I FPS 1/21

I SA/Łd 579/23 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2023-10-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-08-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Bożena Kasprzak /przewodniczący/
Paweł Janicki /sprawozdawca/
Tomasz Furmanek
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2651
art. 70 § 6 pkt 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r.  Ordynacja podatkowa (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1570
art. 5 ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.)
Sentencja
Dnia 12 października 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędziowie Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.) Asesor WSA Tomasz Furmanek Protokolant Asystent sędziego Daria Przybylska-Cieplucha po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2023 roku sprawy ze skargi J. H. na decyzję Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z dnia 29 maja 2023 r. nr 368000-COP.[1].4103.102.2023.25 w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2017 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 29 maja 2023 roku Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno - Skarbowego w Łodzi utrzymał w mocy decyzję własną z dnia 7 lipca 2022 r., określającą J. H. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiące od marca do grudnia 2017 r.
Stan faktyczny w rozpatrywanej sprawie przedstawiał się następująco.
W okresie objętym decyzją skarżący prowadził pod firmą A działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży odzieży w Centrum Handlowym B w R. w boksie handlowym nr [...] w hali G oraz na wysyłaniu towarów do nabywców za pośrednictwem lokalnej firmy kurierskiej, działającej na terenie Centrów Handlowych C i B - tj. F.P. D P. W..
Na podstawie upoważnienia do przeprowadzenia kontroli celno-skarbowej z 3 sierpnia 2020 r. Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi (dalej: NŁUCS, organ) wszczął wobec skarżącego kontrolę celno-skarbową w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku VAT za poszczególne okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2017 r. Kontrola została zakończona wynikiem kontroli z 9 lutego 2022 r. W związku z tym, że skarżący nie skorzystał z uprawnienia do skorygowania uprzednio złożonych deklaracji podatkowych w zakresie objętym kontrolą celno-skarbową, NŁUCS postanowieniem z 25 kwietnia 2022 r. przekształcił kontrolę celno - skarbową w postępowanie podatkowe, które zostało wszczęte 9 maja 2022 r. Zgromadzony w trakcie przedmiotowego postępowania materiał dowodowy potwierdził ustalenia organu dokonane w toku kontroli celno - skarbowej, co skutkowało wydaniem przez NŁUCS decyzji z 7 lipca 2022 r. za: marzec 2017 r. w kwocie 7.055 zł, kwiecień 2017 r. w kwocie 23.342 zł, maj 2017 r. w kwocie 25.435 zł, czerwiec 2017 r. w kwocie 13.392 zł, lipiec 2017 r. w kwocie 11.310 zł, sierpień 2017 r. w kwocie 19.538 zł, wrzesień 2017 r. w kwocie 27.706 zł, październik 2017 r. w kwocie 28.011 zł, listopad 2017 r. w kwocie 19.909 zł i grudzień 2017 r. w kwocie 18.081 zł. 2 /l).
Z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, że skarżący na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług korzystał w 2017 r. ze zwolnienia podmiotowego od tego podatku i nie składał deklaracji VAT. Analiza dokumentów źródłowych sprzedaży firmy należącej do strony w konfrontacji z zestawieniem paczek dostarczonych za pośrednictwem firmy kurierskiej wykazała, że skarżący nie udokumentował i nie zaewidencjonował całości sprzedaży realizowanej w formie sprzedaży wysyłkowej. Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ pierwszej instancji ustalił, że w 2017 r. J. H. zrealizował sprzedaż wysyłkową 1.030 przesyłek towarów (odzieży) za pobraniem, o łącznej wartości COD (wartość towaru i kwota pobrania) 1.247.775 zł. Dostaw tych towarów, wysłanych odbiorcom za pośrednictwem firmy kurierskiej D, nie zaewidencjonował w 2017 r. w ewidencji przychodów, a tym samym utracił w trakcie roku prawo do zwolnienia od podatku od towarów i usług. Uwzględniając okoliczność, że skarżący przekroczył w trakcie 2017 r. kwotę limitu sprzedaży uprawniającego do korzystania ze zwolnienia podmiotowego od podatku VAT, określonego w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT w wysokości 200.000 zł, organ podatkowy wyliczył kwotę podatku VAT od niezaewidencjonowanej sprzedaży za miesiące od marca do grudnia 2017 r. w łącznej kwocie 193.779 zł i określił kwoty zobowiązania podatkowego w ww. decyzji z 7 lipca 2022 r. Organ I instancji ustalił przy tym, że skarżący, celem ukrycia swoich danych identyfikujących go jako prowadzącego działalność gospodarczą, posługiwał się przy wysyłaniu towarów tzw. "nickiem", czyli skrótowym określeniem faktycznego nadawcy paczek. Zdaniem organu w 2017 roku korzystał z nicków: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...].
