I FSK 122/05

I FSK 122/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2005-07-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-02-21
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Bogdan Lubiński /sprawozdawca/
Małgorzata Niezgódka - Medek /przewodniczący/
Stanisław Bogucki
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I SA/Lu 194/04 - Wyrok WSA w Lublinie z 2004-10-20
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 174 pkt 2, art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Tezy
Podstawą skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ jest naruszenie przez Sąd przepisów postępowania sądowoadministracyjnego w sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W jej ramach skarżący musi bezwzględnie powołać przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, którym uchybił Sąd, uzasadnić ich naruszenie i wykazać, że wytknięte uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka-Medek, Sędziowie NSA Stanisław Bogucki, Bogdan Lubiński (spr), Protokolant Tomasz Grzybowski, po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2005 r. na rozprawie w Wydziale I Izby Finansowej skargi kasacyjnej Waldemara T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 20 października 2004 r. sygn. akt I SA/Lu 194/04 w sprawie ze skargi Waldemara T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 10 lutego 2004 r. (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług od lutego do grudnia 1999 r. oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 20 października 2004 r. I SA/Lu 194/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę Waldemara T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 10 lutego 2004 r. (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące luty-grudzień 1999 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że decyzją Dyrektor, działając na podstawie art. 233 par. 1 pkt 2 lit. "a" Ordynacji podatkowej, po rozpatrzeniu odwołania podatnika od decyzji Urzędu Skarbowego w B. z dnia 28 lipca 2003 r. (...) uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego za miesiące: luty i listopad 1999 r. i określił to zobowiązanie w podatku VAT za miesiąc luty 1999 r. w kwocie 901 zł, a za miesiąc listopad 1999 r. w kwocie 450 zł; w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że w toku przeprowadzonego postępowania podatkowego organ I instancji ustalił, iż Waldemar T. w 1999 r. prowadził działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu usług transportowych, pomocy drogowej i holowaniu oraz pośrednictwie w zakupie samochodów i korzystał ze zwolnienia od podatku od towarów i usług. Ustalono, że w miesiącu lutym 1998 r. podatnik utracił prawo do korzystania ze zwolnienia z podatku VAT na skutek przekroczenia wartości sprzedaży, o której mowa w art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./. W konsekwencji organ podatkowy, po przeprowadzeniu postępowania podatkowego, określił skarżącemu zobowiązanie podatkowe w tym podatku za miesiące od lutego do grudnia 1999 r.
Ustalenia w zakresie rozmiarów obrotu oraz momentu powstania obowiązku podatkowego dokonane zostały w oparciu o zapisy w prowadzonej przez podatnika podatkowej księdze przychodów i rozchodów, dokumenty SAD, zeznania świadków - stron transakcji zawartych z podatnikiem oraz wyjaśnienia podatnika zawarte w piśmie z dnia 7 kwietnia 2003 r. Ustalono również, że podatnik nie zaewidencjonował w księdze, która była dla niego również ewidencją o jakiej mowa w art. 27 ust. 1 powołanej ustawy, całej kwoty obrotu uzyskanej z dokonanych transakcji tj. z pominięciem kwoty 1.000 zł z tytułu usługi transportowej wykonanej dla Arkadiusza L. W rozliczeniu za miesiąc wrzesień 1999 r. uwzględniono obrót uzyskany z tytułu zamiany samochodu marki Volkswagen Passat, który nie był wykazany w księgach. Ustalono również, że podatnik nie wykazał w podatkowej księdze przychodów i rozchodów obrotu uzyskanego ze sprzedaży samochodu ciężarowego Peugeot Boxer, która to transakcja zdaniem organu przeprowadzona była w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Wnioski w tym zakresie wynikały z wyjaśnień podatnika złożonych w dniu 4 grudnia 2000 r. odmiennych od jego późniejszych twierdzeń, którym nie dano wiary oraz analizy zebranego na te okoliczności materiału dowodowego.
Nie zgadzając się z decyzją organu I instancji Waldemar T. złożył od niej odwołanie, w którym wnosił o uchylenie tej decyzji i zarzucił wydanie jej z naruszeniem art. 120, 122, 125, 180, 190, 234 Ordynacji podatkowej oraz art. 2, 5 ust. 1 pkt 1, art. 14 ust. 3 i 4 oraz art. 15 ust. 1 ustawy o VAT.
