane premie pieniężne obniżają wartość konkretnych dostaw dokumentowanych poszczególnymi fakturami. Ze stanu faktycznego wynika bowiem, że kontrahent wnioskodawcy ustala wysokość obrotów uprawniających do otrzymania premii, a ustalenie to jest dokonywane na podstawie obrotu wynikającego z konkretnych faktur za okres obejmujący kwartał (a w przypadku premii gwarantowanej za okres roku). W związku z powyższym stanowisko Spółki, że w tej konkretnej sytuacji wypłacenia wynagrodzenia za osiągnięcie pułapu obrotów nie należy traktować jako wynagrodzenia za świadczenie usług, organ uznał za prawidłowe. Przy tym zauważył, iż interpretacja dotyczy wyłącznie skutków podatkowych otrzymania przez wnioskodawcę 5 rodzajów premii pieniężnej w sytuacji przedstawionej we wniosku, nie dotyczy natomiast skutków podatkowych wypłacania opisanej premii pieniężnej przez dostawcę wnioskodawcy i nie wywołuje żadnych skutków prawnych dla kontrahenta wnioskodawcy wypłacającego te premie pieniężne.
Spółka wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa, a następnie wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, z wnioskiem o uchylenie indywidualnej interpretacji. Skarżąca zarzuciła interpretacji niezgodność z prawem, poprzez:
- naruszenie art. 29 ust. 4 ustawy o VAT poprzez jego zastosowanie i uznanie, iż w opisanym we wniosku stanie faktycznym, premie pieniężne są związane z konkretnymi transakcjami i stanowią rabat,
- naruszenie art. 14c § 1, art. 120 i art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia
1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. – dalej zwana "Ordynacja podatkowa") poprzez wydanie interpretacji wykraczającej poza zapytanie sformułowane we wniosku o wydanie interpretacji, gdyż organ dokonał nie tylko oceny stanowiska wnioskodawcy, ale również przedstawił swoje dodatkowe stanowisko w zakresie dokumentowania wypłat premii pieniężnych fakturami korygującymi - o co wnioskodawca nie wnosił, a co miało wpływ na wynik sprawy.
W uzasadnieniu skargi wskazano, iż podstawowa rozbieżność między twierdzeniami skarżącej i organu podatkowego, który wydał interpretację sprowadza się do prawnej oceny stanowiska dokumentowania przyznanych premii pieniężnych. Przy czym, Spółka wskazała, że dokonana przez organ ocena nie wynika z treści wniosku z dnia 27 maja 2009 r., gdyż pytanie w nim zawarte ograniczało się do kwestii czy wypłacane premie pieniężne podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT.
Zdaniem skarżącej, organ dokonał sztucznego uproszczenia, przyjmując że jeżeli premia pieniężna wypłacana jest w wysokości ustalonej na podstawie obrotu, a ten wynika z konkretnych faktur to stanowi ona rabat określony w art. 29 ust. 4 ustawy o VAT, pomimo, że strony nazywają wypłacane środki pieniężne premią. Postawiona przez organ podatkowy teza budzi zastrzeżenia, ponieważ jest oceną prawną zawartą w doręczonej interpretacji indywidualnej, o którą skarżąca nie wnioskowała a to, zdaniem skarżącej, jest sprzeczne z art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej. Taka interpretacja, choć korzystna dla skarżącej w przedstawionym przez nią stanie faktycznym, jest jednak w jej opinii nieprawidłowa, dlatego że zawiera własną ocenę organu a nie ocenę stanowiska wnioskodawczyni. Organ wydający interpretację w sposób oczywisty wykroczył poza ramy problematyki poruszonej we wniosku o dokonanie interpretacji indywidualnej, czym naruszył art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej. Jednocześnie skarżąca nie zgadza się z przedstawionym przez organ stanowiskiem jakoby premie pieniężne były formą rabatu i w związku z tym istniała konieczność wystawiania faktur korygujących. Organ podatkowy nie ustosunkował się do argumentów podnoszonych w wezwaniu i nie odniósł się do nich w swoim uzasadnieniu odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a także nie wykazał błędów w przedstawionej przez skarżącą argumentacji.