Strona skarżąca złożyła odwołanie od powyższej decyzji.
NŁUCS, po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, decyzją z 29 maja 2023 r. utrzymał w mocy decyzję wydaną w I instancji. Organ odwoławczy przychylając się do ustaleń poczynionych w postępowaniu pierwszoinstancyjnym na wstępie wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana i doręczona przed upływem terminu przedawnienia określonych w niej zobowiązań. NŁUCS wskazał przy tym, że co do zasady termin przedawnienia określonych nią zobowiązań upływałby 31 grudnia 2022 r. – w odniesieniu do rozliczeń z tytułu VAT za okresy od marca do listopada 2017 r. oraz 31 grudnia 2023 r. – w odniesieniu do rozliczenia z tytułu VAT za grudzień 2017 r. Jednocześnie organ wskazał, że w sprawie zaistniała przesłanka wpływająca na zawieszenie biegu przedawnienia ww. zobowiązań, bowiem z dniem 6 grudnia 2018 roku NŁUCS wszczął dochodzenie w sprawie o przestępstwo skarbowe określone w art. 56 § 2 i § 1 kks z zb. z art. 54 § 2 i § 1 kks w zw. z art. 7 § 1 kks, tj. w sprawie wprowadzenia organu podatkowego w błąd przez podmiot A J. H. (...), prowadzący sprzedaż hurtową odzieży i obuwia, który jako podatnik zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych, podał nieprawdę w złożonym zeznaniu rocznym PIT-28 za 2017 r. o wysokości uzyskanego przychodu w kwocie 15.260 zł, gdyż w 2017 r. osiągnął przychód w kwocie nie mniejszej niż 543.246,40 zł oraz uchylenia się od opodatkowania za 2017 r. w ten sposób, że przekraczając limit zwolnienia podmiotowego w podatku od towarów i usług wynoszący w tamtym okresie 200.000,00 zł powinien ujawnić właściwemu organowi podatkowemu podstawę opodatkowania w kwocie nie mniejszej niż 343.530,75 zł poprzez złożenie deklaracji VAT-7, przez co zostały narażone na uszczuplenie podatki w łącznej kwocie nie mniejszej niż 94.950,92 zł (podatek dochodowy od osób fizycznych w kwocie 16.005,92 zł i podatek od towarów i usług w kwocie nie mniejszej niż 78.945,00 zł) –art. 70 § 6 pkt 1 o.p. Natomiast pismem z dnia 5 lipca 2019 r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Łódź-Bałuty w sposób prawidłowy, na podstawie art. 70c o.p. zawiadomił skarżącego (który nie był wtedy reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika) o zawieszeniu zobowiązań w podatku VAT za 2017 r., w związku z opisanym wyżej postępowaniem przygotowawczym. Tym samym zdaniem organu odwoławczego, nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego przed wydaniem i doręczeniem zaskarżonej decyzji.