Podnosił, iż w podatkowej księdze przychodów i rozchodów, będącej równocześnie ewidencją dla potrzeb podatku VAT wykazywał całą kwotę obrotu z tytułu prowadzonej działalności w zakresie transportu i holowania pojazdów samochodowych, może jedynie z niewielkim opóźnieniem. Przepis art. 14 ust. 3 nie ma do niego zastosowania, bowiem w 1998 r. nie przekroczył kwoty sprzedaży, o której mowa w tym przepisie prawa. Przychód uzyskany od Arkadiusza L. został zaewidencjonowany w księdze pod jedną pozycją z inną usługą. Zarzucał, że dowolne są ustalenia organu podatkowego, iż uzyskał obrót z tytułu usług pośrednictwa. Wykazywany przez niego w dokumentach obrót nie zawsze był zgodny z rzeczywistością, ale wynikało to z minimalizacji kosztów dla klienta, dla którego samochód był sprowadzany. Kwota przekazana mu jako pełnomocnikowi przez klienta dotyczyła rozliczenia ze sprzedawcą zarówno kwoty uwidocznionej na fakturze jak i pozostałej. Kwestionował ustalenia faktyczne dotyczące sprzedaży samochodu Peugeot Boxer jak i zamiany samochodu Volkswagen.
Rozpatrując sprawę w wyniku wniesionego odwołania Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż stosownie do art. 14 ust. 7a ustawy o VAT /w brzmieniu obowiązującym w 1999 r./, podatnik, który utracił prawo do zwolnienia od podatku, nie może w następnych latach skorzystać ze zwolnienia określonego w ust. 1. Utrzymane zostały również ustalenia organu I instancji, iż w miesiącu lutym 1998 r. podatnik utracił prawo do zwolnienia podmiotowego w podatku VAT na podstawie art. 14 ust. 3 powołanej ustawy. Zasadnym było zatem dokonanie przez organ I instancji ustaleń w zakresie opodatkowania VAT obrotu w 1999 r. W ocenie organu odwoławczego nie znajduje uzasadnienia twierdzenie podatnika, iż dokonano opodatkowania "dodatkowego przychodu", bowiem organ I instancji określił zobowiązanie podatkowe w podatku VAT na podstawie wpisów w podatkowej księdze przychodów i rozchodów za 1999 r., z uwzględnieniem terminów powstania obowiązku podatkowego z tytułu wykonanych usług, a faktu ich błędnego wykazywania podatnik w odwołaniu nie kwestionował /"ewidencjonowałem obrót z niewielkim opóźnieniem"/. W oparciu o zeznania świadków oraz wyjaśnienia podatnika z dnia 7 kwietnia 2003 r. dokonano przyporządkowania kwot obrotu wykazanych w podatkowej księdze przychodów i rozchodów za 1999 r. do właściwych miesięcy. Nie dokonano w 1999 r. zwiększenia kwot obrotu o kwotę kosztów zakupu samochodów, stąd zarzut ten nie ma odniesienia do treści decyzji organu I instancji.
Zebrany w sprawie materiał dowodowy /opisany na str. 5 decyzji/ wskazuje, że w 1999 r. podatnik świadczył usługi transportowe i holowania pojazdów oraz świadczył usługi pośrednictwa w zakupie na zlecenie konkretnych klientów. Ustalono, że w podatkowej księdze przychodów i rozchodów zaewidencjonowany był przychód z tych tytułów z wyjątkiem uzyskanego od Arkadiusza L. z tytułu usługi transportowej.
Uwzględniając wyjaśnienia podatnika z dnia 7 kwietnia 2003 r. oraz zeznania świadka Arkadiusza L. należało jednak uznać, że zakwestionowana kwota została ujęta we wpisie z dnia 28 lutego 1999 r. w łącznej kwocie 2.500 zł. Zeznania świadka Eugeniusza J. nie mogły być brane pod uwagę, bowiem jego przesłuchanie nastąpiło z naruszeniem art. 190 par. 1 Ordynacji podatkowej, a konwalidacja tego uchybienia w postępowaniu odwoławczym przez ponowne przesłuchanie nie przyniosła rezultatu.
W tych okolicznościach organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji w zakresie miesiąca lutego 1999 r. i określił zobowiązanie podatkowe w podatku VAT za ten miesiąc z uwzględnieniem wyjaśnień strony.