Skarżąca zaakcentowała, że nie bez przyczyny rozróżnia się rabaty i premie pieniężne, są to dwa różne instrumenty marketingowe i nie można uznać, że premia pieniężna jest tożsama z udzielonym po transakcji rabatem. W ocenie skarżącej premia pieniężna, której wysokość zależy od wysokości obrotu realizowanego w danym okresie, nie związana bezpośrednio z obniżaniem ceny za sprzedane towary, nie jest rabatem i powinna być dokumentowana notą księgową.
Zdaniem skarżącej, organ nie przekonał jej o zasadności rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej interpretacji, która w rezultacie jest dla niej niekorzystna. Uzasadnienie interpretacji jest lakoniczne i nie wynika z niego dlaczego organ zakwestionował jej stanowisko co do dokumentowania premii pieniężnych i nie wyjaśnił jakie przesłanki zdecydowały o tym, że zrównał rabat z premiami pieniężnymi.
W odpowiedzi na skargę organ w pełni podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 16 kwietnia 2010 r., sygn. akt III SA/Gl 1525/09 uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności Sąd I instancji przytoczył treść art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1 i art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy o VAT.
Następnie Sąd wskazał, iż zdaniem Spółki w przedstawionym we wniosku o interpretację stanie faktycznym realizacji przez nabywcę określonego pułapu obrotu nie można jednocześnie zakwalifikować jako usługi w myśl art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, a w konsekwencji każdy z pięciu rodzajów premii pieniężnych nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.
W indywidualnej interpretacji organ uznał stanowisko wnioskodawcy za prawidłowe, natomiast w uzasadnieniu prawnym stwierdził, że w tej sytuacji, gdy wypłacona premia pieniężna jest związana z konkretną dostawą (dostawami), to nawet, jeżeli jest to premia wypłacona po dokonaniu zapłaty (tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie), powinna być traktowana jak rabat, o którym mowa w art. 29 ust. 4 ustawy o VAT.
Sąd I instancji stwierdził, iż o tym czy mamy do czynienia z rabatem, czy też z premią pieniężną decydują każdorazowo okoliczności związane z treścią kontraktu i sposobem jego realizacji, przy czym prawem a jednocześnie obowiązkiem organu podatkowego jest dokonywanie oceny stosunków prawnych, zdarzeń czy stanów rzeczy danego rodzaju pod kątem skutków, jakie wywierają one w zakresie obowiązków podatkowych.
Zdaniem Sądu, organ udzielający indywidualnej interpretacji nie dokonał wnikliwej oceny łączących stronę skarżącą z jej kontrahentem kontraktów jednostkowych kupna-sprzedaży, a tym samym w uzasadnieniu zawartym w zaskarżonej interpretacji nie zaprezentował spójnej i jednoznacznej argumentacji przemawiającej za tym czy przedmiotowe premie pieniężne są rabatami, czy też premiami pieniężnymi, które stanowią świadczenie pieniężne nie wpływającym na obniżenie obrotu, czyli nieodpłatne świadczenie nieekwiwalentne i nie podlegające opodatkowaniu w rozumieniu art. 8 ust. 2 ustawy o VAT. W tym zakresie Sąd podzielił zarzuty strony skarżącej.
Końcowo Sąd uznał, iż wbrew twierdzeniu strony skarżącej, nie dopatrzył się naruszenia przez organ art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie interpretacji wykraczającej poza zapytanie sformułowane we wniosku o wydanie przedmiotowej interpretacji.
Skargę kasacyjną pełnomocnik Ministra Finansów oparł na podstawie wynikającej z art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej jako "P.p.s.a.") i zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 8 ust. 1 i 2 oraz art. 29 ust. 4 ustawy o VAT, poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż w rozpatrywanej sprawie premie pieniężne opisane we wniosku o interpretację nie stanowią rabatu w rozumieniu art. 29 ust. 4 ustawy o VAT, lecz świadczenie pieniężne nie wpływające na obniżenie obrotu, będące "nieodpłatnym świadczeniem nieekwiwalentnym i nie podlegającym opodatkowaniu w rozumieniu art. 8 ust. 2", podczas gdy zdaniem organu stanowią one rabat w rozumieniu art. 29 ust. 4 ustawy o VAT.