Następnie organ odwoławczy wskazał, że sposób prowadzenia przez skarżącego działalności wpisywał się w stosowany na znaczną skalę mechanizm uchylania się tych podmiotów od opodatkowania, oparty na ich ścisłym współdziałaniu z lokalnymi firmami transportowymi, świadczącymi dla lich usługi pocztowo-kurierskie. Uchylanie się od opodatkowania w opisywanym mechanizmie polegało na niewykazywaniu obrotów (przychodów) uzyskiwanych przez te podmioty z tytułu sprzedaży towarów handlowych dokonywanej przy udziale firm kurierskich. Udział ten polegał na szczególnego rodzaju pośrednictwie w dostarczaniu do nabywców towarów paczek pocztowych (przesyłek kurierskich) w których towary te (przeważnie odzież) zamawiane uprzednio telefonicznie lub mailowo na Facebooku, były wysyłane przez firmy handlowe. Firmy kurierskie działające w centrach handlowych uczestniczyły w dostawach przedmiotowych towarów, odbierając paczki od sprzedawców i przekazując je do dużych firm kurierskich, które finalnie dostarczały je nabywcom. Odbiory paczek od nadawców dokonywane były albo w stacjonarnych punktach obsługi prowadzonych przez pośredniczące firmy kurierskie albo najczęściej bezpośrednio w boksach handlowych. Następnie paczki były przewożone do magazynów kurierów targowiskowych, w których następowało ich przygotowanie do dalszej wysyłki realizowanej już przez operatorów zewnętrznych (np. DPD, GLS, FedEx). Czynności przygotowawcze polegały na sortowaniu, ważeniu i oznaczaniu paczek etykietami adresowymi, generowanymi na ogół z aplikacji komputerowych udostępnianych do obsługi wysyłki paczek przez duże firmy kurierskie. Następnie z magazynów następował odbiór paczek przez operatorów zewnętrznych. Owo faktyczne pośrednictwo w dystrybucji towarów, obejmujące opisane usługi, było równocześnie elementem wykrytego mechanizmu oszustwa, gdyż - jak ustalił organ I instancji i potwierdził organ odwoławczy - w relacji z kurierami krajowymi pośredniczące firmy kurierskie występowały również w roli nadawców paczek. Na etykietach adresowych wysyłanych paczek jako ich nadawca każdorazowo występowała pośrednicząca firma kurierska, a nie faktyczny nadawca. Dane odbiorcy paczki oraz jej wartość, jaką należy od niego pobrać, wprowadzane były przez kuriera lokalnego do aplikacji wysyłkowych w oparciu o informacje przekazane wcześniej przez rzeczywistych nadawców. W konsekwencji, w wyniku zastosowania takiego rozwiązania, należności za dostarczony w paczkach pocztowych towar (gdzie obowiązywała wyłącznie forma płatności za pobraniem), nie trafiały bezpośrednio do faktycznego dostawcy, a pobrane od odbiorców pieniądze były przekazywane przez operatorów zewnętrznych na konta pozornych nadawców, tj. pośredniczących firm kurierskich. Z kont tych podmiotów środki były niezwłocznie wypłacane i przekazywane w gotówce rzeczywistym nadawcom paczek - sprzedawcom. Kluczowa pozycja kuriera targowiskowego nie wynika jednak tylko z faktu przyjęcia na siebie roli fałszywego nadawcy paczki wobec kuriera zewnętrznego, ale przede wszystkim z gotowości do zapewnienia faktycznemu nadawcy (dostawcy towarów) anonimowości, w wyniku której zyskiwał on możliwość nieujawniania obrotu (przychodu). Przeprowadzone kontrole wskazały, że ochrona ta mogła przybierać różne formy: pseudonimizacji, kodowania, szyfrowania informacji o nadawcach. Niezależnie jednak od szczegółowych rozwiązań, jej istota polegała na ukrywaniu tożsamości osoby/nazwy firmy będącej nadawcą paczki. Pośredniczące firmy kurierskie dbały też o minimalizację i bieżące niszczenie niezbędnej w procesach wysyłki i późniejszych rozliczeń finansowych, dokumentacji. Stąd też, przypuszczalnie kilkadziesiąt a może i kilkaset tysięcy przesyłek, miało ukrytych faktycznych zleceniodawców pod pseudonimami – nickami.