Organ odwoławczy podzielił zaś stanowisko organu I instancji co do opodatkowania w miesiącu wrześniu 1999 r. zamiany samochodu pomiędzy podatnikiem a Bogdanem B., wskazując jako podstawę tego rozstrzygnięcia przepis art. 2 ust. 3 pkt 3 ustawy o VAT. Podzielił również ustalenia i wnioski organu I instancji co do opodatkowania sprzedaży samochodu Peugeot Boxer wskazując nadto, iż z ustaleń faktycznych sprawy wynika, iż w latach 1997-2000 podatnik wielokrotnie dokonywał zakupów, a następnie sprzedaży samochodów, co przeczy jego twierdzeniom, iż sprzedaż ta była "wydarzeniem okazjonalnym" i nie miała związku z wykonywaną działalnością gospodarczą, mimo iż ten rodzaj działalności nie był ujęty we wpisie o działalności gospodarczej podatnika. Brak pisemnych umów o pośredniczeniu w sprzedaży samochodów nie ma wpływu na dokonane ustalenia, bowiem przedmiotem oceny organów podatkowych były czynności faktycznie dokonywane.
Postępowanie podatkowe prowadzone było z uwzględnieniem zasad wynikających z art. 120, 122, 125, 180, 191 i 190 Ordynacji podatkowej, a przepis art. 234 Ordynacji podatkowej nie miał w sprawie zastosowania.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniósł Waldemar T.
Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania podatkowego podtrzymał zarzuty zawarte w odwołaniu, podnosząc, iż był podatnikiem korzystającym ze zwolnienia i ewidencjonował sprzedaż uzyskaną z wykonywanej działalności gospodarczej. Co prawda ewidencjonował ją z niewielkim opóźnieniem, lecz przychody w ciągu roku wykazane zostały w całości jako przychód i obrót. Wszystkie przychody wykazane zostały jako przychód z działalności polegającej na transporcie samochodów. W 1998 r. nie przekroczył progu uprawniającego go do zwolnienia z podatku VAT, a zatem przepis art. 14 ust. 7a ustawy o VAT nie ma w jego sprawie zastosowania. Kwestionował ustalenia faktyczne organów podatkowych w odniesieniu do sprzedaży samochodu Peugeot Boxer oraz zamiany samochodu Vokswagen Passat. Nigdy nie wykonywał też usług pośrednictwa w handlu samochodami, a świadczone usługi transportowe winny być opodatkowane stawką "0" % VAT. Brak zastosowania tej stawki narusza art. 39 ustawy o VAT.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wnosił o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę stwierdził, że Urząd Skarbowy w B. decyzją z dnia 3 lipca 2003 r. (...) określił skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku VAT za wskazane w niej miesiące 1998 r. ustalając m.in., iż w miesiącu lutym 1998 r. skarżący, zwolniony podmiotowo od podatku VAT, utracił prawo do korzystania z tego zwolnienia na skutek przekroczenia kwoty sprzedaży wynikającej z art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Ostateczną decyzją z dnia 29 grudnia 2003 r. (...) Dyrektor Izby Skarbowej w L. podtrzymał ustalenia organu podatkowego w tym zakresie. Nie można zatem uznać za uzasadnione twierdzeń skarżącego, że w 1999 r. był podatnikiem zwolnionym podmiotowo od podatku od towarów i usług i art. 14 ust. 7a powołanej ustawy nie ma do niego zastosowania. W związku z tym, jak trafnie wskazano w decyzji organu I instancji skarżący miał obowiązek prowadzenia ewidencji, o jakiej mowa w art. 27 ust. 4 powołanej ustawy oraz składania miesięcznych deklaracji podatkowych VAT-7 i wpłacania podatku bez wezwania organu podatkowego w terminie wskazanym w ustawie. Nie jest w sprawie sporne, że skarżący nie wykonywał tych obowiązków i nie prowadził ewidencji, o jakiej mowa w art. 27 ust. 4, bowiem prowadził jedynie podatkową księgę przychodów i rozchodów, która nie odpowiada wymogom wskazanym w art. 27 ust. 4. W takiej zaś sytuacji nie mógł w zakresie świadczonych usług korzystać z preferencyjnej stawki "0" % VAT, a to wobec treści art. 18 ust. 3 powołanej ustawy. Określając zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług organy podatkowe opierały się na wpisach w podatkowej księdze przychodów i rozchodów za 1999 r. dokonywanych przez skarżącego z uwzględnieniem momentu powstania obowiązku podatkowego wynikającego z art. 6 ust. 1 powołanej ustawy. Do określenia zobowiązania podatkowego przyjęto obrót, zgodnie z dyspozycją art. 15 ust. 1 powołanej ustawy. Nie jest trafne twierdzenie skarżącego, iż w ogóle nie prowadził działalności w zakresie świadczenia usług pośrednictwa przy sprzedaży, bowiem przeczą temu nawet jego argumenty zawarte w skardze. Wbrew zarzutom skargi organy podatkowe w sposób zgodny z wymogami art. 122, art. 187 par. 