Wobec tak sformułowanych zarzutów organ wniósł o uchylenie w całości, na zasadzie art. 188 P.p.s.a. zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi skarżącej, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach oraz o zasądzenie od skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik spółki "E.-P." wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zwrot kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W piśmie procesowym z dnia 26 sierpnia 2011 r. pełnomocnik Ministra Finansów podtrzymał dotychczasowe stanowisko oraz przedstawił dodatkową argumentację na poparcie skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie jest zasadna.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie dokonał błędnej wykładni art. 8 ust. 1 i 2 oraz art. 29 ust. 4 ustawy o VAT.
Podkreślić należy, iż Sąd I instancji uchylił indywidualną interpretację Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 2009 r., gdyż uznał, że organ wydający interpretację nie dokonał wnikliwej oceny łączących stronę skarżącą z jej kontrahentem kontraktów jednostkowych kupna-sprzedaży oraz, że w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji nie zaprezentował spójnej i jednoznacznej argumentacji przemawiającej za tym czy przedmiotowe premie pieniężne są rabatami, czy też premiami pieniężnymi. Wobec stwierdzonych braków w zakresie prawidłowej oceny stanu faktycznego wynikającego z wniosku o interpretację Sąd I instancji w istocie nie dokonał wykładni art. 8 ust. 1 i 2 oraz art. 29 ust. 4 ustawy o VA, a jedynie wskazał jakie elementy stanu faktycznego winny być przez organ zbadane, aby dokonał on prawidłowej wykładni przepisów prawa podatkowego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor stwierdził, iż Sąd I instancji nie wskazał, jakie konkretnie braki w ocenie przez organ podatkowy łączących stronę skarżącą z jej kontrahentem kontraktów jednostkowych kupna-sprzedaży miałyby mieć wpływ na uzasadnienie zaskarżonej interpretacji. Jego zdaniem, uzasadnienie wyroku Sądu I instancji jest lakoniczne i pozbawione głębszej refleksji, gdyż Sąd skupił swoją uwagę na zagadnieniu wpływu premii pieniężnych na rozliczenia w podatku od towarów i usług, które nie mogło być przedmiotem interpretacji.
Powyżej przedstawione zastrzeżenia strony wnoszącej skargę kasacyjną winny być objęte zarzutem wynikającym z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. tj. zarzutem naruszenia przepisów postępowania. Stawiając taki zarzut należy ponadto wykazać, iż naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Wobec tego, iż autor skargi kasacyjnej nie postawił zarzutu opartego o art. 174 pkt 2 P.p.s.a. nie może skutecznie zakwestionować ustaleń Sądu I instancji stanowiących podstawę uchylenia zaskarżonej indywidualnej interpretacji z dnia 24 sierpnia 2009 r. Nie może tego uczynić również Naczelny Sąd Administracyjny, który z mocy art. 183 § 1 P.p.s.a. związany jest granicami skargi kasacyjnej.
Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 tej ustawy (odpłatne świadczenie usług), rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 tej ustawy, w tym również:
1. przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2. zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3. świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
Przepis ten jednoznacznie stanowi, iż usługą jest świadczenie niebędące dostawą towaru. Przepis ten wyklucza sytuacje, aby dana czynność jednocześnie stanowiła dostawę towaru i świadczenie usługi. Przy tym istotne jest również, żeby dana usługa miała charakter odpłatny.
W tym miejscu należy podkreślić, że obecnie w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest jednolity pogląd, że premie pieniężne, czy też bonusy otrzymywane przez nabywcę od dostawcy za dokonanie nabycia określonej ilości czy wartości towaru nie jest wynagrodzeniem za świadczenie usługi, a wypłacenie takiej premii nie kreuje odrębnej od dostawy towaru czynności objętej podatkiem od towarów i usług. Nie może bowiem wystąpić taka sytuacja faktyczna, która stanowiłaby jednocześnie dostawę towaru i świadczenie usług. Niedopuszczalne jest to w świetle regulacji zawartej w art. 8 ust. 1 ustawy o VAT. Przykładowo można wskazać na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: dnia 6 lutego 2007 r., sygn. akt I FSK 94/06, publ. ONSAiWSA 2007/6/153; z dnia 10 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 707/07, publ. Monitor Podatkowy 2008/11/31; z dnia 5 grudnia 2008 r., sygn. akt I FSK 1527/07; z dnia 23 września 2008 r., sygn. akt
I FSK 998/08; z dnia 26 lutego 2009 r., sygn. akt I FSK 1067/08; z dnia 17 lutego 2010 r., sygn. akt I FSK 2137/08; z dnia 11 marca 2010 r., sygn. akt I FSK 191/09; z dnia 8 kwietnia 2010 r., sygn. akt I FSK 308/09; z dnia 11 czerwca 2010 r., sygn. akt I FSK 972/09; z dnia 6 lipca 2010 r., sygn. akt I FSK 915/09; z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt I FSK 1635/09; z dnia 29 października 2010 r., sygn. akt I FSK 1776/09; z dnia 14 grudnia 2010 r., sygn. akt I FSK 16/10 – wszystkie orzeczenia dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl. Stanowisko prezentowane w wskazanych wyżej orzeczeniach, Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrujący niniejszą sprawę w pełni podziela.