W tym zakresie organ odwoławczy uznał, że organ II instancji prawidłowo w zaskarżonej decyzji uznał, iż skarżący w 2017 r. dokonywał odpłatnych dostaw towarów w formie sprzedaży wysyłkowej, posługując się również innymi, niż [...] i [...], nickami z trzonem M, dla których to pozaewidencyjnych dostaw obowiązek podatkowy powstawał w momencie wydawania towarów pracownikom z D (firmy kurierskiej). Zdaniem organu drugiej instancji, brak litery G w nickach [...], [...], [...], [...], [...] nie może oznaczać, że nicki te należały do innego nadawcy paczek niż skarżący, ponieważ to trzon M wyróżniał danego nadawcę paczek, w tym przypadku stronę. Natomiast dowodem na poparcie tego stanowiska są przede wszystkim odpowiedzi od tych kontrahentów, którzy albo potwierdzili, że kupowali od skarżącego towary, albo co najmniej nie wykluczyli takiej możliwości, a do których przesyłki były sygnowane ww. nickami.
W dalszej części uzasadnienia swojej decyzji organ odwoławczy wskazał, że w toku postępowania podatkowego organ pierwszej instancji wystąpił z zapytaniami do 331 odbiorców przesyłek nadanych w 2017 r, z użyciem nicków zawierających trzon M, z czego 81 wezwań nie zostało odebranych przez adresatów, a 29 wezwań, pomimo odebrania korespondencji, pozostało bez odpowiedzi. Spośród 221 odpowiedzi tylko nieliczni ich nadawcy odpowiedzieli w sposób nie budzący żadnych wątpliwości, że kupowali towar od skarżącego. Większość podawała, że nie pamiętają lub nie kojarzą firmy A, nazwiska strony, nazwiska dostawcy, szczegółów dostawy, nie posiadają żadnych dowodów nabycia towarów, ale jednocześnie nie wykluczają, że mogli takie przesyłki otrzymać, przy jednoczesnym zapewnieniu, że jeśli takowe zakupy były, były to na pewno zakupy na potrzeby własne, prywatne, 20 odbiorców paczek odpowiedziało, że nigdy nie współpracowali z firmą A, nie dokonywało żadnych zakupów od strony i nie posiadają żadnych dokumentów sprzedaży od A. Organ odwoławczy przychylił się do argumentacji organu I instancji, który nie dał wiary tym wyjaśnieniom argumentując, że była to próba zatajenia faktycznego celu nabycia od firmy A towarów handlowych, bowiem wartość nabytych towarów wskazuje na inny charakter tych transakcji, tj. zakup w celu dalszej odsprzedaży w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Organ odwoławczy wskazał, że na udzielanie enigmatycznych odpowiedzi, co do zakupów od A, miały wpływ dwa aspekty. Pierwszy aspekt to niewystawianie przez stronę dokumentów sprzedaży (w całym 2017 r. wystawiono jedynie 21 rachunków na łączną kwotę 15.260,00 zł) a drugi to sprzedaż (wprowadzanie do obrotu gospodarczego) towarów z zastrzeżonymi znakami towarowymi. W decyzji organu I instancji była zawarta informacja, że w trakcie przeszukania stoiska nr [...] w Centrum Handlowym B, w hali G, i samochodu Citroen Jumpy, zabezpieczono znaczną ilość towaru z zastrzeżonymi znakami towarowymi (strona 5), ale w dalszej części uzasadnienia nie odniesiono się już do tego zdarzenia. Tymczasem może mieć ono, zdaniem organu II instancji, duże znaczenie dla wyjaśnienia charakteru działalności gospodarczej prowadzonej przez stronę i sposobu odniesienia się do zapytań w kwestii współpracy z A, wysłanych przez organ do kontrahentów. W związku z tym w toku postępowania odwoławczego pozyskano opinię z 22 czerwca 2019 r., sporządzoną przez biegłego sądowego z zakresu ochrony znaków towarowych przy Sądzie Okręgowym w Gdańsku. Ze znajdującego się w niej wykazu, który zawiera 831 pozycji, badaniu zostało poddanych 8.219 szt./par i 1,6 kg towarów (w większości odzież, buty, torebki). Tylko w odniesieniu do 1 torebki, 1 bezrękawnika oraz 104 kurtek nie stwierdzono naruszenia przepisów w zakresie zastrzeżonych znaków towarowych. W przypadku wszystkich pozostałych zbadanych sztuk zabezpieczonych towarów wydano dlań opinię: Znaki/Produkty (są - przypis organu) podrobione. Z powyższego organ odwoławczy wywiódł, że skarżący w przeważającej mierze sprzedawał towary z zastrzeżonymi znakami towarowymi.