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej zebrały i oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy, co znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji sporządzonym zgodnie z wymogami art. 210 par. 4 Ordynacji podatkowej. Nie można również, w ocenie Sądu, postawić zarzutu dowolności w ocenie czynności sprzedaży samochodu Peugeot Boxer i zamiany samochodu Volkswage Passat. Argumenty organów podatkowych poparte dowodami zebranymi w toku postępowania w tym zakresie są logiczne i odpowiadają zasadom doświadczenia życiowego, w odróżnieniu od argumentów skarżącego przytaczanych w skardze. Sam fakt oglądania samochodu przy jego zakupie przez inną osobę nie obliguje oglądającego do przyjęcia odpowiedzialności za wady tego samochodu. Również okoliczności związane ze sprzedażą samochodu Peugeot, jak to wskazano w zaskarżonej decyzji nie świadczą o tym, iż było to "wydarzenie okazjonalne".
Przytoczony w skardze wyrok NSA i I SA/Gd 1139/97 odnosi się do stanu prawnego obowiązującego w 1995 r., kiedy treść art. 14 ust. 4 pkt 2 powołanej ustawy o VAT była inna.
W złożonej skardze kasacyjnej wskazując jako jej podstawę prawną art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 157 poz. 1270, zwanej dalej p.p.s.a./ zaskarżając wyrok w całości skarżący wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zwrot kosztów postępowania sądowego. Zarzucił wyrokowi naruszenie:
1. art. 2 ust. 1 ustawy o VAT w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT przez dowolne ustalenie, że sprzedaż samochodu PEUGEOT BOXER była dokonana jako efekt zakupu w tym celu samochodu;
2. art. 16 ust. 1 ustawy o VAT poprzez dowolne uznanie, iż wykonywane były usługi objęte dyspozycją tej podstawy prawnej, co w efekcie błędnie uznano za wypełnienie przesłanek określonych w art. 14 ust. 4 ustawy o VAT;
3. art. 14 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy o VAT poprzez błędne uznanie, że obrót z tytułu wykonywanej sprzedaży przekroczył w roku poprzednim kwotę wolną od opodatkowania;
4. przepisów postępowania poprzez brak ustalenia związku sprzedanego w grudniu 1999 r. samochodu PEUGEOT BOXER z wykonywaną działalnością;
5. art. 18 ust. 3 ustawy o VAT poprzez opodatkowanie usług transportowych wykonywanych za granicą według stawki 22% zamiast prawidłowej "0" % lub uznania, że taka czynność nie podlega VAT z uwagi na jej wykonanie poza granicą RP /co narusza art. 2 ust. 1 ustawy o VAT/.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że istotne znaczenie dla wymiaru podatku VAT za 1999 rok ma wyrok, który zapadł za 1998 r. i jest on także przedmiotem rozstrzygnięcia przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. W ocenie autora skargi Sąd nie zwrócił uwagi, że jako podatnik zwolniony z obowiązku rozliczania podatku VAT Waldemar T. prowadził ewidencję zgodnie z art. 27 ust. 4 ustawy o VAT, która była wystarczająca do ustalenia przychodu i obrotu. Art. 18 ust. 3 ustawy o VAT, w którym mówi się o "0" % stawce podatku VAT na sprzedaż eksportową pod warunkiem prowadzenia ewidencji sprzedaży, określa fakt samego posiadania ewidencji sprzedaży /w przypadku skarżącego jest to książka przychodów i rozchodów/. Stawka "0" % jest przywilejem podatkowym, ale jeśli zlikwidować ten przywilej to właściwym jest niepodleganie pod podatek VAT usługi wykonanej poza terytorium RP. Ponadto Sąd Wojewódzki zaakceptował też błędne stanowisko organów podatkowych dotyczące daty powstania obowiązku podatkowego, który w transporcie przesunięty jest zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o VAT, do 30 dnia od daty wykonania usługi lub powstaje w dacie uzyskania należności. Ten problem nigdy nie był badany, stąd przyznanie racji organom podatkowym jest przedwczesne.