Z art. 29 ust. 4 ustawy o VAT wynika, iż podstawę opodatkowania zmniejsza się o kwoty udokumentowanych, prawnie dopuszczalnych i obowiązkowych rabatów (bonifikat, opustów, uznanych reklamacji i skont) i o wartość zwróconych towarów, zwróconych kwot nienależnych w rozumieniu przepisów o cenach oraz zwróconych kwot dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4b. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego słusznie Sąd I instancji uznał, iż bez przeprowadzenia dodatkowej analizy stosunków łączących Spółkę z jej kontrahentem organ podatkowy nie ma podstaw do twierdzenia, iż udzielane przez Spółkę bonusy, w stanie faktycznym opisanym we wniosku o interpretację mieszczą się w dyspozycji art. 29 ust. 4 ustawy o VAT.
Fakt, iż obrót uprawniający do wypłaty premii pieniężnej jest ustalany na podstawie zakupów realizowanych w określonym przedziale czasowym nie daje podstaw do twierdzenia, iż bonus jest związany z konkretnym obrotem i dlatego należy traktować go jako rabat. Pomimo zakreślenia pewnego przedziału czasowego (kwartał lub rok) nadal udzielany bonus związany jest z całym obrotem osiągniętym w tym czasie, a nie z poszczególnymi, odrębnymi dostawami towarów.
W tym miejscu Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrujący niniejszą sprawę pragnie powołać pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 24 marca 2011 r., sygn. akt I FSK 432/10 (publ. LEX nr 862590), iż o tym, czy wynagrodzenie motywacyjne wobec kontrahenta z tytułu wielkości sprzedaży lub terminowości regulowania należności przyjmie formę premii pieniężnej (procentowej lub kwotowej), czy rabatu obniżającego obrót w rozumieniu art. 29 ust. 4 u.p.t.u., decyduje wybrana przez przedsiębiorcę strategia gospodarcza, co sprzeciwia się możliwości decydowania przez organ podatkowy o zakwalifikowaniu udzielonej przez podatnika premii pieniężnej jako rabatu obniżającego jego obrót.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie jest uprawnione stanowisko organu, iż w świetle stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę istnieje bezpośredni związek pomiędzy transakcjami dostawy zrealizowanymi w okresie przyjętym zgodnie z porozumieniem stron do wyliczenia bonusu, a otrzymanym bonusem za realizację konkretnych transakcji w tym okresie. Sam fakt, iż na osiągnięcie określonego pułapu obrotów składają się poszczególne transakcje nie może przesądzać o prawdziwości tezy organu podatkowego. O tym czy mamy do czynienia z premią pieniężną czy z rabatem obniżającym podstawę opodatkowania decyduje podatnik oraz jego kontrahent.
Odnosząc się do argumentów zawartych w piśmie procesowym z dnia 26 sierpnia 2011 r. należy stwierdzić, iż wbrew twierdzeniom pełnomocnika organu wyrok NSA z dnia 27 maja 2010 r., sygn. akt I FSK 883/09 nie zapadł w stanie faktycznym analogicznym do niniejszej sprawy. Z powołanego wyroku wynika, iż podatnik zwrócił się o interpretację, czy ma prawo zmniejszyć swój obrót o udokumentowane rabaty (bonusy, premie pieniężne) za dany okres rozliczeniowy na podstawie innego dokumentu niż faktura korygująca. Z tych samych względów w rozpatrywanej sprawie nie może znaleźć zastosowania stanowisko NSA wyrażone wyroku z dnia 18 maja 2011 r., sygn. Akt I FSK 819/10.
W świetle powyższego skargę kasacyjną, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw należało oddalić na podstawie art. 184 P.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w oparciu o przepis art. 204 pkt 2 P.p.s.a.