Zdaniem NŁUCS w Łodzi zebrany materiał dowodowy potwierdził, że skala sprzedaży wysyłkowej towarów w 2017 r. drastycznie przewyższała wykazywane przez skarżącego udokumentowane obroty w wysokości zaledwie 15.260,00 zł. Uprawnienie do zwolnienia od podatku VAT, ze względu na przekroczenie kwoty sprzedaży w wysokości 200.000,00 zł, skarżący utracił już w marcu 2017 r. i od tego momentu powinien był wystawiać faktury VAT dla kontrahentów będących podatnikami podatku od towarów i usług, jak również ewidencjonować zakupy towarów handlowych i wykazywać podatek naliczony zawarty w otrzymywanych fakturach VAT.
W skardze na powyższą decyzję skarżąca zarzuciła:
I. wydanie decyzji po upływie okresu przedawnienia poprzez naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 70 § 1, art. 70 § 6 pkt 1 oraz art. 70c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r., poz. 2651) – dalej "o.p." w związku z art. 2, art. 7, art. 45 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji z dnia 2 kwietnia 1997 r.; art. 2 i art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej; art. 325 ust. 1 i 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej; art. 17 ust. 1, art. 41 ust. 1 oraz ust. 2 lit. a-c, oraz art. 47 zd. 1 i 2 w zw. z art. 51 ust. 1 i art. 52 ust. 1 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej,
- oraz naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 121 § 1 oraz art. 208 § 1 o.p., które polegało na wydaniu decyzji po upływie okresu przedawnienia;
II. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 o.p., poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów skutkujące błędnym ustaleniem stanu faktycznego, polegającym na błędnym przyjęciu, iż w kontrolowanym okresie do wyszczególnionych w uzasadnieniu decyzji odbiorców były wysyłane przez podatnika przesyłki pobraniowe oznaczone inaczej niż [...] oraz [...] w sytuacji gdy:
a) dowody zabezpieczone w firmie kurierskiej D jak uznał organ wskazują jedynie podpisy osób związanych z firmą firmy A jedynie na pobraniach związanych z niekarni [...] i [...];
b) zeznania A. S. świadczącej pracę na rzecz Strony - potwierdziły wysyłanie paczek do klientów z towarami firmy A pod pseudonimami [...] i [...] oraz odbieranie od kuriera należności za sprzedane towary;
c) zeznania świadków pracowników firmy kurierskiej D – M. K., T.Ł., B. P. - "nie jest możliwe aby kilku nadawców posługiwało się tymi samymi oznaczeniami paczek" wskazywały jednak, iż wystarczającym wyróżnikiem były dodatkowe oznaczenie literowe;
d) zeznania świadka P. W. właściciel D zeznał, iż możliwe jest aby kilku nadawców posługiwało się tym samym nickiem,
e) zeznania świadka M. K. - "czasami mogły się zdarzyć takie sytuacji, ale hasła te musiały się między sobą różnić (przykładowo dodawana była jakaś cyfra lub litera hali)",
f) zeznania świadka T. Ł. "nie jest możliwe, aby kilku nadawców paczek posługiwało się tym samym pseudonimem (hasłem, nickiem)",
g) B.P.: "na pewno nie ma takiej możliwości by kilka firm nadających paczki w tym samym czasie posługiwało się takimi samymi hasłami, czy też nickami".
Zdaniem skarżącego uchybienia te miały istotny wpływ na wynik postępowania, gdyż prowadziły do błędnego ustalenia stanu faktycznego.
W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, powielając argumentację przedstawianą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga nie jest uzasadniona.
Postępowanie karne skarbowe dotyczące uchylenia się skarżącego od opodatkowania podatkiem od towarów i usług za poszczególne miesiące roku 2017 od marca do grudnia, przez co narażony został na uszczuplenie podatek VAT w kwocie nie mniejszej niż 78.945 zł, zostało wszczęte w dniu 6 grudnia 2018 r. W kontekście przedmiotu tego postępowania nie może być żadnych wątpliwości, że podejrzenie popełnienia przestępstwa wiąże się z niewykonaniem zobowiązania podatkowego stanowiącego istotę sporu w rozpoznawanej sprawie.