Zdaniem skarżącego żadne dowody zgromadzone w sprawie nie wskazują, wbrew temu co stwierdził Sąd, iż prowadził on działalność w formie usług pośrednictwa. W 1999 roku była wyłącznie prowadzona działalność transportowa, co potwierdza prowadzona podatkowa księga przychodów i rozchodów.
Sąd również błędnie przyjął, że zamiana samochodu Volkswagen Passat oraz sprzedaż samochodu Peugeot Boxer nie była związana z prowadzoną działalnością gospodarczą, co narusza art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, a także jest sprzeczna z art. 120, 121, 122 i 124 Ordynacji podatkowej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie jest zasadna.
Stosownie do treści art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1. naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /pkt 1/,
2. naruszeniu przepisów postępowania jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /pkt 2/.
Charakter prawny skargi kasacyjnej jest odmienny zarówno w porównaniu ze skargą wnoszoną do sądu administracyjnego, jak i z funkcjonującą w postępowaniu sądowoadministracyjnym do 31 grudnia 2003 r. rewizją nadzwyczajną. Istotną cechą postępowania wywołanego wniesieniem skargi kasacyjnej jest związanie sądu II instancji granicami skargi kasacyjnej, jak i jej podstawami. Zasada ta wyznacza kierunki badania zaskarżonego orzeczenia przytoczonymi podstawami.
Naczelny Sąd Administracyjny nie może z własnej inicjatywy podjąć żadnych badań w celu ustalenia innych - poza przedstawionymi w skardze kasacyjnej - wad zaskarżonego wyroku lub postępowania przed sądem I instancji i musi ograniczyć się wyłącznie do zarzutów sformułowanych przez wnoszącego skargę kasacyjną. Zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania.
Autor skargi kasacyjnej powołując podstawy skargi kasacyjnej, tj. art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego. Zarzucając m.in. naruszenie art. 5 ust. 1 ustawy o VAT wskazał na naruszenie art. 120, 121, 122 i 124 ustawy - Ordynacja podatkowa.
Podstawą skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jest naruszenie przez Sąd przepisów postępowania sądowoadministracyjnego w sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W jej ramach skarżący musi bezwzględnie powołać przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, którym uchybił Sąd, uzasadnić ich naruszenie i wykazać, że wytknięte uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Treść uzasadnienia skargi zdaje się wskazywać, że jej autor zmierza do podważenia ustalonych przez Sąd faktów poprzez wskazanie naruszenia prawa materialnego. Tak rozumiany zarzut nie może jednak doprowadzić do zamierzonego przez stronę skarżącą skutku.
Ponieważ skarga kasacyjna w zasadzie ograniczona została wyłącznie do zarzutu związanego z pierwszą z podstaw kasacyjnych /art. 174 pkt 1 p.p.s.a./, dla ustalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny trafności tego zarzutu miarodajne są niepodważalne ustalenia faktyczne tkwiące u podstaw zaskarżonego orzeczenia. Sąd II instancji bowiem nie może ingerować w ustalenia faktyczne wobec braku możliwości ich kontrolowania.
Skoro zatem nie podważono, iż podatnik utracił prawo do korzystania ze zwolnienia na skutek przekazania kwoty sprzedaży wynikającej z art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT i w związku z tym miał obowiązek prowadzenia ewidencji zgodnie z treścią art. 27 ust. 4 tej ustawy, jak również prowadził działalność w zakresie usług pośrednictwa przy sprzedaży samochodów i sprzedaż samochodu Peugeot i zamiana samochodu Volkswagen odbyła się w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, to nie zostały przez Sąd I instancji naruszone art. 2 ust. 1, art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 16 ust. 1, art. 14 ust. 4 i art. 14 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 oraz art. 18 ust. 3 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
Uwzględniając powyższe, Naczelny sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.