Skarżący został zawiadomiony o zawieszeniu biegu przedawnienia w dniu 12 lipca 2019 r. a więc przed upływem terminu przedawnienia. W tych okolicznościach należy przyznać rację organom, że bieg przedawnienia został zawieszony z dniem wszczęcia postępowania karnego skarbowego, o czym mowa w art. 70 § 6 punkt 1 o.p. Nie znajduje przy tym uzasadnienia powoływanie się w skardze na rzekomo instrumentalny charakter wszczęcia postępowania karnego skarbowego.
Po pierwsze wypada zaakcentować, że wszczęcie tego postępowania nastąpiło ponad 4 lata przed końcem biegu przedawnienia. Po wtóre wbrew argumentacji skargi w postępowaniu karnym skarbowym przedsięwzięto szereg czynności procesowych wskazujących na jego rzeczywisty charakter. I tak dokonano przeszukań miejsc związanych z prowadzeniem przez skarżącego działalności gospodarczej, w których wyniku ujawniono dowody wskazujące na wielkość przychodu osiągniętego przez skarżącego oraz, co wykracza poza ramy rozpoznawanej sprawy, obrót odzieżą noszącą fałszywe oznaczenia znanych firm.
W tej sytuacji stanowisko strony skarżącej co do instrumentalnego charakteru wszczęcia postępowania karnego skarbowego uznać należy za nieuprawnione.
Oceny tej nie zmienia niefortunna wypowiedź zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w przedmiocie zwolnienia z realizacji części obowiązków informacyjnych wynikających z uchwały 7 sędziów NSA sygn. akt I FPS 1/21 (s. 9). Jak wskazano wyżej ma ona jedynie charakter niefortunny i pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, gdyż w tym samym uzasadnieniu organ przytoczył przedstawione wyżej czynności, dokonane w ramach wszczętego postępowania przygotowawczego, wskazujące na rzeczywisty charakter tego postępowania. Poza przedstawionymi wyżej dowodami w postaci wyników przeszukań miejsc służących skarżącemu do prowadzenia działalności gospodarczej należy wskazać na ujawnienie znacznej ilości towarów z zastrzeżonymi znakami towarowymi, co, w sposób oczywisty, poszerzyło zakres wszczętego postępowania karnego skarbowego i tym bardziej czyniło powyższy zarzut niezasadny.
Nie są także uzasadnione zarzuty naruszenia szeregu przepisów prawa procesowego w zakresie poczynionych przez organ obu instancji ustaleń faktycznych.
Istota zakwestionowanej w rozpoznawanej sprawie działalności prowadzonej w CH B w R. koło Ł. polegała na przekazywaniu przez kupców działających na terenie targowiska firmom kurierskim, również działającym na terenie targowiska, przesyłek pobraniowych zawierających towar, który miał być dostarczony nabywcom, bez wskazywania rzeczywistych danych tychże kupców. W rozpoznawanej sprawie taką firmę o nazwie D, która realizowała zlecenia skarżącego, prowadził świadek P. W.. Po otrzymaniu konkretnej przesyłki firma ta przekazywała ją do dostarczenia operatorom zewnętrznym, działającym na wolnym rynku. Jedynym oznaczeniem kupców z targowiska, w tym skarżącego, dla tej firmy były tzw. "nicki" to jest przybrane przez każdego z nadawców nazwy bądź pseudonimy, za pomocą których po uregulowaniu ceny przez nabywców można było zidentyfikować sprzedawcę i zwrócić mu należność po potrąceniu prowizji kuriera.
Zatem właściwe oznaczenie nadawcy leżało w najżywszym interesie zarówno kuriera wewnętrznego jak i nadawcy. Od precyzji w oznaczeniu nabywcy zależało bowiem czy otrzyma on przysługująca mu należność oraz czy działalność kuriera nie spowodowuje sporów i niesnasek przy podziale pieniędzy ze sprzedaży towarów.
Tego rodzaju mechanizm działania powodował anonimowość sprzedawcy i ukrywanie rzeczywistego obrotu.
Zwalczając ustalenia organów strona skarżąca przyznała, że do skarżącego należały nicki [...] i [...]., jednocześnie kwestionując posługiwanie się innymi nickami. Argumentacja strony skarżącej musi zostać uznana za nieuzasadnioną.
Już z przedstawionych powyżej zasad ogólnych funkcjonujących ówcześnie na targowisku CH B wynika, że wszystkim zainteresowanym, a zwłaszcza kupcom winno zależeć na bezbłędnym i przejrzystym oznaczaniu swoich przesyłek, by uniknąć problemów przy realizowaniu zapłaty za dostarczony towar.
W gruncie rzeczy ta sama myśl wynika z zeznań pracowników firmy D, świadków T. Ł. i B. P., którzy wykluczyli by kilka firm nadających paczki w tym samym czasie posługiwało się tymi samymi nickami.
Dodatkowo okoliczność tę potwierdzają zestawienia przedstawione w zaskarżonej decyzji. Z pierwszego wynika wprost, że wypłata ceny na rzecz firmy skarżącego za sprzedane w omawianym wyżej procederze dotyczyła przesyłek, w których sprzedawca był oznaczony trzonem słownym M z różnymi wyróżnikami literowymi i cyfrowymi. Drugie zestawienie wskazuje na 33 nabywców, którzy przyznali, że kupowali towary od skarżącego, którego identyfikowali za pomocą nicku [...] z różnymi oznaczeniami literowymi i cyfrowymi. Warto zaznaczyć, że żaden spośród tak oznaczonych nabywców nie wskazał jako oznaczenie sprzedawcy nicku [...] lub [...] (s. 20-22 uzasadnienia zaskarżonej decyzji).
Wszystkie powyższe okoliczności wskazują w ocenie sądu I instancji, że argumentacja strony skarżącej, potwierdzającej korzystanie jedynie z nicków [...] i [...] jest bezzasadna. Tym samym zarzut błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy okazał się nieuzasadniony. Powyższej oceny nie mogą zmienić zeznania świadka P. W. twierdzącego, że kilka firm mogło korzystać z tego samego oznaczenia i po części jego pracownika, który wyjątkowo dopuścił taką możliwość.
Ocena tych dowodów dokonana przez organ nie wykracza poza granice zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 191 o.p.
W świetle jednoznacznych, wymienionych wyżej dowodów, z których wynikało używanie przez skarżącego także innych oznaczeń przesyłek niż tylko [...] i [...] organ ten był uprawniony od odmowy dania wiary powyższym zeznaniom P. W. i M. K..
Zaprezentowany powyżej mechanizm funkcjonujący na terenie targowiska prowadził, jak wyżej wskazano, do ukrycia rzeczywistego obrotu i w konsekwencji uchylania się od opodatkowania podatkiem od towarów i usług.
Pozbawione podstaw są też pozostałe zarzuty skargi.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 punkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 1570) opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
W rozpoznawanej sprawie skarżący, jak ustalił organ, dokonał 1030 dostaw towarów za pobraniem o łącznej wartości 1.247.775 zł, przy wykorzystaniu wskazanego wyżej mechanizmu funkcjonującego na targowisku. Mając na uwadze treść art. 29a ust. 1 cytowanej ustawy podatkowej w wymienionej kwocie zawarto, co słusznie podniósł organ odwoławczy, także kwotę pobrania obciążającą skarżącego.
Równie trafnie przypisano skarżącemu zobowiązanie w podatku VAT od marca 2017 r. ustalając, że wówczas przekroczył limit zwolnienia to jest 200.000 zł.
Z kolei kontrola legalności zaskarżonej decyzji dokonana przez sąd I instancji w kontekście nieumotywowanych zarzutów naruszenia szeregu przepisów Konstytucji RP i przepisów Unii Europejskiej nie doprowadziła do stwierdzenia niezgodności z nimi zaskarżonej decyzji.
Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi po myśli art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji
ak